Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Albo mu wygodnie, wie, że ma zrobione, przyzwyczaił się i już.
Po prawdzie bliżej nam do siebie niż do nich.
Bardzo dobrze, że jest takie miejsce gdzie możemy sobie poklikać.
Ja mam tylko to szczęście, że on nie jest moim mężem i nigdy nie będzie. Próbowałam napisać do jego mamy, bo chciałam zrobić jeszcze coś w tym kierunku aby było dobrze. Ale nic to nie dało.
Nie liczę na wsparcie od niej.

Zawsze buntowałam się przeciwko stwierdzeniu "Kobieta kochająca za bardzo". Czytając wasze opowieści, jak "On" się zachowuje i to jak "On" jest oceniany przez każdą z osobna, przychodzi mi na myśl sformułowanie " Kobieta nie kochająca siebie. Kobieta nie rozumiejące jak On może Mnie nie kochać tak jak Ja bym chciała".
KKZB w moim pojęciu to taka która nie widzi chorych, okrutnych, czy niewłaściwych zachowań partnera.Ale to tylko moje zdanie. Ktoś ułożył test, wrzucił do netu i każda kobieta może sobie go zrobić. Ale bez fachowej interpretacji może uczynić on więcej szkody niż pożytku.
Rozwiązałam ten test tak hipotetycznie używając przykładów które częściowo są zbieżne z moimi doświadczeniami a częściowo wymyślone.
1. Nie wyobrażam sobie życia bez mężczyzny. -czy to coś dziwnego, jeżeli całe dorosłe życie miałam partnera? Bez ukochanego partnera moje życie nie ma sensu.-to ma znaczyć że kocham za bardzo? Dla mnie oznacza to:nie wierzę w siebie,, nie wierze że sama sobie poradzę.

2. Uważam, że miarą prawdziwej miłości jest stopień poświęcenia swojego życia partnerowi.
O jakim stopniu mówimy? Kiedy mamy kompromis, kiedy to jest nasz wybór, a kiedy poświęcenie? Jeżeli Ja chce żyć z uzależnionym (trzeźwym czy też nie)to poświęcenie, czy mój  wybór?

3. Choć mój partner często zadaje mi tyle bólu i cierpień, wierzę, że dzięki mojej miłości się zmieni.
NA tym forum  spotkałam osoby chcące zmusić partnera do okazania miłości, nie spotkałam nikogo  kto czeka na odmianę bez protestu, a przecież właśnie to wynika z pytania.

Chyba nie mam ochoty dalej przechodzić tego testu. Uważam że jest tendencyjny. Spójrzmy jeszcze na to :
4.Zrozumiałam, że mój partner jest w szponach nałogu (alkoholizm, narkomania, erotomania, pracoholizm, uzależnienie od hazardu, Internetu itp.) i robię wszystko, żeby pomóc mu z niego wyjść.
Robię wszystko, ŻEBY POMÓC. Pomóc uzależnionemu to znaczy nie pomagać. Moja bohaterka, idzie do psychologa, aby dowiedzieć się jak może pomóc mężowi. Zaopatrzona w tą wiedzę, robi wszystko, żeby mu pomóc.
-.Nie spłaca, długów, które zaciąga mąż.
-.Nie naprawia tego co On zniszczył przez nałóg.
-.Nie ukrywa problemu przed innymi.
-.Nie leczy jego kaca, mimo jego błagań. Nie kupuje żadnych soków,napoi czy wody mineralnej. Ona i dzieci piją tylko herbatę i soki świeżo  wyciskane, a do szkoły dostają butelkę wody mineralnej.
-. Nie sprząta po nim, nie pierze i nie prasuje jego ubrań.
-. Jedzenie kupuje tylko dla siebie i dzieci. Obiady  w tygodniu jedzą w stołówce, w wolne dni  gotuje tylko dla siebie i dzieci.
-.Jest konsekwentna. Poinformowała go że jak przyjdzie pijany w wigilię to nie siądą z nim do stołu. Wrócił z pracy o 15: 30 lekko wypity i radośnie oświadczył " idę się przespać, obudź mnie o 18:00 wezmę prysznic, ogolę się i o 18:30 możemy siadać do kolacji" i poszedł spać. Ona, wzięła prysznic zaraz potem, zrobiła się na bóstwo, wzięła w garnki to co ugotowała i pojechała z dziećmi do koleżanki, która sama spędzała święta.
5. Uważam, że jeśli ktoś, kogo kocham, czegoś potrzebuje, to moim obowiązkiem jest zaspokoić jego potrzeby.

