Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

A ja mam pewność, dowody namacalne    mój były jest nim jest psychopatą

Było spotkanie u niego w firmie. Ja, młodszy syn i on..... chciał się z dziećmi spotkać więc miał okazję na spotkanie z młodszym. 5 listopada syn ściął długie włosy. Tata nie widział go jeszcze z krótkimi. Zaplanowałam godzinę szczerości . Spotkanie trwało 3 godz. Przez ten czas nie dawaliśmy się manipulować, zastraszać. Broniliśmy się przed oskarżeniami i nie mieliśmy dla drania litości. Szczerzy byliśmy do bólu. Były nie raz robił się czerwony na twarzy idąc w zaparte. Inni są nienormalni tylko on ok. . Udowadnialiśmy kłamstwa, zaniedbywania rodziny. Syn zdał egzamin na 6 z dorosłości, logicznego myślenia i odwagi. Mówił szczerze z ojcem, nazywał fakty po imieniu. Powiedział miedzy innymi,  jesteś oszustem, bo przysięgałeś mi na moje i brata życie, że wierny jesteś mamie i że jej  odwaliło. Widziałam ile syna to kosztowało, ale też wiem, że lżej mu będzie po wyrzuceniu tego co mu na wątrobie leżało. Nie wiedziałam o tym fakcie.... podziwiam syna i kocham go, kocham go chociaż nie wiem czy bardziej można kochać niż kochałam
Były małżonek nie mógł wyjść z podziwu dla samego siebie jaki to dobry z niego ojciec i syn. Jego mama była w domu opieki do którego dokładaliśmy kupę pieniędzy miesięcznie. Dokładaliśmy jak były , jak się skończyły rósł dług. Trzy miesiące temu znalazłam jej miejsce w tańszym domu opieki i przeniosłam. Warunki właściwie takie same a jej emerytura pokrywa koszta i zostanie jej jeszcze kilka setek na rozpustę. Po podpisaniu dokumentów( przez nią) przewiozłam ją do nowego domu. Babcia szczęśliwa, ja również.  Jest teraz bliżej miasta w którym mieszkamy... mąż o niczym nie wiedział....do dzisiaj. Kiedy w dzisiejszej rozmowie tak wychwalał się z bycia tym najlepszym synem, zapytałam, kiedy widziałeś mamę? Trzy tygodnie temu - padła odpowiedz. Syn zapytał, a gdzie ? i tu padła nazwa poprzedniego miasta jej domu opieki. Utwierdziliśmy się czy na pewno trzy tygodnie temu. Potwierdził kilka razy. Podpytałam, a jak się babcia czuła ? powiedział, ze marnie. Ujawniliśmy prawdę.. i powiedzieliśmy, że babcia kwitnąco wygląda i jest szczęśliwa..miny nie zmienił, oczy zrobiły mu się tylko złe. Syn dopowiedział, jeśli byłeś tam ( w poprzednim domu opieki) i widziałeś się ze staruszką i to jeszcze kiepsko wyglądającą to staruszki pomyliłeś. Smutne to wszystko....żenujące aaa dopowiedział, że to widocznie nie 3 tygodnie temu było tylko 3 miesiące ...żenada...
Jestem dumna z syna. Jestem załamana kogo ja sobie wybrałam za męża...
Rozmowa odbyła się w określonym celu. Udało się . Dostaliśmy co nam potrzebne było. Jestem o krok milowy do przodu w załatwieniu życiowej sprawy.
Bałam się tego spotkania a dzisiaj wiem , że bać się nie trzeba było i dawno trzeba było ją przeprowadzić. kazałam mu przeprosić za wszystko syna. Przeprosił. Wiem, że synowi należały się te słowa i trochę lżej mu z nimi będzie.
Dzisiaj widzę jego charakteropatię jak na dłoni...jak? jak ? jak? jak ja wcześniej tego nie widziałam ?

dopytywał się kilka razy kiedy syn ściął włosy i kiedy matkę przenieśliśmy. Poprosiłam o kartkę i zapisałam
PIOTR - 5 LISTOPAD
MAMA - 3 MIESIĄCE TEMU.
Zapytałam, czy masz gwoździe i młotek, bo należałoby Ci tą kartkę do czoła przybić i to tak żebyś napisy miał przed oczami i abyś mógł cały czas czytać by nie zapomnieć o dzieciach i matce.
Dopytywał się nas o wyrok na alimenty( pominął temat rozwodu (?)). Syn powiedział, że nic na ten temat nie wie a ja...mówił daj wyrok, skseruję... odpowiedziałam, dałam ci rękę, dałam ci synów, dałam  ci wiarę w twoją prawdomówność i nic już więcej nie mam ci do dania i nie dam.    Ja mam mu dawać wyrok? Ja mogę wyrok dać komornikowi i prokuratorowi ale nie jemu Niech idzie do sądu i  tam odbiera. Ode mnie już nic nie dostanie....poza faktami

