Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Podziwiam Zofię za to, że widzi sens, że się nie poddaje, że chce działa. To niesamowite.

Zosiu jesteś wielka.
My też będziemy, tylko to potrwa.
Czytam i uczę się. Dzięki wielkie

       to ja mam lepiej, mój zawsze pieniądze będzie miał ,  może przelew wejdzie o 12- tej a może po 16- tej...a duże, bardzo duże pieniądze on zarobi za chwilę . Wierzcie mi, kiedyś wierzyłam w te bajki. Dzisiaj patrzę z politowaniem na biznesmena nieudacznika. Dzisiaj wiem, że w jego działaniu nie ma logiki, on działa dla samego działania. Kupuje towary dla samego kupowania. Jeśli raz i drugi nie zarobi nie zmusza go to przemyśleń, przeliczeń. Zero opłacalności go nie odstraszy, nie przerazi, ponieważ już za chwilę znowu kupi i sprzeda i tym razem już zarobi krocie i firma na giełdę trafi Miałam jechać z nim na ryby do Australii, bo już, już zaraz będzie nas na to stać i koleżankę odwiedzimy mieszkającą tam. Koleżanka już nie żyje, ja nie jestem już jego żoną i kasy jak nie było tak nie ma. Owszem ostatnio udało mu się zarobić 100 tyś + kolejna setę przywłaszczyć, ale kasy tej już nie ma. Zapewne włożył ją w towar i kolejny raz straci...oczywiście nie wszystko, ale kilka dziesiątek na pewno.

Anstawio  on tego nie zmieni i się nie zmieni a taki jaki jest nie pasuje Ci to może warto wymienić jego ( może mniej wadliwy towar Ci się trafi )  On zadłuża się, olewa niezarabianie i kłopoty a ty masz dodatkową pracę wziąć? Lubisz tyrać, tyraj i zarobione pieniądze wydaj na wycieczkę do Hiszpanii - polecam .  Wytłumacz mi dlaczego chcesz go wyręczać, rozwiązywać za niego problemy. To nie jest dziecko i nie jesteś za niego odpowiedzialna. Nie wiem ile Twój mąż/ partner ma lat, ale chyba już czas, aby sam był za siebie odpowiedzialny.

Sorki ale napisałaś najgłupsze zdanie jakie napisać mogła kobieta, "  Cóż,życie trzeba przecierpieć,nie przeżyć." Nie kochana, życie trzeba przeżyć i to jak najlepiej się da, i przeżywasz go tylko jeden raz. Nigdy tego nie zaznasz (szczęścia) przy swoim obecnym, przy nim masz pewność przecierpienia swoich dni. Szkoda życia dziewczyno....
Nie obraź się, ale facet ma ful service i jeszcze Twoją pensję do dyspozycji i to z dwóch prac - Anstawio to jakaś masakra. Jemu opłaca się poleżeć i poczekać na Ciebie "dostarczyciela punktów, na Ciebie jako pomocy domowej. A gdzie Ty w tym wszystkim jesteś ? Gdzie Twoje przyjemności ? a za pieniądze masz wycieczki,  kilka kurtek i to w rożnym fasonie i kolorze na zimę. Wiosną fryzier i odjechania nowa fryzurka i botoks... i świat już jest piękny

