Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Po co dzwonisz ? Przecież on ma świadomość upływu czasu i zna adres swego domu.          Po co dzwonisz ?!
Znasz go i wiesz, że ma taki nawyk - wyłącza telefon gdy nie chce być uchwytny i dzieję się to bez konsekwencji. On nawet może robić to demonstracyjnie, mówiąc, żonka może mnie cmoknąć. A może myśli, że na podstawie telefonu namierzysz gdzie jest i z awanturą wpadniesz. Co by jednak nie myślał, lekceważy Cię i nie jedna (zdrowa) nie pozwoli sobie na to. Nie dla wszystkich słowo "kocham" znaczy to samo. Są ludzie, którzy nie czując NIC, mówią je. Mówią je ludzie dla osiągnięcia korzyści. Jakie ma korzyści Twój mąż ? Zapewne ma full service i dach nad głową.

Czytając Wasze wypowiedzi potwierdza się moja teoria życiowa. Nie przeginać z kontrolowaniem , bo się można udusić smyczą, na której teoretycznie jest partner. Zająć się sobą i robić tak, żeby siebie nie zranić. Nie żyć życiem partnera, tylko swoim. Toksycznych partnerów unikać jak ognia. I wierzyć, że życie jest piękne. Bo jest!!!!!

I jeszcze jedno, dziewczyny. Nie myśleć za dużo i nie dzielić włosa na czworo!!! Naprawdę, to działa.

To co myślimy wpływa na to jak żyjemy. Tylko dyfunkcyjne myśli nam szkodzą.

POTWIERDZAM! Można być szczęśliwym w "nowym" życiu. Można mieć fajny czas ze znajomymi, koleżankami i kolegą .
Żyję inaczej i jest SUPER.  Znajduję szczęście w innych rzeczach jak do tej pory. Właściwie to tylko wydawało mi się kiedyś, że jestem szczęśliwa. Czułam, że przy boku męża POWINNAM być szczęśliwa. Często rezygnowałam z siebie, ustępowałam, poddawałam się i wmawiałam sobie, że szczęśliwa jestem.
Dzisiaj siebie rozpieszczam. Gotuję obiady kiedy mam na to ochotę, sprzątam kiedy mi bałagan przeszkadza. Kiedyś zerkałam na zegarek i cyrklowałam by ziemniaki ugotowane były o 16. 45 i by nic na wierzchu nie leżało bo męża bałagan w zły nastrój wprowadzał. Chodzę do koleżanek, na koncerty, do kawiarenek. Nabieram pewności i wiary w siebie.
Z pewnymi oporami, wstydem spełniłam pewną zachciankę. Dotyczy to....mężczyzny. Poszłam kilka dni temu z mężczyzną do łóżka. Chciałam tego. Wstydziłam się, byłam zażenowana, ale tego chciałam. Już po, czułam się jakbym zdradziła męża. Mam świadomośc, że męża nie mam, ale tak się czułam! Kaca moralnego leczyłam cały dzień. Wyleczyłam go już skutecznie .
Nie żałuję swojej decyzji Było REWELACYJNIE.  Dzisiaj czuję się wolną KOBIETĄ, 100% kobietą.
Że ja durna baba wcześniej nie pogoniłam drania i nie korzystałam z życia .
Nie jestem tym mężczyzną nawet zauroczona....tu nie chodziło o niego...to ja potrzebowałam seksu z innym mężczyzną niż mój mąż. Chyba też potrzebowałam udowodnić sobie, że mnie może ktoś pożądać.
Życie naprawdę jest piękne .   

Gratuluję robisz Anstawio wielkie postępy .

Podpsiuję się wszystkimi palcyma.
Zofio, niesamowita z Ciebie choć i przeciągnięta za włosy po kamieniach kobieta. Niejedna do cna by po tym wszystkim ześwirowała. Są jednak takie, które potrafią ulepić z goovna pączki i dokonać zdrowej transformacji. Wiek, kiedy osiągamy dojrzałość nie ma znaczenia.

