Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Liwio, Twój mąż już nie jest Tobą zainteresowany. Znalazł sobie inną rozrywkę. I nie ma w tym Twojej winy. On Cię już nie kocha.
I jak on ma odejść, skoro ma porządek w domu, kobiety na boku, a Ty nic z tym nie robisz?!
Mężczyzna,który decyduje się odejść w takiej sytuacji- to jest prawdziwy mężczyzna.
Kobieta, która wyrzuca męża z domu, bo ją nie szanuje, zdradza itp- to jest prawdziwa kobieta.
Ja się wkurzałam,że to ja muszę podjąć decyzję o rozstaniu. Ale wyszło mi to na dobre.

Dobrze jest.

A odnośnie tego kółka wzajemnej... to ja tak nie lubię, ja lubię albo w te albo we wte.

Ja się nie łudzę.

Myślę, że on też ma to gdzieś czy ty się do niego odzywasz czy nie. W końcu mu na Tobie kompletnie nie zależy.
A do mamy to na stałe, czy tak raz w tą raz w tamtą? ...

Niestety Liwio, to jest jak najbardziej Twój świadomy wybór. Ty się zgadzasz na takie traktowanie, godzisz się na życie bez miłości i szacunku. Za cholerę usiłuję tylko zrozumieć w imię czego?

Mój jmąż był dzisiaj. Przyniósł mi czekoladki z okazji Dnia Dziecka(!), rzucił mi je na łóżko. Spytał czy żyję? Czy jest jakaś poczta do niego? Potem powiedział,że przyjdzie w ndz o 15-tej zaszpachlować mi dziury w ścianie po telewizorze i przyniesie ze sobą obiad z chińskiej restauracji.
Czegoś chce ewidentnie... Ciekawe co jest w niedzielę o 15-tej...?
A ja jestem twarda babka i się nie dam!!

Anstawio,Ty mądra kobietko,stawiasz mnie do tablicy swoimi postami,zmuszasz do myślenia,sprawiasz,że mój stan wydaje się
taki "normalny". Twoje myśli wypisane tu,są mi bardzo bliskie.
Mój eks był typem którego ja (głupia) musiałam zdobyć...
Toczyłam więc walkę z rywalkami z netu-czat,GG,czateria,komórka...
Włożyłam w to całą inwencję twórczą...wszystkie chwyty dozwolone...
Sex zdjęcia,szpilki,bielizna...odgadywanie i zaspakajanie jego potrzeb...

Śmieszna byłam...chora. Teraz to widzę ale wtedy nikt,ani nic nie było w stanie mnie powstrzymać. Cel-pal!
Gdzie była ta mądra kobieta zwana Joanną?
Zaprzedałam duszę diabłu.
Kiedy piłam,życie kręciło się wokół alko,a teraz wokół niego.
Dzieci w kąt...on był ważniejszy od dzieci...od wszystkiego,ode mnie...
Mnie nie było,był on,my.
Cholerna obsesja i ciągła gotowość udowodnienia mu,że jestem najlepsza-we wszystkim...
24h myśli o nim...
Co powiedział? Co miał na myśli? O czym myśli? Dlaczego słucha tych piosenek?

Apogeum po wpadce w sierpniowej i setnej próbie odbudowania...
Zachowanie moje identyczne do zachowania żony alkoholika-współuzależnienie.
Myślałam,a właściwie chyba tak było,że wariuję...

Byłam pewna i on też,że sama sobie nie poradzę...ja,chora na CHAD i ZZA z zaburzeniami osobowości,częstymi pobytami w szpitalu...NIE DAM RADY.
Moja choroba to wynik traumy,której nie przeżyłby nie jeden dorosły.
Ja przeżyłam jako mała dziewczynka.
A potem jedna tragedia za drugą,już w dorosłym życiu.
Wiele złych decyzji,złych wyborów,złych zachowań...
Jasne huśta mną,ale to właśnie istota CHAD-u.
Nie,nie jestem wariatką na co dzień
Jestem inteligentna,może nieraz za bardzo.
I nie chcę się wstydzić Wam tu o tym pisać,bo ja nie chciałam mieć ani choroby psychicznej,ani uzależnienia...nie chcę czuć się gorsza. Ufam Wam i jestem anonimowa,więc mam nadzieje,że moje wyznanie nie zrobi mi krzywdy.

