Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

W sumie od jakiegoś zaczyna tak powoli być. No nic, spróbuję. Zobaczymy...  Muszę to wszystko dobrze przemyśleć i ogarnąć. Mąż zawsze mówił mi,że nigdy nie da mi rozwodu... Ale ostatnio doszliśmy razem do wniosku,że ślub był ucieczką z naszych patologicznych domów. Dla mnie to małżeństwo już nie ma sensu. Dla niego mogłoby trwać... No nic,może uda mi się z nim jeszcze fzisiaj porozmawiać...

Nie, nie próbowaliśmy terapii. Właśnie porozmawiałam zmężem, a raczej wykrzyczałam mu swoje argumenty. Teraz płaczę. Jest fatalnie. Ja już nie wiem co mam robić. Mąż mówi,że wszystko krytykuję, wiecznie się czepiam, wyzywam go od ćpunów i alkoholików, a sama się obrażam jak mi zwróci uwagę. Mąż zarzuca mi,że sama nie wiem  czego chcę, co chwilę zmieniam zdanie. Pewnie ma racje,bo tak jest. O Boże,mam już tego dość!

Anstawia - też mam męża, który pali trawę od kilkunastu lat i mogę dziś powiedzieć, że to świństwo zniszczyło moje małżeństwo.
Ty nie chcesz żeby on palił, on nie chce przestać bo tak mu wygodnie a raczej jest uzależniony.
Rozumiem co czujesz. U nas takie kłótnie o to były już od kilku lat.
Potem usłyszałam, że on pali bo ma żonę i dzieci, a on nie chciał takiego życia. Tłumaczenia, że narkoman to ktoś kto to robi cały czas, a jemu wystarczy "restart" wieczorem. Nie wychodził ze mną nigdzie bo ja nie palę to po co?
Do kina trzeba iść spalonym, na imprezę też, bo na trzeźwo to bez sensu.
Teraz go nie ma bo znalazł inną tolerancyjną, która pali z nim i się wyprowadził.
Więc dopóki on nie chce się leczyć nic się nie zmieni. Przechodzisz fazę współuzależnienia. I ratuj się z tego jak najszybciej. Bo lepiej nie będzie, tylko będzie równia pochyła...
Moja głowa potem nic nie robiła tylko myślała kiedy on się spali, czy ma towar, czy już się skończył, a jak się skończył to kiedy pojawi się nowy. Lufki w domu, na każdym kroku zapalniczka, wypalone dziury w dywanach, meblach.
Żadne umowy typu - palisz nie w domu, palisz co dwa dni czy robisz dwa dni przerwy w miesiącu nie były przestrzegane.
Masakra.
Nie zadręczaj się, to nie twoja wina. Ja mimo myśli o rozstaniu nie zrobiłam tego. Czy żałuję? Tak. Nie miałam tyle siły, bo zawsze go kochałam ślepą miłością. Co wspaniale potrafił wykorzystywać. Aż zostałam zraniona najpodlej jak się da.
Rób tak, żebyś już dłużej nie musiała przez niego płakać. Oni są nie warci naszego uczucia. Ich największą "miłością" jest trawa.

niech mi nikt nie mówi, że to jest niewinny środek który "rozluźnia" . To co zrobił z psychiką mojego męża- szkoda słów.
Dlatego wpadam w pułapkę myślenia- on nie jest zły, tylko uzależniony. Ale to oni nie chcą się leczyć. I dopóki to się nie zmieni, to żeby było lepiej musiałabyś zacząć palić razem z nim. Pytanie czy tego chcesz? Ja już kiedyś powiedziałam- albo trawa albo ja. Ale nie byłam konsekwentna. No to mi wyszło to bokiem. A jego staram się mieć głęboko. Nie jest mi łatwo, ale nie poddaje się.

Anstawia wszystkie uczucia które są w Tobie, są ok. Pozwól sobie poczuć  złość, ból, bezradność i wyrzuty sumienia. Nie odrzucaj ich bo one są twoje i nie przyszły dla kaprysu, tylko miały powód. Błędem jest je odrzucać, trzeba się nimi zająć, tylko wtedy będzie Ci lżej. Zrobiłaś coś co Ja wielokrotnie przerabiałam. Wszystkie uczucia, które mną targały zamieniałam w złość, bo lepiej niech będę zła niż bezradna, z wyrzutami i bólem. Niestety, one i tak wracały, bo są moje i są w porządku. Trudno żeby nie bolało, jak bliska osoba rani, trudno żeby nie czuć bezradności jak widzisz że twój świat jest przewrócony do góry nogami,a Ty nie mażesz nic z tym zrobić, jak twoje rzeczowe argumenty trafiają w mur. Trudno nie czuć wyrzutów jak stale masz je czynione, w końcu zaczynasz się zastanawiać czy aby nie jest to prawda co ON mówi. I mimo że tak na rozum, to wiesz że nie jest to prawdą, to gdzieś z wnętrza wychodzą wyrzuty niewiadomego pochodzenia. Jesteś w dobrym miejscu, potraktuj to jak bazę wyjściową. Cokolwiek zrobisz, czy będziesz próbowała rozmawiać, tłumaczyć czy przekonywać M że to jest złe i tak usłyszysz że się czepiasz, a przecież wiedziałaś z kim się wiążesz.To jest moment właściwy aby zrozumieć, że nie masz wpływu na to co On zrobi. On to świetnie wie. Wie co i jak powiedzieć, żebyś się odczepiła. Czy kiedykolwiek po takiej rozmowie, awanturze coś się zmieniło? Narasta w tobie tylko przekonanie, że nie jesteś dość ważna dla niego aby się zmienił. A poczucie wartości ma tendencję  zniżkową.Zastanów się nad tym jakie uczucia tobą targają i które są właśściwe, a które pojawiają się bo uwierzyłaś w bzdury nie mające nic wspólnego z prawdą?Czy widzisz rzeczy takimi jakie są, czy jest to tylko twoje wyobrażenie.

