Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

A szkoda...bo życie mija...a na dzieciach się odbija,oj odbija...

Ok,dzięki. Mi urlop byłby potrzebny,bo jestem w Holandii. Ale skoro można pocztą... A jak długo się czeka na rozprawę (mniej więcej,wiem,że to różnie bywa). Zawiadomienie przychodzi na adres do,tak? Ile przed rozprawą? Sorry za te pytania,ale muszę to jakoś ogarnąć.

To jest świetne porównanie, dobitne, doskonałe wręcz. Jesteś mistrzynią obrazowania problemu.

Z tym brudasem to do mnie ?
Kurna ja mojego olałam. Całe trzy dni sobie chodziliśmy gdzieś z dzieckiem. Powrót ok 21.
Punkt kulminacyjny nadszedł, gdy poproszony o pościelenie łóżka, którego rano pościelić zapomniał strzepnął tylko prześcieradło, z którego spadły resztki paska pogryzionego przez psa. Spadły za łóżko. Poprosiłam, żeby pozamiatał. Odpowiedział, że poprosiłam o pościelenie,a nie sprzątanie po psie. Tak, myślę sobie, ty kretynie. Potem powiedziałam mu co myślę o jego szacunku (poświęciłam czas na sprzątanie w niedzielę), o poczuciu obowiązku. Łaził za mną i się śmiał, zajrzał mi do łazienki, więc go nazwałam po imieniu. Poszedł do kuchni zapalić, śmiejąc się, w międzyczasie powtarzał coś takiego "a ne ne ne ne nene". Wpienił mnie. Wszystkie uśpione żale wyszły z zakamarków. Wyszłam z łazienki, śmiał mi się w oczy. Podeszłam do niego i odwinęłam mu w mordę, aż mu się głowa przesunęła. Nie będziesz sobie mną swojej gęby wycierał powiedziałm mu. Poszłam spać. Wyraz jego twarzy bezcenny. Wreszcie nie wiedział co ma powiedzieć. Ale słowa nie miały nic do rzeczy. Skończyło się gnojenie mnie. Skoro rozmawiać się nie da trza dać w mordę. Mocno trochę. Sam sobie winien jest. Mnie zawsze powtarza, że to ja sama się denerwuję, więc to on sam sobie w mordę dał. Głupie uczucie trochę, czułam się nieswojo kładąc się do łóżka, ale nie żałuję, nie przeproszę, nie mam za co. Nie liczę na to, że spojrzy na siebie inaczej, to już nie moja sprawa. Skończyło się. Zastanawiam się tylko czy już się wynieść czy chwilę poczekać, sprawy techniczne.

hm, to co Ty tu opisujesz to nie zwiazek tylko jakis cyrk na kolkach. Przedrzeznianie, robienie sobie na zlosc, okladanie po twarzy, wczesniej go czyms polewalas..na to wszystko patrzy Twoje dziecko?

Jesli nie chcesz byc z tym czlowiekiem i wszystko doslownie Cie w nim wpienia to na co Ty czekasz? Na tajfun,ktory przyjdzie i Ci go wymiecie?

Ja dalabym Ci tydzien na spakowanie i wyniesienie sie jak najdalej. Ale zaloze sie, ze za miesiac bedziesz tam nadal tkwila:) i za pol roku tez.

Czemu tak sądzisz?
On jest bardzo złośliwy, robi wszystko na prekór, nie wiem czy celowo czy nie. Nie da się wytrzymać.
Nic do niego nie dociera, kiedy się mówi. Nie ma rozmów dwojga dorosłych ludzi. Dziecko nie patrzy, przy nim nic takiego się nie dzieje.
Czasem tylko mówi, że skoro tamten nic nie robi to on też nie będzie. To akurat widzi i to bardzo dobrze. Tamten się nie przejmuje, że jest dziecko, że może trzeba byłoby o nim pomyśleć, utrzymać porządek, bo jest sprawa.
"Jak przyjdzie kurator to się go nie wpuści"- powiedział. Normalne to jest?
Nazbierało się. Nie da się żyć bez szacunku, z tym człowiekiem to nie jest życie. Przymierzam się żeby wynieść się do mamy. Wiem, że tam różowo nie będzie.
Czemu myślisz Mussuko, że nie pójdę? To będzie drugi raz w ciągu 3 lat. Drugi związek, drugi chory związek. Ale on przecież kocha, zapomniałabym. Czujesz tę miłość?

