Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Najstarsze pytanie świata: co było najpierw: jajko czy kura?
W Twoim przypadku jest podobnie: czy Twoja agresja jest rezultatem jego agresji, czy odwrotnie? Czasem agresja jednej osoby jest REAKCJĄ na agresję tej drugiej. Jak to jest, wiesz tylko Ty, nikt z nas na forum.
Z Twych początkowych opisów wynikało, że słowną agresję stosuje Twój mąż, a Twoja była odpowiedzią.
Niezależnie od tego, kto zaczyna, przemoc jest przemocą.

Decydujesz się żyć dalej w takiej atmosferze?
Wyjść jest kilka:
1. zabierasz swoje rzeczy i wyprowadzasz się na stałe (nie na 2 godziny)
2. zostajesz i dalej uprawiacie swoją grę, aż do czasu, gdy jedno z was powie "STOP"
3. oboje zaprzestajecie tej gry i RAZEM idziecie na TERAPIĘ MAŁŻEŃSKĄ.

By Cię wspierać (lub też nie) potrzebna jest Twoja decyzja o tym, w którą stronę będziesz zmierzała.

To on doprowadza Ciebie do takiego stanu.
Jeśli wychodzisz i wracasz on m satysfakcję, on się karmi tym, że ty cierpisz, usprawiedliwia się kiedy tego nie robi. To jest zaburzony człowiek.
jedyne co możesz zrobić to zadbać o siebie i nie pozwolić sobie na to.

NO co ty mówisz? O matko. Przecie bym za włosy wytargała a jemu obcięła chyba. Tylko po co sobie ręce paprać takim g..m.

Ja już o moim mężu nie potrafię napisać/powiedzieć nic miłego. Jest mi obojętny. Jest mi przykro,że tak wyszło,ale wiem,że jest w tym trochę mojej winy. Po prostu byłam ślepa, może głupia. Pragnienie ucieczki z patologicznego domu i chęć poczucia się zaakceptowaną była wtedy ogromna. I wcale tego nie dostałam. Zastanawiam się czy jeszcze kiedyś to dostanę. Chociaż wiem,że tak naprawdę to chodzi o to żeby zaakceptować samą siebie.
U nas jest tak nijako teraz. Trochę "sztywno", ale ja jestem często poddenerwowana, po prostu on tak na mnie działa. Jestem jak bomba zegarowa, w każdej chwili mogę wybuchnąć. Wydaje mi się,że na rozprawie się popłaczę. Jestem mega wrażliwa. Głos napewno mi się załamie. Nie zamierzam poruszyć kwestii jego nałogów, tylko różnicę zainteresowań, charakterów, poglądów m.in. religijnych, sprawę jego "kariery" i mojej "ochoty" na założenie rodziny, dzieci. Mam nadzieję,żeto wystarczy. Może sędzina jak go zobaczy, te jego tatuaże;) to może przekona się do mojej racji... Mam nadzieję,że on potwierdzi moje zeznania...Boję się.

A ja co tydzień od psychologa dostaję lekturkę do przeczytania. Potem pani pyta i jak?
Sorry, ale przez chwilę myślałam,że trafiłam na nie to forum co zawsze.
O co chodzi?!

To może dojrzałaś już do decyzji?

Nie dojrzałam, jestem świadoma, utwierdzam się czytając Was, ale nie potrafię jeszcze zebrać się w sobie, jest mi wstyd, bo tą decyzję już kiedyś podejmowałam i do niego wróciłam, uwierzyłam, ponownie zaufałam, kilka miesięcy było wspaniale a potem znowu się zaczęło.

Nie do uwierzenia jest fakt, że jestem psychologiem, przez moje 5 lat studiów dałabym sobie 2 ręce i nogi uciąć, że coś takiego mnie nie spotka. Nigdy nie mogłam zrozumieć jak moja babcia może żyć w tak toksycznym związku z mężczyzną, który leje córki i żonę. Teraz sama mam problemy z odróżnieniem tego co jest na miejscu a co przekracza granice w jego wykonaniu. Od razu szukam winy w sobie, jednak moja psychika gdzieś podświadomie walczy żeby nie spaść na do tego dna, o ile da się niżej. Pewnie dlatego chciałabym poznać ten mechanizm, wytłumaczyć fakt, że pół roczna sielanka i miłość zamieniła się w makabrę. Całe studia mi wmawiano, że w relacjach międzyludzkich dwie osoby są winne i to dwie osoby mają wpływ na sposób budowania relacji. Strasznie się to wtarło w skórę.

