Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Boisz się poznać siebie?
Boisz się, że zobaczysz taką kobietę, którą tutaj my widzimy?
Kobietę mądrą, podejmującą trudne decyzje, przeżywającą wszystkie dostępne uczucia i świadoma tych swoich uczuć. Kobietę, która zerwała z nałogiem. Kobietę, która mimo obaw rozpoczęła i kontynuuje walkę o siebie. Siebie szczęśliwą. Siebie dojrzałą.
Co strasznego jest w takiej kobiecie, że dopada Cię strach?

Nie wierzysz sobie?
Rozumiem.
Po latach trudnych doświadczeń, po latach brnięcia w nałóg, Twoja wiara w samą siebie jest niepewna. Daj czasowi czas.

***
Jak pomóc przejść pożegnanie się i odchodzenie?
Być obok, na zapleczu, pod ręką.
Reagować na każdy ruch odchodzącej. Reagować bardzo spokojnie i powoli, bo pośpiech drażni, męczy, zaraża niepokojem. Nie zmuszać do niczego, nie nakazywać. Powiedzieć, o swej miłości (jeśli jest to prawda). Nie lamentować, szlochać nad łóżkiem. Popłakać po wyjściu z pokoju tak, by odchodząca nie była tych łez świadoma.

tak - kociamamo - to może i tak wygląda- ale i tak wiem, że z moimi wywodami czy bez i tak czuje się w porządku - ona taka super...
Ta polemika tylko potwierdziła jaką ona jest kobietą...
Mi nie zależy na ich opinii. Ja już od jmęża nasłuchałam się, że tępa jestem, zryta i takie tam... Niech sobie myśli on i ona co chce. Ja wiem jakim człowiekiem jest mój jeszcze mąż - to tylko mogę jej współczuć, że takiego tylko jej udało się "wyhaczyć". Godność to jedno, a to, że ja mam w całości finansować utrzymanie naszych dzieci to drugie.
Ubawiła mnie ta cała sytuacja - bo chyba troszkę ją to zirytowało:) że ja śmiem do niej takie teksty pisać.
Ona chyba do końca nie jest świadoma, że ten gość ma dwójkę dzieci - nie tylko do wizyt i spędzania czasu ale przede wszystkim na utrzymaniu. Ale to nie jest mój problem. Mam za to piękne dowody na sprawę:)

Anstawia napisał/a:

U mnie jest to samo, zero kłótni, spoko się dogadujemy. Jmąż cały czas mieszka u znajomych, zabrał wszystkie swoje rzeczy.
Moje papiery rozwodowe są w Polsce, w domu rodziców. Zdecydowałam, że wyślę je do sądu po wakacjach. Chciałabym ulop spędzić inaczej niż w Polsce z rodzicami i w sądzie. A rozwód to tylko formalność.
Ja się bardzo cieszę, że jmąż nie kłóci się ze mną, a przede wszystkim nie błaga o przebaczenie
Teraz mam wolny umysł i mogę pracować nad sobą:D
Także Pati, jak mąż się wyprowadzi, to poczujesz ulgę!!

Niewiem czy poczuje ulge,ulge juz czuje ,on nie jest jakis patologiczny ,zachowuje sie bardzo z klasa w tej sytuacji,,gdybym tylko mogla zaakceptowac ze nie jest monogamista bylibysmy dobrymi przyjaciolmi i tak bedziemy po rozwodzie ,ktos tu pisal ze moja sytuacja jest inna bo jest zycie bym oddala aby pozmienialo mu sie w glowie ,ale jednoczesnie wiem ze to nierealne i wybieram swoja droge ,dam rade mam prace dobry zawod ,wyksztalcenie mowie biegle w dwuch jezykach,wiem ze dam rade sama zyc.Kocham go mimo wszystko kocham nasze rozmowy wiem ze drugiego takiego nie spotkam..........ale ja nigdy niepogodze sie z faktem ze musi "dupczyc",to jego slowa,ma za wysoki poziom testosteronu ,tacy faceci istnieja .

Trzeba bardzo się zawziąć w sobie i konsekwentnie się bronić.

Im dłużej go nie widzę,tym szersze mam pole widzenia na związek w którym trwałam i nie rozumiem po co,jaki był powód tego że trwało to kilka lat.