Czemu tak sadze? Bo juz dawno nie powinno Cie tam byc a jestes.
Wybacz, ja rozumiem, ze len, ze obibok, ze zlosliwy ale skoro taki jest to CO TAM ROBISZ?

Jaka milosc? Przeciez wy sie klocicie, docinacie sobie, nawet nie macie stosunkow..to jest paranoja nie milosc.

Hm...Tobie potrzebny jest jakis zwiazek? Bo poki co to tak jakbys z deszczu pod rynne wpadala..

No nie ma między nami nic, to jest pewne.
Wiesz dlaczego tam jeszcze jestem? Myślałam, że może go ruszy, ale wiem, że nie, bo nie chce. Nie chciałam chaosu w sądzie wprowadzać, bo to może dobrze nie wyglądać, że się wyprowadzamy z dzieckiem. To wszystko.

Swoją drogą zastanawia mnie jak można być ślepym na drugiego człowieka do tego stopnia. Jak można pozbawiać go godności, poniżać, obrażać? Jak można tak olewać? Nie będę go usprawiedliwiać, że nie wpojono mu szacunku do drugiego człowieka, bo tego szacunku nie ma nawet do własnej matki. Która się stara, dzwoni. On nie odbiera. Przywozi jedzenie. Pokazałabym ci maila od niej. Jak to stwierdza, że od faceta nie można wymagać żeby po sobie sprzątał. To są jaja. I żebym przyjechała na wieś pobiegać boso po trawniku, to świat od razu nabierze rumieńców, i że ona przyjedzie i pomoże mi mieszkanie wysprzątać, bo to pikuś. Tyle tylko,ż e tutaj nie o to chodzi. Zupełnie nie o to. Coś tam pisała, że gotuje, że przyjedzie, napisałam jej że nie trzeba jedzenia przywozić, ani wietrzyć niczego u niej na wsi. Że nie o to mi chodzi. Chciała, żebym przyjechała pogadać. Nie chcę tam jechać. Po co? Nie ze mną trzeba rozmawiać.

Ona wie, że ja wracam z dzieckiem do domu koło 8, 19 i dopiero coś zrobię i muszę małego z zadaniami przypilnować. To nie ważne, bo X ma stresującą pracę, odpowiedzialną, musi się odstresować i żebym mu nie dokładała, żebym to sama zrobiła. No paranoja jakaś. A on powie, że z dzieckiem zadań nie powinno się odrabiać, bo te zadania są tak skonstruowane, żeby dzieci je same robiły.
Wraca wcześniej ode mnie nieraz, siada z gitarą i tyle. Jedzenie zrób, najlepiej frytki obierz, pokrój, usmaż. A jak przyjdzie podobnie jak ja, to jeszcze żebym wyszła z psem.

Związek niepotrzebny. Ale coś jest jednak potrzebne, jednak do tego związku nie potrzeba.:)

Nie spodziewałam się wsparcia. Chciałam tylko, żeby wiedziała, że chyba dłużej już nie wytrzymam.  To napisałam.
Ja tylko robię o co prosi kiedy mam czas i ochotę. On moje prośby ma gdzieś.
Ja się sobą zajmę, swoim dobrem. Szkoda życia, święta prawda.

L_ukrecjo cieszę się Ja zaliczyłam też grilla i się trochę odstresowałam. Wczoraj był dół, dziś chyba lepiej.