Nie jestem silna tylko świadoma. Mam gorsze dni, dołki, ale nawet w nich pracuje nad ratowaniem rodziny. planuje , przewiduję, Kilka miesięcy byłam jak betka a dzisiaj nie. Najgorsza jest dla mnie bezsilność. Denerwuję sie kiedy nic nie idzie ale szukam wyjścia awaryjnego. Działanie nie pozwala zagrzać mi długo miejsca w dole i myśl o dzieciach. Ja już raz zwiodłam a one teraz nie maja prawa widzieć matki zapłakanej, bezradnej. One mają tylko mnie . Dużo jestem im winnam i z całej mocy staram się . Oczywiście wspomagam sie tabletkami n poprawienie nastroju ....działają. Dołki wydaja mi sie mniejsze a i wychodzenie z nich łatwiejsze.
Właśnie zaczyna działać tabletka nasenna. Uwielbiam ten stan, chociaż ciężko mi idzie pisanie na kompie w tym momencie . Tworzę wtedy nowe słowa polskie i kasuje je i od nowa mam zabawę.
Klopsiku będziesz dużo silniejsza jak ja. Wydaje mi się, ze się wykrzyczałaś a to ulgę przynosi. Ja ani krzyczeć ani płakać nie mogłam.

Nie zakazuj im spotkań im ten ojciec jest potrzebny. Dlaczego maja się czuć odkopnięte jak kundle One go tez kochają i nie rozumieją sytuacji. Oczywiście, lepszym rozwiązaniem jest wychodzenie dzieci z nim.
Jak trenowanie z workiem idzie ? Ściskam Cię i zapewniam, ze jeszcze z tych wspomnień będziesz sie śmiać.

A ja chcialabym pokochac bardzo...tylko nie ma kogo.....:(

No to masz Pati narcyza, Anstawia chyba też. Zapewniam Was, że im się tak tylko zdaje w kwestii tego jednego palca. Poza tym właśiwie co chcą udowodnić mówiąc w ten sposób? Psychofag z mojej przeszłości uważał, że psychiatrzy i psycholodzy są dla wariatów. Z perspektywy czasu stwierdzam, że wariat nigdy do psychologa nie pójdzie, jedynie ofiara wariata.

Bardzo fajnie dziewczyny, że zajmujecie się czym lubicie, to pozwala się oderwać. Joga, elegancko, fitness też, ja jestem szczególnie fanką zumby i pilatesu.

Anstawio uważaj, żeby Cię nie wpędził w kłopoty finansowe. Wtedy Cię pogrąży całkowicie. Ja mam przejścia z powodu nieodpowiedzialności jednego k... i wyrok komorniczy przyszedł na mnie, i jak to komornik powiedział, kiedy zapytałam dlaczego 'panią było łatwiej znaleźć, a on nie ma adresu zameldowania', także nic dodać nic ująć. Trzeba się zabezpieczyć wszystkimi możliwymi sposobami.

Dziewczyny ,niewiem zycie jest trudne!!!!!!!!!!!!!!1
Prawnik powiedzial ze wyjde z tego pusta ,bo niezabiezpieczylam sie (fuck).
Powiedzial ze mam sobie zyc wlasnym zyciem hhhmmm,tylko jak to zrobic ,jak przestac kochac tak toksycznego czlowieka

to co napisałaś, to jest tak naprawdę kwintesencja.
Moja koleżanka mówiła kiedyś
gdy jesteś taka bardzo zagubiona, połóż się na ziemi i wsłuchaj się w siebie. daj sobie szansę, TY - na pewno już wiesz, co jest dla ciebie dobre, tylko to USŁYSZ. twoje serce powie ci, co masz robić.

Opowiadania i wiersze 
dla kobiet, które kochają za bardzo

Sen o królewnie I

Dawno, dawno temu, za lasami, za górami, żyła sobie królewna. Niczego jej do szczęścia nie brakowało. Miała ogromny pałac otoczony ogrodem, skarbiec pełen złota i służbę gotową na każde jej skinienie. Nie była jednak szczęśliwa.

Pewnego razu pod bramy pałacu zawitał wędrowiec. Powiedział, że przybywa z dalekiego kraju i przyniósł królewnie coś w darze. Wpuszczono go. Królewnę jednak tego dnia bolała głowa i nie chciała nikogo przyjmować. Wędrowcowi wskazano miejsce w pobliskiej gospodzie, gdzie mógł spędzić noc.

Tej nocy królewna miała dziwny sen. Śniło jej się, że przedziera się przez gęstwinę i z coraz większą desperacją próbuje znaleźć z niej wyjście. Zapada mrok, a ona ciągle walczy, na jej ciele pojawiają się rany od ukłuć kolców głogu i ostrych cięć traw. Wreszcie, zmęczona, daje za wygraną. Mości sobie z paproci posłanie, kładzie się i natychmiast zasypia.

Przyśnił jej się dziwny sen. Śniło jej się, że pod bramy jej wspaniałego pałacu, w którym kiedyś mieszkała, przybył wędrowiec z dalekiego kraju. Powiedział, że ma coś dla królewny w darze. Wpuszczono go.

Królewna ugościła wędrowca pieczonym prosiakiem i stuletnim winem. Gdy już się nasycił, zapytała go - wędrowcze, co mi przynosisz w darze? Mój dar, królewno, jest niezwykły. To szczęście. Jednak aby go otrzymać, musisz opuścić swój pałac i udać się ze mną za góry i lasy. Po drodze czekają cię niebezpieczeństwa - niedźwiedzie żądne królewskiego ciała i pijawki, spijające królewską krew. Jeśli jednak nam się uda, czekają cię rozkosze, jakich dotychczas nie poznałaś.

