Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Mój odwyk trwa........własnie sie złamałam i rozpłakałam,wlaczyłam piosenke Edyty Górniak-list.......i sie dołuje,wiedzilam ze dzis bedzie kryzys,czułam to przez cały dzien........tak tęsknie za nim...ale licze godziny bez niego,i udaje mi sie do niego nie napisac i nie kontaktowac,jestem wielka,.......i taka samotna i cierpiaca...masakra,ciekawe co robi,dzis mial na 14 do pracy bo wiem jak mowił mi ostatnio,wiec jest do 22 w pracy,ciekawe jak mu sie układa,czy mysli jeszce o mnie.........tak bym chciala by mnie przytulił.....tak mi zle.:((

Ja przez wiele lat nie wiedziałam co się dzieje wokół mnie. Doświadczałam psychicznej przemocy ze strony ojca, później męża. I wiele lat minęło zanim zrozumiałam,że coś jest nie tak. A teraz wiem, że gdy pierwszy raz usłyszałam słowa: zamknij się,zamiast płakać w poduszkę, powinnam spieprzać gdzie pieprz rośnie.
Ale widocznie musiałam usłyszeć jeszcze wiele poniżających słów, żebym mogła sobie powiedzieć STOP. Powiem wam, że nie wiem jak boli zdrada, domyślam się,że bardzo. Ale wiem,że poniżanie, wyzywanie, dyskryminacja, upokarzanie, znęcanie się psychiczne nad drugim człowiekiem boli. Boli ale dało mi siłę. Chcę sobie udowodnić,że nie jestem słabą nic nie wartą kobietą. I widzę ich dwóch:ojca i męża, mogliby sobie rękę podać. I tak samo ich nienawidzę za to,że powodowali, że czułam się nic nie warta, beznadziejna. A inteligencją przewyższam ich wielokrotnie...

Tak, psychiczna przemoc boli, i poczucie winy jest przeogromne.

Ten pracodawca wyraźnie dał Ci do zrozumienia,że masz wysokie kwalifikacje i stać Cię na ambitniejszą pracę. Pewnie ma racje. Może szukasz nie tam gdzie trzeba?
Wiesz, ja też mam wyzsze wykształcenie i w Holandii...sprzątam. Żadna praca nie hańbi, ale ja czuję,że jestem nie tam gdzie powinnam i nienawidzę mojej pracy. Jest to kolejna rzecz, którą chcę zmienić.
Dlatego jeżeli praca pomocy kuchennej nie jest Twoją wymarzoną, to proszę, nie trzymaj się jej długo. Ja tak pracuję już 5 lat, jest ze mną coraz gorzej...

ankinom napisał/a:

(...)zrozumiałam, to co czego Liwia, nie potrafi zrozumieć : ON NIE CHCE Z NAMI BYĆ, tym bardziej gdy sam z siebie musiałby coś w zamian dać, ON CHCE ŚWIĘTEGO SPOKOJU, SEKSU I PORZĄDKU(...)

Potrafię zrozumieć, tylko pogodzić się nie mogę.

ankinom napisał/a:

(...)zrozumiałam, to co czego Liwia, nie potrafi zrozumieć : ON NIE CHCE Z NAMI BYĆ, tym bardziej gdy sam z siebie musiałby coś w zamian dać, ON CHCE ŚWIĘTEGO SPOKOJU, SEKSU I PORZĄDKU(...)

Potrafię zrozumieć, tylko pogodzić się nie mogę.

Jeśli chodzi o pracę sprzątaczki, to krąży taka opinia, żeby tego nie zaczynać, bo już się z tego nie wyjdzie
Cóż, muszę być wyjątkiem od reguły:)

zofia282 napisał/a:

hm... napisał/a:

Kiedy moja mama przychodziła po pieniądze do mojego ojca w jego miejscu pracy powodowała, że kochanka spieprzała aż się kurzyło. Nie uważam Klopsiku abyś się poniżała, to walka o swoje. A ona niech się czuje kim jest.

Sorki, ale ja widzę to inaczej. Uważam, ze to facet jest świnia a nie jego kochanka. To on ją uwodził, opowiadał bzdury o sobie i żonie. To on był biedny i nieszczęśliwy Miś a ona go tylko pocieszała. W takim układzie nigdy nie winiłam kobiety. Do dzisiaj jestem w dobrych układach z jedną z kochanek męża. Czy można winić kobietę, która chce ułożyć sobie życie u boku mężczyzny? Owszem on jest żonaty ale ona słyszy, ze to tylko papierowe małżeństwo. Słyszy jak on jest nieszczęśliwy i od dawna nie sypia z żoną i tylko mieszkają razem z uwagi na dzieci. On jest nareszcie szczęśliwy bo poznał ją cudowną, najlepszą i bywa, ze autentycznie zakochuje sie i odchodzi od żony.
Owszem bywają przypadki kiedy to kobieta jest tą stroną inicjującą ale zdarza się to rzadko.

