Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Sam sobie na to zapracował.

Chcę pracować nad sobą. Dalej odbywać terapię i robić tak, abym była szczęśliwa.

Nie chcę zmieniać sie, by zmienić męża. Albo zauważy te zmiany, albo i nie.

Liwio,
Bawisz się dramatycznym trójkątem Karpmana. To narzędzie z jednej strony pozwala sobie uświadomić pewien mechanizm. Dla osób myślących zdrowymi kategoriami przyczynowo-skutkowymi każe sobie zadać pytanie - co legło u podstaw tego trójkąta, co zapoczątkowało tę spiralę. Z drugiej jednak strony ta teoria jest bardzo niebezpieczna dla osób i tak już zapędzonych w kozi róg poczucia winy. Tylko je w owym poczuciu winy utwierdza, dając usprawiedliwienie prawdziwym przycznom "odpalenia" tego Karpmanowskiego mechanizmu. Czy byłabyś "kontrolerką" gdybyś nie dostała "odpowiednich" bodźców zanim się nią stałaś?
Gdybyś była wolna od skłonności do toksycznych zależności, to nie dałabyś się W OGÓLE  w ten trójkąt wplątać i zrobić z siebie "kontrolerki". I tylko w tym jest Twoja "wina".

Życie jest do d..y
On mnie zdradził, a teraz próbuje mi udowodnic ,ze ja go zdradziłam.
Boze jakie to jest pokręcone
Chciałam ,ale nie potrafiłam
Zrozumiałam ,że bym czuła do siebie obrzydzenie
Jestem zagubiona ........nie wiem co mam robić
Brak mi sił
Wyprowadził sie tydzień temu
A ja nadal w tym tkwię 

Może dlatego ,ze był moja wielka i jak na razie jedyna miłością
Może dla tego ,ze nie potrawie zrozumieć dlaczego próbuje oskazyc mnie o coś czego nie zrobiła.
Może dlatego ,że próbuje mnie ściągnąć do swojego poziomu i obarczyć tym co on zrobił.
Może dlatego ,ze nie potrawie pogodzić sie z tym ,ze On kłamie.

Tez już nie wierze ,że można być szczęśliwym.
Myslałam ,ze jestem a to tylko ułuda..........
Mój jm potrafi stwarzać pozory dla ludzi nawet jak sie wyprowadzał to zrobił to po ciemku by nikt nie widział.
A może po prosty nie potrawie już być szczęśliwa,może nie chce.........
Jak próbowałam to odwróciło sie to przeciwko mnie................
Taka karma
Mam troche dziś psi humor dziecko jest u tata a ja sama w domu,wczoraj cały dzień sprzątałam aż padłam ze zmeczenia.
A dziś czekam ,nie potrawie sie niczym zająć ani skupić do 17-tej jeszcze tyle czasu

To prawda.
Bym wolała być w pracy i harować byle miec zajeta głowe
a nie być tu i teraz .
Smutne kiedys uwielbiałam tu być

Dziewczyny, jak będziecie siedzieć w domach i czekać na tych Waszych nieudaczników, którzy Was potraktowali w okropny sposób, to nigdy nie znajdziecie prawdziwej miłości.
Albo inne pewne siebie, kochające siebie dzieczyny, zdmuchną Wam sprzed nosa tych fajnych facetów.
Fajni faceci są. Tylko jak będziecie się brały za takich, którzy sprawiaja, że czujecie się nieszczęśliwe, to jak oni mogą okazać się fajni?!
Fajny facet to nie jest pierwszy lepszy zza rogu. Fajny facet jest fajny, gdy o Was zabiega, walczy. A ten co Was olewa i sprawia, że czujecie się nieszczęśliwe, to drań, nie facet.

Wielokropku a jesli to mąż cały czas podsyca w tobie to poczucie wini,cały czas obarcza ciebie za to ,ze on to zrobił.
A ty nie potrafisz sobie przetłuaczyc ,ze to jest nieprawda?
Chciała być szczęśliwa tylko niestety nie wiem jak ,
boje sie ,ze juz tego nie potrawie,
że nie potrawie sie śmiać, że przestałam ufać
Zawsze miałam z tym problem a teraz jest to mega problem.

aiso,
jeśli sama nie możesz sobie dać rady i z rozstaniem, i z poczuciem winy, i ze zbudowaniem adekwatnego poczucia swej wartości, i z tysiącem innych jeszcze problemów, to skorzystaj z pomocy specjalisty.