Królewna, śpiąca w gęstwinie,  obudziła się z zimna. Pamiętała swój sen. Zaczęła wierzyć, że i ją - tak jak królewnę ze snu ? za gęstwiną czeka szczęście.

Gdy nastał świt, znowu poczęła przebijać się przez las. Już opadała z sił, gdy gęstwina zaczyna się przerzedzać. Za chwilę znalazła się na dużej polanie. Na polanie stała karoca. Podeszła, w środku był ubrany na czarno mężczyzna. Kim jesteś - spytała. Jestem diabłem. Czekałem tu na ciebie od dawna.

Królewna rzuciła się do ucieczki. Jednak jakaś magiczna siła nie pozwoliła jej ruszyć się z miejsca. Skuliła się i wyczekiwała na cios. Zamiast ciosu poczuła, że ktoś pieści jej włosy. Potem twarz i piersi. Delikatnie rozsunął jej nogi i przeniknął swoim jestestwem. Czas zatrzymał się, ptaki przestały śpiewać i zgasło słońce.

Pogrążona w rozkoszy królewna zapadła w głęboki sen. Ujrzała siebie w towarzystwie wędrowca, który namiętnie ją całował. Byli u kresu podróży. Byli w niebie.

Gdy obudziła się, polana była pusta. Siąpiący deszcz zmoczył jej suknię. Nie miała już siły, aby się ruszyć. Było jej coraz zimniej.

Wieczorem na polanie nie było już jej ciała. Zabrał je diabeł, na pamiątkę usidlenia swojej następnej ofiary.

Śpiąca z pałacu królewna obudziła się w środku nocy z bolącą głową. Zawołała służbę. Rozkazała natychmiast przyprowadzić wędrowca z gospody. Pojawił się, zaspany, wkrótce potem. Spytała go - wędrowcze, czy dar, który mi ofiarujesz, uczyni mnie szczęśliwą? Tak - odparł. Musisz jednak, ciągnął dalej wędrowiec, opuścić ten pałac i przejść na drugą stronę lasu, na dużą polanę. Nie będzie to łatwe. Ciernie głogu i ostre trawy poranią twoje ciało. Zapach krwi przyciągnie ogromne niedźwiedzie, które będą cię kąsać i ohydne pijawki, oblepiające twoją skórę. Jeśli jednak ci się uda, dotrzesz na polanę. Tam znajdziesz swoje szczęście.

Rankiem królewna wymknęła się z pałacu i zagłębiła w las. Tak jak zapowiadał wędrowiec, spotkały ją straszne cierpienia, ale udało jej się dotrzeć na polanę. Na polanie stała karoca. W środku był diabeł.

Otworzył drzwi i zaprosił ją do środka. Weszła. Diable - spytała - czy to ty jesteś moim szczęściem? Nie, królewno - odparł. Twoim szczęściem był wędrowiec. To on mógł dać ci rozkosz, której do tej pory nie zaznałaś, co czyniło cię nieszczęśliwą. Nie wierzyłaś jednak, że można osiągnąć szczęście bez cierpienia, że może ono przyjść samo.

Królewna rzuciła się do drzwi karocy, ale były zamknięte. Karoca gwałtownie ruszyła.

Wiosną myśliwi, penetrujący okolice w poszukiwaniu zajęcy, na dużej polanie w środku lasu znaleźli szkielet kobiety, wyjedzony przez mrówki. Suknia pozostała nietknięta i wskazywała na to, że zmarła kobieta pochodziła z bogatego rodu. Nieopodal leżało jej wydarte serce, którego nawet mrówki nie chciały tknąć.

Tarantello pytałaś kiedyś gdzie jest to moje dno - otóż wczoraj je osiągnęłam

Mąż, nie on nie jest już moim mężem, ON wrócił wczoraj z pracy i powiedział, że zarobił połowę tego co zawsze i nie wie jak sobie (?) poradzę, ale on więcej nie ma. Zdziwiłam się, ponieważ więcej pracuje, a mniej zarabia. Kiedyś umówiliśmy się, że to co zarabia rano jest jego, a co popołudni z racji tego, że wtedy zajmuję się dziećmi jest wspólnym budżetem. Tylko tak jakoś z miesiąca na miesiąc więcej godzin przybywało rano, a ubywało popołudniu. W swojej naiwności zapytałam dlaczego rok temu o tej samej porze miał 2 razy tyle co teraz? i się zaczęło, że on nie jest robotem, że ciężko pracuje, a ja więcej wymagam, a sama siedzę na dupie i nic nie robię. Poczuł się upokorzony tym, że ja wymagam, żeby więcej pracował, zaharowywał się, próbowałam wytłumaczyć, że nie oczekują, aby jeszcze więcej pracował, ale żeby z tygodnia na tydzień nie rezygnował z popołudniowych zajęć, które są bardziej dochodowe. No tak ta rozmowa od początku była skazana na fiasko, bo jakim prawem się odzywam, skoro sama nie dokładam się do budżetu? Bardzo pożałowałam, że poruszyłam ten temat, bardzo... nie dość, ze nie miałam prawa, to teraz wyszło, że jestem pazerną jędzą, moje słowa zostały zinterpretowane na użytek pokrzywdzonego, żadne wyjaśnienia nie pomogły, opinia została wydana...   