Ja uważam, że Klopsik postąpił tak jak uważał za stosowne i to wspieram. Natomiast jeśli chodzi o winę w zdradzie to oczywiście jakby facet nie chciał to nic by z tego nie było. Jeśli prawił kochance przyszłej bajki, ona nie miała w zasadzie powodu żeby nie wierzyć, w sumie żeby wierzyć też nie miała powodu. Ja nie obwiniam, miałabym żal do faceta, że zrobił mi takie świństwo.
Wiesz Zofio, są baby, które wiedzą o żonie, wiedzą, że on jest skurczybykiem, a mimo to są. Ktoś w naszym wątku ma taką sytuację. Klopsik właśnie. Kochanka jest parszywą inicjującą moim zdaniem w tym przypadku.

a to ci eksperyment
Wnioski:
ON- zadowolony gdy żona nie ma pretensji i cichutko siedzi. Wszystkie obowiązki przekazał żonie. Nie wspiera jej. Oszukuje nawet w mało ważnych sprawach. Nie chce "tworzyć" rodziny a przynajmniej traktuje żonę poza jej nawiasem. Ma świadomość niepokoju żony o jego wierność i nic z tym nie robi. Ma seks i porządek w domu i posłuszną cichą żonę.

ONA- milcząca, zajęta wszystkimi obowiązkami domowymi, pilnująca porządku w domu i dmuchająca na gasnące ognisko domowe. Apatyczna. Nie dostaje od partnera wsparcia. Jest świadoma jego idiotycznych kłamstw. Opuszczona, zlekceważona, kontrolująca, bo mająca świadomość jego oszustw. Podejrzewam, że seksem chcąca rozpalić uczucia w oziębłym mężu i udowodnić mu, że jeśli odejdzie, straci wyjątkową kochankę (w jej osobie).

To ja bez eksperymentów miałam takie życie, a jakie Twoje było przed tym eksperymentem?

zofia282 napisał/a:

ankinom napisał/a:

Zrobiłam mały eksperyment. Dałam nam "szansę", choć wiedziałam, że pewnych rzeczy nie zmienię, nie usłyszę kocham i nie otrzymam ich dowodów. Kilka tygodni względny spokój, prawie zero awantur, zajmowałam się osobą, dziećmi i mężem. Codziennie wmawiałam sobie, że jest ok, potrzebujemy czasu, no przecież rok walki, szarpaniny, awantur nie da się zapomnieć w tydzień, niby logiczne?

Codziennie wmawiałaś sobie, tak jak przez ostatnie miesiące  

ankinom napisał/a:

Efekt eksperymentu? No znacie Mój mąż bardzo zadowolony, ten upragniony święty spokój, ugotowane i wszystko cacy,
tylko jakoś tak mój entuzjazm przygasał ; kiedy potrzebowałam jego wsparcia to słyszałam: nawarzyłaś sobie piwa to sama sobie radź, pojawiły się kłamstwa w tak błahych sprawach, że zdumiewało mnie to bardzo, kiedy proponowałam wyjście, zawsze miał coś pilonego do zrobienia, np. oglądał telewizję, kiedy chciałam gdzieś pojechać z dziećmi, no wiecie tak rodzinnie, żeby dzieci poczuły, że mają dwoje rodziców, to odmawiał, a kiedy zwróciłam uwagę, to zabierał dzieci... i jechał tylko z nimi, rozmawiając z nim czułam się, że on czuje, że jego kontroluje, że szpieguję, oj dużo wymieniać, nie w tym rzecz, zrozumiałam, to co czego Liwia, nie potrafi zrozumieć : ON NIE CHCE Z NAMI BYĆ, tym bardziej gdy sam z siebie musiałby coś w zamian dać, ON CHCE ŚWIĘTEGO SPOKOJU, SEKSU I PORZĄDKU.

a to ci eksperyment
Wnioski:
ON- zadowolony gdy żona nie ma pretensji i cichutko siedzi. Wszystkie obowiązki przekazał żonie. Nie wspiera jej. Oszukuje nawet w mało ważnych sprawach. Nie chce "tworzyć" rodziny a przynajmniej traktuje żonę poza jej nawiasem. Ma świadomość niepokoju żony o jego wierność i nic z tym nie robi. Ma seks i porządek w domu i posłuszną cichą żonę.

ONA- milcząca, zajęta wszystkimi obowiązkami domowymi, pilnująca porządku w domu i dmuchająca na gasnące ognisko domowe. Apatyczna. Nie dostaje od partnera wsparcia. Jest świadoma jego idiotycznych kłamstw. Opuszczona, zlekceważona, kontrolująca, bo mająca świadomość jego oszustw. Podejrzewam, że seksem chcąca rozpalić uczucia w oziębłym mężu i udowodnić mu, że jeśli odejdzie, straci wyjątkową kochankę (w jej osobie).

To ja bez eksperymentów miałam takie życie, a jakie Twoje było przed tym eksperymentem?

ankinom napisał/a:

Ale najlepsze jest to, że wcale mnie to nie zasmuciło, byłam na to przygotowana....

A powinno Cię smucić...no chyba, że czerpiesz radość z takiego życia

ankinom napisał/a:

Wczoraj, kiedy czytałam jedną z tych mądrych książek, uzmysłowiłam sobie, że ogromnie się cieszę, że dzisiaj nie przeżywam tych okropnych uczuć co rok temu, już tak nie boli...