Podejmij własną terapię. Własna terapia nie jest, to prawda, lekarstwem na wszelkie bolączki, ale pozwala na spojrzenie na siebie z prawdziwej perspektywy. Jest jeden tylko warunek: by była ona skuteczną trzeba własnej pracy nad sobą.

Anstawio,
tylko głupcy nie czują strachu. Ważnym jest jednak to, co robimy ze swoim strachem, tzn. czy ulegamy jemu, czy też bierzemy swój strach pod rękę i mimo niego działamy. czytając Twe posty i widząc, jaka drogę przebyłaś od czasu zawitania na forum, nie mam wątpliwości, że bliższa jest Ci druga opcja.

Prawdziwe szczęście?
Cóż, znam sporo osób, które są nieszczęśliwymi na własne życzenie.
Dlaczego?
Mogę tylko przypuszczać. najbardziej przekonuje mnie myśl, że takie osoby bardzo dobrze znają sposób życia, schematy bycia nieszczęśliwą, wiedzą, jak się w takim świecie poruszać. Ten nowy, szczęśliwy, jest pociągający, ale strach jest zaryzykować, strach zmienić swe zachowanie.
I dlatego takie osoby pozostają na swoich miejscach, wzdychając od czasu do czasu, narzekając na swój los, zazdroszcząc innym odwagi potrzebnej do pójścia nieznaną drogą.

aiso,
przepraszam za porównanie, ale ja próbuję mieć wyprasowane wszystkie rzeczy, tylko... nie biorę żelazka do ręki.
Powtarzam do znudzenia: do pracy nad sobą trzeba być zmobilizowanym, zdeterminowanym, trzeba znaleźć się na swym własnym dnie. Ty zaś pływasz, nie odbijasz się od dna.

Nie potrafisz się oddzielić od swego męża, czy nie chcesz? Bo to dwie różne sprawy. I nie myślę tutaj o takim "chceniu" z rozumniej, mądrej głowy. Bo z takiej pozycji, to wszyscy pragną szczęścia. Ważnym jest jednak nie to, co mamy w zdrowym mózgu, tylko to, czym się kierujemy. Ty, widać to wyraźnie, kierujesz się w swym życiu "chorym" mózgiem, nie trzymasz go krótko na smyczy.

Byłaś u psychologa, to dobrze. Ale wizyta nie załatwi sprawy, psycholog też nie. Tutaj trzeba TWOJEJ pracy nad sobą pod okiem psychologa. Psycholog może pomóc, ale tylko wówczas, gdy jego klient pragnie tej pomocy, a nie przychodzi, by całą robotę odwalił właśnie specjalista. 

Przeczytałam jeszcze raz Twój ostatni post. Widać w nim wyraźnie, że usprawiedliwiasz się. Po co? Przed kim? Przecież to Twoje życie. To Ty układasz je sobie, nikt inny nie jest za Twoje decyzje odpowiedzialnym; nie jest nawet, gdy Ty usiłujesz tę odpowiedzialność na kogoś przerzucić (a to na męża, a to na silnie zakorzenione mechanizmy, a to na brak siły). Przeczytaj zdania z mej sygnatury. Wielu osobom, tutaj na forum, pomogły.

Ależ oczywiście, że trzeba odwagi.
Ale ja odwagą nazywam zrobienie czegoś mimo strachu i lęku.

Dużo piszemy o strachu.
Mnie do pracy nad sobą zmobilizował właśnie strach; strach, że do końca życia będę osobą nieszczęśliwą. W efekcie mojego kroku jestem szczęśliwą, w tym samym związku od lat. Mało tego, okazało się, że mój mąż też woli mnie jako osobę zdecydowaną, pewną siebie, spokojną, niż jęczącą, przepraszającą, że żyję, histeryczną.

