Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Witam Was Kobietki

Wtrącę się tutaj w dialog, który prowadzicie, z postem w ogóle nie na temat
Ale chciałam się przywitać i z dumą dołączyć do Grupy Kobiet Kochających Za bardzo
Jestem osobą, która ewidentnie ma ten problem, w związku staram się aż za bardzo co zawsze skutkowało tym, że on przestawał,potem zaczynały się kłótnie a na końcu rozstanie. Wiem, że takie postępowanie jak moje nie jest dobre, natomiast wiem, że mogę dać komuś mnóstwo miłości i prędzej czy później trafię na Tego, który to doceni. Mam nadzieję ,że prędzej
Oczywiście staram się zmienić i z rangi "kochających za bardzo" awansować do rangi "kochających bardzo" To już chyba troszkę będzie lepsze i dla mnie i dla mojego przyszłego partnera I czuję, że to forum mi w tym pomoże ))

Pozdrawiam Was serdecznie

l_ukrecja napisał/a:

Semper91 napisał/a:

Witam Was Kobietki

Wtrącę się tutaj w dialog, który prowadzicie, z postem w ogóle nie na temat
Ale chciałam się przywitać i z dumą dołączyć do Grupy Kobiet Kochających Za bardzo
Jestem osobą, która ewidentnie ma ten problem, w związku staram się aż za bardzo co zawsze skutkowało tym, że on przestawał,potem zaczynały się kłótnie a na końcu rozstanie. Wiem, że takie postępowanie jak moje nie jest dobre, natomiast wiem, że mogę dać komuś mnóstwo miłości i prędzej czy później trafię na Tego, który to doceni. Mam nadzieję ,że prędzej
Oczywiście staram się zmienić i z rangi "kochających za bardzo" awansować do rangi "kochających bardzo" To już chyba troszkę będzie lepsze i dla mnie i dla mojego przyszłego partnera I czuję, że to forum mi w tym pomoże ))

Pozdrawiam Was serdecznie

Witaj
Rozgość się i pisz
A może chcesz lektury?

Jeżeli to nie problem to oczywiście, że tak, będę bardzo wdzięczna za wszelkie lekturki

Anstawia napisał/a:

Jak mam go wyrzucic z mieszkania? Macie jakieś pomysły?

Robiłem to wiele razy-po prostu wyper.....!
Ciuchy za nim,reszta do kartonów i na strych.

Ja wiem,że to mało elegancki styl-ale sam bardzo się starał o właśnie taką reakcję...

Chiałam z nim porozmawiać o jego odczuciach, co on myśli o całej tej sytuacji, o rozwodzie. Powiedział, że się okaże później czy to była dobra decyzja.

Anstawia napisał/a:

Chiałam z nim porozmawiać o jego odczuciach, co on myśli o całej tej sytuacji, o rozwodzie. Powiedział, że się okaże później czy to była dobra decyzja.

A do czego jest Tobie potrzebne jego zdanie? Czy czasem nie czekasz na słowa: ja nie chce rozwodu, bo Ciebie kocham. A tu skucha - rób co chcesz.

Anstawia ja to przerabiałam - straszyłam rozwodem, ba spektakularnie w rocznicę naszego ślubu położyłam pozew i co usłyszałam: to Twoja decyzja, rób jak chcesz i tyle w temacie.

Widzę, że targają Tobą emocje, mam wrażenie, że nie do końca chcesz tego rozwodu, czekasz na jego ruch, że się obudzi. Nie ocknie się, jemu tak wygodnie i coś mnie się zdaje, że on Tobie nie wierzy, wie, że to gra. Gdybyś była zdecydowana, wysłałabyś ten pozew, bez szukania potwierdzenia u niego, że robisz dobrze.