Dzięki Wielokropku, miło mi i nie będę się już bronić przed słowem "podziw" . Chyba sama siebie podziwiam za zmiany, które we mnie zaszły a zaszły, ale to Wam dziękuję za nie. Bez Was dłuugo podnosiłabym się a może i podnieść się nie miałabym siły.
Pamiętam jeszcze siebie wczołgującą się na to Forum, bezsilną, bezradną, nierozumiejącą tego co się w moim życiu dzieje. Zadającą tysiące pytań "dlaczego"...
To między innymi Twoje mądre słowa sprawiły moje przeistoczenie. Dziś jestem uśmiechniętym człowiekiem. Owszem mam chwile słabości, ale one nie są już tak drastycznie przeżywane jak kiedyś. Mam inne cele i priorytety i nastawienie do życia, ludzi.
....no i muszę to napisać - ja Twoje posty czytam po kilka razy, trawiąc słowa i treść. One mnie mobilizują do przemyśleń.
Jesteś wyjątkową kobietą i dzięki, że jesteś

Wielokropek i Tarantella dają czadu na forum!
Jak ktoś chce, to wyniesie z ich postów dużo, oj dużo.
No a cała reszta daje też do myślenia i działania!

to jak o mnie.. te niszczyciele godności..

Dzięki Tarantello:) Wiesz, że Cię kocham i kocham Twój blog

Oj, przeciągnięta! i dlatego włosy ścięłam by nikt już mnie nie miał za co po kamieniach przeciągać
Oj, świrowałam Tarantello, świrowałam jak z draniem byłam .  Nie jestem z nim to i świrować nie mam zamiaru A tak na poważnie to nisko upadłam. Nie raz wątpiłam w zdrowe zmysły i szukałam potwierdzenia, że ze mną ok. Spotkania z nim nie należą do przyjemnych ale nie ma już nade mną władzy i nie daję się wkręcać w jego gierki. Wiesz, że można przy tych ludziach zwariować. Wiesz, bo sama przechodziłaś przez to.

Jeszcze raz dzięki

No jasne lepiej późno niż wcale

Dobrze,że zdałaś sobię z tego sprawę, że niszczysz sobie godność. Co dalej?

Zofio.....jestem pełna podziwu za posty...o mnie! Masz we wszystkim rację. Co do odpowiedzi na pytanie czy jestem chorobliwą zazdrośnicą? Otóż NIE. Kontrolerką owszem. Skąd się to wzięło pięknie tu dziewczyny mi odpowiedziały i Ty również. Po prostu jak psycholog, chyba nawet lepiej nazywasz to kim jestem, jak się czuję, zachowuję itd.
Jestem bardzo pocieszona tym co piszecie dziewczyny - ze moja wina to nie jest, bo skąś musiało się to przecież wziąć. Przyczyna-skutek. A że byłam "podatna" to dałam się zapędzić w kozi róg.

Tak-nauczycielka. Oczywiście, że dzieci używają takich zdań i to notorycznie. Co niektórzy wiedzą, że źle zrobili i po rozmowie potrafią przeprosić i przyznać się i ja to doceniam za każdym razem. Ja jednak nigdy nie czuję się winna za złe zachowanie uczniów. To byłoby nienormalne.

A ja też kontrolowałam. Mimo,iż jmąż nigdy mnie nie zdradził. Kontrolowałam, na zapas, a może coś znajdę.
To wynika chyba z naszej kobiecej natury i przede wszystkim niskiej samooceny.

Kontrolowanie partnera nie ma nic wspólnego z kobiecą naturą.
Z męską też nie.

I ja ostatnio też sobie tak pomyślałam jak Ty Liwio: nie dziwię się, że mój jmąż nie mógł ze mną wytrzymać, dokuczał mi coraz bardziej swoim zachowaniem, arogancją, brakiem szacunku itp. Więc ja z nim też już nie mogłam już wytrzymać... I żadne z nas nie ustąpi. Jak w niedziele powiedziałam mu,że gdyby rzucił dla mnie wszystko, to może dałabym mu szansę to odparł:" taaa,jasne, chyba śnisz. Dlaczego ja mam się zmieniać?" No i jasne

Jeśli jesteś "podatna" to może i na zmianę na szczęśliwe życie też jesteś. Do roboty kochana. Bierz się w garść i nie marnuj swego życia. Z kontroli nie masz żadnych profitów i jak sama piszesz przyjemności. Z organizowania nowego życia są same plusy:
1. nikogo nie kontrolujesz więc i w lustrze możesz spokojnie patrzeć tej fajnej dziewczynie w oczy
2. robisz co lubisz
3. spędzasz czas jak lubisz
4. nie złościsz się, bo nie masz za co i na kogo. Bardzo w tym czasie poprawiają się relacje z dzieckiem - wiem to ze swojego doświadczenia
5.szczęśliwsza coraz częściej uśmiechasz się
6. nabierasz pewności siebie
7. świat nabiera barw
8. znajdujesz sens życia, radosnego życia
9. zawsze masz szanse poznać kogoś, przy kim poczujesz się szczęśliwa - i nie musi to być od razu miłość do grobowej deski
i tych punktów jest dużo, duuuużo więcej i pisać bym mogła je do rana.