Stan na dziś-ŻYJĘ! Nie umarłam,nie jestem na oddziale,nie piję.
Jestem otoczona miłością moich dzieci,rodziny i kochanych przyjaciół których wreszcie mam! Mam też WAS!
Pracuję,walczę z instytucjami,kupuje mieszkanie (fakt zmusili mnie do tego administratorzy i troche mi brakuje,ale coś wymyślę),rozwijam grupę AA w mojej mieścince,opiekuję się chorą teściową,chodzę do szkoły,wyjeżdżam na 2 tygodniowe warsztaty AA-czyli-ROZWIJAM SIĘ. Nie jest rewelacyjnie ale lepiej niż z nim.

I nie ma w moim życiu- kłamstw,niedomówień,lęku,oszukiwania, kamuflarzu i manipulacji,bo ja już na to nie pozwalam,bo ja już jestem tego świadoma. Odkąd zdałam sobie sprawę o co chodzi w tym moim porypanym życiu i postawiłam sobie diagnozę (jeszcze jedną)-zależność...wzięłam za to odpowiedzialność i znalazłam w bezsilności siłę. Zbyt się szanuję.
Pewnie,mam mnóstwo chorych mechanizmów i targają mną. Dlatego po warsztatach zamierzam iść na terapię.
Mam 41 lat i zaczynam życie od nowa,uczę się tego.
I bardzo chcę wierzyć,że mi się uda.
Ostatecznie wyznaję zasadę-lepiej być samej,niż z byle kim.

Mam nadzieję,że Was nie przeraziłam

L_krecjo nic podobnego. jesteś mądra, silna i baaaardzo odważna, a do tego świadoma siebie.

O kurcze. Jesteś silna Ansawio, dasz radę jakby co. Wiesz juz co dla Ciebie dobre i to najważniejsze w podejmowaniu dalszych kroków.

l_ukrecjo, podziwiam Cię!! Moje przejścia w porównaniu z Twoimi to pestka. A Ty świetnie sobie radzisz i masz tego świadomość!! Same pozytywy i tak trzymaj!
Już pisałam to kilka razy, ale tutaj na forum, są same mądre kobiety! I ta Wasza wiedza, ta wasza siła, walka, przemiana tak mi dodaje energii...
Przeżywam każdą z Was, wasze emocje, relacje. I jak czytam Wasze wypowiedzi, to bije z nich tyle mądrości.
Trzymam kciuki za Was wszystkie!!

Kibicuję Ci Anstawio i pamiętaj, że jesteś przykładem dla niektórych

To jest mocne! Uśmiechnęłam się, ale to duża odpowiedzialność. Lubię wyzwania!

Jeszcze nie wiem co dalej.

Liwio otrzeźwiałaś

Przyszedł czas na rozstania.

Mija kochana a potem dziwisz się jak mogłaś kochać, tęsknić za tak wstrętnym typem.
Wczoraj odbyła sie kolejna rozmowa z byłym. Spotkaliśmy się w jego NOWEJ firmie. Oczywiście byłam z młodszym synem na spotkaniu.
M był pod wpływem mimo iż umówił sie na konkretny dzień i godzinę ze mną. Początkowo rozmowa przebiegała w normalnym tonie. Potem zaczęły się pretensje i upokarzanie. Znowu usłyszałam "jesteś nienormalna" i zaczęło się. Ostrzegłam go, że następnym razem dostanie po pysku, ze nie ma prawa używać do mnie tego typu słów. Padło też słowo "kochanie", również zareagowałam słowami, nie życzę sobie. Dostaliśmy z synem niewyobrażalną porcję manipulacji, oskarżeń. Syn także dzielnie stawiał czoła ojcu.
Reasumując to spotkanie, on biedny, pokrzywdzony miś. Miś, który musi zaczynać wszystko od zera i jest w ciężkiej sytuacji finansowej. Kilkanaście razy usłyszeliśmy "jestem pusty jak bęben" a ja mu przytakiwałam, mówiłam wierzę i jestem pewna, że pustka  jest w tobie. Mówił dużo o kasie a my po kasę wcale nie przyszliśmy. Mamy z nim ważniejszą sprawę do omówienia niż alimenty.
Kolejny już raz miałam do czynienia z maluczkim człowieczkiem. Egoista, manipulant, narcyz, człowiek bez honoru, sumienia.
Mój syn przeżył tą rozmowę bardzo. Po raz kolejny pytał czy może on sobie po tym wszystkim patrzeć w oczy w lustrze. Kolejny raz okazał mu niechęć i nie dał nabrać się na tanie gesty i słowa. Parokrotnie pytał ojca o sumienie
Po tej rozmowie byliśmy oboje zniesmaczeni.... DZisiaj nie mam żadnych dobrych uczuć dla tego człowieka...tylko czy mogę nazywać go człowiekiem ? Dzisiaj brzydzę się samego wspomnienia o nim. Mierzi mnie myśl, zee zakpił ze mnie udając kogoś kim nie był,a za kogo podawał się.

