Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Mam zniszczony związek, ale był to chory związek, baaardzo toksyczny. Dzieci cieszą się, że nie ma przy nich ojca. Dzieci dają mi wsparcie w walce z nim. Owszem są skaleczone, skaleczone poprzednią sytuacją czyli życiem w pełnej rodzinie i to patologicznej rodzinie ( niestety teraz to wiem). Zdaję sobie sprawę, iż nie dostały prawidłowego wzorca tzn. małżeństwa partnerskiego. Byłam ja, od wszystkiego i mąż od relaksowania się po pracy. Zdaję sobie sprawę, że dzieci moje przeżyły dramat i koszmar i potrafiłam z nimi o tym rozmawiać i przeprosić je za całą sytuację. Nie dostały tez wzorca ojca. Ojca kochającego, interesującego i zajmującego się nimi.
Właśnie było tak,  w małżeństwie nie było mnie i moich potrzeb. Był mąż i dzieci. Piszesz mam ratować ? ale co mam ratować i po co? Nie kocham męża i ja, jak i moje dzieci jesteśmy świadomi, że mąż chciał mojej śmierci. Dzieciaki pytają ojca, jak mogłeś robić to mamie, one są świadome nawet tego, że nie wzywał pomocy kiedy już wiedział co się ze mną dzieje. Wiedzą, jak zachowywał się, bo były tego ŚWIADKAMI. Nie chcą słyszeć o jego powrocie i ogólnie nie chcą o nim słyszeć. Wiem od dzieci, co myślą i czują i zaskoczona byłam słowami młodszego syna (17 lat) ...i nie przytoczę ich i wiele razy po szczerych rozmowach wpadaliśmy sobie w ramiona ze łzami w oczach. To dzieci z przerażeniem w oczach pytały kiedy we wrześniu nocował dwie noce, mamo ojciec zostanie ? rozumiesz, z przerażeniem w oczach i głosie i ja mam zabiegać o jego powrót dla dzieci ? dla rodziny ?
Rola żony i matki ....tak....też tak kiedyś myślałam - matka polka, to jest to kim powinnam być. Powinnam być zaradna, uczynna, utyrana, bez potrzeb . Mąż i dzieci to świętość i to ja jestem dla nich .....to bzdury! To, ze jesteśmy żonami nie znaczy, ze musimy być niewolnicami. Związek to nie więzienie. Dzisiaj widzę "skrzywienie" swojego wyobrażenia o małżeństwie i rodzinie. Nigdy więcej nie będę służącą, gosposią a jeśli kiedykolwiek będę w  związku to W PARTNERSKIM ZWIĄZKU. Takie same powinny być przywileje i obowiązki obojga małżonków. A co powiesz o roli męża i ojca? ciekawa jestem ....
Mój ex był dnem, jest dnem i dnem będzie. I ja nie mam ochoty być samobójcą po raz kolejny. Uciekam do przodu i aż kurzy się za mną. Mam naprawiać coś co nie da się naprawić ? Jak mogę nalać wodę do dzbana, który wadę ma, taką fabryczną -  nie posiada dna. Zalepiałam dno w dzbanku długo, wlewałam wodę hektolitrami a on pusty był i będzie.
Owszem, gdyby miał chorobę psychiczną, alkoholikiem był, czy kaleką na wózku, owszem walczyłabym o niego, wspierała. Mój małżonek jest psychopatą a to nie jest choroba, nie leczy się tego i mówię z całą odpowiedzialnością POWINIEN RESZTĘ SWOICH DNI SPĘDZIĆ ZA KRATAMI SZPITALA LUB WIĘZIENIA, ALE POWINIEN BYĆ ODIZOLOWANY OD SPOŁECZNOŚCI. Jest zagrożeniem dla innych. Krzywdzi ludzi. Dziś jestem świadoma, ze krzywdzi ludzi naciągając ich na kasę i nie rozumiem jak tyle lat udawało mu się nie ponosić konsekwencji. Jest mistrzem manipulacji i jest bezwzględny.
Ja nie prowadzę wojny z byłym mężem, ja muszę ratować co uratować się da. Jemu życzę szczęścia. Nie dam jednak skrzywdzić mu nas i o to będę walczyć. On mnie nie interesuje. Nawet życzę mu szczęścia i powodzenia. Będzie je miał to i ja alimenty na siebie będę od niego dostawać i uznaję je jako ODSZKODOWANIE za całokształt wspólnego pożycia.
MIłość nigdy nie umiera?.....moja umarła...jestem ŻYWYM dowodem na to, że miłość umiera.