To jest czyste okrucieństwo psychiczne walczyć ze swoją żoną manipulacja.. dać jej hustawkę do zabawy..emocjonalną, powprowadzac ja w błąd, poeksperymentować na jej bólu... popatrzeć jak cierpi.. ... dlaczego nie stać tchórza na postawienie sprawy jasno? dlaczego? nie było by łatwiej? szybciej... przecież na tym im podobno zależy.. żeby sie od nich odczepić.. dać im święty spokój..wtedy w spokojności by dziugał sobie te smsiki... latał do niuni.. na luziku.. a tak może ktos go wytropi i bedzie dym.. PO CO? sobie tak komplikuja żywot i zrzucają odpowiedzialnośc na kobiete...bo to małe ludziki są.. słabe, miekkie.. podatne na inne słabe ludziki...typu kochanica... swój jakoś ciagnie do swojego... takie egzpelarze nie dobierają sie przypadkowo.......

Liwio.. kopa solidnego w dooope ludzikowi...

Piękny power do działania

Zobaczcie jak strasznie potrafi traktowa matka swoje dziecko.
Nie potrafiłam tego oglądać. To koszmar. Nie mam na to słów. Nie wierzę, żeby oglądanie tego miało sens, bo niczego nie zmieni ale... http://sieka.pl/film/1482/najgorsza-matka-na-swiecie

Ciekawe stwierdzenia, dziewczyny. Całkiem interesujące spostrzeżenia.
Mój jmąż był,jest i będzie uzależniony od marichuany. To się nie zmieni. Sam tak mówi. Ale to nie zmienia faktu,że jest dobrym człowiekiem. Nie wiem czy wiecie skąd biorą sie uzależnienia?
A ja mam wybór: ciągnąć to dalej, lub z tym skończyć?
Wiem,że ciężko wam pojąć,że to tak bez złości?! Ale ja w końcu jestem sobą, spokojna, wrażliwa, być może naiwna, ale to jestem ja! Taka jak kiedyś. Zawsze pierwsza wyciągałam rękę, nie lubię kłótni. I teraz tak do tego rozwodu podchodzę i czuję się spokojna... Pamiętam co mnie skłoniło do rozwodu, pamiętam jak pisałyście mi: hej, koledzy, marichuana! Że też sobie na to pozwalasz. Sama pakujesz się w kłopoty itp itd... Pamiętam wasze słowa. I wiem,że jak się teraz poddam, zrezygnuję, to on mnie zniszczy, a życie z nim to będzie koszmar.
Może was dziewczyny zawiodłam, może myślałyście a, ona i tak się z nim nie rozwiedzie...
Sorry, rozwodzę się. Chcę zacząć swoje życie.

?

Eks też czyta i ostatnio wyzwał mnie od kłamliwej świni-ale niestety jego prawda,a moja do różnica przepaści.

Źle mnie zrozumiałaś - bardzo pochwalam Twoja decyzję! Super, że ja podjęłaś, ale moje obawy dotyczą Ciebie. Chciałam Tobie pokazać, że Twoje samopoczucie zależy od jego tak lub nie. Chciałam pokazać, że on nie pomoże Tobie w decyzji, w razie czego będzie: sama tego chciałaś, w ogóle nie biorąc pod uwagę, że sam do tego doprowadził.

Ok, rozwodzisz się, ale z Twoich postów wynika, że się wahasz, miotasz. Dobry człowiek? Hm ale chyba nie dla Ciebie, skoro Ciebie rani. Mój mąż to też dobry człowiek, pszczółki za okno wygania, by nie zabić, a rodzinę z błotem miesza, no ale dobry z niego człowiek. Rozumiesz co mam na myśli?

A złość to by się Tobie przydała, by tak porządnie wyrzucić to z siebie. Nie wierzę, że nie masz żalu do męża, że teraz, aby chronić siebie musisz się rozwodzić i to z poczuciem winy, które on umiejętnie w Tobie rozwija.

I nie rezygnuj!!! idź dalej, a jak już się rozwiedziesz to wtedy wyliż rany i do przodu   Gratuluje decyzji.

A jak była reakcja męża?

Anstawia napisał/a:

Źle mnie zrozumiałaś - bardzo pochwalam Twoja decyzję! Super, że ja podjęłaś, ale moje obawy dotyczą Ciebie. Chciałam Tobie pokazać, że Twoje samopoczucie zależy od jego tak lub nie. Chciałam pokazać, że on nie pomoże Tobie w decyzji, w razie czego będzie: sama tego chciałaś, w ogóle nie biorąc pod uwagę, że sam do tego doprowadził.