oczywiście w takich sytuacjach wychodzą wszystkie bolączki, wszystkie moje błędy, moja pazerność, brak organizacji, brak umiejętności gospodarowania, bo przecież wcale On nie musi jeść ugotowanego przeze mnie obiadu, wystarczy, że zadbam o to, że po pracy ma co zjeść na kolacje, a obiad który ugotowałam może zostać na drugi dzień! Zawsze miał obiad, a teraz okazuje się, że On go wcale nie potrzebuje - konsternacja i zdziwienie no i ten brak pracy.... dostałam milion przykładów jak to wykształcone jego koleżanki pracują nawet jako sprzątaczki, a ja od miesiąca czekam, aż praca do mnie przyjdzie...

opowiedział, że był bardzo zaskoczony, kiedy spotkał swoją koleżankę i strasznie się zdziwił, jak to się stało, że ona po studiach musi sprzątać?, a ona na to, że musi bo ma dzieci i sytuacja ją zmusiła! a że ja nie wiem kiedy ugryźć się z język odpowiedziałam, że pewnie też ma męża potefona, który nie umie zadbać o rodzinę. Wiem, nie powinnam tego mówić, nie znam sytuacji tej kobiety, ale wiecie jak to jest kiedy emocje graja główna rolę i oczywiście tylko ja się lenie i nic nie robię i kazał mi poszukać pracy. Ale kiedy jemu odpowiedziałam, że ok, ja nawet od jutra mogę mieć pracę, ale będzie to praca na zmiany i tez w weekendy i w takim razie musimy ustalić opiekę nad dziećmi, to wiecie co powiedział, że on może się nimi zająć tylko w środę i w piątek, ze nie wie i to jego nie obchodzi jak ja to zrobię, ale mam tak wykombinować, żeby było dobrze!

Coś we mnie pękło  - poszłam do kuchni i zaczęłam połykać tabletkę za tabletką.... moje dno.... chciałam tylko zasnąć...chciałam tylko spokoju....nagle jakaś siła mnie powstrzymała  - to był głos: kobieto tam za ścianą śpią bezbronne istoty, których nie możesz zostawić.....jesteś za nie odpowiedzialna.... ale ja już nie mam siły....masz więcej niż się Tobie wydaje.... co mam robić....uciekać....tak uciekać...

Tego wieczora wyprowadziłam się z wspólnej sypialnie do pokoju dzieci i obmyśliłam wszytko... to była bezsenna noc.

Plan nie zbyt wyrafinowany, prosty w swojej istocie; czekam do końca roku szkolnego, to tylko dwa miesiące wytrzymam! i przeprowadzam się do mamy. Wiecie ile znalazłam "przeciw":
- a to, że za małe mieszkanie (6 osób na 37 m)
- dzieci nie będą miały swojego kąta
- trudności w znalezieniu pracy
- ba nawet to, ze mama pali
- dzieci będą tęsknić za ojcem, nie ważne jaki on jest dla mnie, ale jest ich ojcem, Bóg mi świadkiem, nie chciałam pozbawiać ich kontaktu, a dzielić nas będzie 400 km
- walka z mężem, on tego tak nie zostawi, będzie o nie walczył, dla zasady, najpierw brakiem pieniędzy później sądem, spodziewam się, że nawet będzie próbował siłą zabrać je do domu
-co tu będę czarować, żal mi zostawiać mieszkanie, lubię je... a na nowe, cóż pewnie sobie poczekam, dobrowolnie ON  nie da mi połowy za to nasze wspólne, więc czeka nas ciąganie po sądach, a to trwa...
- brak autonomii
-zerwane kontakty dzieci z rówieśnikami, moje z znajomymi
ta lista wydaje się nie mieć końca...

jedno tylko "za" - MOJE ŻYCIE!

To nie tylko, a aż

Twoje życie
zdrowa psychika Twoich dzieci
szansa na usamodzielnienie
godność
spokój
szacunek
przespane noce
szczery uśmiech
równowaga emocjonalna

Kochana, nie powiem, że jest łatwo, ale jedn wiem na pewno:
Ty już dawno nie masz innego wyboru, jak wiać i to tak, żeby się kurzyło!

Z racji jednak posiadania dzieci MUSISZ się dobrze przygotować:
planuj, nagrywaj, przewiduj, bądź zawsze o krok do przodu.

Wiać trzeba, wiej jednak mądrze nie na oślep!

Poteflon zawsze tak zmanipuluje Twoją wypowiedzią, żeby wyszło na jego.
Ciężki czas dla Ciebie. Bardo ciężki. Nie przychodzi mi żadne rozwiązanie do głowy.
Wiem, że to całą sytuacja destrukcyjnie wpływa na Ciebie i dzieci.

Pytam się dziś męża czy nadal utrzymuje to co powiedział,czyli wyprowadzka w przyszłym tyg. A on na to,że to zależy czy ja się zmienie = czy będę taka jak dawniej,akceptować kolegów i jaranie. Porażka. Niech już idzie w choletę,bo mam plany a on mi tylko przeszkadza w ich realizacji

Teraz to ja eksploduję!!!!

