Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Kurcze ja myślę, że nie da się żyć w takiej stagnacji, w sensie być pod jednym dachem z osobą zupełnie obcą, potencjalnie dla dobra dzieci. To nie jest życie. Wszystko wegetując obumiera Aniknom. Ludzie w śpiączce, rośliny. A jak ma Ci się udać w życiu jak ma się poukładać bez wsparcia przy dołującym i dobijającym człowieku. Jeśli będziesz sama z dziećmi znajdziesz siłę, nie widząc tego co Cię zatruwa, przy nim nie uda ci się to na pewno.

Masz żal do psychologa.
Skoro podjęłaś decyzję o odłożeniu wysłania pozwu, to... o czym, w kontekście rozwodu, mielibyście rozmawiać?
Po co tracić czas na coś, w stosunku do którego Twoja decyzja już zapadła?
Dla psychologa to też dowód, że nie jesteś gotowa na przeprowadzenie radykalnych zmian w swym życiu.
I rację masz pisząc:

To JEST proste; wystarczy tylko podjąć decyzję.

Sama więc przyznajesz, że rozwód jest/był straszakiem na męża.
Spadła Twoja motywacja, by złożyć pozew? Psycholog to usłyszała, nie chciała byś na nią przerzuciła odpowiedzialność za podjęcie decyzji. Jeśli chcesz odzyskać motywację do rozwodu, poszukaj jej w sobie, nie w innych osobach. To TY masz być przekonana do słuszności tego kroku.

Czy rozwód nie jest formalnością?
To zależy od osoby. Jeśli odkładasz, zwlekasz, zastanawiasz się, męczy Cię ta sprawa, to znaczy, że DLA CIEBIE rozwód formalnością nie jest.
Ale tak naprawdę jedynie Ty znasz odpowiedź.
Dla Ciebie rozwód jest formalnością?

Boję się przyznać sama przed sobą,że nie jestem gotowa na rozwód. Ten brak podjęcia decyzji jest dla mnie porażką.

Ja po prostu boję się podjąć samodzielną decyzję i wziąć za nią odpowiedzialność.

I tak mnie to irytowało,że CHCĘ a nie mogę. I nie wiedziałam dlaczego... Tak, gdyby on złożył wniosek, nie miałabym problemu.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ

No dobra, co teraz?

Niezależnie od podjętej przez siebie decyzji i tak, i tak, jesteś za swoje życie odpowiedzialna. Ty i nikt inny.

Rozwód jest pierwszą moją poważną decyzją, którą chcę podjąć sama. I dlatego to wydaje mi się takie trudne.
Nie ma już mamy, taty, męża. Zawsze się pytałam w takich sytuacjach tych osób co robić? Teraz jestem ja. I chcę mieć poczucie, że to ja świadomie podjęłam tą decyzję i zależy mi na tym, żeby to była moja decyzja.
Do dziś nie rozumiałam sensu słów: nie jesteś jeszcze gotowa. Ale dla każdego bycie "gotową" zależy chyba od czegoś innego. Ja sobie myślałam, nie gotowa, to znaczy kocham go? brakuje mi go? chcę nadal z nim być? I zawsze byłam w 100% pewna,że nie, nie o to chodzi! I dotarło do mojej pustej łepetynki, że nie jestem gotowa na samodzielne podjęcie odpowiedzialnej decyzji. Ale to powstało w mojej głowie. Stworzyłam sobie z rozwodu mój punkt zwrotny w życiu, coś co spowoduje zmiany.Stworzyłam sobie z rozwodu moją pierwszą samodzielną odpowiedzialną decyzję I teraz już wiem (na tyle ile mój móżdżek mi pozwala), już mi lepiej, już rozumiem. Dziękuję Wielokropku.

HM, nie jestem z nim dla dobra dzieci, bo to dobre nie jest. Mieszkamy razem, bo nie mam pracy. Wiesz, my moglibyśmy nawet "wypracować" sposób wzajemnego mieszkania. Ale to ja jestem winna tym awanturom, tak ja!
Ja prowokuje, wkurzam się, manipuluje, kombinuje jak jemu dopiec, a wiesz dlaczego? bo czuje się, zraniona, porzucona i niesprawiedliwie potraktowana.
Jeszcze się nie pogodziłam z tym, że mnie oszukał, że przez cały okres naszego związku tylko wymagał, a nic z siebie nie dawał.