Nie wiem sama czy jestem silna....wiem, że silna nie byłam.....rozczaruję Cię, słaba byłam i to bardzo...
W dniu 18 urodzin dostałam klucze od M2. Musiałam też sama zabiegać o przetrwanie. Dostawałam pieniądze (alimenty) od rodziców, ale nie starczało mi to na przeżycie. Ambicja nie pozwoliła mi na proszenie ich o więcej. Sama zdobywałam pieniądze jeżdżąc za granicę na handelek. Moim marzeniem był wyjazd do USA. Kiedy odłożyłam, na tamte czasy pokaźną kwotę i po wizę miałam startować, poznałam królewicza z bajki. Był dobrym człowiekiem. Nie był jakimś przystojniakiem, ale był dobry. Zauroczył mnie swoją dobrocią, charyzmą, troskliwością, opiekuńczością. On o wyjeździe z kraju nie chciał słyszeć i dosłownie szalał bym nie wyjeżdżała. Wtedy byłam silną, odważną i przedsiębiorczą osobą. On rozwodnik bez grosza przy duszy, ale ja nie byłam materialistką i nie zastanowiła mnie ta sytuacja. On dobry, obrotny. Przejął moje pieniądze po ślubie i tak zarządzał...szkoda gadać....kupił dom w stylu kanadyjskim. Płacił ochoczo w ciemno. Nawet za grzejniki zapłacił nie widząc tych grzejników....firma ogłosiła upadłość. Straciliśmy dom i mieszkanie. Sprzedać musiałam mieszkanie by na te grzejniki starczyło i na podłogówkę. Ciężko było mi przełknąć tą stratę. Zamieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Otworzyliśmy firmę za bankowe pieniądze. Pracowaliśmy oboje + moja mama i jej mąż. Mamy mąż odszedł od niej (z przyjaciółką domu )więc i z firmy musiał odejść. Firma w krótkim czasie chyliła się, chyliła aż upadła. Silna nie byłam. Płakałam w tajemnicy, by małżonkowi przykrości nie sprawiać. Widziałam jak starał się przetrwać na rynku, jak dużo pracował. Okazało się, że i po nocach pracował.... z panienką. Długi i zdrada męża, i wizja komorników, i małe dzieci i brak własnego dachu nad głowa.... Błagać gotowa byłam go o pozostanie. Odszedł z panienką po rozmowie wspólnej, w której jej miłość wyznawał o 4 nad ranem. Nie, to ja ich w knajpce zostawiłam ! Wyszłam nie rozumiejąc po co mnie zaprosił na rozmowę...myślałam , że chce  panience powiedzieć w mojej obecności, że to już koniec, kocham żonę i nie nachodź mnie więcej a on mnie powiedział przy niej, kocham ją, uwielbiam. Zostawiłam ich i nie byłam silna. Wyłam z bólu, z poniżenia. Błagać go chciałam o powrót, najważniejsze były pieniądze.... długów mieliśmy kilkaset tysięcy. Miałam świadomość, że nie utrzymam dzieci. Nie zdążyłam prosić, wrócił po kilkunastu godzinach. Zostaliśmy razem. Czułam do siebie obrzydzenie przez kilka lat. Czułam, ze sprzedałam się za pieniądze. Kochałam męża, ale ta rozmowa, to wyznanie miłości przy mnie innej kobiecie.... często mi brzmiało u uszach.
Za kilka lat mąż zarobił większą kasę. Kupiliśmy dom. Nie spłaciliśmy długów tylko kupiliśmy dom. Komornicy zlicytowali go i samochód przy okazji. Wtedy byłam w totalnej rozsypce....miałam czarne myśli. Kolejny raz miał do mnie pretensje, że nie radzę sobie psychicznie, że jestem w dole. Pytałam go tysiące razy czy stać nas na zakup domu, czy nie lepiej będzie spłacić długi. On zarobi i na to i na to. Zarobił na dom, na długi już nie. Myśli miałam wtedy straszne.....dzieci też chciałam ze sobą zabrać.......byłam wrakiem człowieka a on patrzył na mnie i mówił, a co by było żebym ja się też poddał. Miałam gotową odpowiedź, ale jej nigdy nie usłyszał. Po czasie zaproponowałam mu wspólny wyjazd do USA. Proponowałam, chociaż na rok pojedźmy. On ciężko pracować nie będzie, on zaraz zarobi pieniądze i to duże pieniądze. Różne firmy zakładał sam, z kolegami. Wszystkie startowały z rozmachem, kończyły kłopotami finansowymi. Myślałam, że pecha ma facet. Do Boga modliłam się o trochę szczęścia.
Znalazł pracę i to dobrze płatną. Zarządzał firmą....właściwie to nawet ją organizował. Tam poznał obecną partnerkę. Plotki chodzą, że razem kombinowali towarem na lewo. Nie wiem czy towarem, ale że kombinowali na lewo - byłam pewna. Romans kwitł, w firmie działo się coraz gorzej. Znowu nie radziłam sobie z sytuacją. Doszły pijackie awantury , przemoc psychiczna. I znowu ja bezradna, bezsilna.
60 tabletek miało zakończyć moje nic nie warte życie, moją niemoc.  W trakcie przebudzania czułam rozczarowanie. Zastanawiałam się czy to możliwe, by po śmierci widzieć  żyjące jeszcze osoby. Mama, mąż ....widziałam ich, coś mówili ale nie wiem co, nie rozumiałam ich słów. Może i z nimi rozmawiałam , na pewno z nimi rozmawiałam, ale nie wiedziałam o czym, nie pamiętałam ich i swoich słów.Myślałam, znowu mam pecha, przeżyłam , ale i myśl o innym wymiarze się pojawiła.  Nie raz po wyjściu ze szpitala dochodziłam do wniosku, ze jednak umarłam i w piekle jestem, nie wiem za co, ale w piekle jestem na pewno ; listopad- choroba i śmierć ojca, grudzień- przyłapuję męża na rozmowie z kwiatuszkiem, styczeń -ostre awantury robi mi mąż, luty- po kolejnej awanturze wyprowadza się, marzec - udowodniłam mu romans, maj- wypadek syna na motorze, przegrałam też sprawę w sądzie o pieniacze po moim ojcu, pieniądze tak bardzo mi teraz potrzebne. Sądu do sądu podać nie mogę a to sąd zlekceważył dowody, zakpił z prawa.
Pierwszego listopada nie odwiedziłam grobów. Bałam się cmentarza, bałam się, ze zobaczę tam swój grób i będę miała pewność, że w piekle jestem.
Już na groby bliskich chodzę bez traumy. Już nie oglądam się czy nie ma tam w pobliżu wyrytego mojego imienia i nazwiska. Wiem, że żyję i już moje życie zależy ode mnie. Nie wiem czy byłabym taka gdybym nie musiała zadbać o dzieci. Po prostu mam świadomość, że ich wlany ojciec chce im zrobić krzywdę a ja mam obowiązek ochronić je przed tym. Raz je zawiodłam....wiele razy je zawiodłam, ale jeden raz chciałam je opuścić i nigdy więcej tego nie zrobię. Dzieci są świadome ojca i zagrożenia. Walczę, bo mam o co i dla kogo.
   