Oj Zofio, jak kazdy swiezo upieczony turysta odwiedzajacy Skandynawie, jestes na etapie "miesiaca miodowego":) Wszystko jest NAJ i lepsze.
Ja mieszkam ponad 12 lat wtez w Skandynawii i moglabym troszke tej rozowej mgielki rozwiac. Zwlaszcza odnosnie realcji damsko-meskich i w rodzinie. To co mi sie tu w rozwodach podoba, to jedynie to, ze nie trzeba (w razie porozumienia stron) stawiac sie w sadzie ani razu. Placi sie przy wniosku jak za pare srednich butow (ok. 70?) i jestes wolna. Easy come  easy go.
Alimenty ustawowe na dziecko to w chwili obecnej 118? i na wieksze musi zgodzic sie placacy rodzic badz sad mu wyznaczy po rozpatrzeniu wniosku drugiego rodzica. Pomysl ile kupisz dziecku za 118? przy skandynawskich cenach.... Moj zgodzil sie laskawie na 250? i to tez ciezko mu poszlo. Przy zarobkach ponad 4000?.

Pisac dalej? Otych rzekomych chetnych do spaotkan tatusiach, nowych partnerkach, bylych babciach itp?

Zofio, nie wszystko to zloto co sie tak na poczatku swieci:)

Pozdrawiam z polnocy.

tak - kociamamo - to może i tak wygląda- ale i tak wiem, że z moimi wywodami czy bez i tak czuje się w porządku - ona taka super...
Ta polemika tylko potwierdziła jaką ona jest kobietą...
Mi nie zależy na ich opinii. Ja już od jmęża nasłuchałam się, że tępa jestem, zryta i takie tam... Niech sobie myśli on i ona co chce. Ja wiem jakim człowiekiem jest mój jeszcze mąż - to tylko mogę jej współczuć, że takiego tylko jej udało się "wyhaczyć". Godność to jedno, a to, że ja mam w całości finansować utrzymanie naszych dzieci to drugie.
Ubawiła mnie ta cała sytuacja - bo chyba troszkę ją to zirytowało:) że ja śmiem do niej takie teksty pisać.
Ona chyba do końca nie jest świadoma, że ten gość ma dwójkę dzieci - nie tylko do wizyt i spędzania czasu ale przede wszystkim na utrzymaniu. Ale to nie jest mój problem. Mam za to piękne dowody na sprawę:)

l_ukrecjo - więcej nie zamierzam wdawać się w dyskusję... obiecuję.
ten jeden, jedyny raz - wybaczcie - tak jakoś wyszło spontanicznie - ta pani to z tych co lubią luksusy, zabawę i kiedyś myślały o szczęśliwym związku...
trochę może poszłam za radą mojej psycholog - jeśli czujesz, że coś przyniesie ci ulgę, zastanów się co tym zyskasz, czy coś stracisz i jeśli korzyści przeważą- zrób to...
czekam na papiery rozwodowe (chociaż ostatnio usłyszałam, że nie stać go na rozwód:). swoje warunki powiedziałam - rozwód z orzekaniem o winie, porządne alimenty i nara...

Mussuka napisał/a:

Oj Zofio, jak kazdy swiezo upieczony turysta odwiedzajacy Skandynawie, jestes na etapie "miesiaca miodowego":) Wszystko jest NAJ i lepsze.
Ja mieszkam ponad 12 lat wtez w Skandynawii i moglabym troszke tej rozowej mgielki rozwiac. Zwlaszcza odnosnie realcji damsko-meskich i w rodzinie. To co mi sie tu w rozwodach podoba, to jedynie to, ze nie trzeba (w razie porozumienia stron) stawiac sie w sadzie ani razu. Placi sie przy wniosku jak za pare srednich butow (ok. 70?) i jestes wolna. Easy come  easy go.
Alimenty ustawowe na dziecko to w chwili obecnej 118? i na wieksze musi zgodzic sie placacy rodzic badz sad mu wyznaczy po rozpatrzeniu wniosku drugiego rodzica. Pomysl ile kupisz dziecku za 118? przy skandynawskich cenach.... Moj zgodzil sie laskawie na 250? i to tez ciezko mu poszlo. Przy zarobkach ponad 4000?.

Pisac dalej? Otych rzekomych chetnych do spaotkan tatusiach, nowych partnerkach, bylych babciach itp?

Zofio, nie wszystko to zloto co sie tak na poczatku swieci:)

Pozdrawiam z polnocy.

Mówisz, ze zauroczyłam się ? Zapewne.
Islandię znam nie tylko z pobytu, ale i z opowiadań przyjaciółki, która mieszka tam prawie od 30 lat. Wyjechała ona z Polski z 4 letnią córeczką i mąż Islandczyk jak i jego rodzina, zawsze traktowali jej dziecko jak własną córkę i wnuczkę.
Jej córki są w związkach z Islandczykami. Jedna jest bezdzietna i szczęśliwa z długoletnim związku, druga ma dziecko z partnerem, z którym już nie jest. Ojciec dziecka zajmuje się bardzo córką i nie jest wyjątkiem w Islandii. Nowy jej partner jest rozwodnikiem z dwójką dzieci i dzieciaki swoje zabiera w co drugi weekend i w jakiś dzień tygodnia i nie jest to przymus tylko jego chęci. Nie wiem jak jest z alimentami, nie pytałam o to, ale koleżanka nie narzekała na "zięcia" a jej córka na ojca dziecka.