***
Czytając Twój post nie mam żadnej wątpliwości, że będziesz żyła szczęśliwie.

aiso,
nie wiesz od czego zacząć?
Zacznij od uświadomienia sobie swoich uczuć. Nie ukrywaj ich sama przed sobą. Usiądź na chwilę i poczuj to, co dzieje się w Twym sercu. Jakie tam masz uczucia? Nie spiesz się, udając tyle czasu, ukrywając je, możesz mieć kłopot z ich uświadomieniem sobie. Nie wiesz jakie przeżywasz? Nie wiem, gdzie taką listę uczuć schowałam (już raz ja zaprezentowałam), poszukam i umieszczę ponownie.
Weź się też za lekturę, zacznij od książki Beattie Melody "Koniec współuzależnienia".

Próbuje ,próbuje i ciagle dostaje po d...e i nie usprawiedliwiam się
przestałam zwalac juz od dawna na kogoś wine za moje grzechy
ale nie potrawie sie ruszyć z miejsca nie wiem jak to zrobić
nie wiem jak bardzo musze upaść by znaleść to coś w sobie
nie wiem po prostu nie wiem
nieraz wydaje mi sie to takie łatwe a innym razem nie moge tego udzignąc

dzieki ale mam już wszystkie obowiązkowe lektury w ty temacie i na dodatek przeczytane dużo tam ze mnie
Chyba zaczne czytac jeszcze raz moze coś przeoczyłam, cos co mi pomoże.

Dzieki Wielokropku pojawił sie usmiech na mojej twarzy

Jestem po wizycie jmęża. Trochę się stresowałam tym spotkaniem. Bałam się, że będzie chciał wrócić. Ale powiedział mi, że jest teraz szczęśliwy. Dlaczego miałby kłamać?
Ale mimo wszystko, to spotkanie było emocjonalne dla mnie i nie wiem czy chcę jeszcze takie spotkania przeżywać. Ale podchodzę do nich jak do testu z asertywności. Dzisiejszy test nie był wyjątkowo trudny i mogę powiedzieć sobie,że zdałam go na piątkę

Mimo wszystko, są to bardzo emocjonalne momenty. Mnie tak to trochę zżera od środka, sama nie wiem co...
Poruszyłam z nim temat moich rodziców,temat teraz u mnie najbardziej aktualny:) W pewnym momencie powiedziałam mu,że nie zależy mi na moim ojcu, jest mi kompletnie obojętny przez to jakim jest człowiekiem. I teraz doszłam do wniosku, że nie zależy mi chyba w ogóle na mężczyznach. Albo może chciałabym żeby mój jmąż był dla mnie tym, kim nie był mój ojciec? Dziwne uczucia...
Poza tym wciąż czuję się przy jmężu tak o krok za nim. Wciąż nie czuję się w 100% pewnie. Skoro próbuję mu dorównać, to znaczy, że jeszcze do końca nie czuję się ze sobą tak jak powinnam. Muszę to głębnie przeanalizować

Dziewczyny gratuluje ze jestescie dzielne:)ja taka dzielna nie bylam jak mialam spotkanie w piatek z Nim...powiem szczerze ze siedzialam normalnie sie zachowywalam rozmawialismy,ale poczulam jego dłon na mojej rece a potem chciał sie przytulic i jak sie wtuliłam to juz byla masakra,wszystko wrocilo i sie skonczylo jak sie skonczylo........nie żałuje ale jestem krok do tyłu,a mialam byc do przodu..Boze jak ja sie uwolnie od niego....wiem ze musze.mamy kontakt ze soba,dzwoni do mnie,pisze smsy i wiem ze jest..ale nie tak jak bym chciala,a to boli.tak boli.....dzis mu powiedzialam ze albo zrywamy calkiem kontakt i wogole sie nie kontaktujemy bo pewnie jak bedziemy sie spotykac to zawsze sie skonczy tak jak w piatek,a ja niechce sie czuc jak smiec,co mam zrobic?on dodal ze jesli ja chce z nim kontakt calkiem urwac to ok.on to zrozumie ale ze jak cos to zawsze moge na niego liczyc i zawsze moge do niego zadzwonic.ale jak ja dam rade bez niego,jak zawsze był...masakra..umieram...kazda godzina czekania az zadzwoni az napisze jest meczarnia,jak ja to zniose,.....jak nie bede mogla napisac zadzwonic.....