Zofio/Olu jesteś silną kobietą, która wie czego chce i potrafi to osiągnąć. Za to masz u mnie plusa
Mnie tylko zastanawia jedno, czy w tej całej walce o Twoją wolność potrzebne jest uczestnictwo syna?
Nie gniewaj się za te słowa, ale wydaje mi się, że to dla niego za dużo... Wiesz, takie sprawy strasznie wpływają na samoświadomość. Pomyśl jakim On będzie mężczyzną widzać takiego ojca...
Nie wiem do końca jak wygląda cała sytuacja, nie siedzę w Waszych głowach, ale martwię się o Twojego syna, bo wiem,że rodzice wywołują ogromny wpływ na swoje dzieci a co się z tym wiąże- ich przyszłość.
Trzymaj się!

Moze ochlonal,i moze chce zawalczyc..........

Też na początku miałam wiele obiekcji. Moje dzieci nic nie wiedziały o naszej złej sytuacji finansowej. Nie chciałam by chłopcy przejmowali się tym a mężowi wierzyłam, że zarobi i pospłaca długi. Tak się niestety nie stało. Zostaliśmy z zadłużeniami. Zostaliśmy, bo zadłużenia dziedziczą dzieci. Sprawa więc też ich dotyczy. Kiedy zaczęłam wyjawiać mroczne strony naszej sytuacji, dzieci zapytały dlaczego wcześniej im o tym nie mówiliśmy. Uświadomiłam sobie w tym momencie, że nie mieliśmy prawa oszukiwać ich. Teraz tak to czuję, oszukiwałam własne dzieci a te dzieci przecież kiedyś będą odpowiadać za długi zobowiązania. Obiecałam i sobie, i im, że będę z nimi szczera. Poza tym tu nie chodzi o walkę o moją wolność. Kiedy walczyłam o siebie nie miałam siły i zrezygnowałam. Teraz walczę o dzieci i poddać się nie mam zamiaru. W walce o siebie sił mi zabrakło w walce o dzieci jestem jak lwica.
Ja już wolność mam. Pierwszego marca dostałam rozwód z winy męża Uwolniłam się też od niego mentalnie. Już do niego nie wzdycham a wręcz napawa mnie odrazą wspominanie go. Nie poddaje się manipulacji, stawiam granice, których nie wolno mu przekroczyć.
Nie chodzi w tych spotkaniach o niczyją wolność. Chodzi o zabezpieczenie moich dzieci. Powinny więc one w tym uczestniczyć, mają do tego prawo. Widzę, że mój syn ma problem z wybaczeniem ojcu i wiem po sobie, ze musi to z siebie wyrzucić. W rozmowach ze mną jest "pogodzony" z sytuacją ale kiedy od ojca słyszy stek bzdur narasta w nim bunt i sprzeciw. Mówi co myśli i mówi rozsądnie a ja wiem, że po każdym wypowiedzianym słowie będzie silniejszy. Ja także potrzebowałam mówić , wykrzyczeć z siebie ból.

