Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Czasami fajnie jest też posiadać taką książeczkę w papierowym wydaniu;)

Sylnowa - to tylko nasze myślenie... Też łapię się w tej pułapce myśli - on z nową szczęśliwy, dlaczego nie ze mną?
Ale potem przychodzą myśli - to jego decyzja. nie wiem jak jest naprawdę. co w tej jego głowie chorej siedzi...
Jest szczęśliwy, nie jest. To nie jest już moja sprawa...
Ja buduję teraz swoje życie. I nie w oparciu - on ma lepiej czy gorzej... Takie myślenie nas niszczy.
Uczę się przeżywać każdy dzień z uśmiechem, chociaż to trudne...
Teraz np. oddałam mu dzieci. Z pewnością spędzą miły dzień beza mnie... Ale ONE będą szczęśliwe. I ta myśl mnie uspokaja. Już nie myślę - on teraz jest z dziećmi a ja nie... 
Jak znów zobaczyłam dzisiaj tę jego minę- typu"jakby wzrok mógł zabijać" - to spłynęło to po mnie. Może kiedyś mu powiem - Faceciku - nie rusza mnie to, nie wysilaj się...
A dla mnie jest żałosnym pogubionym człowieczkiem, któremu się wydaje, że spełnia obowiązki rodzicielskie...
Ech, szkoda myśli...

Ja chyba zdrowieję:)

Wlasnie ,przechodze ,ta droge i postanowilam sie nie dusic  w emocjach,Wiem ze na koncu czeka uzdrowinie duszy ..........tunel jest dlugi ,ale na koncu kiedy wychodzi swiatlo ,wiem,  wierze w to wszystko wierze ze tam czeka nowe lepsze zycie ,pelne i prawdziwe
Mnie pomogl "sekret"  , i "klamstwa na temat milosci ".polecam lektura fajnie napisana ,i wchodzi do glowki .
Wiem ze musze uporac sie z swoimi cieniami ,ze swoim prefekcjonizmem ,nie zawsze musi byc wszystko wokol i ja na tip top.Prawdziwie kochajacy czlowiek to ten ,ktory swoich cieni nie zrzuca na karb wad partnera,bo takowe nie istnieja na tyle na  ile akceptujemy wlasne cienie i slabosci    .

Można bliżej o tym filmie?

Film został nakręcony na podstawie książki p.t. "Sekret" Rhonda Byrne. Dotyczy ona tzw. prawa przyciągania, czyli psychologia pozytywna, pozytywne myślenie ect.
W książce prawo przyciągania jest opisane w dość taki "magiczny" ale całkiem fajny sposób.
W skrócie chodzi o to, by nasze myśli były TYLKO pozytywne. To w jaki sposób myślimy ma wpływ na nasze decyzje, działania, życie.
I pozytywne afirmacje, tablice marzeń, wizualizacje- czyli mocna wiara w nasze marzenia po prostu i dążenie do ich spełnienia.

dysponuję wersją pdf  "SEKRET"

strona po angielsku www.thesecret.tv

poniżej link do filmiku opowiadający o sekrecie

http://www.youtube.com/watch?v=wYbzk7CTVbo&list=FLTloJAOyYpOCl7r2zF6SnOw&index=1&feature=plpp_video

http://www.youtube.com/watch?v=wu-U_rvtIKA&list=FLTloJAOyYpOCl7r2zF6SnOw&index=2&feature=plpp_video

Ewentualnie, coś podobnego. Film po angielsku z chyba czeskimi napisami

Liwio,
cały dzień przed Tobą! Głowa do góry, będzie dobrze!
Przecież napisałaś, że mimo iż zaspałaś, to dziecko dotarło na czas do szkoły. Jesteś więc super zorganizowana. Potrafisz sobie dać radę w każdej sytuacji!
Pomyśl sobie,że to będzie Twój najlepszy dzień w życiu, uwierz w to! i zobacz co się będzie dalej działo. Odbieraj same pozytywy z dnia.
I nie pozwól, by czyjeś zachowanie wpływało na Twój humor. To, że mąż nie odebrał telefonu, niech nie wpływa negatywnie na Ciebie. Przestań się tym zamartwiać!
Jesteś piękną i przede wszystkim mądrą oraz wrażliwą osobą, wykorzystaj swoje zalety do bycia szczęśliwą!
Przed Tobą długi cudowny dzień!