Ok, rozwodzisz się, ale z Twoich postów wynika, że się wahasz, miotasz. Dobry człowiek? Hm ale chyba nie dla Ciebie, skoro Ciebie rani. Mój mąż to też dobry człowiek, pszczółki za okno wygania, by nie zabić, a rodzinę z błotem miesza, no ale dobry z niego człowiek. Rozumiesz co mam na myśli?

A złość to by się Tobie przydała, by tak porządnie wyrzucić to z siebie. Nie wierzę, że nie masz żalu do męża, że teraz, aby chronić siebie musisz się rozwodzić i to z poczuciem winy, które on umiejętnie w Tobie rozwija.

I nie rezygnuj!!! idź dalej, a jak już się rozwiedziesz to wtedy wyliż rany i do przodu   Gratuluje decyzji.

A jak była reakcja męża?

Hej. Ja po prostu byłam dumna z siebie i cieszyłam się,że podjęłam decyzję o rozwodzie, a tu przeczytałam,że zrobiłam to pochopnie... Trochę mi było przykro, bo w sumie chciałam usłyszeć gratulacje:) Po prostu czuję,że robię dobrze, ale jak ktoś to potwierdzi, to jestem jeszcze bardziej zmotywowana do działania. Ale z drugiej strony, ten brak akceptacji innych też pcha mnie do działania, to takie "ja wam jeszcze pokażę";)
Wahania były do momentu wysłania pozwu. Była złość,że jeszcze tego nie zrobiłam itp. A jak wysłałam, to aż się w duchu uśmiechałam. Nerwy, emocjeopadły, poczułam ulgę i chęć i moc do dalszego działania.
Reakcja męża: No to musimy się teraz dogadać co do zeznań. Ogólnie był spokojny, bez emocji, twardy. Dlatego zapytałam się go co on o tym wszystkim myśli, bo ta jego postawa, to taka tarcza. A on: co mam sobie myśleć? To ty składasz wniosek o rozwód. Zobaczymy co będzie dalej...
Czyli nic konkretnego. A złość by mi pomogła, ale już nie mam na nią siły i ochoty. Choć jeszcze nie raz się na niego zezłoszczę, bo nie chce się wyprowadzić...

Dzięki za słowa wsparcia:*

ankinom napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Hej. Ja po prostu byłam dumna z siebie i cieszyłam się,że podjęłam decyzję o rozwodzie, a tu przeczytałam,że zrobiłam to pochopnie... Trochę mi było przykro, bo w sumie chciałam usłyszeć gratulacje:) Po prostu czuję,że robię dobrze, ale jak ktoś to potwierdzi, to jestem jeszcze bardziej zmotywowana do działania. Ale z drugiej strony, ten brak akceptacji innych też pcha mnie do działania, to takie "ja wam jeszcze pokażę";)
Wahania były do momentu wysłania pozwu. Była złość,że jeszcze tego nie zrobiłam itp. A jak wysłałam, to aż się w duchu uśmiechałam. Nerwy, emocjeopadły, poczułam ulgę i chęć i moc do dalszego działania.
Reakcja męża: No to musimy się teraz dogadać co do zeznań. Ogólnie był spokojny, bez emocji, twardy. Dlatego zapytałam się go co on o tym wszystkim myśli, bo ta jego postawa, to taka tarcza. A on: co mam sobie myśleć? To ty składasz wniosek o rozwód. Zobaczymy co będzie dalej...
Czyli nic konkretnego. A złość by mi pomogła, ale już nie mam na nią siły i ochoty. Choć jeszcze nie raz się na niego zezłoszczę, bo nie chce się wyprowadzić...

Dzięki za słowa wsparcia:*

to "pochopnie" odnosiło się tylko do Twojego stanu ducha. Jeżeli czułabyś się niepewne, robiła to tylko po to, aby jego "ruszyć, zmobilizować do działania" to wówczas Twoja decyzja byłaby pochopna....

