Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Kluczy nie oddał, a ja nie powiedziałam mu żeby oddał... Ale mogę zmienić zamek i tak się zacinał.
Nigdy nie byliśmy w takiej sytuacji, nie wiem czy będzie chciał wrócić?
Ma jeszcze w mieszkaniu trochę dokumentów, poza tym zabrał wszystko, ciuchy, gry video, play station i tv.
Tylko mi dziury na ścianie zostały po tv, muszę je teraz jakoś zaszpachlować, czy jak to się tam robi...

Dzięki, ale trochę się shizuję, że może on będzie chciał wrócić... Nie wiem... Nie żebym tego chciała, tylko muszę się też nastawić na taką opcję...

Anstawio,
z wieloletniej pracy nad sobą, z doświadczenia wypisanego na mych czterech literach, z mądrych książek, ze słuchania innych, z własnych przemyśleń.

Możesz być też taką mądrą lub mądrzejszą ode mnie.
Weszłaś już na ścieżkę własnego rozwoju. Idź nią dalej i nie zatrzymuj się.

Jeszcze raz wrzucam to, od czego moje poszukiwania się zaczęły, mam wrażenie, ze jednej z nas ten cytat może dziś pomóc.
Miłego dnia kobietki!

?Wtedy właśnie zaczął się wycofywać, a ja zobaczyłam druga stronę  mojego namiętnego bohatera romantycznego ? odkryłam Davida zdystansowanego, potrzebującego do życia więcej przestrzeni, niż stado amerykańskich bizonów, samotnika niczym rozbitek.
To jego raptowne emocjonalne oddalenie nawet w najlepszych okolicznościach byłoby dla mnie katastrofą, zważywszy, że jestem najbardziej uczuciową formą życia na planecie, a przecież działo się to w okolicznościach najgorszych. Byłam znękana i zależna, potrzebowałam większej troski, niż urodzone przed czasem trojaczki. On się odsuwał, więc potrzebowałam jeszcze większej troski; no to on się odsuwał coraz szybciej, aż w końcu umykał ścigany zadawanymi płaczliwym tonem pytaniami: ?Dokąd się wybierasz? Co się z nami stało??
Prawda jest taka, że się od Davida uzależniłam (na swoją obronę muszę dodać, że on podsycał to uzależnienie, bo był kimś w rodzaju ?mężczyzny fatalnego?), i teraz, kiedy jego zainteresowanie mną spadło, cierpiałam łatwe do przewidzenia konsekwencje. Uzależnienie jest charakterystyczne dla każdego opartego na zauroczeniu romansu.

Wszystko zaczyna się, kiedy obiekt twojego uwielbienia obdarza cię dawką oszałamiającego i halucynogennego środka, o jakim nigdy wcześniej nawet nie ośmieliłabyś się pomyśleć- ten emocjonalny narkotyk składa się z porażającej ilości i przyjemnie drażniącej ekscytacji. Wkrótce zaczynasz łaknąć tego silnego zainteresowania równie obsesyjnie jak każdy ćpun na głodzie. Kiedy narkotyku zabraknie, natychmiast chorujesz, szalejesz, słabniesz (żeby już nie wspomnieć urazy do dilera, który przecież doprowadził cię do tego uzależnienia, a teraz już nie chce dostarczać dobrego towaru- mimo że ma go gdzieś w ukryciu, niech to szlag, bo p r z e c i e ż  z a w s z e   d a w a ł  c i   g o   z a   f r i k o). W następnym studium wychudzona  trzęsiesz się w jakimś kącie, przekonana, że jesteś gotowa zaprzedać własną duszę, albo obrabować sąsiada, żeby dostać TO choćby jeszcze jeden raz Tymczasem stajesz się coraz bardziej odpychająca dla obiektu swojego uwielbienia. Patrzy na ciebie, jakby cię nigdy wcześniej nie widział, a już na pewno nie jak na kogoś, kogo kiedyś tak namiętnie kochał. Ironia tkwi w tym, że nawet nie możesz za bardzo go winić. No bo przyjrzyj się sobie. Jesteś żałosnym straszydłem, sama siebie nie rozpoznajesz.
I tak to wygląda. Osiągnęłaś ostateczny punkt zauroczenia- całkowitą i bezlitosną deprecjację własnego ja.?