Wiecie w tym miesiącu minie dwa lata jak dowiedziałam się ,ze mój pan mąż mnie zdradza
Od tej pory duże sie zmieniło dookoła mnie
tylko ja jakoś ciągle jestem w tym samym miejscu
miałam wrażenie ,że sobie już z tym poradziłam
ale nie nadal rozpamiętuje to co mnie spotkało
i nie potrawie ruszyć się z miejsca.
Jestem chyba jedną z tych kobiet które tylko potrafią się nad sobą uzaleć
i nic więcej nie robią.
Nadal pod jednym dachem,w niedziele ma być niby ostateczna rozmowa
jak to będzie wyglądać po komunii dziecka,że się wyprowadzi, moze sprzeda dom.
Może jak nie będziemy już razem mieszkać to może będzie mi lżej - nie wiem.
Nie mam znajomych i nie umiem ich zdobywać jestem nijaka osobą
byłam szczęśliwa, że on mnie chciał ,że dał mi gwiazdkę z nieba.
Moze to zemną jest coś nie tak, może naprawdę on chciał żebym była szczęśliwa
tylko ja nie potrafiłam tego dostrzec,docenić.
Tak bardzo chciałam ,żeby ktoś mnie pokochał taką jak jestem ,że zatraciłam siebie
I zostałam sama,jestem sama.

Wielokropku tak ja jestem tą która tkwi w miejscu nie ruszam się a nawet zaczynam się uwsteczniać
są tu kobiety o wiele bardziej doświadczone przez życie i dają sobie rade, wychodzą na swoją prostą
a ja ja teoretycznie wiem co powinnam zrobić tylko gorzej z praktyką.
Specialista -tak byłam ale to mała mieścinka teściowa jak się o tym dowiedział bo ktoś jej powiedział
to stwierdziła, że jestem chora i to moja wina jak to ona powiedziała ,,znalazł to czego nie miał w domu"
wiem zawsze go będzie bronić to jej syn a ja byłam jej kochaną synową do czasu .
Moi rodzice nie żyją czuje się jak sierota

Też tak miałam, ale nie kochał mnie jednak, albo nie umiał tego okazać.

Lukrecjo, tak trzymać!

Weekend majowy spędziłam cudnie, w górach, z przyjaciółmi, 30 stopni, całkowite lenistwo, bycie sobą. Absolutne bycie sobą- mogłam mówić to, co myślę, wstawać, kiedy miałam ochotę, wypoczęłam, opaliłam się, dokolekcjonowałam nowe wrażenia z życia "po". Kocham takie wyjazdy! Gdy na coś czekam mam zajętą głowę, jestem podekscytowana, a po powrocie mam cudne wspomnienia. Im więcej takich planów, celów do zrealizowania, tym łatwiej.
Niestety, dwa ostatnie dni były spokojniejsze, plan atrakcji się wyczerpał, a mi zaczęły coraz głośniej pukać wspomnienia- ostatni mój wyjazd w góry był z byłym już mężem z okazji rocznicy ślubu, także powrót w tamte rejony obudził we mnie mnóstwo wspomnień z czasów, gdy wydawało mi się, że Pana Boga za nogi złapałam. I te myśli mnie atakowały mocniej i mocniej i bardziej chciałam udać, że ich nie słyszę i nie jest mi smutno. Aż wybuchłam płaczem i poczułam ulgę. Pozwoliłam sobie na żal i tęsknotę.
Moja mądra głowa daje sobie doskonale radę, wszystko zorganizowałam, szybko się rozwiodłam, jestem niezależna, jednak często odbieram sobie prawo do smutku.
Po pierwsze sama sobie narzucam taką powinność, bo gdy mnie nachodzi nostalgia, wymieniam w  myślach wszystkie jego czyny i słowa i pytam siebie czy nadal mam zamiar rozpaczać za takim draniem i włącza mi się złość, zacięcie. Jakoś mi "nie wypada", nie "honorowo", zresztą tak bym robiła, gdybym nie przerobiła tej całej literatury o miłości romantycznej. Pewnie oglądałabym zdjęcia, ryczała, nie wychodziła z łóżka i rozczulałabym się nad tą swoją wielką miłością i wspomnieniami- umiejętnie omijając te złe, a wyolbrzymiając te dobre. Jednak czasem muszę popłakać, robotem nie jestem, runęło kawał mojego życia, jest dobrze, ale mam poczucie straty, zdrady i czasem i ja się muszę rozkleić.
Po drugie wydaje mi się, że jestem z tym smutkiem sama. Mam wrażenie, że znajomi nie chcą już wracać ze mną do tego tematu. Dla nich jest jasne- zdradził, więc nie ma o czym dyskutować, zresztą minęły miesiące. I nie mogę się wygadać, otworzyć. W rodzinie od zawsze musiałam być silna- silniejsza od rodzeństwa, od mamy. I jasno mi powiedzieli, czego ode mnie wymagają. Jakiś czas temu zadzwonił do mnie tata z "prośba", żebym nie opowiadała mamie o tym, jak się czuję, bo ona to przeżywa i spać nie może. Ok, rozumiem, że matka. Ale jak zawsze nastąpiło odwrócenie ról- ja mam się o nią troszczyć i ja mam sama troszczyć się o siebie. Nawet w tej sytuacji, gdy w ciągu paru miesięcy runął mój, nie tylko świat, ale i światopogląd, nie mogę się na nich oprzeć, ale muszę ich pocieszać.
Wszyscy chcą bym była silna, a ja czasem chciałabym móc sobie nie radzić, rozczulić się, rozmemłać.