Dzisiaj wiem, że łatwiej jest zostawić, niż zostać zostawionym. On teraz ma swoje życie, do którego mnie nie dopuszcza, bardzo wyraźnie pokazuje "już Ciebie nie ma w moim życiu", a ja po 17 latach muszę nagle się przestawić, zmienić tok myślenia, przyzwyczajenia, ja dzisiaj już nie wiem gdzie jest, nie mogę spytać kiedy będzie i co myśli tym czy o tamtym. W sumie on zachowuje się ok, już nie daje mi złudzeń, ale ja mam problem bo nagle zostałam sama....

Nie skarżę się, dobrze, że tak się stało, choć cholernie boli to dobrze żyć w prawdzie, nikt mnie nie oszukuje i niczego ode mnie nie oczekuje, ale potrzebuje jakieś stabilizacji. Powiem szczerze przeraża mnie ten wyjazd, ale również przeraża brak pieniędzy. Nie zrozum mnie źle, nie jestem zarozumiała, ale naprawdę poświęciłam 5 lat ciężkiej pracy na ukończenie studiów i nagle muszę jechać zmywać talerze... no tak rzeczywistość.... szukałam pracy w Polsce wysłałam chyba ze 100 podań, i zawsze coś nie tak: a to dzieci małe, a to wybrali młodszą, a to za małe kwalifikacje, a to za duże....
Brak pracy i problemy w związki nie sprzyjają zdrowieniu, czuję się fatalnie, taka niezaradna i niekochana. 

Ale każdego dnia staram się COŚ robić by to zmienić, choć ostatnio nieciekawie mi to wychodzi, nie poddaje się, wiem, że kiedyś to się zmieni, no musi....

Anstawio - nie myśl nad rozwodem, to tylko formalność. Masz na to dużo czasu, na podjęcie tak świadomej decyzji. Teraz wszystko jest chyba u Ciebie zbyt świeże...zrób tak abyś nigdy tego nie żałowała.

Ankinom - rozumiem, co piszesz. Rozumiem wszystko. Twoje uczucia, Twoje nastroje...bo on jest obok i patrzysz na to.......

On sam zostawia mnie. Ja nie mam już na to wpływu.

To chyba nie jestem w stanie sobie wyobrazić, jak to musi boleć...Liwio, on nie jest wart tego, żebyś próbowała wpływać na jego decyzję.

Już kiedyś przeżywałam ten ból, gdy zostałam sama na ponad rok. Była rozpacz ogromna. Teraz pewnie też będzie, ale mam świadomość, że jeśli ktoś nie chce to nie da się zmusić do miłości. Bycia ze sobą, miłości- muszą chcieć obie strony, nie tylko jedna. Nie chcę już "wpływać" na męża, jesli sam nie rozumie, ja nie jestem w stanie nic zrobić.

To może zamiast myśleć,że będzie rozpacz, pomyśl,że będzie cisza, spokój, czas na refleksję... Dużo wiesz, dużo rozumiesz, minie czas zanim się z tym pogodzisz.
Podobno rozstanie trzeba przepłakać, ja jeszcze tego nie zrobiłam. Ale płaczę z innych powodów, może to jest to?

Liwio kochana, tak bym chciała, żebyś była szczęśliwa. Żebyś się odkochała i zapomniała. Żebyś jutro obudziła się uśmiechnięta, szczęśliwa...