Przecież mu przysięgałam. Czego mój mąż potrzebuje? Leczenia odwykowego.Nie mam ma to wpływu,to musi być jego decyzja,  leczenie pod przymusem nie ma sensu- tak powiedział  psycholog. Ale mogę Jemu pomóc? -patrz punkt  4

9. Beze mnie mój partner nie da sobie rady w życiu. Znam jego ograniczenia i dlatego to ja muszę trzymać kontrolę nad naszymi wspólnymi sprawami, bo inaczej wszystko się posypie.

I tak przejmuje jego obowiązki.
Jest upoważniona do jego konta więc zakłada stałe zlecenie, na przelew na swoje konto kwoty, która pokryje połowę zobowiązań jakie mają zaciągnięte + na rachunki związane z utrzymaniem dzieci i domu.
-jak dostała pierwszy telefon ze szkoły że dzieci jeszcze nikt nie odebrał, a za pół godziny zamykają świetlicę szkolną, pomyślała, "kolejny obowiązek muszą wziąć na siebie" Po czym wskoczyła do taksówki i pojechała do szkoły po dzieci. Z miejsca pracy do szkoły, jechało się 10 min.  Mając czas zadzwoniła do męża  z pytaniem ,dlaczego nie przyjechał po dzieci. Usłyszała jak mówi głosem wskazującym na spożycie alkoholu "Miałem straszne urwanie głowy, ale przecież świetlica do 16:00 jest czynna.O ch... już za 10. Nie zdążę, będę tam 15 po. Już Rybko wskakuje do auta i jadę. Nic się nie stanie jak 15 minut zaczekają. Już siedzę w samochodzie i ruszam. "
Cóż żona i matka na to? Ze spokojem, zadzwoniła na Policę informując dyżurnego, jaką trasą jedzie samochód będący zagrożeniem dla innych uczestników drogi,z powodu kierowcy który tak na "ucho"to ze 2 promile ma jak nic.Teraz to Ona jest jedynym uprawnionym do prowadzenia pojazdu w rodzinie.
I tak, jeden po drugim, przejmuje Jego obowiązki.
Może zdarzyć się tak, że rozżalony mąż, nie będzie zadowolony z tego przejmowania jego obowiązków. Nie żeby, chciał, je z powrotem, tak na zawsze ale raz za kiedy chętnie by pojechał "w półki"i przy okazji kupowania płynów wywołujących, czy leczących  kaca, mógłby kupić chleb. Niech nie ma do niego pretensji,że wszystkie obowiązki spadły na jej barki. bo to przez Nią, On nie ma prawa jazdy.
No cóż, jakoś udźwignę to poczucie winy:)

11. Gdy coś nam nie wychodzi, gdy się pokłócimy, gdy zostanę obrażona, zawsze potem zastanawiam się, co ja źle zrobiłam.
I często dochodzę do wniosku, że to nie Ja zrobiłam, źle.Mam się nie zastanawiać? Ale od niego tego wymagać? Czy to znaczy, że trafił się ideał nie popełniający błędów? No i proszę znowu widzę  winę w sobie?

13. Nie potrafię odczuwać przyjemności, gdy wspólnie spędzamy nasz wolny czas, jeśli nie jestem przekonana, że mój partner też jest zadowolony.
Uwielbiam odwiedzać galerie, mogę tam spędzić wiele godzin w przeciwieństwie do mojego męża. Nie potrafię odczuwać przyjemności jak po 1/2 godz. stale słyszę : długo tu jeszcze będziemy, co Ty widzisz w tych obrazach,taki obraz to i Ja bym namalował, o a ten to nawet lepiej, Ty chcesz je wszystkie obejrzeć,co tak długo tu stoisz,ileż można się przyglądać obrazkowi 30x30 cm. i td.
Raz pojechałam z nim na ryby, po 1/2 godz. gapienia się na nieruchomy spławik, zachowywałam się tak jak On w galerii .Dlatego spędzamy razem wolny czas,w sposób, który obojgu sprawia to przyjemność.A do galerii chodzę sama,tak jak On sam jeździ na ryby.