Jestem kwitnąca: nie jestem popychadłem dla nikogo, jestem samodzielną jednostką. Nie muszę słuchać jaka jestem beee,  że to co daje to mało i mogę dawać więcej ( sprzątać częściej i dokładniej ). Odróżniam już głupotę od tolerancji. Mam czas dla siebie. Wyostrzył mi sie słuch i wzrok i daje mi to poczucie hmmm... bezpieczeństwa ? rozsądku ? rozwagi ? jakoś tak to czuje   Robię na co mam ochotę, mówię co myślę...jestem wolnym i szczęśliwym człowiekiem. Nie znam granic szczęścia i nie umiem powiedzieć czy nie mogę byc bardziej szczęśliwa, ale 100% czuje się lepiej bez męża jak z nim. Cieszy mnie tez spokój moich dzieci, nasze relacje. Nadrabiam zaległości w przekazywaniu im obowiązków i nie sa z tego zadowoleni, ale jednak jest między nami więź jakiej wcześniej nie było. Wierzą mi, ufają, szanują mimo całej traumy jaka i ja przecież im zafundowałam. Kocham je jeszcze mocniej, ale i mądrzej.
Oni też są szczęśliwsi w spokojnym domu.

Musiałam odpowiedzieć na post Norberta i brakuje mi już czasu na opowiedzenie co się u mnie wydarzyło, a wydarzyło się wiele. Dzisiaj mam nadzieję, że będzie ostatnia runda w naszym starciu, starciu małżeńskim. Mam nadzieję, że na deski powalę drania i wygram, wygrać muszę to starcie. MUSZĘ WYGRAĆ !!! .
Proszę trzymajcie za mnie dzisiaj mocno kciuki. Wieczorem dokładnie opiszę sprawę.

trzymam kciuki i czekam na wynik!!!

no i trafiłaś l_ukrecjo właśnie w samo sedno:))
to jedyna rzecz, której mi brakuje:( bo wydawało mi się, że tutaj dogadujemy się doskonale. Ale widocznie tylko mi się tak "widziało" bo druga strona musiała szukać wrażeń gdzie indziej.
A ja nawet jak o tym myślę to nie wyobrażam sobie siebie z innym:(
i za tym tęsknię co wieczór... a tu znikąd pomocy...

Dzięki dziewczyny za miłe słowa.
Jetem smutna, nie zła, ale smutna.
Nie poszło po mojej myśli.
Rozczarowanie lekko przygniata mnie.
Są nowe pomysły na rozwiązanie problemu, ale będzie przy nich gimnastyki sporo.
Nie mam pewności, że uda się pomyślnie załatwić sprawę....dzisiaj nie mam tej pewności.
Niech to wszyscy diabli....płakać mi się chce.
Znowu czuję bezsilność, może nie do końca, ale jednak.
Natłok myśli...nie mogę niczym się zająć.
W mojej głowie kręci się płyta z tym problemem i nie jestem w stanie o niczym innym myśleć.
Tysiące pytań i odpowiedzi. Wiem, spokojnie, spokój mnie uratuje
Sama mówiłam milion razy dzieciom, z każdej sytuacji jest wyjście i ja znajdę je.
Potrzebuję czasu na przetrawienie tematu.

