Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Czy mozna sie przylaczyc ze swoja wlasna prywatna historia?

A Ty miła Wielokropku, jesteś współuzależniona? Skąd wiesz?
Kto Cię zdiagnozował?
Nei powiedziałam, że książka ta jest bulwersująca, tylko, że na całym świecie już nie stosuje się jej w terapii, dobrzy specjaliści jej nie polecają, to było dawno temu.
Pozdrawiam
Właściwie wolny wybór, można naprawde sobie pomóc, lub tylko stworzyć chwilowe pozory.

nie rozumiem

Moja droga, jestem na tym forum ponad rok.
Nie jestem DDA, DDD, KKZB
Podziwiam te, którym się udało wyjść z bagna
Przyszły tu zasmarkane, zgnojone, przybite.
Dostały wsparcie i dostają je nadal.
Przyszły tu świadomie, nikt ich nie zmusza do bycia w tym wątku.
Jedne przyszły się wygadać, inne po pomoc.
Każda z nich bierze tyle ile może i chce na dany moment.
Niektóre przez wiele miesięcy nie mogą ruszyć z miejsca.
Piszesz o specjalistach.... pewnie za namową tych mądrych kobiet, które tu udzielają wsparcia, wiele z tych, które potrzebuje pomocy, do nich w końcu trafi
Ale do takiej decyzji dojrzewa się długo.

Nie zgadzam się z twoimi teoriami
Zdenerwował mnie twój post, bo niczego nie wnosi dobrego.
Nie uważam też, żeby komukolwiek tu działa się krzywda, tylko dlatego, ze przeczyta kilka mądrych rad również od tych, które podniosły się już z klęczek...
Nikt tu nikogo nie leczy jednym lekarstwem, choć może ci się tak z boku wydawać
Zajmij się sobą oznacza zwróć się w swoim kierunku, zacznij myśleć o sobie.... dobrze.
Wiesz ile z nich tego nie potrafi?

Podziwiam te które pomagają i te, które walczą. Trzymam za was kciuki i pozdrawiam.

Ciebie nie pozdrawiam.

Witam nowe dziewczyny

Mogę Wam przesłać książki do poczytania-które ja dostałam od Zazdrości,a przesyłając je potrzebującym,chcę w ten sposób podziękować.
(zanim mnie spalą).
Jestem na tym forum od kilku miesięcy,z przerwą na piekło jego powrotu i dania mu 19736 szansy...
Dostałam wiele. Dostałam po dupsku,kiedy trzeba było.,dostałam wsparcie,dostałam ciepłe słowa,wyrażające autentyczną troskę,jakże mi potrzebną.

Jestem na zakręcie życia.
To ja sama poszukałam sobie to forum,szukała go moja desperacja..
To ja sama zaczęłam czytać ten wątek-piszę czasem w innych,ale ten jest mi najbliższy.
Mam 40 lat,a życia nadal się uczę,nadal widzę,ze mało wiem-a uczę się tu od najlepszych.
Identyfikuje się z innymi kobietami,widzę wyraźnie symptomy choroby.
Wybieram sobie osoby,poglądy,sposoby działania mnie odpowiadające.

Specjalista odmówił mi pomocy,to tu dostałam pomocną dłoń.

Jadowita koleżanka,wyciągnęła do mnie dłoń pisząc do mnie na priw...jej słowa zapadają mi głęboko,bo ona pisząc o sobie,pisze o mnie...bo dociera do mnie,zaraża optymizmem.
Wielokropek...heh,kto jak kto,ale ta kobieta jest tu trochę jak nasza Matka (nie chodzi o wiek,chodzi o mądrość życiową),ale taka dobra,kochająca mama. Pisze do mnie tak,że muszę się namyślać, zastanowić,a nie raz dokopać do moich uczuć na dnie duszy,żeby zrozumieć o co jej chodzi.
Bez takich kobiet ten wątek by umarł.
I jestem w wielkim podziwie,że One już zdrowe wchodzą tu i prostują nasze pokrętne (jeszcze chore) myślenie.