Wielokropku: dałam czas czasowi - zadziałało!

Ankinom nic nie zadziałało! MNIE bolą wnioski wyciągnięte z Twojej opowieści
Dzisiaj widziałam się z żoną alkoholika. Dziewczyna chodziła na terapie dla współuzależnionych gdzie usłyszała, że nasz mózg przyzwyczaja się i dlatego tak wiele tolerujemy i sprawy ze zła, które się dzieje nie zdajemy. Myślę, że to się właśnie tak odbywa. Podobnie jak ze smakiem. Kiedy wkładamy do buzi gumę do żucia czujemy jej intensywny smak. Po krótkim czasie smak zanika, ale to mózg nasz przyzwyczaił się do smaku i nie odbiera go już. Wystarczy wyjąć na jakiś czas gumę i ponownie włożyć ją do ust. Guma znowu ma intensywny smak, znowu -  do chwili przyzwyczajenia się naszego mózgu.

ankinom napisał/a:

Ale te uczucia są słabsze, panuje już nad nimi, nie powodują wybuchów niekontrolowanej wściekłości, która tylko mnie wypalała, zaakceptowała je....myślę, że już zawsze będą ze mną, ale ważne by wykorzystywać je dla budowania zdrowszych i mocniejszych relacji. Już nie chcę by ON mnie kochał, ja chce być kochana, a to pierwszy stopień wyzbycia się uzależnienia.

Dzisiaj widziałam się z żoną alkoholika. Dziewczyna chodziła na terapie dla współuzależnionych gdzie usłyszała, że nasz mózg przyzwyczaja się i dlatego tak wiele tolerujemy i sprawy ze zła, które się dzieje nie zdajemy. Myślę, że to się właśnie tak odbywa. Podobnie jak ze smakiem. Kiedy wkładamy do buzi gumę do żucia czujemy jej intensywny smak. Po krótkim czasie smak zanika, ale to mózg nasz przyzwyczaił się do smaku i nie odbiera go już. Wystarczy wyjąć na jakiś czas gumę i ponownie włożyć ją do ust. Guma znowu ma intensywny smak, znowu, do chwili przyzwyczajenia się naszego mózgu.
Tak więc Ty przyzwyczajasz się do swego życia.....

ankinom napisał/a:

Wczoraj w kościele, ksiądz powiedział, że powinniśmy wybaczyć naszym winowajcom i wiecie co wybaczam jemu i sobie.

Szkoda, że nie mówił : miłuj bliźniego swego jak siebie samego. Szkoda, że nie mówił o poszanowaniu w rodzinie, o miłości i opiece małżonków.

ankinom napisał/a:

Jestem pewna, że już nie kocham i że nie chcę z nim być i nie boje się być sama, wiem, że dam sobie radę, nie czuję już tego ubezwłasnowolniającego strachu - choć nadal jestem bez pracy. Pełną swobodę poczuję tylko wtedy gdy zamknie za sobą drzwi....

a te słowa przeczą poprzednim...

ankinom napisał/a:

ps. znikam pod kołdrę bo chora jestem i okropny katar mnie męczy, a nie ma komu herbatki zrobić, ot życie sama poczłapię się do kuchni

bez komentarza

Zdrowia Ci życzę.

Jeżeli chodzi o ten eksperyment.... mam dużo naiwności w drugiego człowieka , czyli w mojego męża i ba wierzyłam, że bez miłości też da się żyć. Wnioski: jasne, że da tylko takie życie jest totalnie do du*py, ale kto nie spróbuje ten?.

To nie zupełnie tak: chciałam zobaczyć, czy on coś wyciągnął z tej naszej ponad rocznej awantury. Wniosek jeden: nie kocha, ale dopiero niedawno to do mnie dotarło. Zofio sama pisałaś, że niby wiedziałaś, że zdradza, nie kocha, ale jednak codziennie temu zaprzeczałaś... do pewnego momentu....
Pewnie gdybym z nim nie mieszkała to by mi takie głupie pomysły do głowy nie przychodziły?.

tak właśnie było: on zadowolony, ja apatyczna, ja ten smutek odniosłam tylko i wyłącznie do ostatniego "eksperymentu", podskórnie wiedziałam, że to nie może się udać i tylko dlatego nie zasmuciło, szanse dałam ? dałam, nie wyszło nie mam już nic sobie do zarzucenia w tym temacie, no ale jeżeli chodzi o cały nasz związek to jest mi mega smutno, że nie przetrwał, tak ja i Tobie i wielu nam podobnych....