JEDZ, MÓDL SIĘ I KOCHAJ ? Elizabeth Gilbert

Anstawio czy naprawdę aż tak bardzo potrzebny jest Ci schemat działania?

Po co się nad tym zastanawiać? Co Ci to da? Na pewno nic dobrego. Przecież nikt nie przeżyje za Ciebie Twojego życia. Dopuść taką możliwość, że ktoś ma inne spostrzeżenia, że widzi coś inaczej. Daj sobie trochę luzu, trochę spokoju.
Wiem, że kiedy uzbiera się tyle emocji i żalu, że nie potrafimy sobie dać z tym rady, a tak bardzo chcemy. (Ja potrafię widzieć wszystko w czarnych kolorach, a gdzieś tam jest ta mocniejsza strona, która chce wyjść z marazmu, która wierzy, że się uda, że będzie ok.) Wtedy trochę odpuszczamy takie szczegółowe przeżywanie każdej chwili, każdej emocji, powoli nabieramy dystansu, zaczynamy inaczej myśleć i zaczynamy żyć inaczej, lepiej, spokojnie, ciesząc się każdą chwilą, każdym dniem, ostrzegając rzeczy, których wcześniej nie widzieliśmy.

Dziwne to.
Tak trochę nawet jakby robił to im jest między Wami lepiej. Takie spostrzeżenie moje. Ale to może wcale nie jest zależne.
Nawet głupio się czuć nie ma co.

A może po prostu potrzebowałam tej presji, więc ją sobie stworzyłam?
Bałam się podjąć decyzję i sobie wmówiłam presję?
W każdym razie było to coś,co pozwoliło mi iść dalej. I chcę patrzeć w przyszłość, chcę być sobą, chcę się rozwijać!

A akurat dla mnie kolejność ma znaczenie Mam pewien schemat, plan i lubię sie go trzymać. Lubię robić niektóre rzeczy w swoim tempie, wg swojego planu, daje mi to poczucie satysfakcji, gdy coś sobie zaplanuję a potem spełniam to punkt po punkcie. Lubię tak
A zmiana myślenia? Jak najbardziej na tak! Pracujmy nad tym

Jeśli potrzebujesz działania w ten sposób, szanuje to.

Proszę uprzejmie korygujmy myśli i zmieniajmy je na te dobre

Bardzo się cieszę.

Gitarzysta gra i mijamy się w życiu, ale ja mam swoje nowe sprawy , skoro nie on to...

Taka moja mała refleksja.

Zawsze jesteśmy sobą.
Postępując niezgodnie z naszymi wcześniejszymi deklaracjami, również.
Wtedy, gdy kulimy się ze strachu (choćby w środku) i działamy pod jego wpływem - też.
Wówczas, gdy ulegamy innym - również.
Zawsze jesteśmy sobą.

Są różne uczucia, te przyjemne i te nieprzyjemne.
I jedne, i drugie są naszymi. Ukrywanie ich, zaprzeczanie im nie ma żadnego sensu.
Na pojawiające się w nas uczucia nie mamy żadnego wpływu, mamy zaś wpływ na nasze zachowanie wynikające z danego uczucia. Możemy, pod wpływem np. strachu skulić się i zrobić coś, czego na pewno nie zrobilibyśmy będąc radośni i zadowoleni z siebie. Możemy też, mimo strachu, żyć z podniesioną głową.

Rozumiem, że znacznie łatwiej jest powiedzieć, że "to nie byłam ja", niż samej przed sobą przyznać się do swej ciemnej strony.
Niezależnie jednak od tego, czy zgadzamy się z tym, czy też nie, każdy z nas ma swoją ciemną stronę.
Uważam, że warto znać swe nie-najsympatyczniejsze kawałki.