Ja się zastanawiałam ostatnio czy może udowodnić mu jego winę. Ale ważniejsze jest dla mnie dziecko. Jak się nie uda po dobroci to będę wyciągać asy z rękawa.
Sąd wystąpił o opinię do ośrodka a w protokole protokolantka zaprotokołowała co następuje ... coś takiego mniej więcej czy rozwód nie leży... czy dziecku nie zaszkodzi, coś takiego, nie potrafię odtworzyć. Zaszkodzi brak rozwodu. On z flamą i czy rozwód nie zaszkodzi. No ja przepraszam. Ale to są słowa, procedura może. Ja bym się nie zdziwiła jakbym przegrała, aloe to chyba niemożliwe. Niemożliwe. On bredził, sąd go upominał, bo czepiał się pierdół, nie miał nic konkretnego. To on ma niebieską kartę i skierowanie na leczenie z prokuratury, itd...coś tam się zawsze znajdzie.
Ale ja zła.

Jeszcze coś znalazłam
bajka o motylu a propos trójkąta Karpmana
http://flandra.wordpress.com/2010/01/02/bajka-o-motylu/

Rozumiesz moją sytuację.
Widzisz mnie tak się nazbiera i wywalam to z siebie. A nazbiera się wtedy kiedy go wyręczę zauważyłam, bo wyręczanie jest wbrew mnie. Kiedy poproszę o coś lub wyegzekwuję nie ma wtedy nic. Sprawa jest załatwiona.
Ja się nie przejmuję za bardzo, olewam jak mnie olewa. Ale może jeszcze zostaje jakiś cień i chęć zrobienia mu na złość, co i tak go nie rusza.
Widzisz, są dwa pokoje. W jednym czyściutko, ale tam mieszka sobie moje dziecko. A ja śpię w tym drugim. Uprzątnę tam czasem, ale nie podchodzę do tego jakoś drastycznie, bo po co się irytować, że ktoś tego nie szanuje i za chwilę jest tak samo. Ja go nie zmienię, bo on tego nie chce. Gdyby kochał jak twierdzi postarałby się, a nie stara się w niczym. Ja przychodzę gotuję, zawsze jakieś coś jest jeszcze. A on wczoraj powiedział, że on nie może przychodzić z pracy do pracy. A ja mogę?   On na to, że może inni mogą, a on nie może. Ja na to, że nie nie może, ale nie chce. Bo chcieć to móc.
I chyba pogląd zachwiałam, bo on przecie uważa, że nie ma co się denerwować czymś na co nie mamy wpływu. Ale jeśli chcemy coś zmienić to możemy i tutaj drgania nastąpiły.
Nie musimy obiadu jeść, możemy kanapki. Na co ja z ironią skwitowałam, że wtedy też w kuchni trzeba siedzieć.
Jeśli jest nie przygotowany do wspólnego życia to niech sobie mieszka z mamą, albo sam. Nie wiem. Fakt, mama za niego obi wszystko. Nawet jak jesteśmy razem. Do tego stopnia, że przychodzi do pokoju, który wtedy zajmujemy i zbiera skarpetki, które on rozrzucił (a ja ich zbierać nie będę). Wtedy jakoś mi jest głupio, a jemu nie wstyd, on nie ma wstydu chyba.
Kachna, ja jestem po wstrętnym małżeństwie, on jest drugi. Przed chwilą, kiedy czytałam o trójkącie itd. doszłam do wniosku, oświeciło mnie, że papierowy mąż to nikt inny jak DDA i cholera wie co jeszcze. Ale to nie ma znaczenia. Niech sobie będzie kimkolwiek. Jest rozwód w trakcie, niech się to skończy, Tylko do cholery drugi raz się męczyć? Raz jest dobrze, raz nie, humory, fochy. Może nie ma dramatu z tym bałaganem. Mówię zawsze, że porządek to jest pojęcie względne, i nie zmienię zdania. Rozmawiałam o tym z kimś u kogo byłam no i  mijamy się z naszym poczuciem porządku. Bo ponoć jest czysto albo nie. Czysto, co to jest czysto i dla kogo? Względne jak wszystko. Ja wiem, są granice, nie dajmy się zwariować, oczywiście. Ale jeśli ktoś leży dzień za dniem po pracy odłogiem, albo robi coś innego, a przy tym żre i pije i wszystkie naczynia świata otaczają go potem w pokoju i tak leżą do usranej...to nie jest najlepiej chyba.