Chol............jestem KKZB.
Jak mogę myśleć o sobie dobrze jak na pytanie "8. Jestem zdolna do bezgranicznej pomocy swojemu partnerowi, nic nie jest tak ważne, jak jego dobro." 
Te pytania każdą kobietę przekonają że jest KKZB. Patrząc na powyższe odpowiedzi czy mogę powiedzieć że jestem KKZB.? Moim zdaniem Nie.
Ale czy jak to samo pytanie będzie w teście pt"Czy jesteś najważniejsza  dla siebie?"
Macie tyle empatii w sobie to będzie wam łatwo odpowiedzieć na resztę pytań z pozycji silnej, pewnej siebie kobiety.
Gdzie leży tak naprawdę problem? W tym że kochamy partnera za bardzo, czy w tym że nie kochamy siebie?
We mnie wszystko krzyczy "kocham za bardzo, tzn jestem idiotką która godzi się na to co od niego dostaję. " Ale właśnie dlatego że się nie godzę, weszłam na to forum, podjęłam pracę nad sobą i zmieniam swoje myślenie. Też na początku wydawało mi się że szczęście zapewni mi jego przemiana. Ale to bzdura i Ja tak nie chcę. Przecież o to chodzi w życiu, żeby moje życie było moje i zależało ode mnie, nie od innych. Każdy powinien zadać sobie pytanie "jak Ja reagowałabym jak ktoś chciałby mnie zmienić?  Mówił jak mam się zachowywać i jak postępować?
Żeby zrozumieć że jesteśmy w stanie zmienić tylko siebie trzeba odpowiedzieć sobie na to pytanie. Niestety to jest najłatwiejsza część pracy, bo potem trzeba jeszcze zastosować to w życiu. Zmieniać siebie, bez myślenia-zrobię tak, to On będzie musiał zrobić, tak.TO JEST PUŁAPKA.
Bo znowu robię coś , po to aby On zmienił swoje postępowanie.
Nie jest to łatwe i nie dzieje się szybko, ale możliwe:)

Da się.
Ja też po nim już nie robię, odkąd zauważyłam, że to wykorzystuje i przez to nic nie robi.
Nie jestem KKZB.
Robię to dla siebie. Myślmy o sobie. To, że się poświęcimy, ten czas który na to poświęcimy nigdy nie wróci. Musimy wszystko robić z myślą o sobie.

Kiedy jesteśmy w udanym związku dajemy i bierzemy, szanujemy siebie nawzajem i dbamy o swoje potrzeby. Jeśli coś nam szkodzi nie róbmy tego.
Ja nigdy nie byłam KKZB, odeszłam, nie bałam się. Miałam na względzie takie czynniki jak finanse i dziecko. Wybrałam co uznałam za stosowne. Teraz też nie boje się odejść. Ale chciałam dać szansę, może się uda akurat. Ciężko się rozmawia, kiedy ktoś nie dopuszcza słów z zewnątrz oprócz własnego ja.

Czasem trzeba odejść, dla własnego dobra. To dużo lepsze niż męczarnia. Czasem też nie ma dokąd pójść. Ale wyjście zawsze się znajdzie.

Najgorzej jest wytrzymać z takim partnerem. Nawet jak się zmienimy i obierzemy swój plan, to musimy albo znosić to co on ma i co robi lub czego nie robi albo coś z tym zrobić samej. A wyręczać nie chcemy, więc musimy to zaakceptować mieszkając z nim, albo możemy ciągle się spierać. Jednak jak on nie chce to nic nie ruszy. Więc jak możemy się zmienić przy kimś takim?