Pogubiłam się w tym co już opisywałam więc jeśli powtórzę się wybaczcie sklerotyczce
Odbyło się spotkanie męża z synem. Przekazał mu prezent. Miało to być 1150 a wyszło 900 zł. Syn i za to był wdzięczny. Ma własne 900 zł na wakacje, bo za kurs prawa jazdy zapłaciłam ja i moja mama. Doszłam do nich i dokończyłam z exem niedokończoną wcześniej rozmowę.
Potem impreza - drugie urodziny świetnego chłopczyka. Miłe spotkanie z rodziną bliską i bardzo daleką. Bawiłam się dobrze tym bardziej, iż ojciec dziecka nie widziany przeze mnie półtora roku powiedział, ŚWIETNIE wyglądasz. No i jak miało nie być po tych słowach dobrej zabawy, jeśli chłop 35 letni takie rzeczy starej babie mówi Przy pożegnaniu stwierdził, że podobna jestem ( po zmianie fryzury) do Okupnik, no i jak nie czuć się jak gwiazda skoro mówi, że jestem podobna do Okupnik a nie jej mamy
W poniedziałek rano zadzwonił ex i był w czytelni, i akta widział, i bilingi, i płyty, i po co to wszystko, przecież on mógł u notariusza potwierdzić swoją winę. Mógł i nawet prosiłam go o to kilka razy i co ? i nic. Prośby zostawały prośbami.
Odwołał wcześniejsze ustalenia. On zarządził zmiany. Wyliczanka co mu zawdzięczam trochę trwała, aż syn nie zdzierżył ( tel. był ustawiony na głośno mówiący) i powiedział co myśli na ten temat. Oczywiście żyjemy za jego pieniądze, które pewnie nam da, ale kiedyś i nie wiadomo kiedy. Był ostry w słowach do syna. Widziałam jak syn denerwuje się....k***wa mać ! że muszę pozwalać na to...muszę patrzeć... 
Decyzję podjął i zdania nie zmieni. Zmienił   kiedy usłyszał, że w takim razie składamy ( ja i dzieci) wizytę jej partnerce i mówimy jaka jest prawda i jak rzeczy się mają i na to dowody przedstawimy. Nagle uległ i zdanie zmienił tzn. wrócił do wcześniejszych ustaleń. W tym starciu WYGRAŁAM. Leżał biedak na deskach i już nie rzucał się
DZień dzisiejszy....wiele emocji i strach. Kolejne starcie...w sumie z nim wygrane ale.....jest ogromne ale. Suma sumarum sprawa nie jest załatwiona. Jutro sprawdzam jak można ją "przeskoczyć" a po powrocie ostro zabieram się za działanie.
Oczywiście w między czasie byłam na herbatce .

Ja też bardzo lubię seks i to jedyna dziedzina w której się "dogadywaliśmy".
Seks dawał mi poczucie kobiecości i tej magicznej intymności i dlatego po pierwszej "zdradzie" nie zrezygnowałam z niego. O ironio uważałam, że to nas połączy i że (o naiwności moja!) zjednoczy, no bo kurna musi coś do mnie czuć, skoro kocha się ze mną, no nie?
Jasne czuł zwykłą fizjologię, ot całe odkrycie. Trochę mi to zajęło dojście do tak oczywistych i brutalnych wniosków. I jakoś z dnia na dzień ten nasz seks zaczął przypominać zwykłe zaspokojenie potrzeb, zero czułości, o intymności to nie wspomnę, ba nawet rozmów nie było - tak jak kiedyś....

O jeszcze jedno - może dziwnie to zabrzmi, ale zaczęłam czuć, że tanio się "sprzedaję", bo przecież w normalnym związku mąż, partner, kochanek choć trochę musi "zasłużyć", a to dobrym słowem, komplementem, próbuje uwodzić i ja też to lubiłam te podchody, seksowną bieliznę, a po zdradzie już nigdy nie ubrałam się tak specjalnie dla niego, wewnętrznie się zablokowałam... ja wiem, że seks to nie transakcja, coś za coś, ale w moim przypadku po drugiej zdradzie to była próba udowodnienia sobie, że nadal jestem atrakcyjną i pożądaną kobietą, a nie z braku laku dobry kit, no i poza tym tutaj mąż już nie musiał się starać, dlatego napisałam, że tanio się sprzedawałam....

a teraz wiem, że znalazłabym "chętnego" sam raz na jeden raz, ale chyba, nie jestem taka głodna, bo jednak nadal seks lepiej mi  smakuje z uczuciami

hm... to znaczy,że masz partnera i nie uprawiasz seksu z nim od 2 lat,bo on nie chce, tak? Jeśli tak, to WOW! Ja kilka miesięcy bez i już nie mogę... Ale nie poszłabym narazie z pierwszym lepszym. Przy moim mężu zaniedbałam się, przytyłam, nie jestem gruba ale mam oponkę. Nie czuję się atrakcyjna. Ale wiem,że gdybym pojechała do tego znajomego z UK,który mnie zaprasza, to skończyłoby się to w łóżku. I nawet tego bym chciała, pragnę go bardziej niż jeszczemęża...