Mój mózg doskonale rozpoznaje co jest dobre, a co złe i pewnie, że można się przyzwyczaić do swego życia i bólu jakie niesie, ale gdyby tak było to raczej mnie by tutaj nie było, bo przecież wszystko jest ok, no nie? A g**wno prawda, moje życie to jedna wielka porażka, nieświadomie pozwoliłam sobie wejść na głowę, dzisiaj za to płace wysoką cenę - Nie Zofio, już nie godzę się na to dawne życie. Nie wiesz jak wyglądają u mnie dni, nie widzisz nas kiedy się nie odzywamy, są krótkie zdania dotyczące dzieci, razem nie wychodzimy, nie śpimy i nie uśmiechamy, a rok temu było inaczej, pozory dobrego małżeństwa, on udawał, że kocha, ja udawałam, że wierzę, nic nie pozostało po tamtych dniach, nic poza złym smakiem, jak po wyzutej gumie, wypluć i wziąć nową...

no cóż walczę o siebie tym co mam - mieszkam z nim, ale jak z sublokatorem, pewnie, że wolałabym, mieszkać sama, łatwej było by uwierzyć, że jestem o krok do przodu, zresztą tu nie chodzi o to, kto w co wierzy, ja wiem, co czuję i jak dalej pokierować swoim życiem, mam świadomość, że mój związek był zły...

No cóż pewnie powinnam rzucać gromami w męża, że zmarnował mi życie, ale halo gdzie ja wtedy byłam? Otóż obok i sama tworzyłam rzeczywistość wokół siebie, to ja sama pozwoliłam na takie traktowanie, to ja nie reagowałam na ostre słowa, kłamstwa,  to ja  robiłam wszystko by jego zadowolić, wbrew sobie , czy to on był niedobry? Nie, on chciał mieć idealną żonę, co w tym złego? Nic, tylko, że problem w tym, że ja nią nie umiałam być i powinnam odejść, wiedząc, że nie jestem akceptowana taka jaka byłam. Wiele ludzi łączy się w pary myśląc, że człowiek to plastelina łatwa w obróbce, otóż drogie panie i panowie, nie robi się eksperymentów na żywym organizmie. A żeby nie było, że jego wybielam, to powiem tak: nie miał prawa na mnie krzyczeć, obrażać i okłamywać, bo zupełnie sobie na to nie zasłużyłam i wymagać ode mnie rzeczy sprzecznych z moją naturą, nie odpowiadam? to też powinien odejść - no i odszedł, no może nie zupełnie, bo okazało się ,że logistycznie jest to dość trudne - finanse. Wierz mi Zosiu, obydwoje się męczymy w tym układzie, bo obydwoje nie chcemy już być ze sobą. W Twoim przypadku mąż, choć zdradzał, to raczej nie kwapił się do wyprowadzki, prawda? To Ty i Twoja siła walki o lepsze jutro wyrzuciła jego z domu, no i co tu kryć on dał się wyrzucić, ja próbowałam? jedyne rozwiązanie to moje wyjście?.

Źle przedstawiłam słowa wybaczam - nie wybaczyłam  na zasadzie i teraz będziemy mieszkać razem długo i szczęśliwie. Wybaczyłam, to, że się pogubił i nie miał dość odwagi odejść, wybaczyłam tę jego naiwność, że uda się jemu mnie zmienić, wybaczyłam wiarę, że może uda nam się wspólnie stworzyć dom rodzinny, wybaczyłam, że przywiązanie uważał za miłość, wybaczyłam, że nie umie kochać, wybaczyłam, że nie potrafi stworzyć rodziny.

Nie wybaczę zdrad emocjonalnych. Uważam, że najpierw powinien zakończyć związek ze mną ,nie wybaczę słów: z nią chcę spróbować zbudować szczęście i że uczucia do niej są silniejsze?.

Sobie wybaczam, że nie miałam odwagi odejść, wybaczam sobie, że nie zaznaczyłam swojej odrębności, wybaczam sobie, że winiłam siebie, za jego złe mnie traktowanie, wybaczam sobie, że próbowałam  zmienić się w innego człowieka, wybaczam sobie, że nie doceniałam swojej indywidualności, wybaczam sobie wiarę, że wystarczy tylko moja miłość, wybaczam sobie, że wierzyłam w jego miłość, kiedy czyny świadczyły o czym zupełnie przeciwnym, wybaczam sobie naiwność, że dzieci pomogą nam stworzyć  rodzinne ognisko?

nie wybaczę sobie, że nie potrafię wybaczyć jego zdrady?

Ostatnie zdanie zostawiłaś bez komentarza, to również oddaje obraz w jakim żyje związku, jak z nieobecnym sublokatorem. Chociaż z drugiej o niczym nie świadczy. Czy jak byłaś chora to mąż był przy Tobie, czy raczej był w pracy, no bez jaj nikt nie bierze wolnego, bo żona ma katar

Buziaki, czuję się lepiej ...
aha mój sublokator przywiózł mi wczoraj aspirynę

Dzisiaj rozmawiałam ze znajomą, 50-letnią mężatką, która ma dorosłe dzieci i od pięciu lat kochanka. Kochanek rok temu się rozwiódł dla mojej znajomej niewatpliwie.
Moja znajoma żaliła mi się ,że ma straszne problemy. I jak jej powiedziałam ,że nie ma żadnego problemu, sytuacja jest idealna, wystarczy tylko się spakować i przenieść do kochanka, który czeka na nią z otwartymi rękoma, to ona powiedziała, ale wiesz jaki ona ma brzydki dom?
A ja się naiwna nią tak przejmowałam. A ona ewidentnie się bawi swoimi facetami. Mąż ją wyzywa od K...w, bo o kochanku wie. A ona kochankowi wymyśla coraz to nowe powody, dla których się nie rozwiedzie: a to, że on ma żonę, a to,że ma mało płatną pracę, a teraz,że ma niezadbany dom. A on zmienia dla niej wszystko, a ona ciągnie dwie sroki za ogon. To na pewno nie jest kobieta, która kocha za bardzo.
Czasami chyba potrzeba mi większego dystansu do ludzi?