Wszyscy znajomi mówią mi, że świetnie wyglądam i tak się czuję i nie czułam się tak od lat hmm....10 ?, 15 ? a może i 25 Spróbuj Liwio i Ty masz szanse tak się czuć! Warto włożyć sporo wysiłku w zmianę swego myślenia  a raczej zrozumienia co nam szczęście dać może. Fajnie jest być uśmiechniętym, radosnym człowiekiem .

Może to dobrze Liwio. Może to czas, żeby już nie wyciągać ku sobie ręki, a pójść każdy w swoją stronę.
U mnie to przeważyło, nie mogliśmy ze sobą wytrzymać, a żadne nie widziało sensu żeby ustąpić, zmienić się dla tej drugiej strony. Nie zależało nam na sobie widocznie aż tak bardzo, więc po co się męczyć?

i to znów o mnie.. to dopiero kilka stron a wszystko o mnie...

Czytaj, czytaj.
Wiedziałam co robię, proponując Ci ten wątek.
Życzę Ci, byś szybko znalazła swoją drogę do wyjścia z uzależnienia.

Zofio niewiedzilam ze to jest az takie straszne czytalam wczesniej o tym ale jakos nie az tak.......az sie przestraszylam mimo ze juz dawno go wyrzucialm z zycia.......zero odpowiedzialnosci za swoje czyny ,TWoj byl taki sam?masakra.....
Moze sprostuje ze wczoraj rozstalam sie z kims innym a  zmezem nie jestem od prawie roku nie mieszkam,ale zwykły kłamca i oszust chyba.....gdzie nie pracowal to wszedzie narobil bajzlu wszedzie....duzo by pisac......

właśnie co dalej.. boej sie myśleć o przyszłości.. musze zacząć od siebie..

To masz Truskaweczko aż dwa problemy do pozbycia się!

Liwio, nie bój się przyszłości. Liczy się: teraz, dzisiaj!
Do tej pory przetrwałaś wiele, dasz sobie radę! A świat zadba o siebie sam...

To chyba przeze mnie zniknęła.
Wpadłam tu na forum, zaczęłam się panoszyć, pozłościłam się na niewinną dziewczynę, której słowa wzbudziły we mnie ukrytą moc...
Eehhh...

Nasi mężowie to bracia bliźniacy. Tak, mój mąż to książkowy przykład psychofaga. Mocno, bardzo mocno mnie skaleczył. Życie z nim to gehenna oprawiona w czułe słówka, przeplatane poniżaniem. Masakra - to najlepsze określenie i ulubione słowo mojego już eks małżonka. Nawet łódkę nazwał "masakra"

Dlaczego bierzesz winę na siebie Anstawio?. Dlaczego sie tłumaczysz ?
Czy wiesz, że są to objawy współuzależnienia. Też tak miałam i długo nad wyjściem z tego pracowałam i nie do końca udało mi się z tego wyjść. Pewna jestem, że to był wybór i strach Ankinom i nie przed Tobą a zmianami swego życia.

Zatem musimy wyleczyć myślenie.

Zofiu/OlU (jak moja córcia) Kochana, ja się nie poddałam. Nie piszę bo jestem taka... spokojniejsza. Nie wiem, czy nie za wcześnie, ale chyba "zdrowieje", coraz bardziej otwieram oczy.

Zrobiłam mały eksperyment. Dałam nam "szansę", choć wiedziałam, że pewnych rzeczy nie zmienię, nie usłyszę kocham i nie otrzymam ich dowodów. Kilka tygodni względny spokój, prawie zero awantur, zajmowałam się osobą, dziećmi i mężem. Codziennie wmawiałam sobie, że jest ok, potrzebujemy czasu, no przecież rok walki, szarpaniny, awantur nie da się zapomnieć w tydzień, niby logiczne?

Efekt eksperymentu? No znacie Mój mąż bardzo zadowolony, ten upragniony święty spokój, ugotowane i wszystko cacy, tylko jakoś tak mój entuzjazm przygasał : kiedy potrzebowałam jego wsparcia to słyszałam: nawarzyłaś sobie piwa to sama sobie radź, pojawiły się kłamstwa w tak błahych sprawach, że zdumiewało mnie to bardzo, kiedy proponowałam wyjście, zawsze miał coś pilonego do zrobienia, np. oglądał telewizję, kiedy chciałam gdzieś pojechać z dziećmi, no wiecie tak rodzinnie, żeby dzieci poczuły, że mają dwoje rodziców, to odmawiał, a kiedy zwróciłam uwagę, to zabierał dzieci... i jechał tylko z nimi, rozmawiając z nim czułam się, że on czuje, że jego kontroluje, że szpieguję, oj dużo wymieniać, nie w tym rzecz, zrozumiałam, to co czego Liwia, nie potrafi zrozumieć : ON NIE CHCE Z NAMI BYĆ, tym bardziej gdy sam z siebie musiałby coś w zamian dać, ON CHCE ŚWIĘTEGO SPOKOJU, SEKSU I PORZĄDKU.