A kiedy ktoś swoim zachowaniem powoduje w nas takie, a nie inne zachowanie? Czasem jesteśmy tak wymęczeni i zdezorientowani, że nie potrafimy nad tym panować, kontrolować swoich reakcji.
Powinniśmy podejść ze spokojem i dystansem, żeby nie dopuścić do jakiegoś szału?

Ja zawsze myślałam, że jesteś oazą spokoju.
Powinnam napisać.. co powinniśmy wtedy zrobić?
Wiem, że słowo powinnam, powinieneś do niczego nie prowadzi. Tylko obserwacja i zastanowienie się co zrobiłam nie tak i co zrobić, żeby następnym razem uniknąć niezadowalającego efektu, to jest najlepszym podejściem.

No ja parę razy wpadłam w taki nerwowy szał. Granica wytrzymałości nerwowej została przekroczona. Byłam przerażona swoją reakcją. Zastanawiałam się o co chodzi. Wiem już, to moja matka. Ona całe życie tak reagowała. Kiedy byłam dzieckiem darła się na mnie, wyzywała od ćućm i innych, wszystko krytykowała, byłam gruba, głupia itd. Wiecznie jej przeszkadzałam. Pamiętam rozmowy z ojcem, ona potrafiła tylko drzeć gębę. Ja reagowałam podobnie. Teraz potrafię to kontrolować. Nie chcę być potworem jakim jest ona. Nikt jej nie chce, jest sama jak palec.
Ostatnio kilka razy stanęły mi przed oczami takie sytuacje. Poprosiła mnie żebym wysuszyła jej włosy. Coś nie wedle jej uznania robiłam i od razu darcie "Co robisz, ciućmo jedna". A ja odpowiedziałam tylko, że jak będzie mnie wyzywać to nic jej nie zrobię. Przestała.

To było niesamowite, wiesz.
Ja tak postępuje w stosunku do niej. Mówię, że takie traktowanie mojej osoby mi się nie podoba.
Kontakty z nią są do tego stopnia dziwne, że to ona pyta mnie o różne rzeczy, jak postąpić co zrobić. Ja potrafię podejść z dystansem i spokojem właśnie, ona nie. I widzę, że to ją u mnie zadziwia. A dla mnie to normalne.

Czasem wydaje mi się, że ona jest chora, bo nie potrafi panować nad swoimi reakcjami. A tutaj ją zablokowałam.
Ostatnio miała atak szału, rzucała kur.. na wszystkie strony i to przy moim dziecku.
Zapytałam ją "co Ci to daje, że tak klniesz i wyzywasz, czy to daje upust Twoim emocjom?" od razu się nie uspokoiła, nikt na nią nie zwracał uwagi, odpuściła, w końcu poszliśmy do domu.

O wiele bardziej odpowiada mi kiedy powie, "nie mam już dziś siły, jestem zdenerwowana". Wtedy wiem, że czas zmykać. A powiedziała tak ostatnio właśnie.

Czuła się bezkarna zawsze. Krzyczała, że ona ma prawo się zdenerwować i koniec, i nikt jej tu nie będzie. Na mnie się darła, teraz ma odpały w stosunku do mojego dziecka, na co ja się nie zgadzam. Bo ona nie potrafi normalnie powiedzieć "słuchaj, tak się nie robi, nie rób tak więcej, bo komuś jest przykro czy coś.." Nie ona od razu jedzie "co robisz, Ty gówniarzu, Ty taki siaki, owaki", dziecko głupieje. Zwracam jej uwagę. Zdarzyło jej się dwa razy. Dziecko wie, że ma powiedzieć babci, żeby nie krzyczała, że wie i rozumie, kiedy ktoś do niego spokojnie mówi.
Ja to miałam w dzieciństwie, krzyki, wrzaski, wyzywania. Poczucie własnej wartości gdzieś w dole utopione w strachu, wszystko zachwiane.