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Jeśli chodzi o pracę sprzątaczki, to krąży taka opinia, żeby tego nie zaczynać, bo już się z tego nie wyjdzie
Cóż, muszę być wyjątkiem od reguły:)

Anastawio ,niewiem jak jest w Holandii ,ale wiem jak jest w uk jesli sie chce pracowac w swoim zawodzie
-jesli jestes pedagogiem ,to tutaj trzeba zrobic certyfikat i akademicki angielski zeby uczyc w szkole
-jak i rachunkowsc itp
Wiem ze jezyk trzeba znac akademicko biegle (rowniez posiadac taki certyfikat),teraz tutaj znowu zmienilo sie bardzo duzo polakow studiuje ,sa uczelnie tylko w soboty niestety odplatnie ,certyfikat wyzszej uczelni (zalezy jakiej ),kosztuje do tysiaca funtow
Napewno jest to dluga droga ,ale warto .
Przez kilka lat nauczylam sie dobrze jezyka mimo ze uczylam sie francuskiego i pisalam mature w tymze jezyku ,jak i potem na studiach mialam francuski i wlsoki (takie wybralam marzylam o francji od zawsze kto wie moze kiedys,choc tam tez sytuacja gospodarcza kiepsko stoi).
TEraz masz czas ,zajac sie swoim zyciem .
powodzenia

Teraz już nie mam wymówki, a to mamusia nie pozwoliła, tatuś chce inaczej, mąż będzie zły Mam już plan, już powoli się realizuje. Narazie nie wiążę przyszłości z moim dotychczasowym wykształceniem, ale zamierzam kształcić się w zupełnie innym kierunku. I nawet wiem, że to co robię oprócz satysfakcji da mi cudownego mężczyznę Takie mam wizualizacje, a co! Wiem,że ON już na mnie czeka. Narazie wisi na mojej tablicy marzeń, ale czuję jego obecność i motylki w brzuchu

Dziewczyny utonęłam po raz pierwszy.....ja na odwyku jak alkoholik,przezylam juz 3 dni do wczoraj bez niego i napisalam smsa,niewiem dlaczego napisalam ,to byla chwila,jakis instynkt,i poszło.....napisalam czy nadal moge liczyc na niego w sprawach rozwodu,itp.odpisał -Kotek TY zawsze mozesz na mnie liczyc ,zawsze i pamietaj o tym........no to ja oczywiscie łzy,płacz,bo emocje bo tesknota...masakra,3 dni sie leczyłam i poszło na marne....popisalismy ze bardzo sie cieszy ze sie odezwalam ze przypomina sobie nasze chwile,ze czuje pustke ze mnie nie ma,ze mu sie tez wszystko kojarzy ze mna,Boze jak mi drżał glos....pogadalismy pół nocy,bo akurat mial nocke......rany...niewiem czy dobrze zrobilam ,posypałam rane solą......chyba..ogólnie szkoda mi tej znajomosci,jako znajomosci,wiem ze teraz to tylko nas moze laczyc przyjazn ,kolezenstwo,niewiem,myslałam ze jestem na to gotowa,ale chyba nie...czuje sie dziwnie.On tez bierze prochy te co ja,to jest wszytsko beznadziejne.Powiedzila ze przyjedzie napiszemy pozew o rozwod,nawet mnie zawiezie do sądu,bedzie mnie wspierał,ale czy to nie gorzej dla mnie?jestem rozchwiana emocjonalenie,uzalezniona..gdybym mieszkala w wiekszym miescie to bym poszla na terapie a tu u mnie nie ma....

Anstawia napisał/a:

Ja tu wyczuwam żonę pana policjanta, może nawet dzieci...

To znaczy? Żona i dzieci i Truskaweczka? Mnie się kupy nic nie trzyma, wszystko takie oderwane od kontekstu

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Jeśli chodzi o pracę sprzątaczki, to krąży taka opinia, żeby tego nie zaczynać, bo już się z tego nie wyjdzie
Cóż, muszę być wyjątkiem od reguły:)