Jestem niepijącą alkoholiczka. Nie wstydzę się tego,jestem z siebie dumna.
Najlepszymi terapeutami są dla mnie alkoholicy-którzy myślą i czują jak ja.

mały duszku,jesteś rzeczywiście mały
Ale chcę Ci podziękować,bo przez Twoją dygresję, zmuszając mnie do zastanowienia się i ponownej ocenieny mojej pracy nad sobą i wpływu na mój rozwój tego forum.

karen, hm..., Tarantello, l_ukrecjo,
bardzo, bardzo serdecznie dziękuję za tyle dobrych słów o mnie i do mnie.
Wzruszyłam się.

Niezmiennie podziwiam każdą z was za ogrom pracy nad sobą; za to, co dzięki niej osiągnęłyście.

Chapeau bas.

Tak, pracowałyśmy w znoju, pocie czoła i bardzo często we łzach. Zaglądałyśmy w najciemniejsze i najbardziej wstydliwe zakamarki własnych dusz i bez tej własnej pracy nadal siedziałybyśmy w czarnej doopie. Ale bez mądrości tu otrzymanej od Ciebie, Wielokropku, i od innych mądrych kobiet, wychodzenie z tej doopy trwałoby o wiele wiele dłużej, jeśli w ogóle by nastąpiło.
Dlatego jeszcze raz - DZIĘKI

PS.
I jeszcze jedno. Ta praca nad sobą się nie kończy. Ciągle idziemy do przodu i nadal się rozwijamy. Bo kto nie idzie do przodu, ten się cofa.
Każdy nowy dzień jest kolejnym wyzwaniem, a stawianie czoła tym wyzwaniom daje satysfakcję

Życzę koleżankom z forum, ktore teraz podnoszą się z kolan, aby doszły do tego momentu, w którym będą mogły o sobie powiedzieć: Jestem wolna od swoich demonów, pokonałam je swoją własną wewnętrzną siłą. Jestem silna i niezależna. Kocham siebie i kocham życie

Owszem odniosłaś się tylko do jednej pozycji, w dodatku szalenie powierzchownie. Nikt nie oczekuje od Ciebie wywodów, jednak sądzę, że pozwalając sobie na publiczną krytykę kogoś lub czegoś,  powinnaś przedstawić przynajmniej kilka sensownych  argumentów, wyjaśniających Twój punkt widzenia. Ot, zwykła grzeczność. Niezależnie od tego, co sądzisz o poglądach i działaniach "jadowitej" Tarantelli musisz przyznać, że ona w przeciwieństwie do Ciebie, swój punkt widzenia potrafi doskonale uargumentować. Przez co jest zwyczajnie, bardziej wiarygodna...

Im dłużej czytam Twoje wypowiedzi mały duszku, tym bardziej upewniam się w przekonaniu, że uprawiasz w tym wątku, zwykłe malkontenctwo i krytykanctwo...