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Przed chwilą miałam taki moment, że zrobiło mi się smutno, poczułam się samotna, popłynęła mi łezka. I uświadomiłam sobie, że ja mam tendencję do zamartwiania się. Nawet jak jest dobrze, to stwarzam sobie problemy sama w głowie, martwię się na zapas itp.
Ostatnio martwiłam się co to będzie jak będę musiała zadzwonić do mamy w Dniu Matki. Dziś zadzwoniłam i rozmawiało nam się wspaniale. Ale, żeby dzień nie był taki przyjemny, to przed chwilą zaczęłam się smucić... Dobrze,że uświadomiłam sobie co robię. Wzięłam stosik małych różowych karteczek, powypisywałam sobie na nich swoje mantry: kocham siebie! jestem piękna! żyj chwilą! życie jest cudowne! itp. Poprzyklejałam te karteczki w szafie na drzwiach i w łazience na lustrze. I naprawdę poczułam się lepiej.
Nie wierzyłam w tą metodę. Mówiła mi o niej psycholog, czytałam w książkach, ale nie wierzyłam. Naprawdę pomaga! Teraz codziennie będę pisać sobie moje mantry. Polecam!

Anstawio, nie lubię się chwalić, ale jestem mistrzynią w dołowaniu siebie. Dołowanie to odkąd pamiętam, a były to czasy moich lat nastu, polegało na wmawianiu sobie, albo powtarzaniu tych negatywnych rzeczy które usłyszałam. Potem tworzyłam także swoje. A te pozytywne afirmacje to nic innego jak rzecz odwrotna. Nie wiem czemu z większą łatwością przychodzi dołowanie niż wychwalanie. Trzeba się przeprogramować.

Ja mam to po ojcu.Nawet gdy jest dobrze, to trzeba się wprowadzić w dołujący nastrój, nie może być przecież dobrze.
Ale łapię się na tym. Prawie codziennie piszę notatki, taki powiedzmy pamiętnik. Przelewanie słów na papier zajmuje trochę więcej czasu niż myślenie. Więc gdy piszę, to mocniej skupiam się na moich odczuciach. I wtedy łatwiej jest mi się przeprogramować na coś pozytywnego. Praca nad moim umysłem, to potężna kontrola myśli. Ale kontrolę mam w genach, tylko do tej pory kontrolowałam innych, a teraz muszę siebie, swoje myśli, uczucia.

Ale mam kilka wariantów, żeby nie było;) I zdaję sobie sprawę,że może być afera. Ale moja psycholog się mnie pyta, skąd to poczucie, że musi być walka, skąd to przekonanie,że musi być złość? No w sumie nie musi, ale może.

I rozwód to tylko formalość, życie będzie toczyć się dalej.

zofia282 napisał/a:

Mussuka napisał/a:

Oj Zofio, jak kazdy swiezo upieczony turysta odwiedzajacy Skandynawie, jestes na etapie "miesiaca miodowego":) Wszystko jest NAJ i lepsze.
Ja mieszkam ponad 12 lat wtez w Skandynawii i moglabym troszke tej rozowej mgielki rozwiac. Zwlaszcza odnosnie realcji damsko-meskich i w rodzinie. To co mi sie tu w rozwodach podoba, to jedynie to, ze nie trzeba (w razie porozumienia stron) stawiac sie w sadzie ani razu. Placi sie przy wniosku jak za pare srednich butow (ok. 70?) i jestes wolna. Easy come  easy go.
Alimenty ustawowe na dziecko to w chwili obecnej 118? i na wieksze musi zgodzic sie placacy rodzic badz sad mu wyznaczy po rozpatrzeniu wniosku drugiego rodzica. Pomysl ile kupisz dziecku za 118? przy skandynawskich cenach.... Moj zgodzil sie laskawie na 250? i to tez ciezko mu poszlo. Przy zarobkach ponad 4000?.

Pisac dalej? Otych rzekomych chetnych do spaotkan tatusiach, nowych partnerkach, bylych babciach itp?

Zofio, nie wszystko to zloto co sie tak na poczatku swieci:)

Pozdrawiam z polnocy.