Nie mówcie, mi że jestem silna. Jestem świadoma, ale nie silna!
Dzisiaj umiem sama ze sobą szczerze pogadać .
Dzisiaj umiem być obiektywna. Dziś już nie chcę oszukiwać siebie.

Swoje dzieci zawsze uczyłam, "z każdej sytuacji jest wyjście". Jest ! ale trzeba mieć świadomość sytuacji, zobaczyć ją jaka ona jest a nie jaką chcielibyśmy widzieć. Dzisiaj jestem świadoma. Jak czytam, jak tęsknicie za człowiekiem który was rani, lekceważy to pytam za czym tęsknisz dziewczyno ? za czym ja tęskniłam ? za kimś kto nie był tego wart! za kimś kto bawił się moim kosztem, za kimś kto rujnuje bezmyślnie moje życie . I kolejne pytanie, gdzie ja byłam ? byłam obok niego z głową w chmurach i marzyłam o miłości, szczęściu, powodzeniu, stabilizacji. Marzyłam o tym czego ten człowiek nie był w stanie mi dać. Już umiem sobie powiedzieć, nigdy nie było rycerza na białym koniu. Był człowiek marny, który sprawił, iż mój rozsądek był uśpiony? nieobecny? . Dzisiaj mówię sobie z każdej sytuacji jest wyjście, ale mam ŚWIADOMOŚĆ SYTUACJI a nie jej zniekształconą wizję. Nie jestem silna, jestem świadoma, obiektywna i szczera ze sobą JESTEM TYLKO REALISTKĄ.

Witaj Zofio. Twoja historia mnie poruszyła. Może też dlatego,że ja od męża ciągle słyszę: za tydz zaczynam nowe zlecenie,więc kasa będzie... I tak w kółko... Szkoda tylko,że to zlecenie jest ciągle od tego samego pracodawcy,który już pół roku mu faktur nie wypłaca! Nie dziwię Ci się,że próbowałaś popełnić samobójstwo. Ja rok temu pocięłam sobie rękę. I yeraz mam bliznę,już do końca życia... Nigdy więcej! I mimo iż rozum i ludzie mówi uciekaj,to emocje mówią coś innego... Dojrzewam do decyzji, powoli. Jeżeli z nim zostanę, to stracę szacunek do siebie, a on już w ogóle mnie nie będzie szsnował. Pytanie tylko, czy są na świecie mężczyźni godni naszej uwagi?? Zofio,dużo spokoju, radości i siły Ci życzę!!

Wielokropku dzięki   wierzę Ci bezgranicznie i jeśli piszesz, że na tym polega siła,  to śmiało mogę napisać JESTEM SILNĄ OSOBĄ
Mnie nigdy na myśl nie przyszło, że po swojej przygodzie mam PRAWO mówić, iż silna jestem. Dzięki za sprostowanie   To nie wynika z obrony to wynika ze świadomości, cholernej, przeklętej świadomości mojej....inni walczą o życie tak jak moja przyjaciółka a ja je oddawałam gratis. Nie z tchórzostwa to robiłam, ale z uczucia BEZNADZIEI. W niczym sensu nie dostrzegałam i zamiast walczyć taki gratis mężowi dać chciałam. On na niego czekał, czułam to.....Złego nie ma nic w tym stwierdzeniu, ale w mojej ocenie ono mi się nie należy.

Wszystko co wymieniłaś mnie dotyczy   więc jestem silna? Potrzebuję jeszcze czasu by przeanalizować, poukładać to o czym piszesz i przyswoić, nie da się tak na pstryk zmienić swojego nastawienia. Dzięki Ci za ten post.   