"Choć jeszcze nie raz się na niego zezłoszczę, bo nie chce się wyprowadzić..." i o tym mówię. Gdybyś była tak do końca zdecydowana, że nie chcesz z nim być to byś sama się wyprowadziła, nie masz dzieci, więc to nie chodzi o dom dla nich. Złożyłaś  pozew, ale dalej w tym tkwisz i prowadzisz grę, to dla niego informacja - ten pozew to blef - a on się nie wyprowadzi bo dlaczego miałby to zrobić? Można i po rozwodzie dalej ze sobą mieszkać, a mieszkanie z Tobą o dla niego duże profity...

Anastawia, wiem co piszę, trzymasz się jego kurczowo, nie odcięłaś jeszcze pępowiny, a rozwód tego nie zmieni. Wiem zaraz napiszesz, a dlaczego to ja mam się wyprowadzać? - a dlatego, że on tego nie zrobi i to jedyny sposób na prawdziwy rozwód, szansa dla Ciebie na nowe życie, z dala od niego.

Słuchaj, wkurzasz mnie. Nie wyprowadzę się z tego mieszkania, bo mi się ono należy i będę o nie walczyć! Starałam się o to mieszkanie, opłacam je i nie zostawię go jakiemuś ćpunowi na zmarnowanie! Jestem dumna,że wywalczyłam sobie to mieszkanie własnymi rękami, będąc za granicą, nie mając znajomych tutaj, ani rodziny! I nie trzymam się kurczowo mojego męż, trzymam się kurczowo tego mieszkania. Nie znasz mojej sytuacji, nie siedzisz w mojej głowie, nie wiesz co jest dla mnie ważne i istotne. I się nie wyprowadzę, bo ty mówisz, że tak jest dla mnie najlepiej. Nie wyprowadzę się, bo zależy mi na tym mieszkaniu i wiem, co mi się należy i co jest dla mnie ważne!
Swój pierwszy post tutaj napisałam miesiąc temu. Byłam załamana. Minął dokładnie miesiąc, ja zdążyłam złożyć pozew o rozwód i zmienić myślenie! A ty mi piszesz, co jest dla mnie najlepsze. Dziewczyno, kobiety latami tkwią w takich związkach, nie robią nic, zupełnie nic! A ja nie pójdę z torbami, do wynajętego mieszkania, żeby sie uwolnić z toksycznego związku! Ten człowiek robi mi krzywdę psychiczną i jestem tego świadoma, ale jestem też świadoma swoich potrzeb i oczekiwań. I w tym wypadku to mieszkanie ma dla mnie wartość. I psycholog, do której chodzę też mi mówi: KOBIETO,WALCZ O SWOJE!! I ja taki mam zamiar, będę walczyć o to mieszkanie, nawet sądownie, jeśli zajdzie taka potrzeba. I nie jestem słaba, on nie siedzi mi w głowie. Mam swoje cele, a on już mi w nich nie przeszkodzi. Uważam,że zrobiłam duży postęp i uważam,że nie masz racji. Po prostu się nie zansz. Oczekujesz,że się wyprowadzę, bo tak należy zrobić, żeby się odciąć. A gówno prawda, za przeproszeniem! Jak on sie wyprowadzi, to będę zajebiście zadfowolona ze swojego życia, będę miała super motywację do dalczego działania, będę usatysfakcjonowana!!! I o to mi chodzi! A czy to będzie jutro, czy za tydzień, czy za miesiąć, nieistotne! Mam świadomość włąsnych pragnień, marzeń, osiągnięć i powoli to zdobywam. powolnymi krokami, ale działam, a nie siedzę przed komputerem i biadolę jaka to ja jestem biedna i nieszczęśliwa. Może miesiąc temu tak, teraz NIE!!!
Miłego dnia wszystkim!!

Liwia napisał/a:

Tak, myślę nad tym samym. Jeśli chce mieć spokój, chce być tu i tam, bez opowiadania się, wolny, pisząc z kim chce i do kogo chce.....to po co mu ja?! Z jednej strony mówi, że kocha (ja jest ok między nami), jak odkrywam jakieś kłamstwo jestem tą najgorszą, która z igły robi widły w jego przekonaniu..

czyli? huśtawka...  dla Ciebie ból,dezorientacja, dla niego chwila oddcechu bo Ty masz zagadkę..