Niesamowite zmiany widzę

Ty to jestes ,taka kochana,tak zaczyna akceptowac swoje cienie,hhmm nawet ostatnio pozwalam sobie zaszalec ,czyli poczytac kiedy chce ,nie sprztac zawsze zeby tylko bylo muzealnie,narazie kochanie ucze sie odpoczywac potem beda kolejne nauki .Tak zaczyznams siebie kochac i rozpieszczac hmm

http://www.youtube.com/watch?v=YA_M-SINz5U&feature=related

Jak przestac byc emocjonalnym niewolniekiem ,polecam

Całą istotą naszego problemu jest brak pewności siebie i powątpiewanie co do słuszności własnych poglądów i decyzji? Wciąż poszukujemy zapewnienia u innych, że postępujemy właściwie, czekamy na ich pochwały. Zaczynamy wątpić w siebie i słuszność swoich poglądów, gdy tylko ktoś nas skrytykuje lub wygłosi odmienne od naszego zdanie. Każda z nas zna te wahania: ?Bo może za dużo wymagam??, ?Może jestem za ostra??, ?Może się mylę??, ?Może komuś robię przykrość??, ?Może nie jestem dobrą żoną/ matką??
I właśnie na naszej niepewności żerują inni. Przeświadczenie o słuszności własnych działań i osądów jest jedyna słuszną drogą obrony przed psychofagami.
Jak możemy postawić granicę tym naszym przepraszającym tonem żebrzącym o akceptację?
Jak same siebie nie przekonamy, że jesteśmy w porządku takie, jakie jesteśmy, to inni też tego nie kupią.
Jak same nie uwierzymy, że coś nam się należy i jest normą a nie cudem, to nigdy tego jak normę nie dostaniemy!
Mimo, że uważałam, że należy mi się pomoc męża w zakupach, prosiłam go o pomoc z taką uległością i takim brakiem pewności siebie, jakby to był wielki wyczyn i poświecenie z jego strony, a nie norma. A jak potem dziękowałam! Przekonajmy same siebie, jak wartościowe jesteśmy i brońmy swoich poglądów niezachwianie, a inni też będą się z nami liczyć, jak równy z równym.
Ja teraz, z przekory, lubię się uprzeć i obstawać przy swoim bez 10 godzinnego rozważania wszystkich za i przeciw, bez brania pod uwagę opinii wszystkich wkoło. Ja tak robię, dlaczego? ?bo tak? i koniec argumentacji wcale nie muszę mieć racji, ani wybrać najlepszego rozwiązania, wystarczy, że będę postępowała zgodnie z własnym ?ja?.

I tak mi chodzi po głowie zdanie, tytuł książki "Pokochaj siebie, a nieważne z kim się zwiążesz". Co prawda, książka kontrowersyjna i mi się nie spodobała. Ale tak sobie myślę, że zmieniając siebie w niezależne emocjonalnie kobiety-nic nie będzie nam straszne. Psychofag po pierwsze nie wytrzyma z nami, a po drugie, nawet jeżeli trafimy na mężczyznę dalekiego od ideału nie będzie on już dla nas takim zagrożeniem, jak wtedy, gdy byłyśmy miękkie jak meduza. Będziemy silniejsze by się bronić, wyznaczać granicę, a w razie rozstania doły porozstaniowe będą płytsze i krótsze:)

Fworytko mam wlasnie ksiazke :pokochaj siebie ,a niewazne z kim sie zwiarzesz ",uwazam ze ksiazka mocno przereklamowana ,bardziej na mnie wplynelo "klamswta na temat milosci",i "sekret",i "byc kobieta i nie zwariowac ".ale najbardziej podnisola mnie ksiazka "pewnosc siebie"

Ja Faworytko, oprócz tego wszystkiego co opisałaś, miałam jeszcze oczekiwania wobec mojego jmęża,że spełni moje marzenia. I zła jestem na siebie,bo zachowywałam się jak moi rodzice. Moi rodzice cały czas liczą tylko na mnie, że spełnię ich marzenia, dokończę remont domu,który oni przecież wybudowali dla mnie! I ja też tego chciałam od męża,żeby spełniał moje marzenia. A ja ich nie spełniałam,bo nie miałam jego poparcia. Skoplikowany proces... Teraz mam problem z rodzicami. A najgorsze jest to, że tak ich nie znoszę, a tak ich przypominam... Znowu mam ochotę uciec jeszcze dalej. Teraz moja mama wydzwania do mnie i pyta co on mi zabrał, co mi zostawił, za chwile będzie wracaj do Polski, wracaj, wracaj... Aaahhh! Mój brat, po rozstaniu miał przez rok wyłączony tel, nie chciał rozmawiać z rodzicami, zamykał drzwi, ja chyba będę mieć to samo. Chyba,że nauczę się tym nie przejmować...