Witajcie,
jestem tutaj nowa, przeczytałam tylko kilka postów i postanowiłam napisać cos o sobie.
Jestem DDA. Do 25 roku życia mieszkałam z rodzicami, ojcem alkoholikiem. Poznałam chłopaka, potem drugiego, wyjechałam za nim do Holandii. Wzięliśmy ślub cywilny po trzech latach znajomości, jesteśmy małżeństwem 3 i pół roku.
Mój mąż jest uzależniony od marichuany, w weekendy pije alkohol (właśnie teraz jest z kolegami i piją, palą...)
Robił to odkąd go znam. Kiedyś nie wydawało mi sie to aż takim problemem. Ale teraz to do mnie dotarło. W tamtym roku skończyłam 30 lat i stwierdziłam,że nie robię nic dla siebie. Zaczęłam szukać jakiegoś hobby. Rysowanie, fotografia, w koncu trafiłam na zajecia yogi. I od tego czasu coś się zmnieniło. Znalazłam coś,co kocham robić. Ale jak wracam do domu po pracy, widzę męża ujaranego, z kolegami, wszystko śmierdzi, marichuana jest wszędzie, to odechciewa mi się żyć. Dwa tygodnie temu byłam na pierwszej wizycie u psychologa, w pon mam następną. Przeczytałam kilka książek o DDA, o kobietach, które kochają za bardzo, ale jakoś nie widzę nadal wskazówek. Nie chę wracać do domu rodzinnego, bo tam jest piekło. Wiem,że mama wsparłaby mnie gdybym wzięła rozwód,ale tylko dlatego,że liczyłaby na to,że wrócę do domu rodzinnego. Ojciec mógłby sie wtedy znowu na mnie wyżywać zamiast na niej. W Holandii jest rodzina męża. Ostatnio usłyszałam od nich,że nie możemy sie rozwieść z mężem,że mamy sie wspierać. Nie mam tutaj żadnych bliskich znajomych. Boje się kontaktu z ludźmi. Mam bardzo niskie poczucie własnej wartości. Potrzebuję słów wsparcia, potrzebuję potwierdzenia,że wcale nie musze wspierać męża. Jedynym wyjściem dla mnie jest powrót do rodzinnego domu, z deszczu pod rynnę i spowrotem na deszcz...Wydaje się to takie proste, weź rozwód, wyrzuć męża z domu... Ciągle mam nadzieję,że sprawa się jakoś sama rozwiąże. Ostatnio nawet wyobrażam sobie,jak mąż ginie w wypadku samochodowym. Taka ulga mnie wtedy ogarnia. To okropne... Odkąd zaczęłam buntować sie przciwko temu co mąż robić, mówić o tym głośno, jest coraz gorzej. Już sama nie wiem co robić...
Przepraszam za tak długi post. W sumie to mogłabym jeszcze pisać i pisać... Pozdrawiam

Od dłuższej chwili odnoszę niejasne wrażenie, że znajomy jest mi ten rodzaj retoryki i stylu. Dejavu?

Masz Tarantello rację, JA NIE MOGĘ UWIERZYĆ W SWOJĄ HISTORIĘ.
Są chwile, kiedy sama siebie pytam czy jest to możliwe, czy możliwe jest przeżywać piekło za życia.

No i wzięłaś mnie i wywołałas do tablicy z tym wilkiem i stadem. Czekam kuźwa na te nowe możliwości oraz zgoła inny punkt widzenia. Podejrzewam że zostanie samo "zgoła", ale ja wierzę w ludzi. Pisz i oświecaj.

Najpierw prosiłabym o kilka słów przybliżających Twoją osobę.

Nie wiem o co Ci chodziło logując się na tym forum. NIKOMU nie pomogłaś. Zastosowałaś prosty chwyt w postaci przymiotnika "miła" - klasyk z piaskownicy. Piszesz że PRZEZ WIELOKROPKA i jej PODOBNE "psychol ożki" o mało czegośtam nie popełniłaś - czyli albo kłamiesz że nie zakładałaś kolejnego nicka - no bo skąd kurna wchodziłabyś w interakcję z Wielkropkowymi radami. Albo należysz do grupy osób które chcą żeby ktoś inny rozwiązał za nie ich problemy - czyli szukasz doradcy obwieszczającego - typu ksiundz z ambony - i bez zadawania pytań przyjmujesz na klatę wywód, po czym idziesz i krzewisz we własnym życiu. Jeśli przedstawiasz drugi aspekt - to sorry - ale z inteligencjką nie masz nic wspólnego. Jeśli pierwszy - to kłamiesz. Trzeciej bramki nie ma - wybór należy do Ciebie.