Tylko, że ja mogę sobie tutaj z Wami pogadać. On nie słucha, bo czego ja chcę właściwie, wszystko jest w porządku.

Jest wiele teorii psychologicznych, jedne lepsze inne gorsze, ale żadna z nich nie mówi, że jak powiemy X że robi źle i można inaczej to X coś zmieni w swoim zachowaniu jak nie będzie chciał.Bo to nie był dla niego powód.I to  nie prawda że nasze zachowanie może wpłynąć na zmianę zachowania innych.  Każdy jest osobną jednostką. I jak Ja przestałam mu mówić co ma robić i egzekwować aby to robił, to jego świat też się zmienił. Teraz On stanął przed wyborem, albo, albo.Nie miałam wpływu którą opcje wybierze. Jak mi coś nie pasuje, nie czekam ani chwili na to żże samo się zmieni i dobrze na tym wychodzę.

Wielokropna Ty moja kochana
Jakiś mały kundelek szczypie Cię po piętach, a ja bez netu
Na szczęście i Ty sobie świetnie (jak zwykle) poradziłaś, jak i Sfora pokazała kły
Jak niektórym niewiele potrzeba do szczęścia - wejść na forum, splunąć, kopnąć, obrazić... Bardzo mały duch w małym duszku się czai

Owszem, tak uważam, ale mogę się mylić. Jak nie zobaczę to nie uwierzę:).
Nie wierzę że zmiana  zachowania w celu zmiany w zachowaniu innej osoby to manipulacja. A tu cała Ja wrrrrrrrrr . Natomiast nie godzenie się na traktowanie Mnie w sposób który mi nie pasuje, może spowodować że partner dokonuje innych wyborów, ale jak widać na forum jest to dość rzadka sytuacja. Raczej następuje eskalacja poprzednich zachowań lub ewakuacja.
Hm bardzo się cieszę że jesteś szczęśliwa. Szczęście to tak naprawdę nic innego jak akceptacja SIEBIE. Ja też jestem szczęśliwa choć nie wymieniłam męża. I zapewniam Cię nie Ja go zmieniłam, choć próbowałam desperacko:)

O widzisz, zmiana ich wyborów wskutek zmiany naszego postępowania. Ale widzę często, że jak zachowam się jak on np. to on robi to czego nigdy nie robił, więc zmienia się jego zachowanie.
Czy ja jestem szczęśliwa?
Myślałam raczej o Tobie.
Ja nie daję sobą manipulować, nie jestem uwieszona waćpana. Raczej coraz lepiej mi ze sobą. Nie jest to wrodzone, przynajmniej u mnie nie było.Albo było, ale zostało zepsute przez matkę. Ona lubi manipulować, albo raczej chce, bo to manipulowanie jej nie wychodzi. Stara się wywrzeć na kimś nacisk szantażem w celu osiągnięcia zamierzonego celu raczej.

Ja tylko chcę mieć spokój, czuć się dobrze. Nie dam sobą pomiatać. A za brak szacunku ...cóż. Nie jestem mściwa. A miłą być nie muszę. I nie muszę dać się przytulać, kiedy czuję, że to...hm... manipulacja? Kurcze co z nią?

Czyli podsumowując według Ciebie  zachowanie jednej jednostki nie ma wpływu na zachowanie drugiej, tylko zachowanie jednej wpływa na zmiany wyborów drugiej co w konsekwencji wpływa i tak na jej zmianę. Chce się zmienić, postarać to to robi, nie to nie. I już.
Ciekawe tylko czy
-oni są inni dla innych
-one są inne i dlatego jest różowo
-czy to wszystko to fikcja?

Jeden jest u mnie w domu   Właśnie niesprawiedliwy wyrok zaliczyłam chyba dwa tygodnie temu i odwołać się do sądu najwyższego nie mogę. Sąd zinterpretował dowody jak chciał. Aktu darowizny nikt nie przedstawił a nawet pozwany zaprzeczył aby takowy widział, a sąd w uzasadnieniu powołuje się na ten akt, akt NIEISTNIEJĄCY !!!
Zostaje mi jeszcze Rzecznik Praw Obywatelskich i być może skarga do Trybunału w Strasburgu.
Wyrok narusza wiele artykułów, ale sądu do sądu podać nie można