Anstawio czego ja chce?Jego chce ale miec go nie moge.........i czego jeszcze?chce byc szczesliwa .....z kims dla kogo byłabym tą jedyna ksiezniczka.......napisalam mu smsa ze niechce bylejakosci bo sie czuje jak smiec,napisal mi to co wymysliłas,a ja mu na to ze -czy juz nic mi nie moze dac?to napisal ze ok.rozumiem,juz nic nie pisz....to chyba koniec,definitywny,zawsze mowil ze nie wyobraza sobie jak mogło by byc jego zycie beze mnie,ze nie wytrzyma jesli nie bedzie wiedzial co u mnie intakie tam...a moze dobrze?moze jak sie nie bedziemy kontaktowac to sam zateskni za mna?i sie odezwie.........złudne nadzieje.....znam go jak sie tydzien temu rozstawalismy to plakalismy jak dzieci,wychodzil wracał i tak dalej,tak oboje przezywalismy....ale nie napisze juz do niego,a jak bedzie dzwonil to nie odbiore mimo ze mnie sbedzie skrecac z bólu,bo juz mnie skręca.....jestem uzalezniona od niego,niestety,taka jest prawda.jak ja jutro wstane do pracy zmysla ze juz go nie ma......i czemu mnie w zyciu spotykaja same cierpienia?dlaczego?jakie to beznadziejne......dobrze ze jestem na prochach...niecce byc kochanka ani kolezanka dla niego,cce byc kims wiecej....

Truskaweczko, jest wiele rzeczy, które ja chciałabym mieć, ale nie mam. Może kiedyś je zdobędę, a może nie.
Chcesz się czuć jak księżniczka, a przy nim czujesz się jak śmieć.
Jak jeszcze się przy nim czujesz: czujesz się kochana, szczęśliwa, czujesz się bezpiecznie, czujesz się szanowana, czujesz się kobieco? Między innymi takie uczucia towarzyszą w związku opartym na zdrowych relacjach.

Nutka niepewności?
Dojdziesz do perfekcji. w tempie błyskawicznym.

Przy nim czuje sie szczesliwa,szanował mnie zawsze,czułam sie bezpiecznie bo wiedzialam ze cokolwiek sie nie wydarzy on mi pomoze we wszytskim,ze znajdziemy rozwiazanie z kazdej trudnej sytuacji,ale szczesliwa to pojecie wzgledne bo z nim bylam wtedy szczesliwa kiedy był blisko.ze mna u mnie w domu...ale bylo tych chwil miedzy nami mnostwo,tyc cudownych,ale juz wiem ze musze sie od niego uwolnic,a to bedzie bolec długo......pekło mi serce i niecce mi sie zyc...

mimo ze jestem kobieta ,tak jak inni mowia, ładna,zadbana i wogole to od zawsze bylam niedowartosciowana od zawsze,masakra....i dlatego moze nie wierze w siebie,
A prochy to prozac biore od ponad tygodnia kiedy sie rozstalismy pierwszy raz..on mi je załatwił bo prosiłam go o to.

Truskaweczko, prochy nie sprawią,że staniesz się dowartościowana. Zastanów się co robisz, bo to nie jest dobre wyjście!
Facet też nie sprawi, że staniesz się dowartościowana!
Próbowałaś konsultacji ze specjalistą?

Truskaweczko, możesz zamiast prochów obejrzeć wszystkie części "Piły". Też stawiają na nogi. Albo pobiegać, popływać, iść na spacer, do teatru, zumba, fitness, joga... Prochy, brane na dodatek bez konsultacji z lekarzem, tylko Cię otumania, a problem i tak nie zniknie. Kto wie, może się pogorszy. Może bez prozaca spojrzałabyś na swoją sytuację wyrażniej, może dostrzegłabyś coś, czego nie widzisz?
Rozstania bolą, porzucenia, zdrada i tego typu sprawy bolą. Ale jak długo będziemy tenból znosić i w jaki sposób go przeżyjemy, zależy tylko od nas.
Ja wierzę, że jesteś silną osobą, wartościową, mądrą, pełną zalet. I wierzę też w to, że życie jest piękne!