Login se wybrałaś jaki se wybrałaś, Freud by Ci opowiedział albo inny taki prawdziwny psycholog i psychiatra i w ogóle ktokolwiek może z dyplomami - nie dosyć że z małej litery, to jeszcze "mały" i "duszek" - tyż zdrobnienie. Ja diagnozuję maksymalny infantylizm plus kompleksów moc. No chyba że jesteś facetem, a wtedy, to już nawet nie ma co diagnozować. Bo i podświadomość w ruinie i szukać nie ma czego. Czysty National Geografic Insect.

Za mała jesteś owieczko do podziału - ja tu takie jedną chrapą wciągam. Szczególnie jak mi ktoś bez dania racji na Sforę nadeptuje.

Skoro już wiesz że wychodzisz z pozycji intruza - ja wolę określenie "Nowa na Forum", to kulturalnie jest:
1. Przedstawić się - kilka słów do mikrofonu o sobie.
2. Opisać swój problem lub też wyłącznie przemyślenia w sposób kulturalny i z szacunkiem dla Forumowiczek, szczególnie tych które generalnie cieszą się szacunkiem współużytkowniczek Forum.

Bo można się nie zgadzać. Nawet należy. Świadczy to o umiejętności myślenia - ale TYLKO I WYŁĄCZNIE w wypadku jeśli się jasno poda swój punkt widzenia. Ty podalaś, że nie, że ksiażki głupie, dziewczyny doradzające - no bez sensu - ale SAMA NIE WNIOSŁAŚ NIC. Zero. Nul. Żadnej konstruktywnej myśli. Nawet pół. Swojej literatury nie podałaś, badań nie przytoczyłaś, cytatem z uznanej pracy profesorskiej nie sypnęłaś. No dupa zbita po prostu.

Mało tego - to co zrobiłaś - to czyste chamstwo jest. Weszłaś i w pseudowysublimowany sposób znieważyłaś piszące tu Kobiety. Że co? Że psycholki? I to miał być ten niuans? A reszta co nie rozumie - to słabo inteligentna? Naczy według jakich pomiarów? Twoich? Naczy małych? Szkoda klawiatury męczyć. Zachowałaś się po chamsku i tyle. Histeryczne wypowiedzi nic nie wnoszące do dyskusji a służące tylko i wyłącznie personalnym atakom na Forumowiczki. No a że już sobie Wielokropka upatrzyłaś, to bardzo znamienne jest - bo Dziewczyna po prostu klasą i spokojem wymiata. Musiala Ci tam zaleźć za skórę oj zaleźć, skoro tak ją przytropilaś. Ale że tutaj szukałaś grupy wsparcia w celu ZDYSKREDYTOWANIA Wielokropka "i jej podobnych" to już nawet ta myśl obok inteligencji nie stała.

Moja rada na Twój problem: wymyśl se nowego nicka i grzeczniej następnym razem.