Zazdrościsz mi ? ..... ja sobie też
26 lat byłam wierna mężowi. MÓJ kręgosłup moralny był mocny. Miałam też w sobie dużo tolerancji dla niewiernego męża. Jego zdrady tłumaczyłam tym, że mężczyźni zdradzają - taka już ich natura. Mąż zaangażował się w kochankę 16 lat temu. Bolało....upokorzył mnie wyznaniem jej swego uczucia w mojej obecności. Zostawiłam kochanków ze słowami "do widzenia", ale też krwawiącym sercem i duszą. Bolało..., ale zachowałam godność. Wrócił po ok. 30 godzinach. Wybaczyć nie mogłam 6 lat. Przez te lata wracałam w myślach do jego słów...w wyobraźni robiłam mu scenę, krzyczałam, urągałam,... w wyobraźni wyładowywałam złość i ból, ale też upokarzałam go zdradami. W realu nie dałam rady. Nie pozwalała mi na to moja duma i mój kręgosłup moralny.
Kolejny raz zaangażował się, ale na moje słowa, jeśli zakochałeś się zrozumiem....on nie rozumiał o czym mówię. Nie rozumiał jak mogę myśleć o rozstaniu. Oskarżana byłam o utratę zdrowych zmysłów. Wyrzucenie go z domu jak i rozwód z jego winy dało mi chyba poczucie sprawiedliwości. Nie potrzebowałam zemsty, poniżania go. Brzydziłam się nim, brzydziłam się wszystkimi facetami. Z ironią patrzyłam na przytulające się pary, na pary trzymające się za ręce. Reagowałam myślą, ale Ty dziewczyno naiwna....on już cię zdradza lub za chwilę zdradzać będzie. Ty rozanielona, wpatrzona w niego, a on traktuje cię jak kolejne swoje trofeum. Przyglądałam się dojrzałym kobietom i pytałam siebie, czy ona udaje szczęśliwą mężatkę, czy nie jest świadoma męża łajdaka, a że mąż jej łajdakiem jest, wątpliwości nie miałam.
Te odczucia już minęły.
Seks bez zobowiązań .....nigdy go w wydaniu kobiet nie rozumiałam. Mężczyzn rozgrzeszałam, ale nie kobiety. Zawsze musiałam mieć dużo uczucia by iść z chłopakiem do łóżka. Jako zdradzona mężatka marzyłam o odwecie, ale jednocześnie nie byłam zdolna do zdrady, do seksu bez uczuć, chociażby zauroczenia. Owszem miałam kilka epizodów zauroczenia, ale wtedy unikałam tych mężczyzn jak ognia.
Poszłam do łóżka z facetem, do którego nic nie czułam... i nie żałuję, chociaż jak już pisałam, miałam kaca moralnego. Czułam się jakbym zdradziła męża, siebie (swoje zasady) a i wobec tego człowieka...zażenowanie czułam, wstyd mi było, pomimo, że był bardzo czuły, okazał mi więcej czułości niż mój mąż kiedykolwiek.....no i wolny jest .
Poczułam się baaardzo dowartościowana Kaca moralnego wyleczyłam a dowartościowanie zostało
Czy dzisiaj rozgrzeszam kobiety/mężczyzn z seksu bez zobowiązań? Czy popieram taki seks?
Odpowiedź nie jest łatwa.......

Mogłabym, bo kocham. Jeśli zmieniłby podejście i czasem pomógł, jeśli zechciałby wziąć moje uczucia pod uwagę. Ale to raczej nie możliwe, ignoruje i lekceważy mnie coraz bardziej. Będzie co ma być. Nie przeżywam. Wiesz, zauważyłam, że nie jestem już taka wrażliwa i miękka, wiele rzeczy po mnie spływa, może to doświadczenie tak mnie zmieniło. To on musi się postarać, moje zaangażowanie skończyło się, tyle energii zabierały mi próby zrobienia z tym wszystkim porządku.Ja się długo angażuję, staram, chcę rozmawiać. Jednak w tym przypadku trwa to krócej niż w małżeństwie, teraz wiem, że szkoda czasu.
Teraz jestem u mamy, jestem wypoczęta, spokojna i dobrze mi. Jak sobie zrobimy tam mamy, jest elegancko. Mimo, że mama jest trudnym człowiekiem.

To nie jest mój mąż Liwio, mąż, z którym się rozwodzę mieszka już z kimś innym.

P co ta analiza?
Jakbyśmy we wszystkim "czarność" widzieli i bali się, żeby się nie sparzyć
-nie rozmawialibyśmy z nikim
-nic nie jedli, kiedy trafiła nam się kiedyś spleśniała truskawka więcej nigdy nie zjemy, no bo może znów się trafi
-pewnie nie wyszlibyśmy na ulicę bojąc się o swoje życie, bo kogoś auto rozjechało itd. etc.

Ja sobie myślę, że warto poznawać ludzi, doświadczenia uczą nas ostrożności, albo sparzymy się jeszcze kilkukrotnie zanim nas nauczą. Ja jednak myślę, że warto, bo w perspektywie możemy spędzić jeszcze tysiące pięknych chwil. Patrząc pesymistycznie może się nie udać, ale i tak warto, bo może jednak. Co za tym przemawia? Każdy przeżył już takie chwile.

Aniknom, przychodzi mi jedno pytanienie do waćpana "I co w związku z tym?" Ciebie zabolało, ale jak Ty to czujesz?
A może by Ci tak zwrócił utracony dochód za okres w którym dziećmi się zajmowałaś, rodziłaś najpierw, a potem opiekowałaś. Proszę daj mi alimenty, powiedz mu i do widzenia. Jak sobie wyobrażasz swoje szczęście? -zapytałabym go. Ty w domu z dziećmi a on uchachany wraca od kochanki jakby nigdy nic? Ja przepraszam, ale co to jest? Jak Ty masz zająć się swoim życiem, jak? Ja Ci tylko powiem, że w niektórych krajach jest azyl dla matek z dziećmi i może sobie pier..ć.
Z całym szacunkiem, ale dałabym mu po mordzie chyba tak jak mojemu waćpanu i by mu się kłapaczka raz na zawsze zamknęła.
Nagrałaś to wszystko? To jest niepodważalny dowód na znęcanie psychiczne i tym samym na rozwód z orzekaniem o jego winie.
A Ty co sroce spod ogona wypadłaś? A jak będzie jego wina to jeszcze na Ciebie alimenty będzie płacił i zapłaci za swój wybór, biedny miś, no patrzcie go jaki chojrak.
Ja bym mu zaraz powiedziała, że gdybym wiedziała, że jest takim śmieciem to bym na niego nie splunęła nawet. No zwariuję chyba.