Pisałam Wam o tym,że mam z nim wspólny kredyt i że chcę mu pomóc go spłacić...
Ale on do końca-nie ja go sam brałem więc i sam spłacę,tym się nie przejmuj.
Hmmm...
Teraz opowiada,że ja go zostawiłam z kredytem wspólnym znajomym-jestem w szoku (eee...chyba się tego spodziewałam)
Więc jest zmiana frontu-ja kupiłam sobie laptop (pieniądze były z zaległych alimentów na moją córkę i to dzieci też moje powiedziały-mamo kup sobie,będziesz mieć coś dla siebie)...i on ma mi teraz za złe,że zamiast mu pomóc ja go sobie kupiłam! A oferowałam pomoc wiele razy. I mam dowody na FB,sms,że za nic nie chciał podać nr.konta! Dobrze,że mam te dowody,bo jego słowa nic nie znaczą,a tu choć napisane jest czarno na białym i mogę każdemu pokazać.

Świnia bruździ mi wśród moich przyjaciół i choć oni się z niego śmieją,to jednak mnie nie jest miło...

I jeszcze dziś znowu zawiozłam mamę zmarłego męża do szpitala,bo ona tylko mnie uważa,a druga synowa ma ją gdzieś...
Nie jest mi lekko,bo obawiam się,że ze szpitala już może nie wyjść...

Znowu czuję tylko złość...Uczucia zablokowane...

To na bambus niech spada, łachy nie robi. Nie chce to nie. Może i lepiej.
Ja tak ugodowo działam, że dziecko tatusiowi dowoże, on nie może d.. we flamowy samochód wsadzić i przyjechać. Ostatnio po  świętach mnie przegonił przez pól osiedla bo miał rzeczy w samochodzie.

Nie mam siły. Idę spać.
łózko musze przebrać bo następny "poteflon" pościelić zapomniał, i to nic, że musiałam po dziecko jechać prez całe miasto po lekarzu iu dojechałam jakieś pół godziny temu do domu. On se poszedł na firmowe grillowanie i o psie swoim ukochanym zapomniał. Narozwalane wszystklo, że głowa boli. Przykład dla dziecka. Nie przyjmuje tego, nie akceptuję ty paralito niewydażony, brudasie TY, matka Cię nie wychowałą, pasożyta uczyniła z Ciebie, masakra jakaś. I chce się dogadać i co. Jak mi przeszkadza muszę sama. Zwariować można. I pościel przebierać muszę, bo pies wszędzie był. Fu, obrzydliwe. Zapomniał wać... i już. Jakie to beztroskie. A Ty strzel se w łeb jak Ci przeszkadza. Możesz się połozyć przecie w łóżku pełnym psich włosów i pogryzionych przez niego papierów i innych śmieci. Szlak mnie trafi chyba.
Dobranoc.

Ja przepraszam, że tak ględzę wciąż o tym samym. Ja już nie będę. Albo założę osobny wątek "mój facet na bakier z porządkiem lub mój facet ..."

Wiecie co mnie doszło, że facetom to wygodnie jest. Że lepiej bez żadnego wysiłku, bo obowiązki to my same sobie wymyślamy, bo przecież nie trzeba nic robić, bo po co. A jak są dzieci no to już nie mówię. W tango nie pójdziemy, a oni pójdą, bo my stanowimy ten bardziej odpowiedzialny element mimo wszystko. Dziecka nie zostawimy a on zostawi i pójdzie, bo my się dzieckiem zajmiemy. Wszystko na nas spada, i jeszcze na domiar złego same jesteśmy sobie winne przecież. A jakby tak olać, postępować jak oni, ale nie damy rady. Nie potrafimy w takiej beztrosce.
To męczące.

Może i masz rację. I w kółko się kręci. Ale zmieniają się też okoliczności, życie jest zmienne i trzeba im sprostać. Mnie się wydaje, że to z lenistwa i wygodnistwa wynika, kto dobry ten zauważy, kto nie-nie.

Pati jakie zajęcia prowadzisz?

No ładnie. Gdzieś o już o tym pierwszym u Ciebie czytałam. Pilates jest świetny, prostuje do pionu pięknie, nawet nie wiesz kiedy zaczynasz prosto chodzić.

Oj tak, małe rzeczy się mnożą bez końca, a potem bach, trach, eksplozja. Potem nerwy i nie wiadomo co robić czy ze sobą czy z nim czy nie wiadomo z czym.

Ktoś mi opowiadał, że to świetne. Ponoć metoda polega na dużej ilości powtórzeń określonych ćwiczeń.

Sa to cwiczenia trudne ,ilosc powtorzen ,zalezy od kondycji poniewaz aby je dobrze wykonac trzeba miec nie lada kondycje,a i zle je wykonujac mozna zaszkodzic kregoslupowi .Osobiscie uwazam to za najlepsze cwiczenia izometryczne ,ktore skutecznie i trwale usuwaja nierownosci i celulit , jednak wiadomo na to potrzeba czasu

hahhaha ,ale sie rozpisalam to moj ulubiony temat, w domu nie gadam heheh moj maz uwaza to za strate czasu...........
Milego popoludnia dziewczyny

164310 gg moje
Dzis uciekam pracuje caly weekend

Powaznie polecam ,niezauwazysz na wadze zmian ,ale w obwodach na stowke po miesiacu.
Ja jestem za drobna taka natura niestety ,chcialabym miec sklonnosci do bardziej kobiecych ksztaltow ,strasznie podobaja mi sie kobiety pelne.
Pozdrawiam bede w pon .