Hm to nie do końca tak. Nie wiem czy uda mi się to wytłumaczyć, rozumienie tych zależności stało się dla mnie jasne jak ogarnęłam wszystkie czynniki, które pozornie się wykluczają.Ale spróbuję.
1. Jego zachowania może wpływać na to jak Ja się zachowam.
2. Moje zachowania mogą wpływać na to jak On się zachowa.
3.Stawianie warunków i przyjęcie ich przez partnera nie gwarantuje ich dotrzymania.
4. Zmiana mojego postępowania w celu zmiany jego postawy, odniesie pożądany efekt,  tylko wtedy jak On sam zechce się zmienić.W innym przypadku uzna to za manipulację, szantaż, czy wymuszenie (i będzie miał rację),a cóż warta jest zmiana pod przymusem?
Resumując:można zmienić zachowanie innego człowieka poprzez swoje postępowanie, ale jak On nie będzie chciał tej zmiany to bęędzie zmiana chwilowa i pozorna. To ubrana w inne szmatki zasada kija i marchewki.
No i wracamy do początku. Nie mamy wpływu na zachowanie innych. Oczywiście zdarzają się wypadki, że Ona mówi "masz zrobić tak jak Ja chcę- bo to jest najlepsze co można zrobić", i On to robi, przyznając jej słuszność. Ale to raczej w zdrowych związkach:)
Mamy wpływ tylko na to co My zrobimy. A jak nie mamy szansy na stałą zmianę jego zachowania to po co się wysilać? Możesz tylko siebie zmienić i nie godzić się na rzeczy które są sprzeczne z tym co Ty chcesz. Użyję twojej opowiastki o rozerwanym worku i piesku winowajcy.
Twoje chcenie; po psie ma sprzątać Pan - jego deklaracja.
Jego chcenie: wcale nie zamierza sprzątać, On chiał psa i już, obiecał by wszystko aby ulżyć swemu chceniu.
Jakie są opcje :1 będzie posprzątane
                    2 nie będzie
Twoje wybory 1 .a] posprzątasz sama
                        b]prosisz aby dotrzymał obietnicy,bez efektu? usiłujesz go zmusić-0 reakcji i być                     
może obraza-----posprzątasz sama.
                     2. nie będzie posprzątane.
Kiedyś się rozłożą lub On o nie zapyta i być moze posprzata.
Ale uwaga, nie  masz wpływu na to co On zrobi. Jak na jego zainteresowanie odpowiesz "mie mam zamiaru.....czy Ja jestem  słu..........itp. nie posprzata bo to przymus..
Natomiast w mysl zasady -mamy wpływ tylko na swoje zachowania-napytanie czemu to tu lezy? odpowiesz -wczoraj pies rozszarpał.Dociekliwy zapyta -jak to od wczioraj,czemu? Ty- bo nikt nie pozbierał. Po tygodniu zapros jego szefa z żoną na kawe:)

Kachno po mistrzowsku to przedstawiłaś.
Kiedyś przyszedł do nas jeden jego współpracownik. To był moment kiedy w pokoju było po jego myśli. A ten współpracownik mówi -nie spodziewałbym się po.. że będzie miał posprzątane. A ja tylko dodałam - tylko mnie jest wstyd.
Jak można zaprosić kogoś do takiego .... Jego nie ruszy. Przed własną matką mu nie wstyd. Myślę, że przed nikim nie będzie. Nie wiem.

W zdrowych związkach ludzie dogadują się z szacunkiem. Ale mało takich, oj bardzo.

Witajcie dziewczyny!
Na wstępie chciałabym Ci Wielokropku podziękować.
Za to, że piszesz na forum prawdę, a nie to, co chcemy usłyszeć.  Jesteś odporna na manipulacje, nie dajesz się gierkom, wychodzisz z klasą.  Mi tez się od Ciebie oberwało i dziękuję Ci za to, bo wciąż myślę nad Twoimi słowami.

Jutro mam sądny dzień- l i t e r a l n i e.
Jutro o tej porze będę na sali.
Boję się.  Nie, nie jego, boję się siebie. Tego, jak zareaguję, czy emocje nie wezmą góry. On pozna po mnie wszystko, a to dla mnie kolejne upokorzenie- jego satysfakcja.
Moje życie płynie wesoło i właściwie nie rozpaczam. Są gorsze dni, ale jak go nie widzę ?nie wdycham, nie płaczę? Co jednak będzie, gdy spojrzę mu w twarz? Co za demon się we mnie obudzi?
A może wręcz przeciwnie? Może to spotkanie ?uwolni? mnie od lęku przed własnymi uczuciami do niego?  Może zaskoczy mnie moja obojętność?
Tak, czy siak, trzymajcie za mnie kciuki, bo to będzie dla mnie trudny, przełomowy dzień. Niby wiem od miesięcy ku czemu zmierzam, nie wahałam się, ale usłyszeć w sadzie słowa, że to koniec końców ma inny wymiar. Jutro pożegnam prawie 10 lat mojego życia,  a to dużo zważywszy na fakt, że mam dopiero 27.
Jestem dumna, że dałam sobie z tym radę.