I jeszcze jedno dodam, najpierw te dzieci musi ktoś urodzić żeby je wychowywać można było. No chyba, że to on rodził.

Miłego, o jakie niedomówienie.
Lepsze to niż jogging.

Czuję, że już czas na terapię....moją terapię. Mam problem, a sama sobie nie poradzę, minął rok, a ja się nic nie posunęłam do przodu....jest źle i może być gorzej....

Miłych zakupów Anstawio......

Hm...pojechałaś nieźle jeśli chodzi o Ankinom. Ale racja, święta racja! A Ty Ankinom-nie daj się pajacowi, ewidentnie znęca się nad Tobą.

A ja.......ja dziś zostanę sama, mąż chce się wyprowadzić.

Liwio, przykro mi. Ale ja wiem,że taka sytuacja jest dobra dla Ciebie. Wiem, że boli... Pocierpisz, popłaczesz, a potem dojdziesz do siebie i zobaczysz słońce.
Masz wsparcie w bliskich, przyjaciółkach?
Maż też nas oczywiście Nie smuć się. Będzie dobrze, lepiej, obiecuję!

Już nie szukam sposobu Ankinom, bo nie mogę zwyczajnie tego zrobić. Nie mogę na siłę zatrzymać go przy sobie. Jest takie powiedzenie: jeśli kochasz, puść go wolno, jeśli nie wróci, nigdy nie był twój- czy coś w tym rodzaju.

Anstawio, jestem w szoku. Nawet z fb mnie ze znajomych usunął. Człowiek, któremu urodziłam dziecko, którego wspierałam, któremu życie poświęciłam teraz traktuje mnie jak zużyty szmat! Pytam się za co? Dlaczego? Po prostu jestem w szoku jak jeden człowiek może traktować drugiego!

Liwio, on nie jest wart Twoich łez, Twojego cierpienia. On nie jest Ciebie wart! Podejrzewam, że już nigdy nie będzie się miło zachowywał w stosunku do Ciebie...

Ale wydaje mi się,że gdyby on chciał wrócić, mimo wszystko przyjęłabyś go spowrotem. Mam rację?

A czy to ważne skąd u niego ta nienawiść do Ciebie? Może zdał sobie sprawę, że jest palantem? Nawet odejść nie umie porządnie.
Liwio, nie denerwuj się. Bądź twardą su*ą no! Chociaż raz! Olej go!!

A może wyjdź na kawę z koleżankami?

Liwio, czytam i mnie nie dziwi reakcja twego "pana".
Też byłam żoną ponad 20 lat, a gdy doszło do rozstania nie poznawałam tego człowieka. Od lutego go nie ma a ja nadal nie wierzę w to co się stało. Pogawędki z przyjaciółmi pomagają na chwilę, a potem gdy wracasz do domu wszystko wraca. Smutno mi, że tak życie daje nam w kość.

Też czekam na ten dzień, aby wstać z radością i powiedzieć sobie, jestem wyleczona, ale widzę, że nie będzie to takie proste. Czytam wątki kobiet porzuconych i beczę jak głupia, bo przecież na zdrowy rozum nie powinnyśmy za nimi rozpaczać. Przecież jak nas nie kochają to nic nie zrobimy, aby to zmienić. Mój do końca mówił, że kocha a tu nowina dziecko kochanki w drodze. Okazuje się, że żyjąc pod jednym dachem z człowiekiem wiele lat tak naprawdę nie wiemy jak się w przyszłości zachowa.

Przecież można wcześniej powiedzieć "słuchaj nie kocham Cię -poznałem kogoś" itd. Rozmowy u nas były i trwały godzinami, ale suma sumarum oszukał mnie. Czytając wątki nie on pierwszy nie ostatni tak postąpił. Boli tylko że do końca kłamią. Po co jeśli planują odejście. Chciałabym nie umieć kochać wtedy byłoby to proste.
Jak wyprowadzka Twego męża postępuje? Może postanowi zawalczyć? Chciałabyś tego?