Chciałabym wierzyć,że są na świecie fajni mężczyźni,ale wątpię w to coraz bardziej. Albo trzeba być suczką i krótko chłopa trzymać,albo być samej. Bo nie widzę inaczej. Ja byłam dobra i uległa i mnie M zdominował. Teraz myśli,że Pan i Władca! Dziś kupiłam łóżko do drugiego pokoju żebyśmy już razem nie spali,a on mi smsa przysłał, że dziś jest mecz i on nocuje u kolegi. Kompletnie nie widzi,że mu się związek sypie. Kompletnie mu na mnie nie zależy. Nie ma sensu nawet walczyć o ten związek... Ale chyba lepiej,że nie walczy,bo gdyby było inaczej to bym się jeszcze rozmyśliła. Trochę to przykre jednak...

Myślisz,że twój M będzie chciał walczyć o dzieci?
Ja też się boję, ale damy radę:) Boję się też,że może kiedyś będę żałować... sama nie wiem...W sumie jak go nie ma w domu to jest spokój, a jak się pojawia,to szarpie mi emocjami... Jak sobie pomyślę ile nerwów i energii kosztował mnie ten związek,to aż mi przykro się robi... Ale może być tylko lepiej!

Pati, ja myślę, że jednak dzieci będą czerpały te dobre nawyki i nie będą chciały być takie jak ojciec. One są bardzo mądre i widzą i czują więcej niż można by przypuszczać.

Mnie też się dobrze spało. A od jakichś dwóch godzin boli mnie głowa. Ale jest ok.
Ja uważam, że to nie jest egoizm. Kiedy ktoś myśli o sobie i zaczyna się zastanawiać gdzie w tym wszystkim jestem ja, cz to jest egoizm? Ja myślę, że nastąpiło coś w rodzaju opamiętania. A on nie jest egoistą? Chodzi gdzie sam chce, robi co sam chce, nie pomyśli o Tobie, chyba, że zwrócisz jego uwagę na siebie.
Ja właśnie zaczęłam się ostatnio zastanawiać gdzie jet dla mnie miejsce w tym układzie? Okazuje się, że może jest jednak. No zobaczymy. Powoli. Ja wierze, że mnie się uda może dogadać.

Kiedy skończyłam współpracę z mężem nie przejmowałam się reakcją jego rodziny, nawet z nimi nie rozmawiałam. To była moja sprawa, moje doświadczenia i moje życie.

Anastawio ja myślę, że mogłaby się przydać Wam rozłąka, pewnie nie masz możliwości żeby wynieść się na jakiś czas, ale możesz stworzyć jeszcze większy dystans, to znaczy każde sobie. Pokój osobny jak mówisz. Gotowa sobie, prać sobie, itd. Wtedy zobaczysz co dalej.

To fajne.
Hm... Ja sobie w kasze dmuchać nie dam.

Kurcze ten król to mi się kojarzy jakoś bardzo z Twoim mężem, nie wiesz czemu?
Ja nigdy tak nie miałam, żebym musiała się wpasować w ramy.
Ideałów nie ma, komu się wydaje, że jest ideałem jest w błędzie.
Zauważ Aniknom, że król sam skazuje się na destrukcję.
Moja mama była idealną królową, ale tylko z racji, że płeć ma nie męską, bo tak to byłaby królem. Wszystkim starała się narzucać swoją wolę i nadal stara i dlatego wszyscy odeszli. A kto chciałby mieszkać z idealną królową?!

Wspieram Cię w Twym postanowieniu.
Ja jeszcze spróbuję, co mi szkodzi. Jeszcze tak źle to nie jest. Wczoraj nawet symptomy zauważyłam pewne.
Czasem drastyczna zmiana dobre robi.

Dziewczyny mam pytanie, czy czułyście się podobnie?

Kiedy czytam te "obowiązkowe" książki, to coś dziwnego się ze mną dzieje. Zachowuję się, jakby tu delikatnie rzec, irracjonalnie.

Wpadam w dziwne nastroje od gniewu po złość i rezygnacje
z skrajności w skrajność,
od euforii do furii,
dzisiaj byłam tak wściekła,  że wypucowałam cały piekarnik, ale po chwili roztrzaskałam filiżankę o ścianę,
a kiedy widzę męża mam ochotę rozszarpać jego gołym rękoma,
planuje wyjście a za chwile już nigdzie nie chce wychodzić,

to jakiś emocjonalny kocioł, czuję, że tracę panowanie nad własnym życiem

trochę mnie to martwi...