Ten cud to spadnięcie na samo swoje dno.
Każdy człowiek ma swoje dno; jedni wyżej, inni niżej.
Są też takie osoby, które od tego dna nie decydują się odbić. Wolą znane bajorko od nieznanego życia.
Co dla kogo lepsze? Dla niektórych - samoświadomość, dla niektórych - oddanie decydowania o sobie innym.

Jeśli dziecko na początku swego żywota nie chodziło, to później też trzeba go nazywać niechodzącym? Człowiek zmienia się, na szczęście.

Zosiu tu wyraźnie piszesz o mnie,a przecież mnie nie znasz

Ja też jestem silną kobietą!!!
Sam fakt,że żyje o tym świadczy i wierzcie mi,że nie fantazjuję.

Kiedyś miałam kierownika-molestowanie,a jak się skapnął,że nic z tego,mobbing. Kiedy zrozumiałam,że albo on albo ja,zawiadomiłam zarząd i wywalili go ,mam nadzieję,ze to go nauczy szacunku do kobiet,bo gnojek z niego był jakich mało!
Wywalczyłam alimenty na moją najmłodszą córeczkę przez rząd niemiecki,bo tatuś i jego pani byli pewni,że mogę im skoczyć,bo on pracuje w Niemczech. I ja tak myślałam,kiedy polski komornik rozłożył ręce. Ale nie poddałam się. Po roku zaczęły wpływać pierwsze pieniądze i tak jest do dziś. Niemcy do mnie na konto alimenty wpłacają,a ja oddaję opiece i tak w kółko,ale cóż nie ufam gnojkowi,a tylko ja mogę to odkręcić,a nie odkręcę

Teraz dostałam niemieckie rodzinne i załatwiłam je sama! Tatuś się nie zgadzał! Ale jak widać nie musiał Prawie półtora roku to pilotowałam i nie zwątpiłam,choć chcieli mnie odstrzelić
Czekam na sporą spłatę,ale na razie na nic nie liczę,ważne,żeby na bieżąco dostawać
Moją największą nagrodą za ten trud jest poczucie sprawiedliwości i ich głupie miny,kiedy niemiecki komornik położył łapę na wypłacie

I tak jeszcze kilka rzeczy mogłabym wypisać...Kurde załatwiam sprawy,których wielu by nie załatwiło...dlaczego uznawałam się za słabą? Dlaczego miałam taką cholerną pewność,że nie przeżyję bez eksa ani jednego dnia? Że będę miała depresję i pójdę do szpitala? Że zacznę pić i się stoczę???
Jakim prawem tak źle o sobie myślałam? Jak mogłam być taka ślepa i czuć się taką marnością?

Jestem silna i mam wielki potencjał. Mam złe dni,wręcz krytyczne,ale teraz zaczynam myśleć,że inni je też mają i ja nie jestem przez to gorsza-daję im pozwolenie. Sobie daję pozwolenie na to aby czuć się czasem źle. Nie jestem robotem,mam uczucia,a że jestem nadwrażliwcem...

Chcę posiąść spokój i mądrość Wielokropka,siłę i wytrwałość w walce o siebie i dzieci Zosi i roztropność,wyczucie i poczucie zwycięstwa Tarantelki

Kocham Was mądre kobiety :*

Z ostatniej chwili:
On zgadza się,żebym pomogła mu w spłacie kredytu
Ech co za łaskawca:)
Tyle tylko,że zastanawiam się na jakie konto przelać gotówkę-na jego czy na windykację?
Pomyślę. Bo był taki rok kiedy kredyt spłacaliśmy w niższej racie-ale na koncie saldo nie zmalało,a wręcz odsetki urosły.
Ja miałam na głowie wszystko-dom,sprawy urzędowe,sprawy w sądzie itp. On miał obowiązek pilotować spłatę kredytu. Oczy mi na wierzch wyszły kiedy go w końcu za rączkę wzięłam i do windykacji z nim poszłam... O nie-ja za ten rok nie odpowiadam i nie zobowiązuję się odpowiadać. Co jednak nie znaczy,że nie wpłacę ustaloną we własnym sumieniu i możliwości sumę,bo niestety ta suma będzie nie z moich pieniędzy,a z rodzinnego mojego dziecka.
W związku z zaistniałą sytuacją on może-znieść sprawę alimentacyjną,bo jego dziecko skończyło edukację,przejść w pracy na zmiany (ok 900+) ,wyjechać (choćby sezonowo) do pracy za granicę. No tak...ale kto to teraz załatwi? A i po co? Lepiej gadać na prawo i lewo,że go z długiem wyrzuciłam z domu! Zła kobieta jestem