Musisz wlasnie uproac sie z wlasnymi cieniami,by isc dalej
Twoim cieniem jest dom rodzinny ,musisz pozwolic sobie byc znow ta mala dziewczynka rozpieszczac sie ,dobrze traktowac
np:jesli nikt nie czytal Ci bajek ,zrob to sama sobie ,musisz pogodzic sie z sobom jako z ta dziewczynka zaniedbana ,niekochana ,olewana ,jesli tego nie zrobisz to bedzie sie powatarzalo i wracalo jak bumernag.

Anstawio zaczęła tylko czytać tą książkę od Ciebie i już wiem o co Ci chodziło i miałaś rację...
Nie opłakałam straty. Muszę to zrobić,ale nie teraz... Czuję,że mnie to powali na łopatki,ale nie boję się bólu i rozumiem,że muszę przez to przejść.
Teraz mam egzaminy na głowie i wyjazd terapeutyczny i tu terapia,więc za dużo by było.
Poz tym muszę na tą chwilę być silna...teściowa mi umiera-nowotwór,parkinson...opieka spadła na mnie...pampersy,jej nieudolność,lęk...choroba odbiera godność,a ja chcę żeby miała choć namiastkę...Boże jakie to straszne...kiedy umiera ci na oczach ktoś bliski,a ty nic nie możesz... W szpitalu jej nie chcą...hemoglobina 6,1 po 4 jednoskach krwi 9,1,na ile ten stan się utrzyma? Na góra tydzień i znowu krew... Już nie chodzi...Myję ją na leżąco...cała się obrobiła do pasa przed chwilą...pierwsza myśl-o nie,ja nie dam rady...ale kto to zrobi? Ubrałam rękawiczki,gorąca woda,gąbka...i zrobione.
To straszne...

Odpowiedz na mail'a.

Pati, dziękuję.
Jak zwykle zalałam się łzami...
I chyba w końcu nadszedł czas przepłakać dzieciństwo. Chyba nigdy im nie wybaczę tego co mi zrobili... I myślałam,że od nich uciekłam. I dopóki był jmąż, nie było rodziców. Teraz znowu się wyłonili. Nie wiem co gorsze...Tak dobrze było nie mieć ich przez te lata...
A jeszcze gorsze jest dostrzec u siebie podobieństwa do nich... Jak można zaakceptować u siebie coś, czego się nienawidzi u swoich rodziców??
Ja wiem czego chcę. Ale większość z moich cech charakteru są takie same jak ich. Nie mogę tego znieść, tego podobieństwa. I to wszystko, o co czepiałam się jmęża, wyniosłam z domu. Ja muszę się zmienić. Nie mogę być taka sama. Muszę być kimś innym niż jestem, nie mogę zostać sobą!O Boże, jestem załamana...

Chciałam uciec od tego co miałam w domu, od tych zasad, które doprowadziły mnie do nikąd, od mega nadopiekuńczej matki, od ojca sknery. A sama taka byłam wobec jmęża. Nadopiekuńcza, wiecznie martwiąca się o pieniądze, w ten sam sposób, co mój ojciec...
I nie mam żadnego problemu z tym,że mój beznadziejny związek się skończył, ale... skończył się i pojawiły się demony, których się nie spodziewałam. Myślałam,że będę płakać z powodu rozstania. Nie, płaczę, bo wiem, że to oni stworzyli mi to piekło! I chyba bardziej niż ten nałóg ojca, przeraża mnie nadopiekuńczość mojej matki. To,że ona znowu pojawiła się w moim życiu i dzwoni, dzwoni, dzwoni...
I byłam szczęśliwa do momentu gdy powiedziałam mamie,że jmąż się wyprowadził. I nie byłam w stanie jej o tym powiedzieć przez tydzień, bo wiedziałam, że się zacznie. I się zaczęło...  I do Polski nie jeździłam przez dwa lata. I teraz na rozwód muszę tam pojechać, a tak nie mam ochoty... Wolałabym pojechać na wakacje, niż do rodzinnego domu. I chyba wynajmę hotel na ten czas... Przeżywam ten wyjazd tam strasznie. A tak było dobrze...
Gdyby ktoś znał jakąś książkę n.t. nadopiekuńczości, to dajcie znać. Lektury mi pomagają...