Kopnijcie mnie w d...
Znowu dałam się złapać.
Na poczcie mnie namierzył i pisze,więc pojechałam z nim...od różnych
Ech...wcale mi nie jest lepiej...
Cholerny hipokryta,małolaty ma na FB w subskrypcji,a ja kopiuję je i wysyłam mu,żeby mu udowodnić,,że jest zakłamanym gnojem...
Cofam się...

Cześć dziewczyny. Powiedzcie mi czemu tak jest, jak byliśmy razem i on palił, przyprowadzał kumpli do domu, pił w weekendy, to tak potwornie mnie to drażniło. Teraz przeniosłam się do drugiego pokoju, a on już nie przyprowadza kumpli, ale znika gdzieś na całe dnie, i to boli. Jest mi smutno tak samej być teraz... Czy to się zmieni? Będę szczęśliwa bez niego? Ta pustka, cisza, nie wiem gdzie poszedł... A ja sama w domu. Przecież tego chciałam,więc dlaczego jest mi smutno??

Lepszy taki kontakt niż żaden?
Naprawdę?
Zbyt mało przeżyłaś upokorzenia, odrzucenia, itp.?

Aaaaa, rozumiem. Musisz mu udowodnić. Inaczej on nie będzie świadomy swego zachowania. Bidulek, niepełnosprytny. Bez Ciebie zginie. Na pewno?

Przyzwyczajenie - drugą naturą. Jesteś człowiekiem, uczucia (wszelkie) nie są Ci obce. Właśnie rozstałaś się z bliską Ci osobą. Rozwiały się Twoje dotychczasowe, związane z nim, marzenia. Masz tego nie przeżywać?

kolejna huśtawka nastroju... raz wydaje się, że jest dobrze, a za chwilę stereotyp myślenia wraca - on nie jest zły tylko się pogubił i niedługo zrozumie co zrobił...
powinnam mieć przymocowaną nad głową pałkę, która takie myśli wybijałaby z głowy.
każdy kontakt z nim dla mnie kończy się emocjonalną porażką.
dzisiaj był po dzieci spełnić swój "obowiązek" żeby nie było, że się dziećmi nie interesuje.
po co on znów szuka kontaktu wzrokowego?
jestem miła i opanowana. ja już nic od niego nie chcę. no może oprócz kasy....
A potem w domu rozklejam się jak patrzę na mojego małego bąbla.. mam świadomość, że nie będzie zdjęć jego z tatą, że nie dał mu szansy... nie przytula go wieczorem, nie wita rano, nie widzi pierwszych jego sukcesów
Ale nie będzie źle.  Skoro tyle ludzi tak mówi to musi być prawda:)

l_ukrecjo,
nie spadaj, nie poddawaj się, nie zawracaj!

Jesteś silną osobą (a jednak!), zobacz jaką długą drogę przebyłaś, pokonałaś tyle przeciwności.

Boisz się?
Rozumiem.
Weź swój strach pod pachę i dalej w drogę, PRZED SIEBIE.

Ani się waż zawracać.

Widzę, że kilkoma osobami huśta.
W weekend było fajnie. Ale coś mnie drażniło. Znów usłyszałam, że ja tylko o jednym.
-A jakbyś tak nie jadł przez dwa lata i załóżmy, że dalej byś żył...
Gadanie be odzewu, głupie teksty. Nic. Jak mam czuć miłość, którą mi wyznaje, skoro odrzuca mnie prawie co dnia. Czuję się upokorzona, nieraz zdarzyło mi się poprosić nawet o... beskutecznie oczywiście. To poniżające.