PRZEMYŚLAŁAM.....JAK Z ANOREKSJĄ...JAK ANOREKTYCZKA....widziałam siebie słabą. Inni mówili mi, jesteś silna, ale traktowałam to jako pochlebstwa na wyrost, zwrot grzecznościowy, "głaskanie po głowie". Nie wierzyłam w swoją siłę , postrzegałam się za idącą do przodu, ale słabą.
Upadłam , podniosłam się, biegnę do wytyczonego celu, ucząc się po drodze szczerości ze sobą.
Tak, tylko czasami nie miałam siły i nie czuję się gruboskórna i nieczuła.
Umiem mówić głośno, że jest mi przykro, złoszczę się rzadko, coraz rzadziej i płaczę....długo nie mogłam płakać- jakąś blokadę miałam. Teraz potrafię, jeszcze nie jest to morze łez, ale zawsze ulgę daje.
Pomoc - potrafię o nią prosić. Bywa i tak, że muszę o nią prosić.
Wsparcie dostaję w słowach wypowiadanych przez kogoś nawet bezwiednie...zadzwonił wczoraj mąż partnerki mojego byłego ( ) z prośbą o poradę...kiedyś słyszał od męża mojego , że wariatką jestem...teraz kiedy poznaliśmy się lepiej( w rozmowach telefonicznych trwającymi godzinami) słyszę, "jesteś mądrą kobietą, poradź mi". Kazałam powtórzyć...rozpłakałam się . Ktoś spontanicznie mi to mówi, potwierdza,i w ten sposób dowartościowuje. Wiesz Wielokropku, miałam wiele chwil zwątpienia...brat powiedział, M mi mówił, że agresywna byłaś nie tylko w stosunku do niego, ale także kobietę, która u ciebie sprzątała po awanturze z domu wyrzuciłaś...to był moment kiedy przeraziłam się, przeraziłam bo ja takiej sceny nie pamiętałam, a jak tej, to może i wielu innych, to może mąż ma rację, może jestem szalona. Awanturnicą nie jestem a tu słyszę, że i awanturę zrobiłam, i wyrzuciłam. Kilka minut trwało szukanie w pamięci tego wydarzenia. Nie znalazłam. Zapytałam syna...zaprzeczył i powiedział, wierzysz w to co ojciec komuś nakłamał ! Kłamał też w ostatniej rozmowie. Skarżył się na mnie do syna, mama mnie z nożem ganiała i to nie raz...i inni w te bzdury wiarę mu dawali. Gdyby brat i te słowa wtedy dodał, nie zastanawiałabym się nad prawdziwością nawet sekundę Wyjaśniły się zagadkowe słowa brata o mojej agresji

A na dowód, że silna kobieta może nie wierzyć, iż silną jest, przytoczę słowa l_krecji

Na szczęście ja też Na szczęście należę do tych co chcą się zmieniać, uczyć. Analizuję, analizuję, wnioski wyciągam - uczę się siebie zmieniać.
Dziękuję Ci  Wielokropku we własnym i l_krecji imieniu

Dziękuję Zosiu,że napisałaś te słowa. W sumie nie żałuję, że postąpiłam jak postąpiłam. To dzięki temu dowiedziałam się naprawdę jaki jest mój mąż. Nie mogłam przewidzieć, że do końca kłamał tak wiarygodnie, że ufałam.
Usprawiedliwiałam go też stanowczo za długo, ale nadszedł czas, gdy wszystkie gwiazdy na niebie powiedziały "dziewczyno nie jest Ciebie wart". Dam radę bo mam rodzinę, znajomych, mieszkanie, pracę i jeszcze zdrowie.
Nigdy więcej krętactw i kłamstw. Żadne słówka tylko czyny.
Nie zawsze jestem na bieżąco bo jak czytam o następnej i następnej, którą mąż zdradził, wyć mi się chce i wszystko wraca na nowo. Wiem,że piszą głównie ludzie mocno pokiereszowani i doświadczeni przez los. Dobrze,że piszą Ci którzy mimo swoich przeżyć pomagają innym w walce o siebie i swoje szczęście. Pokazują, że można żyć dalej i kiedy trzeba wstrząsają by wyrwać nas z uśpienia. Szacunek Zofio, jesteś dla innych nie myślisz tylko o sobie.

Czy mamy siłę i odwagę ? Chyba nie, ale nie mamy wyjścia, szanujemy się i to nas pcha do przodu.
No i tak ja pisze wyżej L-ukrecja musimy chcieć, a do tego jest bardzo dłuuuuga droga. Często żyjemy złudzeniami i tak naprawdę nie wiemy czego chcemy. Przychodzi jednak moment, że ruszamy z miejsca bo ileż można. Choćby małymi kroczkami,trzeba iść dalej.