Mam już stadko adoratorów.
Niestety nadal pociągają mnie niewłaściwi i obserwuję, że lecę na łeb na szyję za tym, który pojawia się i znika. Nie to, żebym go chciała, od początku wiem, że to człowiek nie dla mnie.
Jednak to, że nie stracił dla mnie głowy przyciąga mnie, jak magnes. Zaczynam mu udowadniać, jaka jestem wspaniała.  Tak, na przekór. I patrzę na siebie z boku i sama się kopię w dupsko.
Żałosne, wiem.
Jednak to, że to widzę jest zasługą pracy nad sobą. Wcześniej bym stwierdziła, że się zauroczyłam, teraz widzę, że mam ogromna potrzebę uznania w oczach mężczyzn i paradoksalnie szukam go tam, gdzie najtrudniej mi je zdobyć.

Zasługiwanie, autoreklama, staranie się.

I im mniej dostaję, tym  bardziej mnie to kręci. Gdyby on oszalał na moim punkcie teatralnie dostałby kosza.
Ale przecież  ja mu MUSZĘ udowodnić, że jestem fajna! Normalnie kompulsja!

Okropny ten mój głód miłości. Bliskości.

Przeraziłam się?

Jak ktoś mnie chce- dostaje kosza. Jak jest zdystansowany- sama za nim szaleję.  A ci zainteresowani to dla mnie takie ciapy, że mam autentycznie odruch wymiotny na myśl o bliskości z nimi. Czysta awersja!

Kopne się chyba w dupsko i odstawię Pana randkowicza. Ale tak mnie to kręci, że sama siebie nie poznaję. Niby jak facet od razu pociąga nas seksualnie, to trzeba wiać. Wiać zatem?

Faworytko...
Czy wiać? Nie wiem. Myślę, że dojdziesz do tego, że się dowiesz.
Chciałam zaznaczyć, że Twoja samoświadomość jest imponująca. Będziesz umiała nad tym zapanować, przynajmniej dla mnie tak to wygląda. Niesamowite.
Trzymam kciuki. Cokolwiek by się nie działo dasz radę, ja to wiem.

I to jest cały clou mojego problemu.

Przeniesienie uwagi z kogoś na siebie.

I przeniesienie ciężaru odpowiedzialności z kogoś na siebie- to już mi zarzuciła Wielokropek, słusznie zresztą, choć broniłam się zaciekle.

Ja się wciąż zastanawiam, co o mnie pomyśli druga osoba.
Myślę, co czuje jeszczemąż
Myślę, co czuje nowy randkowicz

O tym, że ktoś mi się nie podoba mogę stwierdzić dopiero wtedy, gdy on uzna, że jestem wspaniała.
Dopóki on jest w jakiś sposób odległy, ja walczę.
Choć często nie ma o co.

Moje poczucie własnej wartości jest w ciąż w rekach innych osób.
Wciąż gdzieś na zewnątrz mnie, stąd to zasługiwanie, kontrola.

I w tym też jest ukryty sens bycia zołzą i zdrową kobietą
Można biegać po kosmetyczkach, kupować ciuchy, organizować sobie czas, stawiać cele i z boku to wygląda jak "miłość własna". Można stosować się do wszystkich rad perfekcyjnie, ale to tylko tuszowanie.
Zmienić trzeba myślenie i to mnie bardziej przeraża, bo nie wiem jak.

Pamiętacie Zazdrość? Jak pięknie pisała? A potem poleciała na łeb na szyję.
I na nic jej zumba, książki, forum, zakupy....
Coś w środku zostało bez zmian i ja tez się boję tego mojego Środka!!!!!

Myślenie da się zmienić. Ja to wiem. Ciężko jest. Czasem jeden krok w przód, a dwa w tył, ale pchając dalej da się. Może nowe sytuacje będą wymagały ode mnie kolejnych zmian. Ważne by być w harmonii ze sobą.
To trochę tak jak w Pilatesie, na początku każdych zajęć ruszamy miednicą w przód i w tył, a potem wykonujemy coraz mniejsze ruchy by znaleźć pozycje optymalną. I tak samo jest w przypadku naszej psychiki, naszej harmonii, musimy się odważyć coś zmienić w kierunku optymalnej pozycji.
Zaznaczam, że bardzo często to się innym nie podoba. Ale tak samo często nic nie zauważają, ale nam jest lepiej. Czujemy wtedy ulgę. Mnie się lżej żyje. Decyzje nie kosztują tez tyle wysiłku, nie ma wyrzutów. Jakby jakiś ciężar spadł, albo zniknął.
Trzeba tylko chcieć, bardzo chcieć. Nic więcej. To albo tak wiele albo tak niewiele.

Patrząc na innych mimo wszystko nie zmienimy nic w sobie, bo nadal będziemy patrzeć na siebie przez pryzmat kogoś.