1. nie odpowiadasz na ważne pytania.
2. Ty jesteś słaba ? Ty ? Wyszłaś z nałogu, nie pijesz długi czas, wspomagasz się zajęciami i ty tchórzem, słabeuszem siebie nazywasz?
3 czy w związku nie czułaś samotności? związek Cię uszczęśliwiał? Czułaś komfort bycia partnerką?
4.Samotność nie boli. Zawsze możemy znaleźć zajęcie i ludzi by samotności nie odczuwać., tylko trzeba chcieć. Ksiąkża, sprzątanie zaległe, prasowanie, porządkowanie albumów ze zdjęciami rodzinnymi albo ich przeglądanie,  zadbanie o stopy, ręce, robienie szalika na drutach. Mając internet nie można czuć samotności. masz nas, które wysłuchają, kopa dadzą, pocieszą, przytulą jak trzeba. Możesz obejrzeć na kompie wszystkie odcinki you can dance, x factor, możesz wiele i nie mów mi, że nie można sobie zorganizować czasu. Jeśli możesz i chcesz przyjedź do mnie na kilka dni, zapraszam. Skromnie u mnie, ale nie dam Ci się nudzić i czuć się samotną.
5.Co znaczy boję się, ze zacznę uciekać? Przed sobą nie uciekniesz, nie ma ....nie... jest, to ja tak chciałam i powiem Ci, że dziś Bogu dziękuję, że tak się nie stało.
6. nieprawdę mówisz o tym odrzucaniu. Nie znam się na tym, ale z tego co piszesz to raczej Ty odrzucasz. Odrzuciłaś picie (wielki szacun) i faceta byle jakiego i pilnowałaś do tej pory by nałogi  były dalej odrzucane. Powrót do nich - znasz tego konsekwencje.
Wiem, nie jesteś głupia, wiem,  nie jesteś masochistką :). Nie piłaś jak zdemaskowałaś drania, czyli w momencie najgorszego stresu, to tym bardziej teraz tego nie zrobisz- wiesz o tym. Nie jest łatwo, ale już tyle za Tobą. Powrót i ponowne nerwy, stres, przeżywanie, kontrolowanie - za takim życiem tęsknisz, takiego życia chcesz?  Powiadasz, że uzależniona jesteś od odrzucania ? Dziewczyno!!! To Ty odrzucasz !!! odrzucasz co powoduje twoje staczanie się ?
7. destrukcja ? na czym ona polega ? na ból proponuję leki przeciwbólowe. Alkohol jest DEPRESANTEM i nie działa przeciwbólowo, przeciwstresowo. Owszem daje chwilę zapomnienia.....potem jest kac i nastrój w dół.
8. Twoja nędza wychodzi...to co ja mam mówić o swojej....spieprzyłam sobie życie, dzieciom, spieprzyłam sobie starość a im łagodne wejście w dorosłe życie. Spieprzyłam nawet życie wnukom jeszcze nienarodzonym. Jestem świadoma tego i mobilizuje mnie to do walki a nie do rozczulania się nad sobą. Owszem początki  pozbycia się toksyny nie były łatwe, ale słyszeć potem o toksynie nie chciałam. Na forum wczołgiwałam się nie bardzo rozumiejąc pojęcie kkzb. Odnalazłam ją w sobie i parłam do przodu i tak jak piszą dziewczyny z tego forum uciekałam do przodu. Miałam wiele mega dołów, teraz miewam tylko dołki. Wiem jedno, MUSZĘ walczyć by ratować to co można uratować.  Samotność to uczucie, które siedzi w naszej "chorej jeszcze głowie", tęsknota również. Czas...on ma również duże znaczenie. Wiesz l_krecjo ja po 26 latach życia z destrukcyjnie działającym facetem obudziłam się" z ręką w nocniku". Wybaczyć musiałam sobie nie innym, tylko sobie a łatwo nie było dojrzeć patologię we własnym życiu, mężu któremu oddałam siebie i rodziłam mu dzieci. Okazało się, że 26 lat żyłam jako widz w teatrze. Przesiedziałam wpatrzona w aktora odgrywającego rolę syna, ojca, męża. Dookoła waliło się wszystko a ja tego nie widziałam. On słowem i charyzmą swoją mnie urzekł. Wybaczałam wszystko i wierzyłam , że dobrze będzie. Teraz wiem , że będzie bo go nie ma. Nędzę swoją na działanie zamieniam i radzę sobie. To forum jest taka moją książką wiedzy. Jestem na forum nie z uzależnienia...Wy jesteście mi potrzebne rozumieć świat i ja staram się przekazać innym czego nauczyłam się właśnie tu na forum. To tu nauczyłam się szanować samą siebie, to tu zrozumiałam, że bez tego szacunku nie da się żyć szczęśliwie.
9. Masz rację, my nieświadome lub niechcące zmienić siebie jesteśmy największym zagrożeniem dla nas samych. Same dajemy przyzwolenie na smutne życie w smutnym związku i nasze niezadowolenie. Nie wmówisz mi jednak, że świadome siebie i sytuacji kobiety, pogrążać się będą w związek, który je zabija.
10. cóż takiego robiłaś by czuć ten ból ? do czego Ci był on potrzebny. Ukarać się chciałaś cierpieniem ?   
Poniżenie to twoja zgoda, często NIEŚWIADOME przyzwolenie, ale Ty już nie jesteś nieświadoma, już wiesz na czym polega przemoc psychiczna i nie pozwolisz na nią. Manipulacja.... jeszcze jej nie dostrzegasz ?
Odrzucenie ? to Ty jesteś mistrzem w odrzucaniu. Ty zdradzałaś czy Ciebie zdradzano ? Wykorzystanie...na to czasami nie mamy wpływu...stajemy się ofiarą nie zdając sobie z tego sprawy. Ty , ja i inne, które przeszły podobne historie już będą ostrożniejsze, już łatwo nie będzie można nas wykorzystywać.
Może i porwał Cię nurt, może jesteś zmęczona.....ale zobacz ile osób podaje Ci pomocną dłoń, chce pomóc w walce Twojej. Mówimy Ci JESTEŚ SILNA I DASZ RADĘ a to jest tylko chwilka słabości. Trzymamy Cię za ręce mocno i nie puszczamy. I Ty nie puszczaj naszych dłoni, walcz o siebie. Dasz radę. Ja byłam słabeuszem marzącym o ucieczce od problemów i siebie. Pomogły mi dziewczyny z forum, od nich dostałam pomocne dłonie i złapałam się ich kurczowo. Forum czytałam godzinami. Uczyłam się świata od nowa. Dostrzegłam w historiach, poradach sens i nie łatwo było, ale dokonało się. Ja po drugiej stronie rzeki już jestem i zatrzymałam się, by innym podawać pomocną dłoń. Kiedy mam dołek, dołeczek korzystam ze słów pisanych... Zobacz jak nas Wielokropek mądry pilnuje, Tarantella. One są tu aby pokazać jakie błędy robimy, jak źle myślimy. Nie ufasz sobie, zaufaj im, rozsądnym i  mądrym kobietom.
Moje zaproszenie jest aktualne. :) nie pozwolę na pomysły z wodospadem,  zapewniam Cię , ten pomysł wybiję Ci z głowy :). Spanie jest, gorzej z kasą, ale poradzimy sobie. Mam jeszcze worek ziemniaków więc placki ziemniaczane będę serwować codziennie  :D .