Mówisz, ze zauroczyłam się ? Zapewne.
Islandię znam nie tylko z pobytu, ale i z opowiadań przyjaciółki, która mieszka tam prawie od 30 lat. Wyjechała ona z Polski z 4 letnią córeczką i mąż Islandczyk jak i jego rodzina, zawsze traktowali jej dziecko jak własną córkę i wnuczkę.
Jej córki są w związkach z Islandczykami. Jedna jest bezdzietna i szczęśliwa z długoletnim związku, druga ma dziecko z partnerem, z którym już nie jest. Ojciec dziecka zajmuje się bardzo córką i nie jest wyjątkiem w Islandii. Nowy jej partner jest rozwodnikiem z dwójką dzieci i dzieciaki swoje zabiera w co drugi weekend i w jakiś dzień tygodnia i nie jest to przymus tylko jego chęci. Nie wiem jak jest z alimentami, nie pytałam o to, ale koleżanka nie narzekała na "zięcia" a jej córka na ojca dziecka.

Zofio, takich par laczonych, mieszanych z dziecmi z prawa i lewa jest i tutaj mnostwo. Czy to dobrze czy zle to trzeba by na to spojrzec z wielu stron.
Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Przed chwilą miałam taki moment, że zrobiło mi się smutno, poczułam się samotna, popłynęła mi łezka. I uświadomiłam sobie, że ja mam tendencję do zamartwiania się. Nawet jak jest dobrze, to stwarzam sobie problemy sama w głowie, martwię się na zapas itp.
Ostatnio martwiłam się co to będzie jak będę musiała zadzwonić do mamy w Dniu Matki. Dziś zadzwoniłam i rozmawiało nam się wspaniale. Ale, żeby dzień nie był taki przyjemny, to przed chwilą zaczęłam się smucić... Dobrze,że uświadomiłam sobie co robię. Wzięłam stosik małych różowych karteczek, powypisywałam sobie na nich swoje mantry: kocham siebie! jestem piękna! żyj chwilą! życie jest cudowne! itp. Poprzyklejałam te karteczki w szafie na drzwiach i w łazience na lustrze. I naprawdę poczułam się lepiej.
Nie wierzyłam w tą metodę. Mówiła mi o niej psycholog, czytałam w książkach, ale nie wierzyłam. Naprawdę pomaga! Teraz codziennie będę pisać sobie moje mantry. Polecam!

Zastanawia mnie czy lepiej jest znów dobrze myśleć nawet jeśli nie jest za dobrze. Cy to w czymś pomaga?

Psycholog też człowiek. A jak dyplom zrobił za poloneza to się zna na rzeczy? Żartuję.
Ja mam podejście sceptyczne. Można pójść i pogadać, wysłuchać jakie ktoś ma spojrzenie na daną sprawę. Natomiast jeśli udamy się na terapię i później wychodzimy po rozmowie z psychologiem zbici jak pies to nie wiem czy to ma sens. Tak jak nie każdy lek działa tak i nie każda terapia. Wiem na pewno, że jeżeli nie chcemy sobie pomóc to nawet najlepszy specjalista nam nie pomoże. Książki też są różne, w niektórych możemy znaleźć cenne dla siebie informacje np. sposoby radzenia sobie w sytuacjach stresowych. Ale książki tez są różne.

Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Mussuka napisał/a:

Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Druga strona medalu w Islandii to:
nie ma dzieci z kluczem na szyi. Dzieci są pod opieką mamy lub taty. Nie ma dzieci na podwórkach jak w Polsce, przynajmniej ja ich nie widziałam. Tam dziecko od 18 miesiąca życia MUSI chodzić do przedszkola. Nie istnieje więc pojęcie opiekunki, babci do pilnowania dzieci. Od 16 roku życia lub od 18, dzieci pracują w czasie wakacji przez miesiąc ale nie narzekają na to a nawet cieszą się z własnych pieniędzy. Od 18 roku życia wyprowadzają się z domu rodzinnego i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, że chcą. U nas też chętnie młodzież mieszkałaby bez mamy i taty, ale naszej młodzieży na to nie stać. Owszem młodzież sobie rzepkę skrobie ale cieszy to ich, są dumni, że radzą sobie dobrze. Nie wstydzą sie oni żadnej pracy i mają szacunek do wszystkich. Owszem więzi rodzinne sa luźniejsze ale za to nie ma porzuconych i zapomnianych rodziców. Starsi ludzie są w domach opieki, które w niczym nie przypominają naszych.
Nie znam Islandczyków, Finów, ale znam dobrze Polaków i zapomniane dzieci przez ojców, moc alimenciarzy, którym prawo nic nie może zrobić. Znam też rodziców, którzy wiele dali dzieciom i nie mają w zamian szacunku. Rodzice często zapożyczali się na studia dzieci ich mieszkania, rezygnowali z dorabiania na rzecz pomocy przy wnukach. Na stare lata nie opiekuje się nimi ani dziecko ani wnuk. Oczywiście nie jest to zasadą i dziękować Bogu. Znam też domy starców, które mają kiepskie warunki i od wejścia czuje się fetor.
Jaki model jest lepszy ? trudno mi powiedzieć. Wiem jednak, ze w Polsce nadal mówi się, że dzieci i ryby głosu nie mają i ogólnie nie ma poszanowania dla człowieka.
Statystyki w Islandii dotyczące alkoholików są miażdżące, ale według ich norm to ja nieomalże abstynentka również jestem alkoholiczką. Zazdrościć im możemy pomocy państwa w trudnych życiowych sytuacjach. Tam pomoc jest namacalna.
Wiem od koleżanki, że przeprowadzono badania na dzieciach z rozbitych domów i te dzici są szczęśliwe. One mają mamę i tatę, którzy zajmują się nimi, opiekują.
Nasze dzieci często ojca nie widzą latami i nie maja pieniędzy( z braku alimentów) na podstawowe potrzeby nie mówiąc o rozrywkach. Moc jest tak zwanych alimenciarzy, którzy skutecznie unikają odpowiedzialności za własne dzieci i nie są zainteresowani czy ich dzieci mają co jeść i powiem Ci, że znam to z własnego podwórka.  Państwo mi będzie płacić na syna 120 zł. i starczy to zaledwie na bilet miesięczny i obiady w szkole. I państwo nie ścignie mojego byłego ponieważ on "ukrywa" się a nikomu nie chce się go przyłapywać na pracy, sprawdzać, kontrolować. Jest więc bezkarny. Może tam i skórka tylko lśni ale u nas nawet tego nie ma.

Mussuka napisał/a:

Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Druga strona medalu w Islandii to:
nie ma dzieci z kluczem na szyi. Dzieci są pod opieką mamy lub taty. Nie ma dzieci na podwórkach jak w Polsce, przynajmniej ja ich nie widziałam. Tam dziecko od 18 miesiąca życia MUSI chodzić do przedszkola. Nie istnieje więc pojęcie opiekunki, babci do pilnowania dzieci. Od 16 roku życia lub od 18, dzieci pracują w czasie wakacji przez miesiąc ale nie narzekają na to a nawet cieszą się z własnych pieniędzy. Od 18 roku życia wyprowadzają się z domu rodzinnego i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, że chcą. U nas też chętnie młodzież mieszkałaby bez mamy i taty, ale naszej młodzieży na to nie stać. Owszem młodzież sobie rzepkę skrobie ale cieszy to ich, są dumni, że radzą sobie dobrze. Nie wstydzą sie oni żadnej pracy i mają szacunek do wszystkich. Owszem więzi rodzinne sa luźniejsze ale za to nie ma porzuconych i zapomnianych rodziców. Starsi ludzie są w domach opieki, które w niczym nie przypominają naszych.
Nie znam Islandczyków, Finów, ale znam dobrze Polaków i zapomniane dzieci przez ojców, moc alimenciarzy, którym prawo nic nie może zrobić. Znam też rodziców, którzy wiele dali dzieciom i nie mają w zamian szacunku. Rodzice często zapożyczali się na studia dzieci ich mieszkania, rezygnowali z dorabiania na rzecz pomocy przy wnukach. Na stare lata nie opiekuje się nimi ani dziecko ani wnuk. Oczywiście nie jest to zasadą i dziękować Bogu. Znam też domy starców, które mają kiepskie warunki i od wejścia czuje się fetor.
Jaki model jest lepszy ? trudno mi powiedzieć. Wiem jednak, ze w Polsce nadal mówi się, że dzieci i ryby głosu nie mają i ogólnie nie ma poszanowania dla człowieka.
Statystyki w Islandii dotyczące alkoholików są miażdżące, ale według ich norm to ja nieomalże abstynentka również jestem alkoholiczką. Zazdrościć im możemy pomocy państwa w trudnych życiowych sytuacjach. Tam pomoc jest namacalna.
Wiem od koleżanki, że przeprowadzono badania na dzieciach z rozbitych domów i te dzici są szczęśliwe. One mają mamę i tatę, którzy zajmują się nimi, opiekują.
Nasze dzieci często ojca nie widzą latami i nie maja pieniędzy( z braku alimentów) na podstawowe potrzeby nie mówiąc o rozrywkach. Moc jest tak zwanych alimenciarzy, którzy skutecznie unikają odpowiedzialności za własne dzieci i nie są zainteresowani czy ich dzieci mają co jeść i powiem Ci, że znam to z własnego podwórka.  Państwo mi będzie płacić na syna 120 zł. i starczy to zaledwie na bilet miesięczny i obiady w szkole. I państwo nie ścignie mojego byłego ponieważ on "ukrywa" się a nikomu nie chce się go przyłapywać na pracy, sprawdzać, kontrolować. Jest więc bezkarny. Może tam i skórka tylko lśni ale u nas nawet tego nie ma.