Mną też miotają skrajne uczucia,od fali radości (jak jestem sama) po wybuchy złości (jak widzę męża). Dzisiaj byłam pół dnia taka melancholijna, z nadzieją,że może będzie lepiej. No ale jak mąż po pracy przyszedł do domu z kumplem,piwkiem,jaraniem,zrobili sobie jeść i usiedli przed tv, to wpadłam w taką furię,że się nawet temu koledze dostało. Mąż ponad 1,5 roku nie ma stałych dochodów. Od dwóch lat wciągnął się w to towarzystwo. Ja już nie daję rady. Dziś powiedział,że za miesiąc się wyprowadza. Powiedział,że jestem egoistka,że myślę tylko o pieniądzach,że nikt się dla mnie nie liczy,tylko ja sama! Boli...

Naprawdę wówczas lepiej się czułaś? Naprawdę?
Jeśli tak, to nic trudnego, by wrócić do stanu poprzedniego.
Powiedz sobie, że zgłupiałaś chcąc odzyskać szacunek do samej siebie; powiedz sobie, że przewróciło Ci się w głowie, gdy zaczęłaś oczekiwać od swego partnera (zaraz, jakiego partnera?), od swego pana i władcy, traktowania należnemu człowiekowi.
Powiedz sobie, że ta chwila samoświadomości to choroba psychiczna, że już wyzdrowiałaś.
Powiedz też to wszystko swemu władcy, będzie ucieszony Twym "ozdrowieniem".

Rozumiem. Wieloletnia niewolnica, więźniarka, nagle odzyskała wolność. Może robić wszystko to, co chce, co jej przyjdzie do głowy, co lubi robić. Ale jak podejmować samodzielne decyzje? Ale co ma przyjść do głowy? Ale co lubi robić? Lubi? Przecież do tej pory robiła wszystko to, czego oczekiwał pan. Wszystko to, co jemu sprawiało radość. Wszystko to, czego on zażądał.

Może jednak lepiej jest wrócić do klatki?
Tam reguły były znane, określone, nie było miejsca na dowolność i swoje zdanie. I jak łatwo było narzekać na niego. Bo to on był odpowiedzialny. Za wszystko.

Nawet jeśli przyzna Ci rację,przeprosi i obieca poprawę...
Wyobrażasz sobie czym jest wyjście z nałogu?
To ciężka praca... Emocje targają i wcale taki wychodzący nie jest miły...
Nawet jak i to przetrzymasz...to,przecież Ty go w ogóle nie znasz! Nie masz pojęcia jaki on jest bez jarania...

To co Ci mówi to manipulacyjna prowokacja,czyli to co stosuje wobec Ciebie od początku.
A oni-nałogowcy (ciii sama nim jestem), to mistrzowie kamuflarzu i właśnie manipulacji.

A Ty jak reagujesz na jego ataki? Jak my wszystkie-CZUJESZ SIĘ WINNA...To straszne,że jesteśmy same dla siebie tak okrutne.

Huśtawki,jak mi wytłumaczono-normalka.
Wczoraj umierałam zdołowana,dziś strych wysprzątałam i zrobiłam porządeczek (zabierałam się do tego pół roku!)

Musimy być silne,Dziewczyny!
Godzić się z tym,że czasem jeszcze jest nam źle...bo ma prawo tak być.
Jesteście bardzo mądre i dzielne-zwłaszcza,że musicie z nimi...mieszkać...
Buziaki dla wszystkich Siłaczek