I jeszcze z innej beczki:

Ta droga, którą przeszłam, i Ty l_ukrecjo masz już za sobą, pozwala nam zaważyć to, co wcześniej robiłybyśmy bezwiednie, obsesyjnie, rzucając się na łeb na szyję.

Obserwuję siebie teraz.
Kręci się wokół mnie wielu facetów, jednak żadnego wartościowego. Tak, sami niegrzeczni, niby jestem taka cudowna, tylko zachodu dla nich za dużo.
Wcześniej bym im pomogła, podała się na złotej tacy, gratis, zaczęłabym udowadniać, że warto dla mnie... cośtam. Teraz sama siebie powstrzymuję. Widzę, że nie tego chcę.

Zauważyłam też, że chyba szukam klina, nie wiem, czy to tęsknota za tym, by móc się przytulić, czy też miałam podświadomą nadzieję, że czyjeś ramiona dadzą mi to, co jego. A jednak tego, co było żaden kolejny nie naprawi, nie przywróci. Żaden mnie z tego nie uratuje, nie ukoi bólu.

Muszę tą pustkę wypełniać inaczej, bo kolejne odrzucenia i dziwne związki wcale mi nie są potrzebne. Ale i tak kuszę i to tych, którzy są najbardziej niedostępni, tych, co niby chcą, a za chwilę są daleko... znowu daję się wkręcać w zabawy ciepło-zimno.

Masz rację, że to uzależnia, że takie zachowania są nam znane, Ci mężczyźni są czarujący, pewni siebie i męscy, jednak już wiemy i Ty i ja, że nie tedy droga, choć kusi...

I ja też się boję, co życie przyniesie- to normalne, zamknęłyśmy pewien etap- nie tylko w życiu,a le i we własnej osobowości, a kolejne drzwi się jeszcze nie otworzyły. Nowe przeraża, stare daje poczucia "bycia u siebie". Ale mamy już tą przewagę świadomości i doświadczenia.

Pięknej soboty dziewczyny!