Anastawio ,niewiem jak jest w Holandii ,ale wiem jak jest w uk jesli sie chce pracowac w swoim zawodzie
-jesli jestes pedagogiem ,to tutaj trzeba zrobic certyfikat i akademicki angielski zeby uczyc w szkole
-jak i rachunkowsc itp
Wiem ze jezyk trzeba znac akademicko biegle (rowniez posiadac taki certyfikat),teraz tutaj znowu zmienilo sie bardzo duzo polakow studiuje ,sa uczelnie tylko w soboty niestety odplatnie ,certyfikat wyzszej uczelni (zalezy jakiej ),kosztuje do tysiaca funtow
Napewno jest to dluga droga ,ale warto .
Przez kilka lat nauczylam sie dobrze jezyka mimo ze uczylam sie francuskiego i pisalam mature w tymze jezyku ,jak i potem na studiach mialam francuski i wlsoki (takie wybralam marzylam o francji od zawsze kto wie moze kiedys,choc tam tez sytuacja gospodarcza kiepsko stoi).
TEraz masz czas ,zajac sie swoim zyciem .
powodzenia

Teraz już nie mam wymówki, a to mamusia nie pozwoliła, tatuś chce inaczej, mąż będzie zły Mam już plan, już powoli się realizuje. Narazie nie wiążę przyszłości z moim dotychczasowym wykształceniem, ale zamierzam kształcić się w zupełnie innym kierunku. I nawet wiem, że to co robię oprócz satysfakcji da mi cudownego mężczyznę Takie mam wizualizacje, a co! Wiem,że ON już na mnie czeka. Narazie wisi na mojej tablicy marzeń, ale czuję jego obecność i motylki w brzuchu

No, to są fajne rzeczy.

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Teraz już nie mam wymówki, a to mamusia nie pozwoliła, tatuś chce inaczej, mąż będzie zły Mam już plan, już powoli się realizuje. Narazie nie wiążę przyszłości z moim dotychczasowym wykształceniem, ale zamierzam kształcić się w zupełnie innym kierunku. I nawet wiem, że to co robię oprócz satysfakcji da mi cudownego mężczyznę Takie mam wizualizacje, a co! Wiem,że ON już na mnie czeka. Narazie wisi na mojej tablicy marzeń, ale czuję jego obecność i motylki w brzuchu

O jej, a uchylisz rąbka?

ja czuje ze chodzi o joge? i swietnie bo z tego sa fajne pieniazki!!

ankinom napisał/a:

zofia282 napisał/a:

ankinom napisał/a:

Zrobiłam mały eksperyment. Dałam nam "szansę", choć wiedziałam, że pewnych rzeczy nie zmienię, nie usłyszę kocham i nie otrzymam ich dowodów. Kilka tygodni względny spokój, prawie zero awantur, zajmowałam się osobą, dziećmi i mężem. Codziennie wmawiałam sobie, że jest ok, potrzebujemy czasu, no przecież rok walki, szarpaniny, awantur nie da się zapomnieć w tydzień, niby logiczne?

Codziennie wmawiałaś sobie, tak jak przez ostatnie miesiące  

ankinom napisał/a:

Efekt eksperymentu? No znacie Mój mąż bardzo zadowolony, ten upragniony święty spokój, ugotowane i wszystko cacy,
tylko jakoś tak mój entuzjazm przygasał ; kiedy potrzebowałam jego wsparcia to słyszałam: nawarzyłaś sobie piwa to sama sobie radź, pojawiły się kłamstwa w tak błahych sprawach, że zdumiewało mnie to bardzo, kiedy proponowałam wyjście, zawsze miał coś pilonego do zrobienia, np. oglądał telewizję, kiedy chciałam gdzieś pojechać z dziećmi, no wiecie tak rodzinnie, żeby dzieci poczuły, że mają dwoje rodziców, to odmawiał, a kiedy zwróciłam uwagę, to zabierał dzieci... i jechał tylko z nimi, rozmawiając z nim czułam się, że on czuje, że jego kontroluje, że szpieguję, oj dużo wymieniać, nie w tym rzecz, zrozumiałam, to co czego Liwia, nie potrafi zrozumieć : ON NIE CHCE Z NAMI BYĆ, tym bardziej gdy sam z siebie musiałby coś w zamian dać, ON CHCE ŚWIĘTEGO SPOKOJU, SEKSU I PORZĄDKU.

a to ci eksperyment
Wnioski:
ON- zadowolony gdy żona nie ma pretensji i cichutko siedzi. Wszystkie obowiązki przekazał żonie. Nie wspiera jej. Oszukuje nawet w mało ważnych sprawach. Nie chce "tworzyć" rodziny a przynajmniej traktuje żonę poza jej nawiasem. Ma świadomość niepokoju żony o jego wierność i nic z tym nie robi. Ma seks i porządek w domu i posłuszną cichą żonę.

ONA- milcząca, zajęta wszystkimi obowiązkami domowymi, pilnująca porządku w domu i dmuchająca na gasnące ognisko domowe. Apatyczna. Nie dostaje od partnera wsparcia. Jest świadoma jego idiotycznych kłamstw. Opuszczona, zlekceważona, kontrolująca, bo mająca świadomość jego oszustw. Podejrzewam, że seksem chcąca rozpalić uczucia w oziębłym mężu i udowodnić mu, że jeśli odejdzie, straci wyjątkową kochankę (w jej osobie).

To ja bez eksperymentów miałam takie życie, a jakie Twoje było przed tym eksperymentem?

ankinom napisał/a:

Ale najlepsze jest to, że wcale mnie to nie zasmuciło, byłam na to przygotowana....