Wczoraj dołek związany z bezsilnością, dzisiaj kilka rozmów, działań i jest dobrze. Może nie całkiem dobrze, ale jest lepiej.
Rozmawiałam z byłym i wczoraj, i dzisiaj. Pierwsze rozmowy dotyczyły pieniędzy, kolejne rozwodu . Alimenty oczywiście zapłaci, ale nie teraz, może później albo jeszcze później a najlepiej nie mnie do ręki tylko na konto synowi. Nie protestowałam i dziwiłam się jak można wpłacić komuś na konto nie wiedząc w jakim banku ma konto i nie znając numeru tego konta. No... on artysta, on tego dokona  . Zapytałam czy zamierza synowi prezent na 18 sprawić a jeśli tak to czy do kursu prawa jazdy dorzuci. Nie, nie dorzuci, on zapłaci sam za ten kurs. Ucieszyła mnie ta wiadomość. Zaproponowałam szkołę jazdy, która właśnie ma na kursy promocję. Nie, nie potrzebne mu żadne promocyjne szkółki, ponieważ jego znajomy i tak da mu zniżkę...
Spotkać się chce, ale nie może jest w stolicy....po 15 minutach dzwoni koleżanka i mówi, że właśnie widziała mojego byłego jak pod blok podjeżdża....???...trasę 3godzinną w 15 min zrobił ???....no artysta .
Dzisiaj w południe zadzwoniłam do niego i słyszę, że termin na prawo jazdy zarezerwowany. Na wszelki wypadek zapytałam a czy opłacony? Odpowiedzi nie dostałam. Dostałam opieprz, że chodzę dopytuję o niego. Zrewanżowałam się natychmiast i wróciłam do pytania czy kurs opłacony i przy okazji nadmieniłam, że zarezerwować miejsce można w 10 szkółkach więc mnie rezerwacja nie interesuje,  jedynie zapłata. Uparciuch nie pisnął ni słowa o zapłacie
Wróciliśmy także do sprawy alimentów. Wywiązała się awantura i usłyszałam, że o rozwód mnie poda i alimenty. Ubawił mnie tym do łez. Postawiłam sprawę jasno, alimenty chcę do końca tygodnia a jeśli ich nie otrzymam zgłoszę sprawę i do komornika i do prokuratora za ukrywanie dochodów ( mam na to dowody ) Powiedziałam również, iż kilku dłużników wybiera się do jego partnerki na rozmowę i chcą przedstawić jej dowody i ja się także do tej grupy zapisałam i również dowody ze sobą zabiorę. Nasze dowody to jego przekręty, wyroki i dokumentacja komornicza. Ona nie wie o jego prawdziwej przeszłości a kilka osób chce tą przeszłość pokazać. Poza tym to on działa na jej nazwisko zarabia a jak zarabia to niech spłaca. Oni także maja chrapkę na rozmowę o nim z prokuratorem.
Dzwonił on i to kilka razy, i straszył, że do prokuratora to on mnie zgłosi i czego to jeszcze nie zrobi. Wyraziłam swoją radość z możliwości takowej rozmowy z prokuratorem. Ostatni jego telefon i zupełnie inny ton i miły, i uprzejmy, i spotkać się jutro chce.
Boże jak ja mogłam tyle lat być i nie widzieć z jakim typem mam do czynienia. Cholerny drań...szkoda nawet słów.
Wiem jedno, koniec zabawy w chowanego. Koniec nabierania się na wszystkie numery świata. Koniec z manipulacją ona na mnie już nie działa. Każdą jego wypowiedz ucinałam FAKTAMI. Nie jest w stanie tak jak kiedyś zagonić mnie w niepewność, niejasność, zakłopotanie. Jedynie co mu się nadal udaje to zadziwienie mnie. Zadziwia mnie swoją charakteropatią...

Nie w tym znaczeniu, że byłam szczęśliwa, bo nie byłam, ale też nie miałam tej świadomości, że może być inaczej, że związek taki oparty na partnerstwie tak nie wygląda... dopóki nie spróbujesz to nawet nie wiesz, jakie to dobre i ja tak żyłam nieświadoma i w tym znaczeniu "bezpiecznie", nie wiem czy mnie rozumiesz, nie umiem ubrać tych emocji w słowa...

Ale ciesze się, że odzyskuje siebie, te narodziny są bolesne i dlatego targają mną emocje dobre i złe. Wiem też, że już nie umiałabym wrócić do stanu poprzedniego. A wiem to z autopsji - kiedyś próbowałam sobie wmówić, ze spróbuje żyć jak dawniej, ale się nie dało. Za dużą mam dzisiaj wiedzę, żeby znowu dać się zagonić do klatki - ciasna i niewygodna, ba może mi nie uwierzysz, ale ja nie chce z nim być, umiem sobie wyobrazić życie bez niego, co rok temu nie było do pomyślenia!
Fakt, ze nadal z nim jestem doprowadza mnie do szału, ale nie siedzę na tyłku i jęczę, szukam pracy, szukam wyjścia.
wiem też, że jestem współuzależniona i dużo pracy przede mną.