Brakuje mi  wiary ,jestem taka ulomna ,jak mam wstac?
Brakuje mi juz sil ............................,a moze za duzo  chce ,moze tak naprawde tak wyglada zycie?
Boje sie byc sama ,ale czy i tak nie jestem?
Brakuje mi sil na nic ,niewiem dlaczego tak opadalam z sil................
Moja samoocena jest tak niska ze nizej byc nie moze ,ciagle chce czegos na co mnie nie stac
Jak zyc ,i jak wstac .................

Rozpoczęłaś swoją terapię?

Liwio,
Twój brak decyzji jest decyzją.
Decyzją o trwaniu w marazmie.
Decyzją o trwaniu w beznadziei.
Decyzją o byciu nieszczęśliwą.

To Twoje życie.
Ty podejmujesz wszelkie decyzje Twego życia dotyczące.

Powtarzam jak mantrę.
MOŻNA być szczęśliwym/szczęśliwą.
Nie jest to jednak rzecz obowiązkowa.

Dlaczego my kobiety na siłę chcemy być szczęśliwe z facetami, z którymi nie jesteśmy szczęśliwe ? Przecież nie kupujemy za dużych sukienek bądź za małych, tylko takie które na nas pasują ;-)
Potem to wygląda tak : spotyka się połówka pomarańczy (kobieta) i połówka kiwi (facet), nie pasują do siebie. Więc co robi pomarańcza ? stara się dopasować i kombinuje i kurczy się i cierpi bo to boli i nie jest już tą samą połówką pomarańczy ale i tak nigdy nie będzie jak kiwi
Może głupie zobrazowanie ale nic na siłę się nie da, a dokładnie życie w nieszczęściu to też decyzja. Nic nie robić to decyzja, odejść to decyzja, płakać to też decyzja. Oby jak najwięcej mądrych decyzji !!!!

Ja też się bałam...
Bałam to za mało powiedziane. Paraliżował mnie strach i pewność,że sama sobie nie dam rady,że już na zawsze zostanę SAMA-i to sama mnie otumaniało. Co znaczy być samej? Dlaczego mając dzieci,mówiłam,że będę sama? A nawet gdyby,teraz od kilku dni jestem rzeczywiście w domu sama. I wiecie co? Zdałam sobie sprawę,że ja nigdy odkąd pamiętam nie byłam sama choćby jednego dnia! Stąd przerażenie sprzed kilku dni... Bałam się. Bałam się,że spotkam SIEBIE! Wizja kilku dni samej z sobą nie napawała mnie radością,budziła lęk...bo przecież ja,żeby uciec od siebie znajdowałam towarzystwo. Kogokolwiek,a później alkohol mi towarzyszył. Wszystko byle nie spotkać siebie,nie przyglądać się,nie wsłuchać w swoje potrzeby...dlaczego? Dlatego,że dla siebie samej ja nie byłam atrakcyjna towarzysko,nie było ważne,nie było mowy o tym,co ja lubię robić-bo ważne było co on,ona,ono lubi... To bardzo smutne...

Ale stanęłam twarzą w twarz z sobą.
I muszę przyznać,że rozpieszczam się
Robię co chcę,kiedy chcę i z kim chcę (bez przesady,ja nie o tym ).
Kiedy ja chcę:spotykam się z przyjaciółmi ,idę na spacer,oglądam filmy,serfuję po necie,śpię na golasa-jestem wolna!!!
Jestem wolnym człowiekiem

Ale,żeby dojść do tego,jak już wiele razy pisałam tu,musiałam dojść do swego dna. Musiało tak zaboleć,że nieomal nie umarłam. Faceci dali mi w kość na wszelkie możliwe sposoby...ale dziś wiem,że ja na to im pozwalałam,a pozwalałam,bo nie byłam świadoma swojego zaburzenia-niezaspokojonego głodu miłości w dzieciństwie.
Staram się być rodzicem dla samej siebie. I przyjacielem. Wyłanczam stację nadawczą z dzieciństwa z naleciałościami z wielu traumatycznych zdarzeń w moim życiu. Koniec z: musisz, weź zrób,powinnaś,jak możesz,bo ty zawsze,ale z ciebie leń,rusz się,znowu? co z ciebie za...

Nie nienawidzę mężczyzn. Odpowiadam uśmiechem na uśmiech. Ale jestem zablokowana i nie wyobrażam sobie ani seksu,ani związku... Pewnie minie. I cieszę się z tej blokady. Tak jest dobrze. Musi coś umrzeć,już dogorywa,gdyż od dawna jest w agonii... A potem będzie żałoba. Ale nie zamierzam chodzić w czerni z miną pokutnicy
Żałoba to czas dla mnie,czas na remanent,na refleksję.