Teraz jak na to patrzę, na moje życie, to rzeczywiście nie wiem jak ja to mogłam akceptować. Ale ja mam taki wzór małżeństwa. Taki wzorem byli dla mnie rodzicie, ja ten wzór naśladuję jeszcze, bo nie wiem jak powinien wyglądać normalny związek... Kobieta poświęcająca się dla męża uzależnionego, to jedyna opcja,która do tej pory wydawała mi się poprawna. Zawsze mówiłam sobie,że chcę być sama, nie zauważyłam,że przecież jestem sama, nie mam znajomych, przyjaciół, koleżanek... Tylko mąż ćpun, jego znajomi, jego rodzina. Potrafiłam w głowie zmienić tak myślenie, żeby było zgodne z jego myśleniem a nie moim. Nawet podjęcie decyzji o rozwód, czekam aż on powie ok! Paranoja. Trochę to potrwa zanim się rozwiedziemy, zanim się wyprowadzę. Głównie chodzi o kwestie finansowe. Muszę też pogadać z ludźmi w pracy, może znajdzie się szybsze wyjście z tej sytuacji. Boję się,że nie wytrwam w mojej decyzji. Ale mąż, odkąd głośno zaczęłam mówić o jego problemie, stał się jeszcze bardziej złośliwy, obojętny itp. To mi mimo wszystko pomaga a nie dołuje Głowa mnie tylko boli i zła jestem,że to on ma problem,a ja cierpię. Robię zdjęcia jak pali, może uda mi się nagrać jak mówi,że nie rzuci maryśki,bo tak zawsze mówi. Palo bo lubi, no to sobie będzie miał co lubi. A ja rozwód. Oj kochane, dajecie mi motywację, obym tylko nie zmieniła zdania...

Boisz się Środka (czymkolwiek on jest)?
Podejmujesz decyzję, by to on panował nad Tobą? Byś jemu była posłuszna?

Możesz podejmować racjonalne decyzje.
Możesz podejmować decyzje, które nie wynikają z Twego "chorego" rozumu.
Możesz.

Zastanów się, w jaki sposób (poza wchodzeniem w utarte schematy) możesz zaspokoić swoje potrzeby, lub co możesz zrobić, by zaakceptować fakt, że pewnych swych potrzeb nie zaspokoisz nigdy (np.: potrzebę dziecka bliskiego kontaktu z rodzicami).

***
Dzięki za dobre słowo.

Hej dziewczyny. Właśnie pokłóciłam się z mężem. Zaczęło się od tego,że pomyślałam sobie, że się przeniosę do drugiego pokoju. Stała tam ławeczka do ćwiczeń, którą kilka lat temu kupiłam mężowi, żeby zabrał się za sport to może wtedy rzuci marychę. Jaka ja głupia byłam! Już dawno prosiłam męża żeby ją wyniósł do piwnicy,bo i tak nie używa. Zrobię to później, odpowiadał. Wiadomo. Więc ja dziś tup tup tup, po ciężarku, po śrubeczce, porozkręcałam i wyniosłam. Ale została jeszcze cholerna ciężka komoda. Myślę,poczekam na męża, powie mi czy ją chce zatrzymać. Ja wieczorem pracuję, a on do mnie dzwoni do pracy, że był w domu, ale wychodzi do kolegów i wróci około 22-giej. Zadzwonił i się zameldował, ostatnio to rzadkość. zauważył że uprzątnęłam ławkę? Wrócił około 23,ej. Wymieniliśmy parę zdań, coś tam mu opowiedziałam, zrobił sobie kolację. Zapytałam co z tą szafką? Na śmieci. No to zróbmy wystawkę, czyli jak to w Holandii w nocy pod śmietnik. A on na to nie,bo nie i kropka. No to ja wzięłam siekierę (nie żebym zamierzała rozwalać dom, nawet mi to na myśl nie przyszło) i łup delikatnie, deska jedna odpadła. Mąż przyleciał i się zaczęło, że ja wariatka, że do psychiatry ze mną. Później w lekkiej szarpaninie o siekierę powiedział dwa zdania: Że też che się rozstać,ale w dobroci oraz, co mi utkwiło w głowie najmocniej: żebym mu oddała siekierkę, bo zrobię sobie krzywdę a potem ON będzie miał przechlapane u moich rodziców! Dodał jeszcze,że w końcu widziałam przed ślubem jaki jest! Przykro mi się zrobiło i dlatego,że powiedział,że chce się rozstać, chociaż wcześniej chciałam to usłyszeć. Przykro mi też, bo wolałabym usłyszeć: zostaw tą siekierkę,bo zrobisz sobie krzywdę i będzie mi przykro...czy coś w tym stylu. Do doopy to wszystko. Ale powiem wam,że buntuję się, tylko czy nie przesadzam? Z drugiej strony wiem,że mąż jest uzależniony,bo miał problemy z matką, z wyrażaniem uczuć itp. Żal mi go...

Anstawia, nie możecie jeszcze spróbować się dogadać?

hm... Dogadać owszem mogłabym. Po prostu nic by się nie zmieniło. Dalej trawka i koledzy. Kilka postów wyżej dziewczyna napisała,że żadne umowy typu palę co drugi dzień, poza domem itp. nie działają na dłuższą metę. Mój mąż wstaje rano, kawka, marycha i idzie do pracy. W pracy podpala czasem z kolegami. Po pracy do domu, nic nie je, najpierw zapalić. Oczywiście w domu, w salonie z kolegą. Może coś zje, to jest nieważne. Byle się ujarać, we dwóch to trzeba więcej wypalić,bo jest ich dwoje. No i przed snem,jak kolega wyjdzie, trzeba zajarać,żeby lepiej się spało. Tak jest CODZIENNIE! Ma swoje pudełeczko,tam trzyma lufki, marychę, wszystko. Tak było zawsze. Pali, bo lubi! Kasy wiecznie nie ma. Kiedyś prosił się mnie o kasę codziennie na śniadania (marychę). Teraz mu nie daję, to mu dają koledzy. Do domu przuchodzi wyspać się, umyć jak mu się chce, coś zjeść, zajarać. Może się dogadamy...