Takie weekendy w trudnej sytuacji czy to psychicznej czy to fizycznej czy finansowej ciężkie są.
Zofio masz mnóstwo pogody ducha, aż miło. I ciepła tyle.
Mnóstwo energii w Tobie, energii do życia mimo wszystko.

Jeżeli chodzi Ci o to,czy to ja przyczyniłam się do tych długów- NIE. Natomiast są to zaległości opłat, media itp. Wyniknęły z tego,że on nie ma stałych dochodów. Nigdy nie wiadomo kiedy będzie miał zlecenie, kiedy wypłatę. I on się nie zmieni,ani tego nie zmieni. Po prostu muszę wziąć sprawy w swoje ręce. Poświęcę się ale nie będę opłacać już jego rachunków. Chociaż czynsz,prąd gaz to i tak jest wspólne... Szlag mnie trafia,bo wiem,że ja będę tyrać a on będzie siedział. I wiem,że nie posprząta,śmieci nie wyrzuci,obiadu nie ugotuje... Cóż,życie trzeba przecierpieć,nie przeżyć...

Kochana Zosiu:)
Kochany Wielokropku:)
Dziś już lepiej.
Dziękuję serdecznie za zaproszenie,ale niestety,co drugi dzień idę do pracy.
Ale wolne dni już mam zaplanowane na wyjazdach. W sobotę idę na zabawę
Zosiu łzy mi popłynęły,kiedy Ciebie czytałam. Nawet nie wiesz jak bardzo było mi to potrzebne.
Ale ja za nim już nie tęsknie,nie myślę,nie chcę go. To już mam za sobą.

Po ostatniej jego wpadce wypiłam 3 piwa w nocy na cmentarzu przy grobie mojego męża.
Zatrzymałam to. Straciłam 3 lata i 8 miesięcy abstynencji, z zerowałam liczniki.
To moje drugie zapicie w ciągu pięciu lat-oby dwa sprowokował on. Przecież ja nawet pić przestałam dla niego,nie dla siebie,bo za mało ważna jestem...Ale w czerwcu jadę na warsztaty na kilkanaście dni,właśnie żeby wzmocnić moją trzeźwość.

Zosiu Twoja wina co do dzieci była niezawiniona.
A ja żyję i żyć będę z wyrzutami sumienia,bo dzieciom swoim w pewnym okresie życia stworzyłam piekło. Gdybym mogła cofnąć czas...zmienić wybory...ech...

To forum uratowało mi życie. I wiem,że to życie mam teraz w swoich rękach,tylko jeszcze nie zawsze wiem,co z nim zrobić,jak być dla siebie dobrą.
Niestety z przykrością muszę stwierdzić,że nie czuję się tu swobodnie,bo on czyta ...choć obiecał,że nie będzie i jak zwykle słowa nie dotrzymał. Olać chwasta...

Lukrecjo
Rwoniez mialam moment ,po urodzeniu drugiego syna ,kiedy to moj maz biegal zakochany,zapijalam w nocy,co noc,rano jednak bylam na chodzie wszystko bylo jak zwykle.
Jednak zaniedbalam dom siebie ,skonczylam ze swoimi zajeciami,balam sie z domu wyjsc bylam w takim stanie,ze szkoda gadac dobre pul roku pilam codziennie
Siostra moja niedopuscila zebym poszla na same bagno ,choc zaluje tego okresu dzis wiem ze nikt tego nie byl wart ba to nawet nie widzi,dzis uwaza ze wszystko mu sie nalezy ,nalezalo ,nalezyl mu sie romans bo i tak bedzie ze mna zawsze ,o zone nie musi zabioegac bo to moj zasrany obowiazek
Dzis wiem jak to na mnie wplynelo ,dzis wiem ze jesli nie uratuje siebie to bedzie zle
Wrocilam do siebie mimo wszystko znow prowadze zajecia i mam ochote na wiecej,wiem ze jego widok na czatach i porno stronach na golasa sprawia ze chce mi sie rzygac ,nie jest mi juz zal nas,to co bylo nie wroci nigdy,a moze to byla tylko fascynacja......
Czasem mysle ze ja tak naprawde ta walke juz o sibie rozpoczelam ,dwa lata temu,teraz potrzebuje ttylko oczyszczenia atmosfery....
Nigdy wiecej nikt niebedzie zyl za mnie
Jedynie boje sie o finanse ,ale strach nie moze zrujinowac mojego zycia i wewnetrznego szczescia