No tak jest.
Ja moją mamę pamiętam wnerwioną, ale rzeczywiście nie bez przerwy. Tak trochę jak bomba zegarowa. Coś jej nie tego i dawaj: trach!!!

Miałam szefa choleryka także. O kurna co to był za model. Krzyczał, kur..ł na wszystkich dookoła, ale spokojny także potrafił być, do rany przyłóż. Ze skrajności w skrajność. Ale wszyscy wokół byli nienormalni.
Kiedyś mu powiedziałam do słuchu. Nie pracuje tam już, dzięki bogu

Ja rozumiem, sprawy domowe. Ja tu siedzę i odświeżam, odświeżam...
Fajna babka z Ciebie Wielokropku. Wielka w Tobie tkwi tajemnica.

Identycznie jak mój eks...
Po co jeszcze z nim jesteś?
Na co liczysz? No chyba nie myślisz,że on się zmieni?

Mój po każdej wpadce na kolanach prosił o przebaczenie...a jak ja dochodziłam do siebie,zaliczał kolejną...
Zajęło mi to 4.5 roku. A Ty jak długo tkwisz w tym chorym układzie?

Zgadzam sie ,nie jestem rasistka ,ale................
Polak polakowi wilkiem a ja uwazam Polka -Polce ,faceci trzymaja sie razem.Zreszta nie dla mnie te czasy i wogole ,kobiety rywalizuja czego osobiscie nie potrafie pojac,hhhhh mmmmmmmmmm dziwny jest ten swiat ,ale z drugiej strony te czasy sa pelne mozliwosci.Powodzenia

Witajcie,

Jestem klasycznym przykładem kobiety kochającej za bardzo. Zrobiłam test i już po 10 razie na tak przestałam liczyć. Moja historia opisana jest w tym dziale... (romans z prostytutką) Opisana w wielkim skrócie. Po dzisiejszej akcji z niczego, gdzie mąż mnie utwierdził w przekonaniu, że jestem poje...na, że nie wie czy mnie kocha i jest ze mną ze względu na dzieci, że on się starał ale ja nie potrafię żyć normalnie i, że on przestaje gadać a zaczyna działać bo ileż można słuchać o jednym (czytaj wyprowadza się) , mam na prawdę już zero szacunku do siebie samej. Jakby nie resztki rozsądku błagała bym go by tego nie robił. Jest mi tak strasznie ciężko. Wspomóżcie proszę słowem, może będzie mi łatwiej...

Anstawio,
odpowiedz na pytanie, czemu nie chcesz, by on palił marihuanę, przyprowadzał kolegów i palił razem z nimi.

Rozumiem, że nie chcesz/nie chciałaś, by palił w mieszkaniu. Ale kto jest/był właścicielem tego mieszkania? Ty? On? Czy mieszkanie należy/należało do was obojga?

Podobną sytuację rozwiązałam tak.
Mąż pali papierosy, ja jestem niepalącą. Mieszkamy jednak we wspólnym mieszkaniu, każdy z nas ma takie same prawa. Pytanie, na które sobie odpowiedziałam brzmiało: "Co możemy zrobić, by mąż palił w domu, a ja mogłabym być bez dymu?" Zastanowiłam się, czy rzeczywiście przeszkadza mi jego palenie; odpowiedź brzmiała: nie. Nie chcę tylko spać w śmierdzącym dymem pokoju i nie chcę, by dym było czuć w łazience, którą trudno wywietrzyć. Doszliśmy do porozumienia: mąż nie pali w sypialni i w łazience, po paleniu opróżnia popielniczkę (nie zostawia petów na kilka godzin), ja zapalam świeczki z olejkiem antytabakowym.

berberysko,
witaj wreszcie w tym wątku.
Tutaj dostaniesz wsparcie na pewno. Wsparcie, czyli i dobre słowo, i kopniak w cztery litery czy kubeł zimnej wody, gdy będzie potrzeba szybkiego otrzeźwienia. Pisz tak często, jak tego potrzebujesz. Czytaj też ten wątek od początku, bo mnóstwo osób napisało tu sporo swoich rozwiązań. Zobaczysz też, że nie jesteś jedyną z takim problemem; zobaczysz też, że sporo osób już poradziło sobie z problemem i są osobami szczęśliwymi. Wiedz jedno: można pokonać swoje uzależnienie. Wymaga to jednak pracy nad sobą.