Liwia napisał/a:

Nie zrozumiem nigdy takiego myślenia. Mam wrażenie Malwino - że z jednej strony w niektórych przypadkach jest się z kimś z wygody, bo jest wyprane, posprzątane, żona chodzi do pracy, a więc jakaś stabilizacja jest ..

a to też jest tchórzostwo z ich strony.. pzrecież nie do końca mają pewność,że TAM, u TAMTEJ bedzie cudownie...

Liwia napisał/a:

Jestem stłamszona tą sytuacją, czuję się jak w pułapce. Tak jak Anastawia pisała: niskie poczucie wartości i wciąż nadzieja, że on zrozumie, nie pozwoli na to co się dzieje.
Odpowiedzialność zawsze rzucana była na mnie, nawet za błahe rzeczy (nawet moja wina, że jedzenia na imprezie za dużo zamówiłam, przy czym sam widział i konsultował ze mną menu, ale że ja dopinałam sama na ostatni guzik tą kwestię-ja jestem winna). Przykładów takich podawać można by mnóstwo. ..

To moim zdaniem wynika z potrzeby dominacji, panowania nad kimś słabyszm bo taką słabość wyczuwają w mgnieniu oka... to generalnie sa dość słabi ludzie i takiego typu dominacja mocno podnosi im samoocenę.. skrzywioną..owszem ale w jego nmniemaniu to On ma Cię w garści.. to on może mówić,że czarne to białe.. a Ty będziesz się nad tym zastanawiała....

Liwia napisał/a:

Mam wrażenie, że niezależnie od tego jaka będę/jestem i tak wszystko robię niewłaściwie...

i to słuszny wniosek.. o to właśnie chodzi.. wtedy czujesz się słabsza? mnie pewna? noooo......

Liwia napisał/a:

Jak można ufać facetowi, skoro łapie się go średnio kilka razy w roku na smsowych flirtach, rozmowach o miłości.....a teraz nawet seksie.
Zastanawia mnie też to-dlaczego on kochać się mógłby ze mną codziennie, twierdząc, że go pociągam, podobam mu się, a za moment upust swoim "uczuciom" daje w smsach, oszukując mnie?! Kim ja jestem-zabawką, kochanką, kimś z kim jest mu wygodnie?!

tego i ja  nie kapuje.. nic a nic... i miałam podobnie z eks mężem. Ale to chyba kategoria facecików bez ja... sorry , musiałam...........

Liwia napisał/a:

Zawsze myślałam, że kocha mnie prawdziwie, że to, że dano nam szanse ponownego życia razem po to by było dobrze-miało być zaufanie, prawdomówność, wzajemny szacunek i zrozumienie.
Nie jestem "świętą" osobą, mam swoje wady i zalety, ale nie zdradzam go, nie przyciszam telefonu, nie widuję się z nikim, mimo, że kiedyś w pewnej sprawie gdy się zeszliśmy okłamałam go. Przyznałam się, przeprosiłam i bardzo żałowałam. A on: coś wytłumaczy, co nie trzyma sie ani ku...ani du... i myśli, że kolejną historyjkę łyknę.

Dlaczego kategoria facecika bez jaj?? juz wyjasniam; bo ma)*miał)*będzie miał*
  niepotrzebne skreslić.. kobiete normalną, odpowiednia..co to wybrała sobie partnera na życie, na ojca dla dzieci, na starość, złe i dobre chwile.... z  załózeniem; będziemy na zawsze razem.. dbająca, troskliwą, pociągającą... opiekuńcżą, spełnioną... mądrą...uczciwą....itd. itp.. nie na cukrowanie tu wpadłam...więc kto odpowie? czego mu brak???? czego szuka? czego oczekuje? w czym sie spełnia..???   medycyna  nie ma na to jeszcze nazwy................do czasu...