zofia282 napisał/a:

Mussuka napisał/a:

Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Druga strona medalu w Islandii to:
nie ma dzieci z kluczem na szyi. Dzieci są pod opieką mamy lub taty. Nie ma dzieci na podwórkach jak w Polsce, przynajmniej ja ich nie widziałam. Tam dziecko od 18 miesiąca życia MUSI chodzić do przedszkola. Nie istnieje więc pojęcie opiekunki, babci do pilnowania dzieci. Od 16 roku życia lub od 18, dzieci pracują w czasie wakacji przez miesiąc ale nie narzekają na to a nawet cieszą się z własnych pieniędzy. Od 18 roku życia wyprowadzają się z domu rodzinnego i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, że chcą. U nas też chętnie młodzież mieszkałaby bez mamy i taty, ale naszej młodzieży na to nie stać. Owszem młodzież sobie rzepkę skrobie ale cieszy to ich, są dumni, że radzą sobie dobrze. Nie wstydzą sie oni żadnej pracy i mają szacunek do wszystkich. Owszem więzi rodzinne sa luźniejsze ale za to nie ma porzuconych i zapomnianych rodziców. Starsi ludzie są w domach opieki, które w niczym nie przypominają naszych.
Nie znam Islandczyków, Finów, ale znam dobrze Polaków i zapomniane dzieci przez ojców, moc alimenciarzy, którym prawo nic nie może zrobić. Znam też rodziców, którzy wiele dali dzieciom i nie mają w zamian szacunku. Rodzice często zapożyczali się na studia dzieci ich mieszkania, rezygnowali z dorabiania na rzecz pomocy przy wnukach. Na stare lata nie opiekuje się nimi ani dziecko ani wnuk. Oczywiście nie jest to zasadą i dziękować Bogu. Znam też domy starców, które mają kiepskie warunki i od wejścia czuje się fetor.
Jaki model jest lepszy ? trudno mi powiedzieć. Wiem jednak, ze w Polsce nadal mówi się, że dzieci i ryby głosu nie mają i ogólnie nie ma poszanowania dla człowieka.
Statystyki w Islandii dotyczące alkoholików są miażdżące, ale według ich norm to ja nieomalże abstynentka również jestem alkoholiczką. Zazdrościć im możemy pomocy państwa w trudnych życiowych sytuacjach. Tam pomoc jest namacalna.
Wiem od koleżanki, że przeprowadzono badania na dzieciach z rozbitych domów i te dzici są szczęśliwe. One mają mamę i tatę, którzy zajmują się nimi, opiekują.
Nasze dzieci często ojca nie widzą latami i nie maja pieniędzy( z braku alimentów) na podstawowe potrzeby nie mówiąc o rozrywkach. Moc jest tak zwanych alimenciarzy, którzy skutecznie unikają odpowiedzialności za własne dzieci i nie są zainteresowani czy ich dzieci mają co jeść i powiem Ci, że znam to z własnego podwórka.  Państwo mi będzie płacić na syna 120 zł. i starczy to zaledwie na bilet miesięczny i obiady w szkole. I państwo nie ścignie mojego byłego ponieważ on "ukrywa" się a nikomu nie chce się go przyłapywać na pracy, sprawdzać, kontrolować. Jest więc bezkarny. Może tam i skórka tylko lśni ale u nas nawet tego nie ma.