Mój mąż nie prosi o żadne przebaczenie!!!! Nawet przepraszam obecnie nie usłyszałam. Po prostu nie chce mu się mi tłumaczyć, bo to ja się wkręcam, a on żadnego przestępstwa nie popełnił, jak stwierdził-jest za dobry,itp, że pisze do tych "dawnych" znajomych. To ja winna jestem-bo go sprawdzam, bo mu nie ufam. Nie ufam-bo do cholery, co chwilę coś odkrywam! Czy to jest mu tak ciężko zrozumieć?????? Uprzejmy jest do obcych kobiet, a dla mnie nie potrafi, dla własnej żony?!!!Nawet kobietą w jego przekonaniu już nie jestem!!!!!! Więc skoro nie jestem to po gó....wyznaje miłość kilka dni temu, po co się kocha?!!!!!Ludzie!!!To jest koszmar jakiś. Jak jestem taka do du....to niech ucieka ode mnie jak najdalej, by się już dłużej nie męczył z taką zołzą, która na miano kobiety już nie zasługuje. Wtedy będzie mógł brnąć w te swoje kłamstwa i życie po swojemu. I opowiadać jaka byłam zła i jakie piekło mu w życiu zgotowałam!!!!!!!!!!!!

Tak L_ukrecjo wciąż naiwnie wierzyłam, że się zmieni, ale jak widać to jest niemożliwe, on nic złego w sobie nie widzi. To ja jestem zła i niech sobie w to już wierzy!!!!!!!!!!
Niech pisze w samotności do tych dz..., bo na inną nazwę dla mnie nie zasługują, bo ja mam dość tego!!!! Niech robi co chce i z kim chce, skoro ja to czyste zło!!!!!!!

Gratuluję Pati - będzie ciężko, ale wyjdziesz nareszcie na prostą!!!!

Wielokropku-odpowiem na to pytanie. Mąż mnie zawsze pociągał, a sypiam z nim wtedy, gdy jest między nami dobrze, gdy widzę i czuję, że i ja go pociągam, że jest miły i dobry, że w jakiś sposób mnie adoruje, jak widzę, że mu zależy.

Obecnie o zdradzie fizycznej domyślam się teraz. Tamte kłamstwa-wydawały mi się flirtami smsowymi i niczym innym.
Nad zachowaniem męża zastanawiam się bardzo, ale nie wiem już nic. Nic z tego nie rozumiem.

Hej kobiety.. Zalozylam przedwczoraj profil na edarling..tak..postanowiłam nie byc sama.. Spodobał mi sie pewien facet, wysłałam uśmiech, otrzymałam wzamian także uśmiech i kilka bardzo miłych słów.. Potem kilka emaili, a dzis gosc zniknął.. Rozumiecie coś z tego? Mógł choć rzec słowo, ze nie chce dalej byc na tym portalu.. Tak zwinal sie bez pożegnania.. Ech jeszcze chyba za wcześnie na układanie sobie życia...

Chyba za mocno się kontroluję  Za dużo tego-muszę,powinnam,nie powinnam...
Zauważyłam,że w ogóle mam mało emocji...i obawiam się,że moje emocje w związku z rozstaniem zamiotłam pod dywan.
Zastanawiam się...dlaczego nie płaczę? Dlaczego nie cieszę się z tego,że dobrze mi się powodzi? Dlaczego nic mnie nie cieszy,a wszystko jest takie nic nie warte?
O co chodzi? Jak dotrzeć do siebie?
Muszę coś zrobić,bo ja się zawzięłam czy co?
Boję się,że jak to ze mnie wylezie,to albo zacznę chlać albo w psychiatryku wyląduję...