To jest też tak,że nie musisz się spieszyć,ale im szybciej tym lepiej dla ciebie. Musisz sobie odpowiedzieć na pytanie czego Ty chcesz. Najważniejsza jesteś Ty i twoje uczucia, które są teraz potwornie ranione. Jesteś mega silną osobą skoro potrafisz znosić tą geehennę. Masz też na pewno jeszcze siłę by uciec, tylko brak Ci odwagi. Poszukaj może wsparcia wśród bliskich, koleżanek. Ja wiem,że w takich chwilach człowiek myśli,że jest samotny,ale tak nie jest. Ja,gdy powiedziałam innym,jaki jest mój mąż, otrzymałam tyle słów wsparcia,że do tej pory jestem w szoku. Dobrze,że piszesz na forum. Będę Cię wspierać bez względu na twoją decyzję. Pamiętaj, jesteś mądrą kobietą!

Tutaj pojawia się wstyd i zaprzeczanie "ja tego nie potrzebuję, dam sobie radę". Moja historia jest o tyle przestrogą że po 2 latach męczarni wyszłam z koszmaru, przeprowadziłam się do rodziców, powróciłam do przyjaciół, zaczęłam się spełniać zawodowo, normalnie żyć, bez poważnych związków, przekonana że są nie dla mnie, że wystarczająco już kochałam. Zdarzyły się dwie zażyłości, a z nimi seks, spotkania co jakiś czas, ale wiedziałam, że to nie miłość. Rok czasu nie widziałam męża, rok czasu który miał mi pozwolić na spokojny rozwód z rozpadem wszelkiego rodzaju więzi - emocjonalnej, fizycznej, finansowej. I nadszedł moment spotkania, uzgodnienia kwestii finansowych, wiele rzeczy było finansowanych przeze mnie i moich rodziców, po długich kłótniach, wyzwiskach grożenia wyciąganiem kabli spod podłóg doszliśmy do porozumienia, że kwestie finansowe dzielimy sami,  bez udziału sądu. I na tym spotkaniu coś we mnie pękło, człowiek, który chodził przez ten rok do psychologa był jakiś taki otwarty, ciepły, troskliwy. Po pół roku wahania, zapewnień z jego strony, psychicznego spokoju zaczęłam wierzyć, że się uda, że będzie dobrze. To była taka próba dla mnie, którą zdał bezbłędnie, w której moje zdanie się liczyło, uczucia nie były bagatelizowane a życie gładko toczyło się do przodu. Codzienne problemy rozwiązywały się same, wspieraliśmy się, nie było kwestii nie do przeskoczenia.

Przepraszam, ale... wstyd?
Będąc psychologiem twierdzisz, że wstydem jest szukanie pomocy dla siebie?
Czym Ty różnisz się od swoich klientów, że nie potrzebujesz pomocy?
Studia dają wiedzę, nie umiejętności. To, że wiesz jak należy postępować, nie oznacza, że tę teorię umiesz zastosować w praktyce.

A wstyd..wstyd pojawia się czy tego chcę czy nie chcę i zdaję sobie sprawę z tego, że nie powinien decydować o tym czy z pomocy skorzystam czy nie. Tak czy siak, jest.

Heh, skończyło się na tym, że po awanturze docinkach, wyzwiskach, złośliwościach i całym dniu nie odzywania się mój mąż oznajmił mi że jedzie do domu do mamusi. No tak, bo to jemu się tu największa krzywda dzieje, jak zwykle "to ja jestem ten biedny". Przynajmniej spokój będzie

Powiem Wam ze kochanka mojego meza byla psychologiem ,ja jestem po wychowaniu fizycznym ,wiem ze nie kazdy psycholog jest dobry ta kobieta ,byla samotna do tego wstydzilabym sie na jej miejscu bedac psychologiem przyznac sie do tego
W moim przypadku bylo cos innego ,ja zawsze do wszystkiego musialam sama dojsc ,i wtym przypadku tak bylo ,a i jeszcze to ze owa pani wmowila mi ze jestem za chuda masakra co ta kobieta zrobila z moja psychika.
Jedyne co mi z tego zostalo to to ze ja wiem po co zyje i dla kogo ,a ona jest dalej sama .
Kiedy ich nakrylam ona rzucila sie do mnie ,wiedzialam ze tam sa ,specjalnie pojechalam z moja siostra i jego bratem , ktory naplul jej w twarz i WTEDY MIALAM ODJESC , a jednak czekalam ,ale znowu nie tak dlugo by tego zalowac

\

dokladnie,i jeszcze mnie ciagnie za kucyk tak chamsko bo mam dlugi masakra hm.............