Ogłaszam  z duma i szczerą radością, że jestem rozwódką!
Było wspaniale, jak na rozwód:)
Sędzina zadawała trafne pytania, zrobił z siebie durnia przed sądem.
Jestem wolna!!!!!
i mam autorytet sądu na te moje durne poczucie winy!:)

Klopsik przeczytaj proszę jeszcze raz swoją ostatnią wypowiedź. Dlaczego poczułaś taką potrzebę tłumaczenia swojego zachowania? Ani Ja, ani żadna z dziewczyn na forum Cię nie oskarżała.Spróbuj rozpisać w procentach w ilu zajęłaś się swoimi uczuciami, a w ilu uczuciami innych? Mam wrażenie, że bardziej zależało CI na przekonaniu Nas, że nie jesteś zła i zazwyczaj szanujesz innych ludzi, ale tym razem.....
Dziewczyno Ty miałaś prawo tak się zachować, WIEDZIAŁAM TO I BEZ TEGO POSTA Widzisz My, kobiety mamy bardzo silną intuicję i jak czujesz że jest coś nie tak to na pewno tak jest.Ta intuicja jest naszym błogosławieństwem, jak potrafimy jej słuchać i co ważniejsze zaufać. Ale jak nie dopuścisz jej do głosu i nie zaufasz, stanie się przekleństwem. Widzisz moja intuicja ostrzega mnie jak ktoś przekracza moją granicę, ostrzega mnie również (co ważniejsze) jak ja zrobię coś czego tak naprawdę nie chcę robić. Ty myślisz że Ja zachowuję się zawsze tak jak chcę? Wiele razy, a dzieje się tak wtedy jak pojawi się złość i zagłusza moją intuicję. Złość to taka podstępna  zołza, która nie zjawia się nigdy solo.Zawsze pojawia się tuż za innymi uczuciami, po czym przykrywa je, żebym nie zauważyła innych uczuć. I wtedy hulaj dusza, piekła nie ma:) To  właśnie wtedy popełniam błędy, krzywdzę siebie i innych.A złość to też nasze uczucie, takie samo jak miłość, wyrzuty sumienia, radość, ból i inne.To tak jak dzieci z wielodzietnej rodziny. Jedno z nich ma silniejszą osobowość, jest krnąbrny i nie chce słuchać. Nie da się go usunąć, bo to nasze dziecko. Wkurza rodziców, więc usiłują je utemperować, wstawić do konta, zamknąć w łazience, byle tylko zeszło nam z drogi.Ze złością jest tak samo jak z dzieckiem. Jak go nie wysłucham,nie  poświęcę mu czasu, nie zastanowię się, co nam mi powiedzieć i na co usiłuje zwrócić moją uwagę, będzie zachowywać się coraz gorzej. Aż przyjdzie taki  moment że Ja nie będę miała wpływu na to co zrobi moje dziecko. Będzie za silny, żeby go wstawić do konta, czy zamknąć w łazience. Tak samo ze złością, jak jej nie wysłucham teraz to za chwilę nie zapanuję nad nią. I tak zaniedbana złość jak i dziecko, pozostawione samemu sobie może narobić dużo złego. A przecież to moje uczucie i bardzo pożyteczne, to ono  informuje mnie o tym że gdzieś w środku kłębią się uczucia którymi trzeba się zająć.
Bardzo cenię sobie grupy wsparcia dla współuzależnionych, prowadzone przez psychologa, chodzę na taką od półtorej roku i to grupa  mi pomogła najbardziej. Znam takie osoby które mówią " w czym mi pomoże słuchanie jak ktoś przeżył tydzień? Co mnie to interesuje że Jej mąż pił dwa dni a pięć był trzeźwy? Pamiętam, jak pierwszy raz poczułam moc tych spotkań.Jedna z dziewczyn opowiadała jak dba o siebie i nie daje się robić w cepa.Intuicję miała bardzo silną, ale nakierowaną w stronę uczuć i zachowań swojego M. Swoje uczucia traktowała po macoszemu(wtedy tego nie widziałam).Słyszałam podobną opowieść nie pierwszy raz, zmieniały się w tych opowiadaniach, osoby,użyte słowa i zachowania, a jednak miały wspólny mianownik:uczucia i emocje. Opowieść ELI. Mąż wrócił z pracy i dziwnie się zachowywał, był taki zadowolony z siebie.Natychmiast wiedziałam że coś jest na rzeczy. Celowo siadłam blisko niego,żeby powąchać czy coś pił.NIC,TRZEŹWY.A to znaczy że coś ma gdzieś schowane i wypije później.No to Ja ci pokażę.Całe popołudnie szukałam, dyskretnie, żeby tego nie widział.No i znalazłam. Wylałam połowę wódki  dolałam  octu i czekałam. Wieczorem już po kąpieli położyłam się na kanapie przed TV. M krążył po mieszkaniu,a ja nasłuchiwałam. W momencie,słyszę jak zaczyna kaszleć,krztusić się i kląć.Wszedł do pokoju, spojrzał na mnie wściekły, ale teraz to Ja byłam w świetnym humorze. 
C myślicie o jej zachowaniu? Jak ktoś ma ochotę to proszę o ocenę jej zachowania. A Ja potem opowiem co ja tam, zobaczyłam.