Nie gniewam się za żadne słowa. Jestem człowiekiem, który wszystkie słowa przyjmuje, rozważa, waży i wyciąga wnioski. Faktycznie z boku może wygląda , że powinnam dzieci chronić. Nie, one nie chcą być ani chronieni ani oszukiwani i MAJĄ PRAWO DO PRAWDY. Ich własny ojciec chce ich oszukać, okraść. Czy mam im wciskać kit, że nie, Twój tata kocha cię i pragnie twojego szczęścia ? Oni widzieli co się w domu dzieje lepiej jak ja . To oni mi mówią, ojciec chciał twojej śmierci. To syn mówi to ojcu i ma do tego prawo i ma prawo powiedzieć, że nie wierzy mu w obiecanki. Ma prawo mówić, Twoje słowa to jedno a czyny to drugie i tu nie o mnie chodzi tylko o nich. Nigdy by mi nie wybaczyli, że nie byłam szczera z nimi, gdybym walkę z mężem teraz przegrała. To oni chcą z nim rozmawiać bo walczą o swoje.
Takiego ojca mój syn widzi od kilku lat. Kiedy godziłam się na różne zachowania męża to i również dla tego aby dzieci miały ojca, pełną rodzinę. Dzieciaki dzisiaj zarzucają mi, "mamo dlaczego wcześniej nie pogoniłaś drania, nie widziałaś co on ci robi, jaki jest ?". Widziałam i nie widziałam jednocześnie i jak wiele kobiet dawałam szanse a oni nie chcieli abym te szanse mu dawała. Mam nadzieję, ze mój syn będzie uczciwym i dobrym człowiekiem. Już go tak postrzegam. Postrzegam go też jako wrażliwego człowieka, rozsądnego.
Samoświadomość...on miał ją od kilu lat. Po raz kolejny pytał ojca jak mógł na ich życie przysięgać, że jest uczciwy a uczciwy nie był. Po raz kolejny pytał, jak mogłeś to mamie robić. I niech krzyczy, niech to z siebie wyrzuca - będzie mu lżej.
Dzieci widzą, że już się podniosłam. Nigdy ode mnie nie usłyszeli, dlaczego on mi to robił, czy czegoś w tym stylu. Od samego początku bycia samej jestem z nimi szczera ale dotyczy to faktów anie moich emocji, przemyśleń.
Nam rodzicom wydaje się, że dzieci są głuche i ślepe. Nic bardziej mylnego...one często widzą to, czego my dorośli nie dostrzegamy lub wydaje się nam , że skrzętnie to przed dziećmi ukryliśmy. One maja własne przemyślenia i wnioski i cierpią nie mówiąc nam o tym. Mój syn tolerował ojca, bo byliśmy razem. Teraz mówi mi co myślał i czuł już dawno. Nie raz zaskoczył mnie. Był zdecydowanie mądrzejszy i rozsądniejszy jak ja.
Owszem zafundowałam moim dzieciom traumę ale od nich wiem, że traumę mieli, że muszą mieszkać razem z ojcem. Pisałam na Forum nie raz, że dzieci po naszym rozstaniu pytały mnie z niepewnością w oczach, " mamo na pewno nie wpuścisz do domu ojca" Wiele razy musiałam ich o tym zapewniać.

To prawda. Ale są wyjątki i mój były do takich wyjątków należy. On pod wpływem jest sobą.
Po pierwsze to mnie czas nagli, po drugie mogłam dowiedzieć się co myśli szczerze.
Potwierdziłam- chce nas OKRAŚĆ i poza tym udowodnił po raz kolejny swoją bezmyślność, naiwność.

jak ja bym chciala byc zimna i obojetna....wczoraj sie widzielismy..masakra,....a dzis mi tak cięzko......