Liwia napisał/a:

Owszem, nie był trzeźwy , gdy pisał do tej dziwy, ale nie usprawiedliwia to jego postępowania w żaden sposób. A ona-ma wciąż telefon wyłączony, lub zablokowała mój numer....myśli, że ją znajdę, ale nie mam zamiaru tracić na taką zdzirę ani pieniędzy, ani czasu, ani własnego zdrowia.
Oboje są siebie najwyraźniej warci, ale wierzę w to, że zło wyrządzone drugiej osobie, powraca do nas ze zdwojona silą i obu im tego życzę, jeśli doszło do seksu.

ja też keidyś się ludziłam.. ze te krzywdy wracaja do tego kto ją wyrządził... dooopa jasio.... nie wracają... przynajmniej ja nie znam takiego przypadku " namacalnie" i realnie...a że gooofno sa warci to świeta prawda.. swój zawsze ciagnie do swego.......... czy taka ONA nie zastanowiłą się nigdy KIM taki facecik bez jaj jest?? oprócz facecikiem bez jaj?? rzecz jasna... nieee...  no własnie.. a dlaczego..???  .. i tu nastapiło wykropkowanie.............. wpisz własćiwe z łasnego życia..

Liwia napisał/a:

Zazdroszczę tym silnym kobietom, które bez wahania podejmują decyzję. Zazdroszczę tym bardziej, bo kiedyś-po liceum, też taka byłam. A teraz jak przepłoszona mysz, nic nie warta, bez szacunku od kochanej osoby, z głową pełną emocji..

Kobito...... jak ja takim zazdroszcze.. szok... ja musze dostac w doooopę, dotknąc i oparzyc się, czyli pzrekonać a to jest proces,że ho ho..... nie dla wszystkich taka kiełbasa.. o nie....

Liwia napisał/a:

Aaaaa i z pewnością niebawem mąż poczyta co tu napisałam i będzie mnóstwo problemów w związku z tym. Ale cóż.....czytaj, czytaj, może kiedyś w końcu zrozumiesz i wcielisz zmiany we własną psychikę i życie, a może i nie...ale to już tylko Twoja sprawa.

To nawet fajne,że poczytuję, to na badania naukowe sie nadaje ile jego rozum " przyjmie" a ile odrzuci... to by dla nauki było bezcenne podłączyć taki model pod jakiś czytnik..

Liwio...to TY jesteś silna a nie On..tfu.. on ( mała litera).. bo TY masz świadomośc za siebie i za niego... to TY staniesz na nogi a on padnie na kolana.. kwestia czasu....................

(...)Jestem zła, bo czuję presję z otoczenia. (...)

Liwia napisał/a:

Malwina69 napisał/a:

To jest czyste okrucieństwo psychiczne walczyć ze swoją żoną manipulacja.. dać jej hustawkę do zabawy..emocjonalną, powprowadzac ja w błąd, poeksperymentować na jej bólu... popatrzeć jak cierpi.. ... dlaczego nie stać tchórza na postawienie sprawy jasno? dlaczego? nie było by łatwiej? szybciej... przecież na tym im podobno zależy.. żeby sie od nich odczepić.. dać im święty spokój..wtedy w spokojności by dziugał sobie te smsiki... latał do niuni.. na luziku.. a tak może ktos go wytropi i bedzie dym.. PO CO? sobie tak komplikuja żywot i zrzucają odpowiedzialnośc na kobiete...bo to małe ludziki są.. słabe, miekkie.. podatne na inne słabe ludziki...typu kochanica... swój jakoś ciagnie do swojego... takie egzpelarze nie dobierają sie przypadkowo.......

Liwio.. kopa solidnego w dooope ludzikowi...