Przeczytaj ksiazke "byc kobieta i nie zwariowac " katarzyny Miller jest to dobra ksiazka

Wczoraj dopadły mnie demony, o których istnieniu nie miałam pojęcia!
Mój jmąż okazał się moim narkotykiem, tym czym dla alkoholika jest alkohol, dla narkomana- narkotyk. I postanowiłam zerwać z uzależnieniem. I udało się! Ale dotarło do mnie dlaczego popadłam w mój nałóg: nie mogłam poradzić sobie z uczuciami wobec moich rodziców. Typowe! I zerwałam z nałogiem, jestem z tego dumna. Ale znowu nie mogę poradzić sobie z uczuciami wobec moich rodziców. I co teraz? Terapia? Znowu potrzebne mi są oczywiste wskazówki, odpowiedzi na pytania... Znowu to samo... Błędne koło...

Anastawio,
jakiś czas temu wkroczyłaś na ścieżkę swego własnego rozwoju. Masz już pierwsze, duże,efekty. To, że odkryłaś kolejny swój problem, jest konsekwencją Twego zdrowienia. Niedługo uporasz się i ze swymi uczuciami do rodziców. Dasz radę. Jestem tego pewna.
I jeszcze jedno, to nie jest błędne koło. To droga do życia rozumnego, świadomego i szczęśliwego.

Anstawio zrobiłaś ogromny postęp w tak krótkim czasie, jest to niesamowite.

To jest umiejętność niesamowita. Tez bym tak chciała.
Ja tak się w małżeństwie zapomniałam i dałam zawładnąć, że o każdą pierdołę męża pytałam, nawet o to jaki kolor farby do włosów kupić. Żadnej decyzji sama, zawsze telefon.. Ale nie wiem czy to nie był manipulacja. On chciał zawładnąć wszystkim, mieć mnie na własność. Kiedy ptaszek wyfrunął z klatki stracił kontrolę i dostał szału. Przeszło mu kiedy zrozumiał, że nie ma żadnego wpływu na mnie i nic nie może zrobić.

Ja nazywam to "biale przerwy ",w zyciu kazdy je ma ,w zyciu chodzi tylko o rozwoj duchowy,dzies wiem ze nawet kasa szczescia nie da jesli cos gnije i wije sie jak waz.swoje biale przerwy akceptuje juz ,nauczylam sie Ty tez dasz rade ,masz swiadomosc a to wszystko co masz najcenniejszego!

Pati, u mnie to jest jendna wielka biał przerwa- moje dzieciństwo, z którym chcę się uporać. Ty masz szczęście, bo już potrafisz swoje białe przerwy zaakceptować, ja niestety jeszcze nie, wciąż boli, wciąż czuję strach. Zbliża się Dzień Matki, na samą myśl o rozmowie przez telefon dostaję mdłości. I ten mój problem jest w mojej głowie, może trochę wyolbrzymiam, martwię się na zapas, ale z doświadczenia wiem,że ona nie potrafi ze mną rozmawiać tak,jak ja bym tego oczekiwała.

Liwio, widzę ogromne zmiany u Ciebie. Nareszcie dostrzegłaś siebie Podoba mi się jak napisałaś o kolejce do szczęścia, ale to takie dla mnie prawdziwe i znam to doskonale z własnego doświadczenia. Też trzymam za Ciebie kciuki, i za Was wszystkie laseczki. Każda z nas ma swój czas na wyzdrowienie, ale wierzę, że każdej z nas uda się odkryć ten zdrowy egoizm, którego tak nam brakuje...