Witajcie
Dziewczyny ,ucze sie rozmawiac ze sobom.Udaje sie ,doszlam do wniosku ze tesknie za tym co bylo i chce na sile to zmieniac,a tak sie nie da .Jesli moj M jest uzalezniony od sexu to chce mu pomoc ,dac droge pokazac.Tak naprawde to po jego zdradzie (perfidnej zreszta),zatrzymalam sie w miejscu i spanikowalam ,kochalam tak mocno dawalam duzo.Wiem ze jak raz sie przestaie kochac to juz to nie wroci ,wiec naiwnie czekam ,zachowuje sie jak dziecko ,ktoremu zabrano ulubiona zabawke.
Milosc to czyny nie slowa ,ktore czesto sa puste .Chcialabym zebysmy razem naprawiali ,ale DZIS wiem ze tak sie nie da juz,bo to ja mam naprawiac ,zeby on sie czul dobrze bo jest spelniony zawodowo wiec i rodzine idealna chce miec.
Pomalu odnajduje sie w sytuacji ,ale jest to wolny proces
W moim przypadku wyglada to wlasnie tak ,ze z aniola zrobil sie diabel,a ja nie potrafie uniesc tego ogromnego rozczarowania

Witam. Pozew o rozwód mam już napisany. Jeszcze tylko kwestie techniczne, dokumenty, co i jak... Mój jeszczemąż ułatwia mi sytuację, codziennie jara, kolega mimo,iż ostatnio dostał opier... nadal pojawia się w naszym mieszkaniu, weekend a jeszczemąż z kolegami baluje. Trochę czuję się samotna, przykro mi, popłakuję sobie. Ale to dlatego,że patrzę wstecz i nie widzę nic przyjemnego:( Boję się co dalej. Boję się pustki i tych samotnych weekendów,nocy... Boję się zaangażować w kolejny związek i boję się też,że znowu się zaangażuję w coś głupiego:/ Mam nadzieję,że rozwód nastąpi szybko a może szybciej któreś z nas się wyprowadzi, bo głównie o to chodzi. Jeszczemąż od lutego nie stałych dochodów,ale na jaranie ma. Sprzedał gry i kupił sobie klawiaturę do playstation. Po wypłacie zapłaciłam bierzące rachunki, plus swoje np za telefon, jego nie! Jeszcze kwestia jedzenia, kupuję dla mnie i dla niego. Chyba ciężko by mi było zostawić go bez jedzenia. To już trochę niehumanitarne. Muszę się jeszcze dogadać z nim co do rozwodu. Chcę bez orzekania o winie, chociaż no wiadomo... Mam nadzieję,że się nie zamotamy za bardzo,bo wiadomo,jak się coś chce za bardzo,to potem może być różnie. Cóż, powoli coś działam. Ale i tak myślę,że najlepiej będzie jak się wyprowadzi któreś z nas. U nas jest to kwestia finansowa narazie. Zobaczymy. Trzymajcie kciuki. Życzcie mi powodzenia i gdybym zaczęła się użalać nad sobą to liczę na kopniaka!

A ja z sąsiadem już kilka spotkań przy drinku zaliczyłam . Ja prawie niepijąca w tym tygodniu 3 razy piłam .
Dzisiaj był ten trzeci raz i bawiłam się wyśmienicie. Miałam szampański humor i luz.

Od kiedy jestem sama...wiele odczuć i emocji było. Najpierw doszukiwałam się w spojrzeniach innych uśmieszku. Sama śmiać się z siebie byłam gotowa, więc uważałam, że inni też mają prawo. Nie śmieli się. On ich też oszukał, oni też dali się nabrać na jego opowieści jaki to z niego świetny biznesmen i kogo to on nie zna i czego to on nie załatwi i jaki to z niego szlachetny człowiek i biedny miś... . Wstyd , było mi długo wstyd, że nie zauważałam z kim jestem. Czułam się z tym wstydem okropnie. Potem tęsknota za własnymi marzeniami i powoli zrozumienie i zadowolenie. Dzisiaj czuję się właśnie jak gwiazda! Pozbyłam się paskudy czy jak powiedział dzisiaj mój były, potwora, to dlaczego mam nie być gwiazdą? Właśnie przy nim ostatnio gwiazdą nie czułam się. Byłam tą co nic nie umie, do niczego się nie nadaje. To nic, że mówił to po kilku głębszych, ale mówił, ale mógł tak myśleć i na trzeźwo. A teraz nikt nic złego mi nie mówi. Nie czuję już na imprezach jego wzroku, nie muszę się "pilnować". Mogę mówić co chcę, śmiać się i dobrze bawić. Wiem już, że przekonano się, iż słowa mojego męża o mnie nie były prawdziwe. Dla mnie to ma znaczenie. Dzisiaj  nikt już na mnie nie patrzy z politowaniem, współczuciem jak na biedną co się jej obsesja na głowę rzuciła . Pieprzony drań...