A powinno Cię smucić...no chyba, że czerpiesz radość z takiego życia

ankinom napisał/a:

Wczoraj, kiedy czytałam jedną z tych mądrych książek, uzmysłowiłam sobie, że ogromnie się cieszę, że dzisiaj nie przeżywam tych okropnych uczuć co rok temu, już tak nie boli...

Wielokropku: dałam czas czasowi - zadziałało!

Ankinom nic nie zadziałało! MNIE bolą wnioski wyciągnięte z Twojej opowieści
Dzisiaj widziałam się z żoną alkoholika. Dziewczyna chodziła na terapie dla współuzależnionych gdzie usłyszała, że nasz mózg przyzwyczaja się i dlatego tak wiele tolerujemy i sprawy ze zła, które się dzieje nie zdajemy. Myślę, że to się właśnie tak odbywa. Podobnie jak ze smakiem. Kiedy wkładamy do buzi gumę do żucia czujemy jej intensywny smak. Po krótkim czasie smak zanika, ale to mózg nasz przyzwyczaił się do smaku i nie odbiera go już. Wystarczy wyjąć na jakiś czas gumę i ponownie włożyć ją do ust. Guma znowu ma intensywny smak, znowu -  do chwili przyzwyczajenia się naszego mózgu.

ankinom napisał/a:

Ale te uczucia są słabsze, panuje już nad nimi, nie powodują wybuchów niekontrolowanej wściekłości, która tylko mnie wypalała, zaakceptowała je....myślę, że już zawsze będą ze mną, ale ważne by wykorzystywać je dla budowania zdrowszych i mocniejszych relacji. Już nie chcę by ON mnie kochał, ja chce być kochana, a to pierwszy stopień wyzbycia się uzależnienia.

Dzisiaj widziałam się z żoną alkoholika. Dziewczyna chodziła na terapie dla współuzależnionych gdzie usłyszała, że nasz mózg przyzwyczaja się i dlatego tak wiele tolerujemy i sprawy ze zła, które się dzieje nie zdajemy. Myślę, że to się właśnie tak odbywa. Podobnie jak ze smakiem. Kiedy wkładamy do buzi gumę do żucia czujemy jej intensywny smak. Po krótkim czasie smak zanika, ale to mózg nasz przyzwyczaił się do smaku i nie odbiera go już. Wystarczy wyjąć na jakiś czas gumę i ponownie włożyć ją do ust. Guma znowu ma intensywny smak, znowu, do chwili przyzwyczajenia się naszego mózgu.
Tak więc Ty przyzwyczajasz się do swego życia.....

ankinom napisał/a:

Wczoraj w kościele, ksiądz powiedział, że powinniśmy wybaczyć naszym winowajcom i wiecie co wybaczam jemu i sobie.

Szkoda, że nie mówił : miłuj bliźniego swego jak siebie samego. Szkoda, że nie mówił o poszanowaniu w rodzinie, o miłości i opiece małżonków.

ankinom napisał/a:

Jestem pewna, że już nie kocham i że nie chcę z nim być i nie boje się być sama, wiem, że dam sobie radę, nie czuję już tego ubezwłasnowolniającego strachu - choć nadal jestem bez pracy. Pełną swobodę poczuję tylko wtedy gdy zamknie za sobą drzwi....

a te słowa przeczą poprzednim...

bez komentarza

Zdrowia Ci życzę.

Jeżeli chodzi o ten eksperyment.... mam dużo naiwności w drugiego człowieka , czyli w mojego męża i ba wierzyłam, że bez miłości też da się żyć. Wnioski: jasne, że da tylko takie życie jest totalnie do du*py, ale kto nie spróbuje ten?.

To nie zupełnie tak: chciałam zobaczyć, czy on coś wyciągnął z tej naszej ponad rocznej awantury. Wniosek jeden: nie kocha, ale dopiero niedawno to do mnie dotarło. Zofio sama pisałaś, że niby wiedziałaś, że zdradza, nie kocha, ale jednak codziennie temu zaprzeczałaś... do pewnego momentu....
Pewnie gdybym z nim nie mieszkała to by mi takie głupie pomysły do głowy nie przychodziły?.

tak właśnie było: on zadowolony, ja apatyczna, ja ten smutek odniosłam tylko i wyłącznie do ostatniego "eksperymentu", podskórnie wiedziałam, że to nie może się udać i tylko dlatego nie zasmuciło, szanse dałam ? dałam, nie wyszło nie mam już nic sobie do zarzucenia w tym temacie, no ale jeżeli chodzi o cały nasz związek to jest mi mega smutno, że nie przetrwał, tak ja i Tobie i wielu nam podobnych....