Wczoraj nie mogłam spać,myślałam. Hm otóż powiedzmy,że pojawił się "ktoś". Jest to człowiek z tych porządnych,więc mnie nie kręci....-jakie to żałosne!!! Jestem w panice,kiedy dzwoni... Ja tego nie chcę! Dlaczego? Dlaczego ja nie potrafię spojrzeć na mężczyznę jak na człowieka,a jak na obiekt seksualny??? Widzę jego zalety,ale wady widzę bardziej i non stop wyszukuję nowych? Bo co,nie było  motyli w brzuchu? Trzęsienia ziemi? wiat się nie zatrzymał?
Przeciez ja już doskonale wiem,ze waśnie tak zaczynały się moje związki! I to była masakra! Oni mnie na dobrą sprawę nie chcieli,a ja walczyłam o ich uwagę i to mnie kręciło!!!
Dlaczego facet ustawiony, zrównoważony,zainteresowany mną mnie nie kręci?
Bo nie muszę walczyć...i głupieję...nie wiem jak to jest nie musieć zabiegac,nie bać się że spotka lepsza,nie musiec zasługiwać na komplementy...ech...

Zdałam sobie sprawę,że tęsknię  za eksem,nie pytajcie za czym...
Może to pierwszy krok do odmrożenia emocji? Pozwolić sobie zatęsknić,a nie udawać,że mnie to już nie dotyczy?
Nie chcę z eksem być za żadne skarby,ale kochałam tego ............ i powinnam to jakoś przeżyć....
I jeszcze jak wyobraziłam sobie,że ja mogłabym z tym "ktosiem"...fujjj...ble...
Poza tym czułabym wyraznie jakbym zdradzała eksa...wiem poronione,ale tak czuję...

Inie wiem co zrobić mam z "ktosiem" ktrego mi zal,ale to za mało zeby z nim być...czy nawet dawać nadzieje.
I znowu myślę,że jemu robię przykrość,a sobie nie...

l_ukrecjo,
przeżywane uczucia to jedno, natomiast działanie pod ich wpływem to drugie.
Można np. kogoś kochać i podjąć decyzję o życiu osobnym.
Można za kimś tęsknić i zdecydować się na brak jakichkolwiek z tą osobą kontaktów.
Jeżeli "zabronisz" sobie tęsknoty, jeśli to uczucie blokujesz, to jednocześnie blokujesz wszelkie inne uczucia. Nie można tylko w połowie "zamrozić" serce, zamrażasz je całe. Stąd brak u Ciebie jakichkolwiek uczuć.

To Ty decydujesz o sobie, o swoim życiu, o swym zachowaniu. TY, nie Twoje uczucia.

Witajcie.
Dzsiaj rano obudziłam się jeszcze przed dzwiękiem budzika, co raczej w soboty mi się nie zdarza. Zwłaszcza, że prawie do pierwszej w nocy czytałam. Poleżałam sobie w łóżeczku, poprzęciągałam się, obejrzałam sobie filmik z cyklu : afirmacje, dobry początek dnia. Stanęłam przed lustrem i mimo,iż wyglądałam jak czarownica to uśmiechcęłam się do siebie i powiedziałam sobie, że niezła dupcia ze mnie. Potem wypad na jogę. Stanie na przedramionach prawie opanowane Po jodze zakupki, sama żywność biologiczna (tak, zaczynamy dbać o siebie w końcu). Wróciłam do mieszkania, otworzyłam drzwi i poczułam zapach... czystości, świeżego prania... I nawet królik cieszył się na mój widok. Później przypaliłam jajecznicę, ale co tam! I teraz zasiadłam z kawką przed laptopem. I nie chcę wracać do tego co było wcześniej, ale na pewno o tej porze dnia nie byłam nigdy taka spokojna i zrelaksowana. Układam sobie plan na przyszłość, plan dotyczący każdej sfery mojego życia: materialnej, duchowej itp... Czytam teraz książkę Louise Hay "Możesz uzdrowić swoje życie". Polecam każdemu, kto CHCE się zmienić, swoje myslenie przede wszystkim.
I chyba dopiero teraz dociera do mnie, jak destrukcyjny był dla mnie ten związek. Ale całe życie przede mną. Mam zamiar jeszcze pogodzić się z Panem Bogiem, ale nie wiem, czy jestem w stanie zaakceptować wszystkie jego warunki
Kochane, życzę Wam przemiłego weekendu! Przesyłam Wam mega pozytywną energię i dużo słońca!