Hm, ale chyba nie na tym polega rodzina. Jest pewien podział ról, ja wychowywałam dzieci, on zarabiał, i nie wypominał mi tego, że pracuje. Teraz dzieci są duże i na tyle samodzielne, że właściwie nic mnie nie usprawiedliwia z braku pracy. Mój dzisiejszy brak pracy nie wynika z lenistwa, a z innych przyczyn. Szukam pracy zgodnej z moim wykształceniem, tym chciałabym się w przyszłości zajmować, Wymaga to czasu i cierpliwości, a przede wszystkim wparcia psychicznego i finansowego "partnera". Nie mam tego i dlatego przestałam skupić się na konkretnych ofertach tylko lecę po kolei, coś znajdę.

"I jeszcze jedno dodam, najpierw te dzieci musi ktoś urodzić żeby je wychowywać można było. No chyba, że to on rodził". - no kochana z tym zdaniem to poleciałaś po bandzie....

Mnie znowu naszły "filozoficzne myśli" na temat własnej osoby. Zastanawiam się, co i dlaczego tak się stało, że przestałam stawiać siebie na pierwszym miejscu? Zawsze miałam ambicje co do własnej osoby, chciałam się rozwijać, odnosić sukcesy na drodze zawodowej-swoje sukcesy. I nie wiem co się stało, że odkąd zaczęłam mieszkać razem z M, moje ambicje poszły w kąt. Zastanawiam się, jaki wpływ na mój mózg miało to, że w mieszkaniu zawsze był odór marichuany, może ja też byłam pod jej wpływem?! Poza tym, dlaczego nie potrafiłam od samego początku powiedzieć jasno i wyraźnie, co mnie rani? Czy jest sposób by to w sobie zmienić? A co, jeżeli w moim następnym związku znowu nie będę umiała postawić granic? Albo, jeżeli będę umiała je postawić, ale ta druga osoba znowu się do nich nie dostosuje, ani nie będzie chciała pójść na kompromis. Czy to wtedy będzie oznaczać, że to jest nie ten "ktoś"? Mój mąż miał strasznie dominujący charakter i był nieustępliwy. W jego słowniku nie było słowa kompromis, zawsze robił tak jak chciał, to co chciał, nie licząc się ze mną. A ja? Zawsze gotowa pójść na kompromis, zawsze czułam,że jest dobrze, gdy on jest zadowolony. I czułam się z tym poniekąd dobrze, ale tylko na początku. Potem już tak zostałam zdominowana, że żadna moja prośba nie odnosiła skutku, albo skutek wręcz przeciwny. Czy to wynika z braku pewności siebie? Jakie są przyczyny tego? Brak wiary w siebie? I co oznacza to, że jak on był to był, teraz go nie ma i mi go kompletnie nie brakuje? Kim on był dla mnie? Czy to ma sens się nad tym zastanawiać?
Czytam teraz książkę "Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne tam gdzie chcą" i zastanawiam się nad pewną sprawą. Zawsze chciałam osiągnąć sukces zawodowy, miałam ambicje. W Polsce pracowałam w sklepie i studiowałam. Ale mimo wszystko, czułam, że się rozwijam. Przez 5 lat "awansowałam", kasjer, asystent a potem z-ca kierownika. I w tym momencie mojego życia pojawił się On. Zaczął mi mówić, a co to za praca, kierownik sklepu pfff... Niby nic takiego, ale miałam plany, a to były moje drobne sukcesy, z których byłam dumna. I nagle moje życie zwariowało. Upadłam, ambicje rzuciłam w kąt, plany rzuciłam w kąt. Znalazłam się w środowisku, gdzie jak mówiłam o swoich planach, ambicjach to każdy się uśmiechał pod nosem, pukał w czoło. I ja tez przestałam w to wierzyć. A jak w Polsce osiągałam sukcesy i były osoby, które w tym czasie raniły mnie mówiąc różne rzeczy, to miałam siłę dalej się rozwijać. Było mi przykro, ale działałam. Nie rozumiem dlaczego on taki wpływ na mnie miał? Dlaczego przestałam wierzyć sobie, a zaczęłam jemu? Nie chcę już popełnić takiego błędu. Jego nie ma, a ja znowu czuję,że zaczynam się rozwijać. Zaczynam spełniać swoje małe sukcesy i widzę moją szczęśliwą przyszłość. Zastanawiam się tylko jak stworzyć szczęśliwy związek, bo tego narazie nie widzę...

Poprostu mysle ze nalezysz do kobiet ,ktore jak sie zakochuja to oddaja cala siebie i jeszcze wiecej .Wlasne pottrzeby rzucaja w kat .Liczy sie tylko on........