Gdyby mój sąsiad był draniem, troskliwym, natrętnym...czy uległabym czy uciekała....nie wiem...zastanawiałam się już nad tym i odpowiedzi brak.
Pięknie piszesz o smakowaniu, wąchaniu, dotykaniu siebie Ja również lubię siebie rozpieszczać i lubię być egoistką Zawsze źle reagowałam na to słowo, a dzisiaj brzmi ono jak wolność. Robię coś dla siebie, z myślą o sobie, bo mi się też należy coś od życia.
Jestem mamą a nie mamuśką i nie jestem już czyjąś własnością, nie jestem trzęsącą się z zazdrości, niepewności, upodlenia żoną
Jestem o kilka kilo cięższa i jest super, bo rok temu jak anorektyczka wyglądałam. Jestem pewniejsza siebie i częściej uśmiechnięta.

Cieszą mnie Twoje słowa. Uśmiecham się gdy je czytam

Dziewczyny było bosko!!!
Całą zabawę bawiłam się jak szalona. Pełen luz:) Było cudownie,a przyjaciele tacy kochani,oddani,nikt o nic nie pytał
Idę spać,bo juto jadę po córki i znowu impreza...niech już wróci normalność i szarość rutyny,bo zmęczyły mnie zabawy

Tylko o 3.30 czujesz zmęczenie i tęsknotę za szarością

Za chwile jadę,ale może zdążę napisać ostatnie niusy

Otóż eksik zmieniając konta na wp bombarduje mnie swymi wynurzeniami zapominając,że ja mam to gdzieś,że jego słowa nic nie znaczą i nigdy nic nie znaczyły. Już go zablokowałam.
Jego żenujące wywody są odniesieniem do tego co tu piszę,wiec jestem:
materialistką-wypomina kredyty (wreszcie prawdziwa twarz ) ,a nie mówiłam?
zapomniałam jaka to ja byłam zła,niewierna! i wredna
jestem fałszywa
umiem tu Wam tylko ładnie pisać,a jestem nieszczera
mściwa
piszę bzdury
za chwilę wyrwę faceta
moi przyjaciele jemu powiedzieli,że ja potrzebuję adrenaliny...oj miałam jej przez 5 lat w nadmiarze

A więc drogie panie i niedrogi eksiku-wypieranie,przerzucanie winy,wybielanie się,zaprzeczanie.

Zabawka się zepsuła! Zabawka pisze,że myśli indywidualnie,niedobra tyle zawsze wybaczała a teraz co???
Cholerna egoistka! Jak może pisać,że jest szczęśliwa? że się rozwija? że zaczyna żyć?
Dlaczego nie chce żebym ją pociągnął na dno?

Nie zamierzam robić z tego forum rozgrywek pomiędzy nami. Czytaj-ja zdania o tobie nie zmienię. Leczą mnie takie oskarżenia i upewniają w dobrze obranej drodze

A tfu, na psa urok. Nic takiego nie mówiłam. Mówiłam, tylko, że mam gorsze dni a czasem całe doły. Wiesz, takie pieprzenie chorej główki - jakaś ty głupia, Tarantello, że taka łajza cię wyhaczyła a ty się tak dałaś. Taka stara a taka głupia. Pięć lat dałaś sobie zmarnować. Siebie i dzieciaka wciągnęłaś w taką psychiatryczną breję.