TO ze moj maz ma osobowsc psychopatyczno -narcystyczna to wiem
Kiedys byl w komndosach i mial jechac do kosowa i uderzyl majora ,psychiatra stwerdzil ze osobowosc bezadaptacyjna ,nie potrafi sie podporzadkowac ,musi byc przywodcta grupy.....

W normalnych warunkach to on się wystroi, wypachni, ubrania wyprasuje, gierki pozabiera i idzie w te tany grać albo się uchlać, bez słowa wyjaśnień i wracając w nocy albo nad ranem. Tym razem przyszedł mnie poinformować tym pompatycznym tonem "jadę do mamy, pa" żebym wiedziała co robi. Kolejna próba zastraszenia, czemu będzie służyć to się okaże.

Jak można o kimś powiedzieć,że musi być przywódcą grupy po takim zachowaniu? To chyba wręcz odwrotnie, powinien iść do najniższej grupy na "wychowanie". A później dziwią się że młodzi chłopcy popełniają samobójstwa w wojsku, jak mają psychopatów za przywódców. Skandal! Porażka!

Niestety są tacy, że chociażbyś prętem lała, to niczego się nie nauczą...

Te kobiety co siedzą z tymi psychofagami trzeba lać, to one mają zrozumieć,że ten facet SIĘ NIE ZMIENI! To te kobiety mają się zmienić!

Do rodziców nie mogę i nie chcę wrócić, muszę sama stanąć na nogi. Szukam mieszkania, ale trudno mi będzie się urządzić i utrzymać za taką pensję. Jezu jak sobie przypomnę momenty w których mój mąż chciał mi w tym pomagać (miał takie prześwity dobroci w stylu "zakończmy to jak ludzie"), ale oczywiście po jego myśli heh. NA ciągłym kontrolowanym, gdybym tylko próbowała być szczęśliwa stałabym się jak to zazwyczaj szmatą i suką.

Jak bym o moim czytała, niektórych jednak nie zwiódł i nabrać się nie dali - jak np. moi rodzice, przyjaciółka. Dlatego tak bardzo go wkurza jak ma się z tymi osobami spotkać, od rana jest gadanie że mu się nie chce, że może nie pójdziemy. Aż żal słuchać. Ale jak ktoś czegoś potrzebuje, pierwszy leci żeby się pokazać, wszystkim by wczasy stawiał. Ale to wszystko paplanina jest, wożenie pustych taczek, bo jak do czynów przychodzi to gówno z tego zawsze. Oj tak, pięknie to on umie opowiadać

Nikt nie mówi,że będzie łatwo. Ja też się obawiam jutra. Też boję się,że sobie sama nie dam rady. Nie mam w pobliżu nikogo, ale nie mam dwóch lewych rączek, jak będzie trzeba zakasam rękawy. Zapracuję, na siebie, na moją egoistyczną doopę, na moje marzenia!  Wiem,że jak z nim zostanę to się psychicznie wykończę. Chcę mieć tylko spokój.

Oczarowana? nie ,nie kochana ,poprostu wiem ze juz takiego faceta nie spotkam ,a wiem ze na niego nie jedna z Was by dala sie omotac .W wielu aspektach zyciowych jest swietny ,indywidualista ,Czasami mysle ze nie zostal stworzony do zwiazku.Pisalam to w kontekscie ze wielu ,wielu ludzi ma go za GURU chociazby jego pracownicy ,jego rodzina ,znajomi(oprucz mojego szwagra i siostry).