Ale najlepsze jest to, że wcale mnie to nie zasmuciło, byłam na to przygotowana....

Wczoraj, kiedy czytałam jedną z tych mądrych książek, uzmysłowiłam sobie, że ogromnie się cieszę, że dzisiaj nie przeżywam tych okropnych uczuć co rok temu, już tak nie boli...

Wielokropku: dałam czas czasowi - zadziałało!

Jasne nadal czuję:
- gniew, że chciał mnie zostawić dla kobiety, której nie znał, że innej mówił to co miało być zarezerwowane dla mnie
- złość, że muszę zaczynać od nowa, że musiałam tak cierpieć,
- smutek, że pewne marzenia się nie spełnią, no i co tu oszukiwać, że dzieci będą wychowywać się w rozbitej rodzinie
- żal, że nie spełniłam jego oczekiwań, że nie zaakceptował mnie takiej jaka jestem
Ale te uczucia są słabsze, panuje już nad nimi, nie powodują wybuchów niekontrolowanej wściekłości, która tylko mnie wypalała, zaakceptowała je....myślę, że już zawsze będą ze mną, ale ważne by wykorzystywać je dla budowania zdrowszych i mocniejszych relacji. Już nie chcę by ON mnie kochał, ja chce być kochana, a to pierwszy stopień wyzbycia się uzależnienia.

Wczoraj w kościele, ksiądz powiedział, że powinniśmy wybaczyć naszym winowajcom i wiecie co wybaczam jemu i sobie. Źle postąpił, że ożenił się ze mną choć nie o takiej kobiecie marzył, ale miał nadzieje, że się zmienię, a ja też nie jestem bez winy, widziałam, jak mnie traktuje, nigdy nie postawiłam granic, godziłam się na brak szacunku, może za mało się starałam? a może po prostu nie dobraliśmy się, inne temperamenty, inne wartości, inne spojrzenie na świat. Szkoda tylko, że tak długo z tym zwlekaliśmy i co gorsze wcale nie zanosi się, że on się wyprowadzi....

Jestem pewna, że już nie kocham i że nie chcę z nim być i nie boje się być sama, wiem, że dam sobie radę, nie czuję już tego ubezwłasnowolniającego strachu - choć nadal jestem bez pracy. Pełną swobodę poczuję tylko wtedy gdy zamknie za sobą drzwi....

ps. znikam pod kołdrę bo chora jestem i okropny katar mnie męczy, a nie ma komu herbatki zrobić, ot życie sama poczłapię się do kuchni

Hej Zośka, to, że nie pisałam, nie oznacza, że schowałam się w swoim strachu. A życie przewróciło mi się do góry nogami, strach pomyśleć co by było gdybym tutaj nie trafiła.

Wiecie jak się ciesze, że jestem już inną Moniką? Jest jeszcze wiele pracy przede mną, ale idę w dobrym kierunku, a może uciekam, tego jestem pewna

W moim przypadku nie było zdrady fizycznej, ale ta psychiczna też bali baardzo, a przemoc psychiczną miałam na co dzień, problem w tym, że przez wiele lat myślałam, że tak się dzieje w związkach i o co znamienne u nas KKZB, że to moja wina.

Ps. właśnie dostałam odpowiedź w sprawie pracy: wybrałem panią o mniejszych kwalifikacjach, bo pani (czyli ja) by się nudziła w tej pracy i szybciej sobie znajdzie inną pracę. Boże jak tak pracodawcy podchodzą do ludzi z wyższym wykształceniem to dlatego już 4 miesiące szukam pracy
jadę do Irlandii, brat załatwia mi pracę pomocy kuchennej, przynajmniej coś zarobię.

Tylko gdzie ją znaleźć? Można zgłupieć w jednej mówią za małe, w drugiej za duże kwalifikacje. Ta praca o która się starałam była idealna, niedaleko, odpowiednie godziny i pensja i związana z księgowością czyli zgodnie z moim wykształceniem.

Pewnie, że nie hańbi, ja chce tylko pojechać na wakacje, by później mieć za co wysłać dzieci do szkoły, a przy okazji odpocznę od tego "czegoś" w moim domu dwa w jednym.