Ale już nauczyłam się z tym walczyć. A Ty co? Nie masz takich aktów autoagresji? No weź, bo nie uwierzę. A czy to było pięć czy dwadzieścia pięć lat - bez znaczenia. Rozsypałyśmy nasze perły przed wieprze i strasznie tych pereł żal.

Czeeeeeść! Kopę lat! Co u Ciebie?

Fantastyczne! A to zaledwie ... kiedy ... w czerwcu-sierpniu zeszłego roku wszystko się zdarzyło! Jak to wszystko zniosłaś, bo długo Cię nie było? A jak cała reszta infrastrukturalna? Lokum, alimenty?

Dni wolne majowe minęły. Każdy gdzie indziej, z powrotami wieczorem. Zero rozmów. Na weekend byłam u mamy, wróciłam wczoraj. Wieczorem przyjechała mam waćpana i nawet nie weszła na górę. Przyszedł z pakunkami, popatrzył na mnie. Powiedział "co się gapisz? i tyle. Także milczenie od poniedziałku.
I chyba został bez grosza. Zastanawiałam się co zrobić. On się nie przejmuje to ja mam. Zostawiłam pieniążka w miejscu ukrytym i postanowiłam, że mu powiem gdzie jest jeśli się odezwie. Ale skoro się nie odzywa...

Hej dziewczyny. Wiecie co, on zrobi wszystko o co go poproszę. Rozwód- nie ma sprawy, jak chcesz. Mieszkanie- nie ma sprawy,weź. On zrobi to, bo ma parszywy charakter! Bo nie chce,żeby ktoś mu kiedyś wypomniał,że zrobił coś nie tak. W razie jakiegoś zarzutu powie, przecież to TY tak chciałaś. Poza tym on chce zrobić wszystko tak jak chcę, bo liczy, że zawsze mu pomogę. Natomiast gdy później o coś się upomnę, skończy się znajomość. Ja wiem jak on działa. Widzę to, co robi ze znajomymi. Boję się,że po jego odejściu upadnę, załamię się i nie podniosę. Pierwszy raz w życiu... będę SAMA! Zupełnie sama, bez rodziców, męża, znajomych...

Tak,tak...dziś godzi sie na wszystko,znam to z autopsji,ale jak zrozumie,że naprawdę Cię stracił,to będzie jak u mnie patrz wyżej. Teraz to ja jestem winna rozpadowi związku koń by się uśmiał.

Ah, w sumie to się właśnie wkur... Dziś już mówi co innego! A dlaczego mam się wyprowadzić, co masz kogoś?-spytał A wcześniej tak, on zrobi wszystko co chcę. Pier... manipulant! Jak się trafi okazja, to się wyprowadzi. Qrwa, już mam dość! No przecież ten rozwód nic nie zmieni dopóki on się nie wyprowadzi. No chyba ja będę musiała to zrobić. Mieszkanie,co tak o nie walczyłam szlag trafi! No i laptop mi padł, pozwu nie napiszę. Aaahhh...
pati31 dzięki:* jak coś, jesteśmy w kontakcie. Jesteś kochana. Narazie piszę z komórki, odzyskam laptopa to się z Tobą skontaktuję. Dzięki