Zofio, za to winić mozna nasz ustrój polityczny i ludzi, którzy tym krajem rządzą. Niestety, sa to nasi rodacy. My umiemy narzekać, ale nie robimy tak naprawdę nic. Kombinujemy, byle szybko itp.
Tez mieszkam za granicą. Nie wiem jak jest w rozwiedzionych rodzinach, nie wiem jak jest z alimentami itp.
Ale wiem, że kobiety pracują w ciąży prawie do 8go miesiąca, pracodawca moze im zmniejszyć obowiązki itp. Nie ma urlopów macieżyńskich. Kobiety są w domu chyba przez 3 m-ce. Później dziecko do żłobka, a one do pracy. jak mają dzieci to moga pracować np. tylko trzy dni w tygodniu, stać je na to, bo rząd dofinansowuje dzieci, żłobki, ubezpieczenie itp. Urlopy biorą co chwilę, co chwilę jeżdżą na wakacje. Przerwa na kawę w pracy co godzinę niemalże. Holandia, luźny kraj...
A część Polaków w Holandii pracuje ponad etat, daje się wykorzystywać, przez Polaków. Narzekają, jaka to Holandia jest zła. Takie typowe polskie zachowanie.
Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma!
Poza tym Polską rządzi kościół. Jak matka zostawi w żłobku trzymiesięczne dziecko i pójdzie do pracy, to jest wyrodną matką. Rozwód- kościół zabrania. Trzeba być z mężem alkoholikiem póki śmierć nas nie rozłączy. I to umartwianie się nad sobą. Na prawdę uważam,że religia w naszym kraju jest źle przekazywana. Wpaja nam się do główek w kościołach takie dziwne rzeczy...

zofia282 napisał/a:

Mussuka napisał/a:

Dobre to Ty sama wiesz i opisalas. Ale teraz jest ta druga strona medalu - tzw. rozpad rodziny. Islandczylkow nie znam, znam Finow wiec pisze z tego podworka. Tutaj rodzina to: tata sobie, mama sobie i dzieci z kluczem na szyi sobie. Do pewnego wieku sa jeszcze przy mamie i tacie ale zapytaj o gimnazjalistow, licealistow i wyzej? Kazde sobierzepke skrobie. Nie ma tu takich wiezi rodzinnych jak u nas.
Teraz ci eksowie i nowi z wlasnym przybytkiem - to co opisuja Twoje kolezanki to moze i normalka, raz dzieci tu raz tam. Ale nie zapominaj o tych drugich eksach, tych, u ktorych te dzieciaki na codzien mieszkaja. Ci badz te, to dopiero potrafia krwi napsuc. Ilez to ja sie nasluchalam od nowych zon swoich mezow z odzysku, jak to dzieciaki sa im wciskane na sile przez byla zone, jak ona im z butami w zyciorys wlazi, jak dzieciaki sa niewychowane, wrogo nastawione i demoluja dom "nowej" pary, jak byla zona zmienia plany wizyt, zada wyzszych alimentow, odmawia wspolnych z dziecmi wakacji itp.
Wierz mi zofio, ze nie pisze tego na bazie wlasnych doswiadczen, bo mnie moj rozwod i obecny uklad z eksem pasuje ja ulal ale mam tu tylu znajomych plci obojga i wielu narodowosci, ze to co Ci kolezanka opisywala to jest wlasnie ta ladna pachnaca skorka na jabluszku od wewnatrz nieco toczonym.

Jakie sa statystyki samobojstw, alkoholizmu, rozwodow, chorob psychicznych (niestety dziedziczonych tez poprzez zwiazki bliskich krewnych), depresji u mlodych ludzi a nawet dzieci w Islandii? Bo tu sa dosc wysokie, czasem zatrwazajace. Pomimo calego glansu na zewnatrz:)