I prawda jest to, że tylko jego obwiniałam za całe zło, jakoś nigdzie nie widziałam swojej winy - bardzo wygadane prawda? Fajnie tak na kogoś ponarzekać i siebie wybielić. Jestem też winna, winna, że pozwoliłam traktować siebie jak ofiarę, ale wstyd się przyznać sama też potrafiłam prześladować.

Nie biorę na siebie odpowiedzialności za jego złe traktowanie ludzi, nie mam i nie miałam na to wpływu, to jego problem, ale moim zadaniem jest ochronić siebie i dzieci przed skutkami tego działania.

Był czas, kiedy chciałam jego "zmienić" -ha pewnie niektóre z Was to znają -chciałam jemu pokazać jego błędy, pokazać co sprawia mi przykrości i co? wielkie g - on tego nie widział i nie zobaczy, zawsze miał wymówkę - bo ty ty mnie do tego prowokujesz! i już nie pokazuję, nie tłumaczę, próbuję zrozumieć siebie i naprawić swoje błędy i pewnie jeszcze nie raz napiszę - mam doła.

Tragiczna jest ta emocjonalna huśtawka nastrojów. Z równowagi wyprowadza mnie to jak go widzę z kolegami. Dostaję wtedy takiego napadu złości. Wcześniej,aż tak nie było. Ale chyba to nie jest najlepsze rozwiązanie rozejść się w złości. Jeszcze mogłabym sobie coś zrobić z tymi wyrzutami sumienia. Najorsze jest to poczucie winy. Wiem,że robię dobrze dla siebie,ale nie najlepiej dla niego. Nie mogę sobię z tym poradzić. Chcę być już sama,mieć spokój psychiczny,ale to...poczucie winy mnie powoli zabija...

Wyjęłaś mi to z ust
Poczucie winy ZA CO? Już zdążył Ci zaaplikować jakieś fajne powody, które teraz sama sobie w głowie obracasz?

Zakończenie opowieści jest podsumowaniem życia z takimi ...

Czytasz i analizujesz niejako swoje stany, więc wracasz do faktów, jeszcze raz przerabiasz myśli i to Cię denerwuje. Ja kiedyś chodziłam do pani psycholog, która takie rzeczy ode mnie wyciągała, że zawsze miałam ły w oczach i długo jeszcze dochodziłam do siebie. Czasem to nie jest dobre, bo czujemy się wtedy jeszcze gorzej. Kiedy wszystko sobie poukładamy to jeszcze pogarsza sytuację.
Ale nie wiem jak to jest na sesjach nie mam innych doświadczeń, tylko to z czasów podstawówki. Wydaje mi się jednak, że powinno się po wyjściu z takiego gabinetu mieć lepsze samopoczucie.

Mówi to co Cię zaboli. Tyle tylko9, że to brednie. Niech na siebie popatrzy. Ty oddałaś jemu wszystko9,a  on co z tym zrobił? Nic, olał to, ma to w nosie. Ty jesteś za dobra. Nie jesteś egoistką.

OJ ja też nie wiedziałam co lubię, to jest niesamowite jak bardzo można się zatracić w takim chorym układzie. Jesteśmy wtedy jak maszyna, nie dopuszczamy do siebie uczuć tylko żyjemy z dnia na dzień mechanicznie.

Pieknie to napisalas,................opowiadanie o ...

Ja tam maszyną nie byłam.
Ja CZUŁAM. Czułam beznadzieję siebie, związku, życia.
Byłam ja -  ZDEZORIENTOWANA.
Nie wiedziałam co powinnam, co być powinno.
Gubiłam się z roku na rok coraz bardziej.
Każdego dnia czułam, czułam do bólu...
A teraz tylko sprawy z nim związane, te bieżące, bolą....wspomnienia już nie
PEWNA JENAK JESTEM, ŻE OKAZAŁAM SIĘ CZŁOWIEKIEM A ON NIE.
TO ON NIC NIE CZUŁ I DZIAŁAŁ JAK MASZYNA.
TO JEMU ODLEGŁE SĄ UCZUCIA TAKIE JAK MIŁOŚĆ, SZACUNEK, SUMIENIE, EMPATIA.