Tak, myślę nad tym samym. Jeśli chce mieć spokój, chce być tu i tam, bez opowiadania się, wolny, pisząc z kim chce i do kogo chce.....to po co mu ja?! Z jednej strony mówi, że kocha (ja jest ok między nami), jak odkrywam jakieś kłamstwo jestem tą najgorszą, która z igły robi widły w jego przekonaniu.
Nie zrozumiem nigdy takiego myślenia. Mam wrażenie Malwino - że z jednej strony w niektórych przypadkach jest się z kimś z wygody, bo jest wyprane, posprzątane, żona chodzi do pracy, a więc jakaś stabilizacja jest - i ja mężowi ów stabilizację w ten sposób zapewniam (jak sądzi psycholog). Ale ja tej stabilizacji od niego nie mam. Jak piszesz-to wygląda jak huśtawka, bawienie sie czyimiś emocjami, nie mogłabym tak w życiu postąpić w stosunku do kochanej osoby. Ale jak widać mamy zupełnie inne spojrzenia. Jestem stłamszona tą sytuacją, czuję się jak w pułapce. Tak jak Anastawia pisała: niskie poczucie wartości i wciąż nadzieja, że on zrozumie, nie pozwoli na to co się dzieje.
Odpowiedzialność zawsze rzucana była na mnie, nawet za błahe rzeczy (nawet moja wina, że jedzenia na imprezie za dużo zamówiłam, przy czym sam widział i konsultował ze mną menu, ale że ja dopinałam sama na ostatni guzik tą kwestię-ja jestem winna). Przykładów takich podawać można by mnóstwo. Z jednej strony mąż nie chce bym za dużo wiedziała o jego życiu, wyjazdach, z drugiej jak przestawałam się dopytywać znów był problem, że mi nie zależy. Mam wrażenie, że niezależnie od tego jaka będę/jestem i tak wszystko robię niewłaściwie.
Jak można ufać facetowi, skoro łapie się go średnio kilka razy w roku na smsowych flirtach, rozmowach o miłości.....a teraz nawet seksie.
Zastanawia mnie też to-dlaczego on kochać się mógłby ze mną codziennie, twierdząc, że go pociągam, podobam mu się, a za moment upust swoim "uczuciom" daje w smsach, oszukując mnie?! Kim ja jestem-zabawką, kochanką, kimś z kim jest mu wygodnie?! Zawsze myślałam, że kocha mnie prawdziwie, że to, że dano nam szanse ponownego życia razem po to by było dobrze-miało być zaufanie, prawdomówność, wzajemny szacunek i zrozumienie.
Nie jestem "świętą" osobą, mam swoje wady i zalety, ale nie zdradzam go, nie przyciszam telefonu, nie widuję się z nikim, mimo, że kiedyś w pewnej sprawie gdy się zeszliśmy okłamałam go. Przyznałam się, przeprosiłam i bardzo żałowałam. A on: coś wytłumaczy, co nie trzyma sie ani ku...ani du... i myśli, że kolejną historyjkę łyknę.
Owszem, nie był trzeźwy , gdy pisał do tej dziwy, ale nie usprawiedliwia to jego postępowania w żaden sposób. A ona-ma wciąż telefon wyłączony, lub zablokowała mój numer....myśli, że ją znajdę, ale nie mam zamiaru tracić na taką zdzirę ani pieniędzy, ani czasu, ani własnego zdrowia.
Oboje są siebie najwyraźniej warci, ale wierzę w to, że zło wyrządzone drugiej osobie, powraca do nas ze zdwojona silą i obu im tego życzę, jeśli doszło do seksu.

Zazdroszczę tym silnym kobietom, które bez wahania podejmują decyzję. Zazdroszczę tym bardziej, bo kiedyś-po liceum, też taka byłam. A teraz jak przepłoszona mysz, nic nie warta, bez szacunku od kochanej osoby, z głową pełną emocji.

Aaaaa i z pewnością niebawem mąż poczyta co tu napisałam i będzie mnóstwo problemów w związku z tym. Ale cóż.....czytaj, czytaj, może kiedyś w końcu zrozumiesz i wcielisz zmiany we własną psychikę i życie, a może i nie...ale to już tylko Twoja sprawa.

Malwina,a może tak napiszesz co TY czujesz?
Ciebie nie ma dziewczyno,jest tylko on,wy!
Obudz sie! Ile jeszcze chcesz trwać w tym chorym układzie?

Eks też czyta i ostatnio wyzwał mnie od kłamliwej świni-ale niestety jego prawda,a moja do różnica przepaści.