klopsiku,
mylisz przyczynę ze skutkiem.
Ponieważ kiepsko myślisz o sobie samej, dlatego szukasz uznania i potwierdzenia swej wartości w oczach innych osób.

Co masz zrobić (i nie tylko Ty), by na nowo stać się dla siebie kimś wartościowym?
1. polubić i pokochać siebie
2. zauważyć swoje zalety
3. zacząć je doceniać.

Powodzenia.

Wielokropku kochany często piszesz, że trzeba sięgnąć swojego dna by móc się odbić. Sięgnęłam dna. Ono było nisko. Chciałam odejść, bo zmęczyło mnie życie, poczułam bezsilność. Podnosiłam się. Powoli stawałam się mocnym człowiekiem. Kolejne zajście i kolejne, sprawiło, że znowu czuję bezsilność, ale i złość tym razem. Znowu życie mnie złamało, złamało mnie bezprawie, pomiatanie człowiekiem. Kilka tygodni temu przegrałam sprawę w sądzie apelacyjnym. To była kpina ze świadków, dowodów, prawa. I jestem ja pokrzywdzona i BEZSILNA. Państwo, bo przecież sąd to państwo okrada mnie w imię prawa, bo sąd ma prawo interpretować dowody jak chce. Sąd wydaje wyrok niezgodny z dowodami i przepisami, ale sąd nie musi przepisów przestrzegać, nikt go z tego nie rozlicza. Odbywa się to na zasadzie nieważne kto komu winien, ważne, że winien a sąd wskaże kto komu. I to nic, że swoim wyrokiem kogoś okradnie. Wyrok zapadł i koniec, reklamację do pana Boga mogę złożyć.
Kolejna sprawa dotyczy męża. Nie płaci mi alimentów zasądzonych przez sąd. Mam dowody na to, że prowadzi firmę, pracuje i nikt, NIKT nie jest tym zainteresowany. Prokuratura każe złożyć zawiadomienie i oni zajmą się udowadnianiem - co będą mu udowadniać, prokuratora nie bardzo interesowało i dowody moje nie są mu potrzebne. Znając życie otrzymam od nich pismo ze słowami, umarzamy śledztwo ze względu na małą szkodliwość czynu.
Znowu sięgnęłam dna! Dna rozpaczy, niemocy. Szary człowiek może mieć, mieć pobożne życzenie by prawa przestrzegano, by chroniono nas pokrzywdzonych. 
A gdzie jest dno sądu, urzędników, organów ścigania!? Czy wszędzie to się odbywa na zasadzie znajomości, kasy lub czy się stoi czy się leży ? Gdzie jest moralność ludzi ? Gdzie jest ich dno ! czy nie wiedzą, że kogoś krzywdzą w imię lenistwa, arogancji, nieróbstwa. Po raz kolejny mam dosyć i czuję pod stopami dokładnie to dno. Ono ma nawet paragrafy, artykuły, kodeksy. A ja jestem nikim. Taka zwykła kobieta, matka taki zwykły człowiek zawiedziony na ludziach stojących na straży sprawiedliwości i porządku. Chciałam tylko spokoju, sprawiedliwości i kolejny kop od życia zaliczyłam.

doskonale to rozumiem i u mnie tak to wyglada ,powrot z pracy najpierw blancik potem obiad bo po blanciku to i lepiej smakuje jedzenie ,a ze prawie wogule moj m nie je to tylko blancik smaczka robi.......eh

Ja także sporo o sprawiedliwości słyszałam i raz ją zobaczyłam, był to rozwód z orzeczeniem winy męża. Druga sprawa to jawne lekceważenie  prawa .
W moim przypadku nie mogę odwołać się do sądu najwyższego, bo kwota za mała, za mała o 15 000zł by przysługiwało mi prawo do tego odwołania ( czyli kasacji).
Dzięki Wielokropku, już napisałam do kjersti i czekam z niecierpliwością na jej odzew.

Dziękuje i pozdrawiam

Cieszę się razem z Tobą i gratuluję.

Prawda, że świadomość wolności jest cudowna ?

Wszystkiego dobrego na nowej drodze życia

Faworytko gratulacje serdeczne. Więc koniec z tym !

Anstawio... jedni są "zielarzami", inni "muzykami" a inni lubią kielonek. Ale przy takich nie ma miejsca dla nikogo.