A ja przestałam się dziś memłać ze sobą, rozpamiętywać i drążyć. Poczyniłam ku SOBIE pierwsze kroki, ku WŁASNEMU samopoczuciu, a nie czyjemuś i jestem z siebie zadowolona. Byle mi tak już zostało. Trzymajcie kciuki za mnie dziewczęta

l_ukrcjo Moja!
Miałam dokładnie ten sam stan. Długo... bardzo długo jechałam na złości, zacięłam się, zablokowałam.
No bo jak tu płakać za kimś, kto okazał się draniem?
Było mi źle, ale nie umiałam się rozczulić nad sobą.
Aż wpadła mi w ręce książka "Mars i Wenus zaczynają od nowa" Greya. BARDZO mi pomogła.
On tam pisze wiele mądrych rzeczy. Jedną z nich jest fakt, że każdy po rozstaniu musi przepracować 4 emocje.
Są to złość, żal, smutek i lęk. Jeżeli nie przerobi którejś emocji, okres zdrowienia będzie niepełny, przez to dłuższy, albo nigdy nie dokończony, co może skutkować np. zgorzknieniem.
Czytałam, czytałam i robiłam zalecane ćwiczenia. Np. dokańczanie zdań:
"Jestem wściekła, bo obiecałeś kochać mnie do końca życia"
"Boję się, że nigdy nikogo nie pokocham"
"Smutno mi bo straciłam to, co było dla mnie najważniejsze"
"Czuję tęsknotę za tym, co było"
"Żałuję, że...."

Czytałam to i płakałam, płakałam, płakałam. Pop raz pierwszy jakoś tak głęboko i oczyszczająco.
W końcu dałam sobie prawo do SŁABOŚCI. My perfekcjonistki rzadko sobie je dajemy. Przecież powtarzamy sobie, że powinniśmy byc silne. A czasem okazanie emocji tak bardzo pomaga. Ja odnalazłam w tym spokój, ulgę i siłę właśnie,
Grey pisze, że ten, kto nie wróci myślami do momentów, gdy kochał daną osobę, nie zrozumie, że miłość jest w nim i może odczuwać to samo uczucie w przyszłości. Ciężko go parafrazować, ale naprawdę warto przeczytać. On dał mi prawo do tęsknoty, do bólu, do łez. Pokazał metody zamknięcia przeszłości, ale nie odcinania się od niej.
Ja dziś obejrzałam zdjęcia z byłym. Zaczynam akceptować przeszłość. Jest częścią mojego życia. Długo byłam szczęśliwa. Jest to absolutnie zamknięty rozdział mojego życia, jednak nadal jego część i nie boję się mówić o tym, co było. Może zaczęłam sobie przebaczać. Może coraz bardziej siebie lubię, a może to tylko górka, przed dołkiem?
Grey porównał proces leczenia złamanego serca do cebuli. Każdy etap jest jak jedna łuska, po chwilach dobrego samopoczucia, przychodzą gorsze dni. I wtedy myślimy, ze się cofamy, a z każdym takim dołkiem, jesteśmy bliżej celu. Każdy taki cykl to jakby jedna warstwa cebuli, w końcu dojdziemy do jej wnętrza, nie musimy się bać, że to coś złego.