Pati, dzisiaj czuję się silna, zobaczymy jak będzie dalej...
Myślę,że każdy dom rodzinny wpływa na nasze przyszłe życie. Miałaś dobry dom i taki chciałaś stworzyć. Każdy chce mieć dobry dom. I to, że zakochałaś się, to całkiem normalne. Nigdy do końca nie wiadomo,jaka jest ta druga osoba. W Twoim przypadku, Twój mąż kopiuje swój dom rodzinny. A Ty, ponieważ miałaś dobry wzór, chciałaś zachować pozory dobrego domu, tkwiłaś w tym mimo bólu, zdrad i cierpienia, bo wierzyłaś w dobry dom... Najważniejsze,że zdałaś sobie z tego sprawę i idziesz dalej, działasz...

LIWIO
Ty jestes na poczatku drogi ,wiele wytrwalosci Ci zycze

Tak maz sie wyprowadza,szuka mieszkania,nie ma wojny czy awantur poprostu on zachowuje sie troszke jakby niedowierzal,rozmawiamy normalnie ,nawet lepiej bym powiedziala niesypiamy razem,ja juz od dwuch lat nie mialam ochoty a teraz spie w innym pokoju i tyle.

nie wiem czy kiedykolwiek przepychanki się skończą. ale wczorajsza sytuacja mnie rozbawiła - po wymianie smsów na temat opieki nad dziećmi - do której on ma być - min- ja chciałam o pół godziny dłużej niż zawsze, to stwierdził, że nie ma czasu. No to odpowiadam - to zostawisz dzieci na wycieraczce bo mnie nie będzie. Chciał klucze - to dostał odpowiedź, że nie ma już przebywania w moim domu, kiedy mnie nie ma. i on na to _ cytat- a wejś ty się odp....
hi hi... wejzne się:)
potem usłyszałam, że mam go cmoknąć...
bosche jaki on daremny...

po rozmowie z jego siostrą usłyszałam, że ma problemy z pracą i ona się o niego obawia on bo ma słabą psychikę.
to z pewnością jest wytłumaczenie, że ma prawo krzywdzić, nie płacić na dzieci. No biedny on.
Może mam mu jeszcze współczuć?
Mam nadzieję, że życie go kopnie w d... tak jak on kopnął mnie. i to w podobnym stylu...

Moje cholerne dzieciństwo będzie się za mną wlec już zawsze.
Już nie wierzę,że jestem w stanie coś zmienić.
W moim domu nie było alkoholu. Nie było miłości,uczuć,emocji.
Śmiałam się-przestań błaznować!
Płakałam-nie histeryzuj!
Zawsze śmiali się z moich łez...nitk nie interesował się mną,moimi potrzebami-jedynie pedofil,o zgrozo...
Nigdy nie było ważne co czuję...kiedyś matce wykrzyczałam-ty mnie w ogóle nie znasz!

Szukam miłości,akceptacji u innych,uciekam od siebie....
Jestem w depresji,boję się...życia,siebie,innych...boję się,że nie znajdę sensu życia...

Facetom mówię asertywnie nie...chcę tylko jednego-spokoju.

Jutro mija 4 miesiące jak już definitywnie się rozstałam z eksem...
A ja zaczynam tęsknić...dociera do mnie teraz co się stało! I co teraz? Mam ochotę zadzwonić...poszukać go...

Moje demony szczerzą kły i ślinka im cieknie na myśl,ze zaraz mnie pożrą...

Nie dam rady...nie mam sił udawać już...pozory stwarzać...
Jak ty sobie świetnie radzisz Asia! W dupie sobie radzę...
Czuję się jak siedmioletnia dziewczynka porzucona w ciemnym lesie...strach tak mnie obezwładnia,że kroku zrobić nie mogę...

l_ukrecjo, a ja myślę, że cztery miesiące to trochę czasu jest, a ty żyjesz, funkcjonujesz, nie poddałaś się, więc dajesz sobie radę. Świat się nie zawalił.
A to,że tęsknisz, masz ochtę zadzwonić, kto tak nie ma po rozstaniu? I od Ciebie zależy co zrobisz.
A sens życia, cóż, na to filozoficzne pytanie wszyscy szukają odpowiedzi już miliony lat Więc tak naprawdę ciężko jest go znależć. Ale najlepsza droga to pokochać i zaakceptować siebie i żyć według własnych pragnień, uczuć.
I trzymaj się, bo w moich oczach to ty jesteś twarda sztuka!