JA SOBIE WYBACZYŁAM. Lżej mi się z tym żyje. Mam inne problemy i ważniejsze jak ON. Owszem on jest przyczyną tych problemów a moim zadaniem jest to wszystko ponaprawiać. NIE MAM DOŁÓW ZWIĄZANYCH Z TĘSKNOTĄ, WYRZUTAMI. Jego jako wspomnienia miłości już nie ma. Świadoma jestem jaki jest i co może dać i zabrać w zamian. JUŻ NIE JESTEM ŚLEPA I GŁUCHA. W rozmowach nie pozwalam na manipulację - dziś ją widzę. Ostatnio wmawiał synowi jaki to z niego dobry ojciec. Dobry ojciec dzwoni do syna i to często. Dzwoni tylko syn nie odbiera połączeń. Przysłuchiwałam się początkowo spokojnie tłumaczeniom syna. Próbował wytłumaczyć ojcu na różne sposoby, że telefonów od niego nie było po prostu, to nie możliwe, może numer pomylił . Pojawiła się myśl - właśnie tak ja się kiedyś tłumaczyłam, tłumaczyłam na wiele sposobów i dziwiłam sie jak facet nie rozumie spraw prostych i oczywistych. Zainterweniowałam, uważasz, że twój syn debilem jest i nie umie odczytać wiadomości z sieci. Skoro mówi Ci, że żaden sms z informacją o twoich próbach połączeń nie był wyświetlony, to znaczy, że nie dzwoniłeś i koniec tej manipulacji i obarczaniem kogoś winą za to co nie wydarzyło się i nie istnieje. Nie dzwoniłeś i nie rób z siebie ofiary i nie wmawiaj synowi ślepoty, ułomności umysłu.
Tarantello ja się brzydzę mojego ex. On wizualnie i on z tą pustką... z tymi cechami jest obleśny, wstrętny. Nie tęsknię, bo nie mam za czym. Patrzę na niego z politowaniem. Taki mały, pusty człowieczek zżynający się na wielkiego "gościa" - żenujące. Kiedyś pisałam, ze szkoda mi go...dzisiaj nie, dzisiaj wiem, że bez litości działa i ma wszystkich i wszystko w nosie. Totalnie bezwzględny koleś.

Ty Tarantello siedzisz w dołkach i dołach, bo nie wybaczyłaś sobie, ja siedzę w dołkach i dołach przez panikę. Boję się, że skrzywdzi mnie i dzieci a wręcz ogarnia mnie panika. Muszę być krok przed nim, muszę kontrolować sytuację. Kiedy sytuacja wyrównuje się odczuwam duuużą ulgę. Mam nadzieję, że w tym tygodniu uporam się z ostatnimi sprawami i zamknąć będę mogła rozdział pod tytułem "panika i trauma z nią związana". 
CZy da się wyleczyć zupełnie po takim związku ? Czas zaciera rany i wspomnienia. Jednak czyjeś jedno słowo sprawia powrót przeszłości. Tylko ja nie mam dobrych wspomnień. Tamte dobre z początków małżeństwa uleciały zupełnie, zniknęły. Ja mam obraz okrutnika, kłamcy, oszusta. Mnie jego zdrady z kobietami już nie bolą,  bolą  do dziś jego zdrady finansowe. Boli mnie świadomość, że taki człowiek jest ojcem moich dzieci. Nie rozdrapuję już ran a jedynie zapobiegam nieszczęściu. Pogodziłam się z wieloma sprawami i samą sobą. Tak masz rację to była i jest psychiatryczna bajka

Wszyscy mi mówią, że wyglądam kwitnąco i tak się czuję

Nieźle się ubawiłam czytając ten post:)
Cóż to chce przekazać Norbert?
Hm.  Kobieta, żona i matka MA BYĆ SIŁACZKĄ. To przecież Ona odpowiada za małżeństwo, wychowanie dzieci i postępowanie męża:) A Pan Mąż-robaczek mały-nic nie musi:) AAA i jeszcze to: jak by któraś miała wątpliwości to musi pamiętać że, w razie co wina spadnie na SIŁACZKĘ!!!!I niech nie będzie taka szczęśliwa.
HA HA HA

A nad czym tu się zastanawiać? Rozwód z orzekaniem o winie? Jeśli tak, to należy Ci się jak psu buda.

To jest żart jakiś?
Nie ma to jak komentarz wyrwany z kontekstu bez zapoznania się ze sprawą. Co tu ratować? Czy to było do Zofii? No to już są jaja. Jaja!