"(...)Manipulacja ?na kontrolerkę?
Kontrolerka wie najlepiej, co dla jej partnera jest dobre, a co nie. Jeśli on nie spełnia jej
oczekiwań, nie jest taki, jakim ona by chciała, żeby był, prośbą i groźbą próbuje go
zmienić. Często wchodzi w rolę ratownika - pomagając słabemu partnerowi, zyskuje nad
nim kontrolę. Za wszelką cenę stara się go od siebie uzależnić, między innymi poprzez
przejmowanie odpowiedzialności za wszystkie sprawy związku. Ponieważ swojego
partnera traktuje jak nieudacznika, który nic nie potrafi, zaczyna robić wiele rzeczy za
niego - zarabia pieniądze za dwoje, sama opiekuje się dziećmi, podejmuje decyzje
dotyczące ich wspólnych planów, wybawia go z wszelkich kłopotów. Gdy partner jest od
czegoś uzależniony (alkoholu, narkotyków, pornografii, seksu), zbiera i podsuwa muliteraturę na ten temat, wyszukuje terapeutów i ośrodki, do których może się zgłosić,
gasi Pożary, które wywołał poprzez swój nałóg. Poświęcając się dla partnera, jest
przekonana, że robi to dla jego dobra, i jest dumna ze swojej szlachetności, tymczasem
tak naprawdę robi to, by go zdominować i przy sobie zatrzymać.Chcąc mieć partnera pod kontrolą, obserwuje każdy jego ruch. Sprawdza, śledzi,
szpieguje. Patnerka alkoholika liczy, ile kieliszków wypił na imprezie, tropi butelki ukryte
przez niego w domu. Partnerka kobieciarza i seksoholika przeszukuje jego telefon
komórkowy, śledzi profile na portalach społecznościowo-randkowych, jest wyczulona na
każdy włos na jego marynarce. Może to przybrać formę obsesji - gdy tylko partner nie
jest z nią, ona zadręcza się myślami, gdzie jest i co robi.
Kontrolerka chce wiedzieć o partnerze wszystko. Nie po to, aby go poznać i zbudować
relację opartą na wzajemnej szczerości, ale żeby móc wykorzystać swoją wiedzę do
dominacji nad nim. Jest nieufna, podejrzliwa, wszędzie węszy podstęp. Jej marzeniem
jest spędzanie z partnerem każdej chwili, bo mogąc go obserwować, ma go pod kontrolą.
Niechętnie godzi się na jakiekolwiek przejawy jego samodzielności i próby robienia
czegoś bez niej.
Partnerowi taka kobieta może dać naprawdę wiele; potrafi skupić się tylko na jegopotrzebach, zapominając o własnych. Walczy o związek jak lwica, znosząc wszelkie
trudności, biorąc na siebie ciężar rozwiązywania problemów, które się w nim pojawiły.
Jednego tylko wymaga od partnera - aby całkowicie się jej podporządkował, zapomniał o
swoim życiu, celach i marzeniach, żeby w jej ręce oddał całą swoją wolność. Jest
mistrzynią w dawaniu dobrych rad w stylu ?powinieneś?, ?musisz?. Udzielając ich, nie
sugeruje, ale narzuca -jest przekonana, że ona ma rację (...)" E.Herzyk
To poniekąd ja. Wstyd mi i wszystko razem. Wygląda na to , że to ja pieprzę sprawę....on tak to odbiera i źle mu z tym i nie dziwię mu się.......
Trzeźwieję Hm......

"Nie ma usprawiedliwienia dla zdrady. Powtórze raz jeszcze:
Nie ma usprawiedliwienia dla zdrady. Teraz ty to powtórz.
Nie ma usprawiedliwienia dla zdrady.
Kiedy druga osoba na jakis czas traci zdolnosc rozsadnego
myslenia, ty nie jestes za to odpowiedzialna.
Zdrada jest zdrada. Nieważ
ne, kto to był ani ile razy do tego
doszło.
Zdrada za ka
dym kolejnym razem przychodzi coraz łatwiej.
Tylko na poczatku jest trudno, kiedy zdradzajacy czuje piekace
poczucie winy, poniewa
zawiódł czyjes zaufanie.
Zdrada nie popłaca. (Zdradzajacy musi za nia zapłacic.)
Ten, kto zdradza, działa na własna szkode, bo nie bedzie
mógł zostac z toba.

Ludzie ciagle ci mówia, jacy sa. Skoro me
czyzna twierdzi,

że nie potrafi byc monogamista, powinnas mu wierzyc.
Bliskosc z kims jest wspaniała, ale bliskosc połaczona z seksem
jest jeszcze lepsza. Nazywaj rzeczy po imieniu, a raczej
nazywaj ludzi po imieniu, czyli przyjaciela nazwij przyjacielem,
po czym idz poszukaj sobie takiego faceta, który
bedac z toba, nie zdoła utrzymac rak przy sobie.
Dłu
ej potrwa odzyskanie zgubionej pewnosci siebie niż
znalezienie
nowego faceta, dlatego odpowiednio okresl swoje
priorytety.
Chcesz spedzac noce tylko na przytulaniu - kup sobie pieska.
Gdzies tam jest ktos, kto chce sie z toba kochac, tygrysico.