No i już się lepiej czyta jak piszesz pozytywnie o sobie:) Ja jestem w 100% pewna,że jesteś mądrutka i zdolna! Jeszcze tu na forum nie "spotkałam" głupich dziewcząt. Właśnie o tą samoocenę chodzi. Spadła przez niego. Starałaś się dla niego, o niego, skąd ja to znam. Zero docenienia, a tak tego oczekiwałaś. Moja droga,teraz czas robić wszystko, tylko i wyłącznie dla siebie. Już wiem,że dasz radę:)

To teraz Pati pisz następną książkę, o 180° odwrotną do poprzedniej:D

Zobaczysz, nadejdzie taki dzień, o którym pati31 pisze. Po prostu przejrzysz zupełnie na oczy, poczujesz się jakbyś narodziła się na nowo, dostaniesz energii do walki. Ja tak miałam. I są wzloty i upadki,ale zawsze się zbieram z podłogi i nie poddaję. Ogromną pomoc daje mi to forum, fantastyczne kobitki, oraz moja psycholożka. Chodzę do psychologa co tydzień i ona zawsze mi daje wskazówki i popycha do działania. I ja na następną wizytę idę zawsze z jakimś niewielkim sukcesem, a to się przeniosłam do drugiego pokoju, potem napisany pozew o rozwód i już prawie wysłany, teraz może mój mąż się wyprowadzi itp itd...

Kobiety też się uzależniają od pornografi,seksu,zdrad,cyberseksu itp.
Eks na grupie dla seksoholików miał kilka koleżanek. Nie wolno generalizować.

Anstawia to jest również problem kobiet, które nie mają zapewnionych podstawowych potrzeb bezpieczeństwa oraz bliskości. Wydaje się wtedy że w ten sposób rozładowuje się emocje i zapewnia odrobinę bliskości. Bo seks od pokoleń dla kobiet związany jest z bliskością i miłością. Kobiety mają ten problem, ale jego podłoże jest trochę inne

Wcale nie głupota, od małej nam wciskają społeczną regułkę - jak seks to tylko z osobą która kocha, do grobowej deski. Kobiety się nauczyły że seksem pokazują swoją miłość dajemy "coś więcej". http://seks.wsukience.pl/seksualnosc/seksualnosc_kiedys_swieta_dzis_wykleta

Dziękuję,dziękuję kochane Panie:)

Jestem. Było źle. Znowu obsesję wzięłam za swoje myśli,o mało,malutko nie wdrożyłam je w czyn...a wtedy...szkoda gadać.
Były to też obsesje seksualne,piszę i nie wstydzę się ,tak mi się zadziało i chyba miały na to wpływ dni płodne. Cokolwiek to było już jest zatrzymane,a jak wróci to będę mądrzejsza-przypnę się do kaloryfera lub kupię pas cnoty
Alkoholicy (niepijący oczywiście i pracujący nad sobą) nazywają takie stany nawrotem-wraca chore myślenie i tak cię zakręci,że już nic nie wiesz...zmiana myślenia o 180 st.
Na bank była to znana,wypracowana przeze mnie ucieczka w czyjeś ramiona. Nie ważne czyje-byleby mnie chciał...smutne,ale tak robiłam.

Anastawio droga,dla mnie seks był tym samym co dla Ciebie. A przez to próbą manipulacji-bo jeśli go zadowolę i spełnię jego zachcianki to on:
-będzie mi wierny
-będzie mnie kochał
-będzie szczęśliwy
-nie będzie chciał filmów porno,teledysków z seksownymi piosenkarkami,nie będzie czatował,nie będzie się oglądał za małolatami...

Pisząc małolatami żygać mi się chce,bo jestem ofiarą pedofila i jak facet 44 lat,ma ochotę na panienkę 21 lat......ffuuujjj. Nie zrozumiem i już!
To ja bym musiała napalać się na 17-latka!!! No taka wtedy różnica wieku,,,nieeeee,nie do pomyślenia...

straszne rzeczy tu piszecie dziewczyny...do czego my jeszcze jesteśmy zdolne? Jak jeszcze sobie dokopiemy? Dlaczego robimy tak,kierujemy swoim życiem,żeby nas bolało?
Ja wiem,że odgrywam rolę z dzieciństwa. Jestem uzależniona od odrzucenia i zadawanego mi bólu,od niejasnych sytuacji,od huśtawek . To mnie niszczy,ale ja i tak dążę do tego...
Teraz stop. Ale teraz nadszedł czas na prawdę. Prawdę o sobie. A prawda jest okrutna.
Jestem pusta. W środku,wydrążona. Nie mam nic,tylko hula wiatr...lęk,obawa...

Muszę się nauczyć żyć sama z sobą. Pogodzić się, zaprzyjaźnić,pokochać...i zabieram się do tego jak pies do jeża...

http://psychologia.wsukience.pl/problemy/totalny_dol_i_jak_z_niego_wyjsc