Mój mózg doskonale rozpoznaje co jest dobre, a co złe i pewnie, że można się przyzwyczaić do swego życia i bólu jakie niesie, ale gdyby tak było to raczej mnie by tutaj nie było, bo przecież wszystko jest ok, no nie? A g**wno prawda, moje życie to jedna wielka porażka, nieświadomie pozwoliłam sobie wejść na głowę, dzisiaj za to płace wysoką cenę - Nie Zofio, już nie godzę się na to dawne życie. Nie wiesz jak wyglądają u mnie dni, nie widzisz nas kiedy się nie odzywamy, są krótkie zdania dotyczące dzieci, razem nie wychodzimy, nie śpimy i nie uśmiechamy, a rok temu było inaczej, pozory dobrego małżeństwa, on udawał, że kocha, ja udawałam, że wierzę, nic nie pozostało po tamtych dniach, nic poza złym smakiem, jak po wyzutej gumie, wypluć i wziąć nową...

no cóż walczę o siebie tym co mam - mieszkam z nim, ale jak z sublokatorem, pewnie, że wolałabym, mieszkać sama, łatwej było by uwierzyć, że jestem o krok do przodu, zresztą tu nie chodzi o to, kto w co wierzy, ja wiem, co czuję i jak dalej pokierować swoim życiem, mam świadomość, że mój związek był zły...

No cóż pewnie powinnam rzucać gromami w męża, że zmarnował mi życie, ale halo gdzie ja wtedy byłam? Otóż obok i sama tworzyłam rzeczywistość wokół siebie, to ja sama pozwoliłam na takie traktowanie, to ja nie reagowałam na ostre słowa, kłamstwa,  to ja  robiłam wszystko by jego zadowolić, wbrew sobie , czy to on był niedobry? Nie, on chciał mieć idealną żonę, co w tym złego? Nic, tylko, że problem w tym, że ja nią nie umiałam być i powinnam odejść, wiedząc, że nie jestem akceptowana taka jaka byłam. Wiele ludzi łączy się w pary myśląc, że człowiek to plastelina łatwa w obróbce, otóż drogie panie i panowie, nie robi się eksperymentów na żywym organizmie. A żeby nie było, że jego wybielam, to powiem tak: nie miał prawa na mnie krzyczeć, obrażać i okłamywać, bo zupełnie sobie na to nie zasłużyłam i wymagać ode mnie rzeczy sprzecznych z moją naturą, nie odpowiadam? to też powinien odejść - no i odszedł, no może nie zupełnie, bo okazało się ,że logistycznie jest to dość trudne - finanse. Wierz mi Zosiu, obydwoje się męczymy w tym układzie, bo obydwoje nie chcemy już być ze sobą. W Twoim przypadku mąż, choć zdradzał, to raczej nie kwapił się do wyprowadzki, prawda? To Ty i Twoja siła walki o lepsze jutro wyrzuciła jego z domu, no i co tu kryć on dał się wyrzucić, ja próbowałam? jedyne rozwiązanie to moje wyjście?.

Źle przedstawiłam słowa wybaczam - nie wybaczyłam  na zasadzie i teraz będziemy mieszkać razem długo i szczęśliwie. Wybaczyłam, to, że się pogubił i nie miał dość odwagi odejść, wybaczyłam tę jego naiwność, że uda się jemu mnie zmienić, wybaczyłam wiarę, że może uda nam się wspólnie stworzyć dom rodzinny, wybaczyłam, że przywiązanie uważał za miłość, wybaczyłam, że nie umie kochać, wybaczyłam, że nie potrafi stworzyć rodziny.

Nie wybaczę zdrad emocjonalnych. Uważam, że najpierw powinien zakończyć związek ze mną ,nie wybaczę słów: z nią chcę spróbować zbudować szczęście i że uczucia do niej są silniejsze?.

Sobie wybaczam, że nie miałam odwagi odejść, wybaczam sobie, że nie zaznaczyłam swojej odrębności, wybaczam sobie, że winiłam siebie, za jego złe mnie traktowanie, wybaczam sobie, że próbowałam  zmienić się w innego człowieka, wybaczam sobie, że nie doceniałam swojej indywidualności, wybaczam sobie wiarę, że wystarczy tylko moja miłość, wybaczam sobie, że wierzyłam w jego miłość, kiedy czyny świadczyły o czym zupełnie przeciwnym, wybaczam sobie naiwność, że dzieci pomogą nam stworzyć  rodzinne ognisko?

nie wybaczę sobie, że nie potrafię wybaczyć jego zdrady?

Ostatnie zdanie zostawiłaś bez komentarza, to również oddaje obraz w jakim żyje związku, jak z nieobecnym sublokatorem. Chociaż z drugiej o niczym nie świadczy. Czy jak byłaś chora to mąż był przy Tobie, czy raczej był w pracy, no bez jaj nikt nie bierze wolnego, bo żona ma katar

Buziaki, czuję się lepiej ...
aha mój sublokator przywiózł mi wczoraj aspirynę

Ja sobie nie wyobrażam takiego życia. O jakie sprawy finansowe chodzi? Tysiące kobiet radzi sobie z tym, nawet nie dostaje alimentów. Nie rozumiem tego.

hm... napisał/a:

Liwia napisał/a:

Potrafię zrozumieć, tylko pogodzić się nie mogę.

Czas...

http://fordoh.wrzuta.pl/audio/0UtgCc9D7Ui/#none

A jeszcze tylko się zapytam, pogodzić się nie możesz, czy nie chcesz Liwio?