hm... jej, strasznie mi przykro,że tak to u Ciebie wygląda. Wiem jak odrzucenie boli, cholernie boli! Ale to nie jest w żadnym wypadku Twoja wina. Seks jest częścią relacji z partnerem. Jest bardzo ważny, oczywiście jeżeli jest intymność,bliskość. Kiedyś przeczytałam, że: Kobieta jak nie jęczy w nocy, to krzyczy w ciągu dnia;) Coś w tym jest. Trochę to dziwne,że tak jest. Może ma inną orientację seksualną?! Nie obwiniaj siebie! To,że chcesz się kochać to normalne! Podziwiam,że tyle wytrzymałaś! Choć ja też przez prawia siedem lat byłam lojalna wobec mego jeszczemęża, tak teraz chyba już mogła go zdradzić... A jak długo Ty jeszcze wytrzymasz? Dziwne to dla mnie i smutno mi jak sobie pomyślę ile Cię to kosztuje. Myślę,że nie warto tak się poświęcać (sama to jeszcze robię-poświęcam się,ale już coraz mniej)

Seks to kłopot? Shopping i relaks mnie tam ciągnął. I nawet nie wiem czy ten stary znajomy chciałby pójść ze mną do łóżka. Natomiast wiem,że gdyby była okazja to bym to zrobiła. Ostatnio rozmawiałam z nim rok temu, też mnie zapraszał. Nawet nie pomyślałam o tym żeby tam pojechać, a co dopiero seks. Teraz wydaje mi się,że po prostu bym to chciała zrobić. Kłopoty? Cóż...
Śmiało,napisz mi,że się nie szanuję! Słyszę, to od męża,że się nie szanowałam to i od Ciebie jakoś to zniosę. Tak, prawda mnie boli.
Zacisnę zęby i nogi, poczekam sobie w samotności na królewicza z bajki!!  Przecież jesteście pewne,że taki się pojawi?!
Temat seksu jest dla mnie bolesny.

To napisz mi proszę jak według Ciebie powinien wyglądać odpowiedni seks. Ja w tej kwestii nie mam pojęcia...

No tak,nikt nie mówił,że będzie łatwo. A ja się dziwie mojemu mężowi,że nie daje rady rzucić jarania. Cóż,czyli przede mną szczęśliwe lata bez seksu...

Bardziej niż seksu brakuje mi czułych słówek, miłosnego zaglądania w oczy, przytulania. Byłam do tego przyzwyczajona, dużo tego otrzymywałam i brałam pełnymi garściami. Mój mąż wiele czułości mi okazywał. Nawet w ostatnim czasie kiedy np. kładłam się do łóżka i on nie miał ochoty na seks, słyszałam, przytul się. Przytulałam się więc do jego pleców a on brał moje dłonie i mocno je ściskał, przytulał. Te momenty były dla mnie ważne, czułam się kochana. Do ostatnich dni okazywał mi uczucia, znacznie mniejsze jak kiedyś ale...kurcze za to po alkoholu robił niezłe awantury. Prawd ę mówiąc w końcówce małżeństwa już nie wierzyłam, że miłe słówka są szczere... ehh szkoda nawet wspominać.
Wiem, że kiedy zatęsknię za seksem wybiorę się do sex shopu, przecież jestem dorosła i wpuszczą mnie tam i wiem, ze coś tam można ciekawego znaleźć

A ja się odblokowałam...i...mam ochotę na seks...
Wybawicieli kilku by się znalazło,ale...
Ale się boję.
Jestem nadwrażliwcem.
I co z tego,że ew. umówimy się,że to tylko seks...boję się o swoje uczucia.
A o związku na razie nie ma mowy...

Może mi przejdzie jak miną dni płodne...oby...bo mogę pójść na całość...ech...