Ja zawsze czułam więc człowiekiem byłam   i jestem

Masz rację. To on jest maszyną. My się zatracałyśmy, odsuwałyśmy wszystko na bok na chwilę, do czasu, aż nie dało się już dłużej odsuwać. Nie przemyślałam do końca.

Jaki miał wyraz twarzy kiedy mówił o tych baletach? Bo mi to tak psychopatycznie wygląda trochę.
Ja miałam kiedyś takiego szefa. Wszyscy mówili, że to choleryk, a on był po prostu pi..y. Krzyczał na wszystkich prawie, a jak coś mówił to w taki sposób, że trudno opisać. Kiedyś wzią nas na kawę na trasie i paląc peta tłumaczył mi coś tam. Miał wyraz twarzy taki bezpłciowy, a przy tym mówieniu tak trzepał powiekami, mrugał tak dziwnie. To mnie tylko utwierdziło w tym, że normalny to on nie jest.
W tej pracy według nich wszystko źle robiłam, znaczy wedle szefa i kierowniczki, wyhodowanej na wzór szefa. Cokolwiek nie zrobiłam było źle i ona mi nie wierzy i i tak poprawiać będzie. Fajne to uczucie. I ten szef cały zapytał mnie po tej trasie, nie pamiętam dokładnie jak brzmiało pytanie, czemu ja coś robię tak a nie inaczej, więc mu odpowiedziałam, a jak mam robić, skoro i tak będzie źle. Stwierdził wtedy, że tak mówi osoba niezrównoważona emocjonalnie. I takie tam dyrdymały. Wariat po prostu.

Anstawio chciałam dodać, że Twój mąż stosuje projekcję, czyli obarcza Ciebie swoimi dysfunkcjami.

hm
Pracownicy mojego meza maja go dosyc,daje niesamowite tempo ,twierdzi ze jak oni za nim nie nadarzja to niech .w.......ja., szukac sobie innej pracy.

To nie ja - nie mam takich zdolności pisarskich, ale jak ulał pasuje do mojego dawnego życia

On się stacza na dno,a ja razem z nim. Muszę uciekać! THC jest w nim 24/h. On na śniadanie,na lunch,obiad i kolację pali trawę.Nie pali tylko gdy śpi... I z tymi pedalskimi baletami mam podobnie. Chodzę na jogę,jedyna rzecz,w której widzę,że się rozwijam,chcę coś dalej z tym zrobić. A on,że joga jest dla pedałów i pustych lasek! Też założył firmę,żeby przyszpanować. Poznał kumpli i chciał im pokazać jaki to on nie jest. A jak z nim rozmawiałam, zaproponowałam psychologa od nałogów,to odparł,że on ma psychologa w jednym palcu,że on potrafi zagiąć psychologa. Narcyzm-powiedziała moja psycholożka. Dziś znowu kolejny rachunek z windykacji. Chyba ucieknę i zostawię go z tym wszystkim,bo już nie dam rady. A on wiecznie czeka na pieniądze...

Jeszcze tak na marginesie ,wiesz moja psycholog ,jest jakas dziwna .powiedziala mi ze mam pracowac nad swoja wrazliwoscia.Nie rozumiem ,mam akceptowac ze taki jest swiat ?
Pozdobnie powiedzial i prawnik ,ze mam skorzystac z niego ile sie da ,a co z moja psychika?
szkoda slow mocno jestem wkrecona w to cale bagno,jeszcze tu w uk ,przy rozwodzie patrza na dochody ,to niestety nie pl i bardzo sie tego boje ze chlopcow moga jemu oddac bo ma wysoki dochod

Nie znam się na prawie,ale może jak Twój m nie będzie walczył o dzieci,to one zostaną przy Tobie i z racji tego,że Twój m ma wysokie zarobki,to należą Wam się alimenty. Nie wiem czy sąd przyzna dzieci ojcu,który ciągle jest pod wpływem marihuany?! Ale wiadomo, z tym bywa różnie. Ślub braliście w UK?