Bez prochow nie dam rady,siedzilabym i wyła tylko a musze pracowac bo musze sie utrzymac i syna...jak ja sobie poradze kiedy ja zaczynalam dzien od mysli o nim,od telefonu od niego od smsa na dzien dobry,od tysiecy smsow,kazda mysl o nim,wszytskie plany z nim,wolne dni z nim,kiedy ja z tego wyjde za ile?masakra.jestem załamana

A jak Ty czujesz się z tym kontrolowaniem ?
Nigdy nie ograniczałam męża, nie zabraniałam czegokolwiek. Miał całkowitą swobodę. Kiedy znalazłam pierwsze SMS- y, jego telefon był często kontrolowany. Robiłam to aby udowodnić SOBIE, że romans zakończony. Kiedy odbierał ode mnie telefon ( a dzwoniłam 2,3 lub 4 razy dziennie) wszystko było ok., ale kiedy telefon miał wyłączony...szalałam. Skręcało mnie z niepewności i oczywiście działała wyobraźnia. Widziałam ich razem, przytulonych, szczęśliwych. Kiedy wracał wpatrywałam się w każdy gest, wsłuchiwałam w każde słowo. Mimo wszystko nie ograniczałam go a jedynie czekałam na słowo "odchodzę" i ciągle go nie było. Awantury, które robił mi po alkoholu najpierw mnie zadziwiały a potem przerażały.I tak zaczął się mój upadek. Kochałam go a mimo wszystko byłam gotowa na rozstanie. Nie raz o tym mówiłam, wykrzykiwałam, jednocześnie czekając na jego zgodę. Nie było jej. Było poniżanie, zdrady i słowa o rozstaniu mówione tylko na rauszu.....na trzeźwo nie było o tym mowy.
Wsłuchiwanie się w słowa, wpatrywanie w gesty i ten cholerny telefon z wykasowywanymi sms - ami i rozmowami z jej coraz to nowym numerem telefonu....zniesmaczało mnie to bardzo a jednocześnie nie umiałam powiedzieć stanowczo, dość ! Pamiętam jeszcze trzęsące się ręce i zaciśnięte gardło. Nienawidziłam siebie, brzydziłam się sobą a nadal sprawdzałam i robiłam to dla potwierdzenia jego słów " nic się nie dzieje". Marzyłam znaleźć ich potwierdzenie, niestety zawsze coś niepokojącego znajdowałam.
Nigdy więcej nie chciałabym przeżyć kontrolowania kogoś .....

Boże,niespałam całą noc,nie moglam,wstalam i wzielam tabletke na spanie,niewiele mi pomoglo,masakra,jak ja dzis wytrzymam do 18 w pracy,i jak ja wogole dam rade dzis wiedzac ze nie ma go juz,..bedzie mnie korcic zeby napisac ,zadzwonic,ale nie moge,nie chce,po co?nie potrzebuje namiastki szczescia..........ale cięzko..........:(((dzis jestem na niego zła i chętnie bym mu napisala ze ninawidze go i ze zaluje ze go spotkalam ale cyba to nie jest dobry pomysł by tak pisac...a jesli bede potrzebowala kiedys pomocy od niego,los bywa przewrotny....a moze jeszcze kiedys cos nas połączy......tysiące mysli mam w sobie,ale staram sie nie myslec za duzo bo sie wykoncze........uciekam do pracy i dobrze,przynajmniej tam sie zajmę czyms innym........licząc kazdą miniona godzinę.minutę.....aby przezyc...bez niego.

My kobiety mamy na uwadze dzieci. Boimy sie pogorszenia warunków życia( z myślą o dzieciach), odebrania dzieciom ojca. Kiedy słyszę co moi synowie mówią o ojcu....moje dzieci były gotowe namawiać mnie na odejście od męża a ich ojca. One były bardziej świadome tego co się dzieje w naszym związku.
Odejście z klasą...znam taki przypadek. Moja mama odeszła właśnie w taki sposób po 10 latach od partnera. Nie chciała go zranić, podeptać. Odeszła z klasą i do dzisiaj utrzymują kontakt. Rozmawiają ze sobą przy okazji różnych świąt.

Zofio - nie czuje się z tym dobrze od długiego czasu. Potrzebuję stabilizacji i normalności. Kiedy włącza mi się kontrolowanie czuję to samo co Ty kiedyś. Po za tym złość, że muszę poniekąd to robić, a wcale nie musiałabym, gdyby nie kłamał. Potem myślę, że właściwie nie wiem dlaczego to robię, bo przecież nic to nie zmieni w nim, nic. Będą kolejne jego tłumaczenia, które czasem nie trzymają się kupy, a ja czuję się wtedy zdezorientowana i głupia, że daję się nabrać na to wszystko.