I myślę sobie,że jak ja pokonałam lęk podając w ten sposób sobie samej pomocną dłoń,to każda może to zrobić...
Może,jeśli tylko naprawdę będzie tego chcieć-miłości,szacunku i spokoju-DLA SIEBIE SAMEJ.

Jeszcze brakuje mi płaczu...moje uczucia są tak skopane,że jeszcze nie umiem płakać...

Wielokroku kochany Ty mnie dziękujesz?

Całe życie uciekałam...
Teraz zatrzymałam się,zastanowiłam i ruszam w drogę kompletnie mi nie znaną,zdezorientowana,choć intuicja podpowiada mi-dobrze robisz idź! A ja...już wierzę mojej intuicji,ona tyle razy mnie ostrzegała...ech...nie słuchałam jej,udawałam,że nie widzę,nie czuję i w nogi!!!

Zmieniło się też we mnie jeszcze coś,czego nie rozumiem... Przestałam rozpamiętywać przeszłość,co wcześniej nie było wykonalne...ciągle tarzałam się w swoim śmierdzącym błotku dobijając się...

Wybacz Wielokropku za tą wiadomość @.

Liwio,
wybaczyłam.
Dziękuję za zaufanie. Przeczytaj mail'a.

Witajcie. Moje wypowiedzi są dosyć rozbiegane emocjonalnie. W tym momencie,moim jedynym problemem są finanse. Ale wczoraj pojawiło się światełko w tunelu, dodatkowa praca spadła mi z nieba. Być może stworzy mi to szansę na wyprowadzkę. Narazie spędzam czas w drugiej sypialni. Na początku było ciężko,ale teraz luz:) Odezwał się też do mnie znajomy z UK, którego nie widziałam chyba z 10 lat. Ale to też typ ?bad boy? niestety... Już ich rozpoznaję:) Zresztą patrząc wstecz to ja miałam tylko takich znajomych... Zaprasza mnie na weekend do UK. I nie wiem co robić? Nie myślę o związaniu się z tym chłopakiem, narazie nie myślę o byciu z żadnym facetem... Poza tym nie mam już zamiaru zabiegać o faceta,o nie! Nie wiem też co ten znajomy sobie myśli. Proponuje mi ten weekend jako formę relaksu, oderwania się na chwilę z toksycznego związku, wygadania się... takie tam bajery. Chodzi tylko o to,czy pojechać... Może poczekać do rozwodu i nie robić sobie narazie bałaganu... Ostatnio doszłam do wniosku,że kiedyś podejmowanie głupich decyzji było takie proste. A teraz podjęcie dobrej decyzji stanowi problem...

Muszę to wszystko przemyśleć,dlatego też pytam was. Tutaj zawsze można otrzymać dobrą podpowiedź:) Z mężem mieszkamy razem,ale obok. Przyzwyczajam się... Tylko ten brak gotówki mnie dobija. Jeżeli pojechałabym do UK, to nie chcę,żeby ten koleś sobie myślał,że zaprosił mnie,a ja rzucam wszystko i lecę! No zobaczymy... A jak Pati u Ciebie?Czytam,że emocji dużo. Dużo się dzieje... Ja mam potworne wahania nastrojów. Od złości po euforię. Odezwałam się do paru koleżanek,które znały mojego męża, wszystkie mówią: odejdź! Większość mówi: uciekaj! Ale najgorsze jest to,że ja nie odchodzę,bo on ma problemy finansowe,bo on nie ma wypłaty,bo nie chcę go zostawić na lodzie! On,on,on... Wczotaj był w domu z kolegą. I mimo,iż dwa tyg temu zrobiłam temu kolesiowi aferę,żeby już więcej do naszego mieszkania nie przychodził,to on i tak nocował w sobotę,wczoraj był. No i jaranie codziennie standart. Ale już nie chce mi się na to narzekać. Powoli próbuję się z tego wykręcać. Pati,bądź silna:) w końcu sport babka z ciebie;) w jakim mieście mieszkasz,lub w której części uk? Buziaki:*

moje drogie Panie, jak was czytam to dochodze do wniosku, ze mezczyzni jednak szybciej dojrzewaja i maja wiecej oleju w glowie niz kobiety.

Nie wyobrazam sobie, zeby jakikolwiek normalny mezczyzna opieral, obslugiwal, utrzymywal i jeszcze na dokladke kochal kobiete nie warta tego. Kobiete bezrobotna, obiboka, lenia i brudasa w domu, wloczaca sie z kumpelkami po barach i innych miejscach rozrywki, sprowadzajacej kolesiowny na wieczory i noce na popijawy w domu, itp. I jeszcze mialby ten mezczyzna dylematy, zostawic ja czy nie, bo przeciez bez niej to on zginie, noge mu urwie albo co.