Bo widzisz droga Zosiu...nas nie kręcą porządni faceci jak Twój sąsiad,nas kręcą dranie (jak mnie ten który się pojawił i kusi mnie jak cholera ). I co z tego,że ja to wszystko wiem? To syndrom KKZB...

a czerpia? Chyba jedynie profesjonalistki, inne kobiety, a z wieloma o tym rozmawialam, jakiejs jednak wiezi czy przynajmniej minimum czulosci oczekuja w lozku. Rytmiczne bzykanie i odwrocenie odwloka po zakonczonej sesji, ew. ubranie sie i wyjscie to chyba nie jest najwiekszy komplement dla zadnej z nas. Przypomina akt mechanicznego wyproznienia a nie kochania sie.

Nie mam pojęcia jaki jest mój sąsiad. Znam go 14 lat a właściwie go nie znam. On mi opowiada wiele o swoim życiu i małżeństwie. Teraz to ja już umiem słuchać i słyszę, że w hokeja grał, na karate chodził i sporo podróżował i sporo pracował. A żona ? W DOMU DZIECI WYCHOWYWAŁA.  Jestem z nim szczera i mówię co myślę, w tym temacie również. Rozmawiamy też o ewentualnym jego rozwodzie i podziale majątku i zapewniam Cię, ze nie jest on taki porządny jak myślisz.
Czy kręcą mnie dranie ? chyba tak ...nie, nie wiem, sama nie wiem. Na razie nie kręci mnie żaden,  chociaż nie będę ani siebie ani was oszukiwała - miło mi jest, że mężczyzna jest mną zainteresowany. Jednak nie chcę na razie żadnego, ale też nie chcę urwać znajomości, która trwa.
Były propozycje przespania się a nawet zamieszkania razem.

Chyba sama nie wiem czego chcę...chcę zainteresowania i niczego więcej - to chyba chore.

Dobrze, że wyjeżdżam na dwa tygodnie.

Oj Mussuko, niedobra kobieto tylko w zły humor ludzi wpędzasz (żarcik) pozdrawiam

Massuka wszystkiego naj z okazji urodzin. Zazdroszczę "kochania się",nie wiem jak to jest...

Nie obwiniam siebie, bo widzę, że on jest niepoważny i nieodpowiedzialny. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam. Może wcale.  Czasu mało, w przeciwnym wypadku pewnie coś by się działo już.

To jest klucz chyba.
Mnie blokuje to, że ja nie chcę byle gdzie i z ble kim, dla mnie to coś więcej niż tylko..

Witam

Mussuka wszystkiego naj

Widzę że nie tylko ja mam ten problem
Sex oj
8 lat temu  myślałam że takie związki bez zobowiązań istnieją dziś już wiem że to mrzonka - miało być krótko ,miło a zmieniło się w regularny  związek i doszło uczucie 2 razy kończyłam związek definitywnie rok temu i odchorowaliśmy to oboje .

do dnia dzisiejszego się przyjaźnimy ale jest to już przyjaźń bez świadczeń .

Od tego czasu unikam związków jak diabeł święconej wody sex zszedł na dalszy plan .
Mam poukładane życie były małżonek mnie nie nachodzi kontakt jest czasem listowny bo są dzieci .
Skończyły się życiowe zawirowania a ja dalej jestem na NIE.

Panowie krążą koło mnie a ja nie czuję się zainteresowana chyba coś ze mną nie tak

A i tak pewnie wszystko moja wina. No bo cóż przyzna się to, że z nim jest coś nie tak. A ja właśnie tej szczerości bym oczekiwała. Słowa prawdy. Ja chciałam pomóc i myślę, że jeśli chodzi o jakieś zdrowotne rzeczy to problem jest do przeskoczenia, tylko trzeba chcieć.
Ale lepiej odwracać kota i mówić, że ja tylko o sprzątaniu, że zamiast tego mogłabym coś innego robić, i w ogóle, że jak zobaczyłam pierwszy raz bałagan w jego pokoju to czemu nie powiedziałam, że nie wejdę, bo tam jest syf, to by wiedział wtedy że jestem nienormalna. Dosłownie takich słów użył. I to jest cały interes. Cały pieprzony niby związek.
Odzywa się znowu i jest to samo. Pies nagryzie, ja chora jestem, nie mam siły i powrót z rozrywki. To samo. Ja nie wymagam wiele tylko tego koło siebie, ale dla niego to i tak zbyt wiele. Twierdzi, że jego obowiązkiem jest gitara i dyskusje stają na pograniczu pieprzenia z bredzeniem. Ot co. Nie jest to człowiek z którym można dojść o jakiegokolwiek porozumienia. Jak mu się chce zrobi, ale to góra raz w tygodniu. Dwa razy to zbyt wiele.