Druga strona medalu w Islandii to:
nie ma dzieci z kluczem na szyi. Dzieci są pod opieką mamy lub taty. Nie ma dzieci na podwórkach jak w Polsce, przynajmniej ja ich nie widziałam. Tam dziecko od 18 miesiąca życia MUSI chodzić do przedszkola. Nie istnieje więc pojęcie opiekunki, babci do pilnowania dzieci. Od 16 roku życia lub od 18, dzieci pracują w czasie wakacji przez miesiąc ale nie narzekają na to a nawet cieszą się z własnych pieniędzy. Od 18 roku życia wyprowadzają się z domu rodzinnego i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, że chcą. U nas też chętnie młodzież mieszkałaby bez mamy i taty, ale naszej młodzieży na to nie stać. Owszem młodzież sobie rzepkę skrobie ale cieszy to ich, są dumni, że radzą sobie dobrze. Nie wstydzą sie oni żadnej pracy i mają szacunek do wszystkich. Owszem więzi rodzinne sa luźniejsze ale za to nie ma porzuconych i zapomnianych rodziców. Starsi ludzie są w domach opieki, które w niczym nie przypominają naszych.
Nie znam Islandczyków, Finów, ale znam dobrze Polaków i zapomniane dzieci przez ojców, moc alimenciarzy, którym prawo nic nie może zrobić. Znam też rodziców, którzy wiele dali dzieciom i nie mają w zamian szacunku. Rodzice często zapożyczali się na studia dzieci ich mieszkania, rezygnowali z dorabiania na rzecz pomocy przy wnukach. Na stare lata nie opiekuje się nimi ani dziecko ani wnuk. Oczywiście nie jest to zasadą i dziękować Bogu. Znam też domy starców, które mają kiepskie warunki i od wejścia czuje się fetor.
Jaki model jest lepszy ? trudno mi powiedzieć. Wiem jednak, ze w Polsce nadal mówi się, że dzieci i ryby głosu nie mają i ogólnie nie ma poszanowania dla człowieka.
Statystyki w Islandii dotyczące alkoholików są miażdżące, ale według ich norm to ja nieomalże abstynentka również jestem alkoholiczką. Zazdrościć im możemy pomocy państwa w trudnych życiowych sytuacjach. Tam pomoc jest namacalna.
Wiem od koleżanki, że przeprowadzono badania na dzieciach z rozbitych domów i te dzici są szczęśliwe. One mają mamę i tatę, którzy zajmują się nimi, opiekują.
Nasze dzieci często ojca nie widzą latami i nie maja pieniędzy( z braku alimentów) na podstawowe potrzeby nie mówiąc o rozrywkach. Moc jest tak zwanych alimenciarzy, którzy skutecznie unikają odpowiedzialności za własne dzieci i nie są zainteresowani czy ich dzieci mają co jeść i powiem Ci, że znam to z własnego podwórka.  Państwo mi będzie płacić na syna 120 zł. i starczy to zaledwie na bilet miesięczny i obiady w szkole. I państwo nie ścignie mojego byłego ponieważ on "ukrywa" się a nikomu nie chce się go przyłapywać na pracy, sprawdzać, kontrolować. Jest więc bezkarny. Może tam i skórka tylko lśni ale u nas nawet tego nie ma.

Tak "ukrywa się". Wszyscy wiedzą gdzie jest tylko nie państwo.

Druga strona medalu w Islandii to:
nie ma dzieci z kluczem na szyi. Dzieci są pod opieką mamy lub taty. Nie ma dzieci na podwórkach jak w Polsce, przynajmniej ja ich nie widziałam. Tam dziecko od 18 miesiąca życia MUSI chodzić do przedszkola. Nie istnieje więc pojęcie opiekunki, babci do pilnowania dzieci. Od 16 roku życia lub od 18, dzieci pracują w czasie wakacji przez miesiąc ale nie narzekają na to a nawet cieszą się z własnych pieniędzy. Od 18 roku życia wyprowadzają się z domu rodzinnego i nie dlatego, że muszą, tylko dlatego, że chcą. U nas też chętnie młodzież mieszkałaby bez mamy i taty, ale naszej młodzieży na to nie stać. Owszem młodzież sobie rzepkę skrobie ale cieszy to ich, są dumni, że radzą sobie dobrze. Nie wstydzą sie oni żadnej pracy i mają szacunek do wszystkich. Owszem więzi rodzinne sa luźniejsze ale za to nie ma porzuconych i zapomnianych rodziców. Starsi ludzie są w domach opieki, które w niczym nie przypominają naszych.

Statystyki w Islandii dotyczące alkoholików są miażdżące, ale według ich norm to ja nieomalże abstynentka również jestem alkoholiczką. Zazdrościć im możemy pomocy państwa w trudnych życiowych sytuacjach. Tam pomoc jest namacalna.
Wiem od koleżanki, że przeprowadzono badania na dzieciach z rozbitych domów i te dzici są szczęśliwe. One mają mamę i tatę, którzy zajmują się nimi, opiekują.

czy Wy też tak miałyście ,że kiedy miałyście naście lat i się zakochałyście myslałyście ,że to juz bedzie Wasza ostatnia miłość?że nie chce Wam już sie poznawać kogoś nowego, na nowo sie otwierac?

DariaB. napisał/a:

czy Wy też tak miałyście ,że kiedy miałyście naście lat i się zakochałyście myslałyście ,że to juz bedzie Wasza ostatnia miłość?że nie chce Wam już sie poznawać kogoś nowego, na nowo sie otwierac?

No ba! Pierwsza miłość miała być dla mnie tą jedyną, na całe życie. Chłopak mnie rzucił, całe szczęście. Niestety,ja szybciutko wpadłam w ramiona następnego chłopaka, później kolejnego, z którym się teraz rozwodzę
Dlatego też uważam, że to dobrze, gdy nie chce nam się otwierać na nowo. Trzeba dać sobie czas. Trzeba pobyć i pożyć samej ze sobą. Trzeba nauczyć się być sobą, żeby później być szczęśliwym z partnerem...