Taka paniusia kopa na rozped by dostala po mniej wiecej roku ww. pozycia od wkurzonego malzonka. I mialby swieta racje jakby to zrobil. A tu placze i lamenty nad nic niewartymi chuncwotami, leniami, oszustami, psychopatami.

No fakt, jest nad czym ryczec. Chyba nad wlasna glupota. I zmarnowanymi latami.

Daje punkt facetom za ich zdrowy egoizm. Za niezdrowy oczywiscie co innego w prezencie moga otrzymac..ale to sie na forum nie nadaje.

Apropos wyjazdu do bad boya z UK - pomysl jak kula w plot. Zamiast najpierw wyjsc z jednego bagna, chcesz Anstawio juz w drugie wpasc? A moze pozyj troche bez mezczyzny???

z decyzja chcialam napisac ,ale to my kobiety mamy wieksza inteligencje emocjonalna ,do tego rodzimy dzieci dlatego nasza milosc jest inna glebsza.
Zazwyczaj z tego co czytam to na drani trafiaja wartosciowe kobiety.......
Jedne z nas sa slabsze inne silniejsze .....
W mojej sytuacji gdybym nie miala dzieci nie obejrzalabym sie za siebie ,jednak dzieci zobowiazuja i wiarza...

bzdura do kwadratu.

Twoje zobowiazanie wobec dzieci to dac im spokojny, bezpieczny i szczesliwy dom, nawet jesli ubogi. A co im teraz dajesz?

I prosze nie pisz, ze tam w tym Londynie sobie nie poradzisz. Bylam, zylam i wiem. Socjal na pozomie srednich zarobkow w PL.

Ja tez jestem za granica, droga zagranica, mam dwojke dzieci, oboje sie ucza, rosna i kosztuja coraz wiecej. mam mieszkanie na kredyt, robie sobie budzet co miesiac, ile mam i ile moge - i zyje i do tego wesolo i szczesliwie.

Jak sie chce to sie zrobi.Tylko trzeba chciec a nie chowac sie za dzieci, mame, rodzine, finanse i inne zaslony dymne.

I zapomnialam dodac, ze jestem od dwoch lat wesola rozwodka i czerpie z zycia pelna geba;) Z mezem bylabym pewnie jak kon w kieracie. Dziekuje, postoje.

stary znajomy nie zajac i poczeka a Ty, jak sama pisalas, masz pilniejsze sprawy i wydatki na glowie.

Jednka niezarbiam tyle ,zeby oplacac mieszkanie (co wiesz jaki drogi jest wynajem w londynie),rachunki i zycie.
Dostalabym alimenty ,ale znajac meza nibyly by regularne ,wiec bede musiala opierac sie na wlasnych dochodach ....

pati31,
mnie również bardzo ciekawi odpowiedź na to pytanie:

Uniezależnić się psychicznie. Można tego dokonać.

Chce zmian ,chce odejsc ,i zapomniec ,wlasnie tego chce ,najbardziej sie chce przestac bac i myslec ,ze jestem za slaba

owszem, masz to jak w banku Barcleys czy jakims tam innym National Bank of England - zmieni sie na gorsze.

no to poczekaj, i to da sie zalatwic. skoro az takich bodzcow potrzebujesz by zyc normalnie i godnie to faktycznie masz mocno zanizona poprzeczke tego wlasnego dna, ktorego musisz siegnac.

pewnie tak.

I pomyslec, ze ja w Twoim wieku tryskalam energia, cieszylam sie zyciem, wolnoscia, swoboda, kazdym nowym dniem, mlodoscia a Ty juz teraz dobrowolnie skazujesz sie na wegetacje i przyspieszone starzenie sie. Zamiast wziac sie w garsc i odmienic te egzystencje o 180 stopni. A potem zyc dlugo i szczesliwie.

a jakiego Ty wsparcia chcesz pati? jakiegos takiego jak "swietnie Cie rozumiem, sama to przeszlam, ale masz ciezko, wspolczuje Ci, trzymaj sie, dasz rade"...? cos takiego oglednego a przyjemnego w dotyku? Co Ci takie wsparcie da?

sorry, ja wylewam zimna wode na drzace w strachu przed wlasnym cieniem panny i panie. Czas dorosnac i wziac sie z zyciem za bary, bez domu rodzinnego i Malzenstwa. A moze jednak malzenstwa? Zadna to swieta instytucja:)

Jestem bardzo samotna,nawet niedokonca dopuszczam do siebie powage sytuacji ......
Wsparcie ,wiem ze najlepszym jest dobry kopniak
Jednak po kazdej wizycie prawnika wycofuje sie ze strachu ........
Macie racje czas dorosnac bo lepiej nie bedzie ,a niechce obudzic sie z reka w nocniku za pozno.....