Pod koniec czerwca wynoszę się o matki popilnować mieszkania bo wyjeżdża. Jest to głupie, bo dlaczego ja mam z dzieckiem być na posyłki. Waśnie taka do pomiatania istota ze mnie, znaczy matka tak chce mną manipulować. A z drugiej strony wyniosę się od tego idioty. On mówi, że spokój będzie miał przynajmniej. No i  co?

Wiecie ja nie chcę iść do mamy, bo ona na dłuższą metę jest mimo wszystko nie do wytrzymania.
Wczoraj się zdenerwowała i rzucała kur..mi na wszystkie strony i innymi takimi i to przy dziecku. Ona tak reaguje bez żadnego opanowania. I mieszkaj tu z taką. Albo sobie frajera przyprowadzi i każe nam siedzieć w drugim pokoju. Nie muszę pisać co słychać.  Kiedyś byłam u niej, na początku afery małżeńskiej i tak właśnie zrobiła. Ja całe życie takie miałam, kiedy mieszkałam z nią jako dziewczynka. Dlatego spierniczałam stamtąd w wieku 17 lat aż się  za mną kurzyło. I dalsze koleje losu są tego następstwem. Ja się brzydzę korzystać u niej z łazienki i jej także się brzydzę, mimo, że mamy kontakt i pozwalam jej pomagać przy dziecku. Jakoś to się udaje.
Nie siedziałam w wannie od jakichś 14 lat chyba. Taki mam uraz, po tym co tam wyrabiała. Obrzydliwe to jest.

o kurde, to rzeczywiscie nieciekawie. Wcale nie musisz doniej isc jak nie chcesz. A nie masz NIKOGO, kolezanki, ciotki, kogokolwiek, dokad moglabys na jakis czas sie przeprowadzic i odpoczac?

wspolczuje takiego dziecinstwa..to juz moje baty byly lepsze.

"zły" to tak przekornie

Oj już ja tam wiem co to za tajemnica i z okazji Twojego święta życzę 1000 lat przeżywanie tej "słodkiej tajemnicy"

No da się, ale jest złośliwy.
Nic nie zrobi koło siebie. Wylezie z wanny, wanny nie opłuka, podłogę wybrudzi i zostawi. O takie rzeczy chodzi. Pies mu buty gryzie, pełno śmieci na podłodze. Powiedział, jak ci przeszkadza to se posprzątaj.
Ja w gnoju odpoczywać nie potrafię.
Nie da się nic wyegzekwować, ani groźbą, ani prośbą. A utrudnia mi życie po prostu.

Oprócz tego kasa. On z wypłatą ma zawirowania, bo ma niewypłacone za miesiąc wstecz, a ja żeby mieć grosz muszę zaliczki brać i jestem na zero, albo nawet pewnie na minusie nieraz. Albo babcia mi pomoże. On się martwić nie musi. Nieraz przez 3 tygodnie go nie wypłacili i nic. On twierdzi, że nie ma co awantury robić, no pewnie.
A ja mam na życie może z 800 złotych po odjęciu raty i karty na autobus, choć droższą powinnam kupować. Nie mam nieraz skąd już wziąć. To mnie pogrąża tylko.
On mówi, że nie ma sobie głowy co zawracać rzeczami na które nie mamy wpływu, może tutaj też twierdzi, że nie ma. Ale na papierosy to by chciał. Paranoja jakaś. I wciąż gorzej.
Ja myślę, że jak spłacę kredyt to i tak mnie na mieszkanie nie będzie stać.
Nie mam pomocy więc i czasu na nic. A tu komornik jeszcze wisi  nade mną, aż się myśleć o tym nie chce.
A ojciec dziecka się buja. Autko sobie kupił ostatnio z lafiryndą. Stwierdził, że im się uzbierało 16 ponad tys.. A jak poruszyłam temat komunii na początku roku to twierdził, że zrobi u siebie w domu bo go nie stać. Nie stać go żeby braci do restauracji zaprosić. Więc nie będzie nikogo z jego rodziny. Już pomijam, że chciał zrobić komunię u siebie w domu z lafiryndą gdzie dla nikogo innego nie byłoby miejsca. Szkoda słów. Kochający tatuś.
A kiedy byliśmy razem na nic nas stać nie było. Wszystko  na kredyt. Autko kupił a kredytów swoich nie płaci, na szczęście ten za który ja odpowiadam płaci, choć nieraz straszył, że nie będzie jak mu dziecko zabiorę.