Jego słowa nie licza sie, jesli nie jest trzezwy. Wszelkie ?kocham
cie" (i inne w tym guscie) wypowiedziane pod wpływem
czegokolwiek mocniejszego ni
ż sok winogronowy nie
sa traktowane jako wiarygodne w sadzie oraz w ż
yciu.
Alkohol i narkotyki nie pozwalaja dotrzec do naszych najgłebszych
uczuc. W przeciwnym razie pijani ludzie nie rozgniataliby
pustych puszek po piwie o własne czaszki ani nie
wsadzaliby palców w ogien, ż
eby sie przekonac, czy cos
poczuja.
Jesli on chce z toba byc, rozmawiac i kochac sie tylko wtedy,
gdy jest wstawiony, to nie miłosc - to sport.
Niegrzeczni chłopcy sa rzeczywiscie niegrzeczni.
Zasługujesz na to, by byc z kims, kto nie czuje potrzeby odurzania
sie w twoim towarzystwie.

?Nie chce małż
enstwa" i ?Nie chce sie o
żenic ze mna" to
zupełnie co innego. Sprawdz, do której kategorii zalicza sie
twój facet.
Skoro macie inne poglady na temat małż
enstwa, w czym
jeszcze sie nie zgadzacie? Czas przeprowadzic inwentaryzacje.
Skoro nie czujesz,
że sie spieszysz, dlaczego zwlekasz?
Gdzies na swiecie jest facet, który chce sie z toba oż
enic."

Kolejny cytat z książki "Nie zależy mu na Tobie" Greg Behrendt  Liz Tuccillo

Pati, w DOBRYM związku, jest wszystko to co napisałaś i jest też przede wszystkim MIŁOŚĆ, są EMOCJE, przyjemny SEKS.
Brakuje tutaj pań, które opowiedziałyby o swoich dobrych związkach. No ale to w końcu forum dla kkzb

Dzięki Zofio, kto pyta ...:)
Dajesz  świetnie radę z bm, z exem, powiem Ci, że mówienie takich rzeczy ze spokojem, tej prawdy bije przekleństwa i obrażanie na głowę.To jest sztuka. Trzeba dojść do tego, że awantura i wyzwiska nie dają upustu emocjom.

Jak stał i mówił, że płacił nie będzie trzeba było nagrywać, a nie było jak. Szlak trafił.

Nie wiem czy zdrowieję Anstawio. Nie mam pojęcia, w każdym razie widzę-jestem kontrolerką i nie wiem czemu nią się stałam?!

Hm...Nie dziwię mu się, ciężko jest żyć z taką osobą, na pewno ciężko

Chciał dziś odejść, powiedział, że mnie kocha, ale dłużej już tego nie wytrzyma. Znów gdy rozmawiał przez telefon zbudowałam sobie historię , która była moim wymysłem i awantura murowana z mojej strony. Dlatego chciał odejść, zatrzymałam go.....

Terapia dla dwojga?
Jeśli myślisz, że zawiniłaś.

Kiedyś był inny. Nie wiem jeszcze czy to moja wina czy nie, wiem, że kontrolowałam/luję chyba nawet nieświadomie. Być może ja spowodowałam, że zaczął zachowywać się i postępować inaczej. Dociera Anstawio, dociera...
Poczucie winy też już jest...

Liwio,
czemu stałaś się kontrolerką? Tylko Ty to wiesz, my możemy się jedynie domyślać.

Wiedzieć o sobie, o swym sposobie zachowania, to jedno. I tu w dalszym ciągu moje gratulacje.
Ale drugą sprawą jest zdanie sobie sprawy z profitów i kosztów, które ta rola przynosi.
Jakie masz zyski?
Jakie ponosisz straty?
Swoje zachowanie zwykle zmieniamy, gdy koszty wynikające z tegoż zachowania przewyższają zyski. A, moim zdaniem, zyski z bycia kontrolerką masz bardzo, bardzo duże.

Mój jmąż powiedział mi, że pali marichuanę przeze mnie, bo go kontrolowałam na każdym kroku. Już go nie kontroluję, a on pali dalej...

A zyski?

Twoja odpowiedź mnie nie przekonała. Ale nie musi.
Rozumiem natomiast, że dalej wieszasz się na swym mężu.