NO może, ale rozwodu nie mam jeszcze. Ale za co? Z czego ja rachunki zapłacę. Masakra jakaś. Zrobienie plomby w zębie mnie przerasta a co dopiero. Nie daję rady. Największa zmora to pieniądze.

Sama się dołujesz separacje można szybciej załatwić ja mam jedną wypłatę i to najniższą krajową na nas 3 duże opłaty i raty a do tego tatulek alimentów nie płaci a daje rade .Dorabiam do wypłaty i załatwiłam dofinansowanie do mieszkania i żyję skromnie nie na granicy ubóstwa po prostu skromnie biedy nie mam a do tego pomagam finansowo synowi .

Dasz radę tylko pomyśl o sobie - dam radę a nie sama sobie dokopuj .
My kobiety wbrew pozorów potrafimy dać sobie radę same ale musimy uwierzyć we własne siły .
W moim domu już nie żądzą pilot i facet .

Dla chcącego nic trudnego wierz mi też miałam długo opory i bałam się że nie dam rady a jednak dałam i dalej daje .

Cud nie to nie cud ale wiara .

Sama z trojgiem dzieci długami no mowy nie ma nie dam rady (długi męża") wystąpiłam o rozwód byłam w pierwszym trymestrze ciąży z najmłodsza gdy się urodziła sąd orzekł dla ,,Jej "dobra separacje która trwa do dziś ,miesiąc temu wystąpiłam o rozwód czekam na dzień rozprawy .

Jak sama widzisz tez nie byłam wolna od obaw i wątpliwości znosiłam humorki i wyzwiska z normalnej obawy .
Ale kiedyś strach przejdzie i uznasz że sama spieprzyłaś parę lat życia na irracjonalny wtedy uzasadniony strach .
Łatwo jest radzić komuś trudniej samemu skorzystać z własnych rad ja w końcu zrobiłam odwrotnie skorzystałam z własnej rady ale też przestałam radzić innym każdy z nas musi przejść własny proces dojrzewania i w swoim tempie .

Każdy jest kowalem własnego losu tylko czasem brak sił aby podnieść młot puki żelazo gorące i coś z nim zrobić.

Głowa do góry znajdziesz siły aby wykuc to żelazo i rąk nie poparzyć

Mimo wszystko jest we mnie nadzieja. Ja cały czas liczę, że się coś zmieni, rozglądam się to tu, to tam. Ale nieraz nie mogę. Jestem zablokowana. Nie potrafię usiąść w domu w tym nieładzie cholernym i popracować nad materiałami do egzaminu, nie mogę.
I widzę jak wszystkim się udaje, nie wierzą więc ich i przekonuję i przegaduje. I zmienia się rzeczywiście. U mnie nic.

chyba jednak wiem dlaczego unikam związków jak diabeł święconej wody .

Żeby nie wpakować się w kolejne bagno tyle że z moją naturą jest mi łatwiej znosić samotność .

Choć ani dzieci ani przyjaciele nie pochwalają mojego podejścia to jednak nikt nie stara swatać mnie na siłę bo nic to nie da.
Też dojrzewam ale nie żeby uciekać ze związku ale pójść chodź na randkę ale jak słyszę jaki ja bym był dla ciebie i jaki- nogi za pas i milion innych spraw byle nie kolejna randka z księciem nawet numeru telefonu nie zostawiam .

Może masz tego pecha że wybierasz ten sam rodzaj mężczyzn ?

Mussuka za moich czasów było to samo a jednak jesteśmy bardziej przystosowane jak młodsze pokolenie do samodzielności i nic nie robienia

Bardziej odporne na stres i niepowodzenie .