Zapewniam cię mały duszku, że obeszłam kilku znakomitych psychologów w szpitalu dla psychicznie i nerwowo chorych, gdzie spędziłam miesiąc po próbie samobójczej. Po powrocie do świata żywych najważniejszą sprawą było powiedzenie dzieciom prawdy. Nie mogłam im jednak powiedzieć, ze ich ojciec doprowadził mnie do takiego stanu i chciał mojej śmierci. Poprosiłam psychologa (szpitalnego) o wsparcie, o receptę jak powiedzieć dzieciom i nie skaleczyć ich tą informacją. Psycholog odmówił mi pomocy. W szpitalu na fachowców nie mogłam liczyć ! Porady udzieliła mi telefonicznie, pracująca gdzieś w centrum, w prywatnym gabinecie psycholog.
Jej porady zadziałały. Owszem pokazało się na twarzach dzieci przerażenie, ale poinstruowana wiedziałam jak zapewnić im poczucie bezpieczeństwa.
Po wyjściu ze szpitala próbowałam znaleźć psychologa wyuczonego, wykształconego, który poza słuchaniem moich wynurzeń i zerkaniem na zegarek poda mi pomocną dłoń. Nie znalazłam takowego.
Tu na forum dostałam wskazówki, wsparcie i zrozumienie. Dostałam też wiedzę jak można wstać z kolan i z uśmiechem patrzeć na życie. Dokonały tego słowa tych zbolałych jeszcze kobiet i tych bardziej świadomych. WSPARCIE MI DAŁY TE DOMOROSŁE PSYCHOL OGKI A NIE TE W KITLACH ZE STAŻEM I DOŚWIADCZENIEM. Tam człowiek był numerkiem do nieodhaczenia, tu czuję zrozumienie, wsparcie.
Gdyby Wielokropek "grasował" po forum w celu napawania się tragedią innych, gdyby wyśmiewał, łajał, to zapewne, również tak jak ty pomyślała bym. Jest jednak inaczej. Ona daje nam wskazówki nad czym powinnyśmy skupić się i popracować. Jej jednak największą zaletą jest mądrość , rozsądek i SZCZEROŚĆ. Jedni protestują, inni zaprzeczają jeszcze inni oburzają, ale są i tacy, którzy są jej wdzięczni ZA PRAWDĘ, wskazówki i mądre słowa. Owszem prawda boli, nie rozgrzesza nas, ale daje nam szanse na przemyślenie i wnioski. Znam wypowiedzi Wielokropka z wielu w wątków i zawsze zgadzałam się z jej słowami. Mam dla niej wielki szacunek i podziw.
Co kto lubi i jak lubi nazywać. Moim guru jest ZAZDROŚĆ i to jej posty są dla mnie lekturą obowiązkową i moją biblią i kopalnią wiedzy.Podobnie tez jest z Tarantellą, Wielokropkiem. Czy widzisz w tym coś złego ? Ja wręcz przeciwnie

Otóż większość z książek, które zmuszają do przemyśleń ma z mądrością duuużo wspólnego. Nawet bajki z morałem niosą mądrość.
To czy koś jest współuzależniony czy nie, specjaliście dynda. Przerobiłam to na własnej skórze i ochota mi przeszła na dalsze poszukiwania terapeuty. To tu na forum poradziłam sobie z tym problemem. Do tego przyczyniło się wiele wypowiedzi nie tylko psychol ogów jak piszesz, ale i tych zdeptanych, skrzywdzonych kobiet. Jedne dawały mi dowody mojego współuzależnienia inne pomagały się z tego wykaraskać. Poradnie ? terapeuci ? no ja do nich nie miałam szczęścia i zapewne długie lata będę je omijać duuużym kołem.

Męża psychopatę znam dobrze i zapewniam cię , że lepiej jak lekarz psychiatra, którego teki psychopata owija sobie wokół palca i ma diagnozę jaką chce a nie jaka się mu należy. Znam też osobę, która bardzo dokładnie, przejrzyście opisuje taki przypadek i właśnie dlatego, że przeżyła spotkanie z takim człowiekiem. Zapewniam cię, że zagnie ona niejednego lekarza psychiatrę w tym temacie, bo zna to z  życia, z tego czego doświadczyła na własnej skórze.
Czy to, że byłam żoną zwyrodnialca przez 26 skreśla mnie jako człowieka, czy jestem już zaszufladkowana - ślepa, głucha, naiwna, głupia ? To, ze po 60 tabletkach relanium żyłam kilka dni bez świadomości kwalifikuje mnie do nienormalnych, niepoczytalnych?

Na całym świecie ludzie są do siebie mili, uśmiechnięci, pomocni, życzliwi a Polska i w tych tematach jeszcze raczkuje.

Czekamy więc na laski , czekamy z niecierpliwością. Bądź odpowiedzialna i dostarcz je tu na forum.

Człowiek w trudnej sytuacji najpierw chwyta się brzytwy czyli własnych pomysłów na rozwiązanie problemów, potem dopiero szuka fachowców, którzy okazują się -  wypalonymi pracownikami państwowej służby zdrowia, lub prywatnymi fachowcami, na których tysiące można wydać pod warunkiem, że się je posiada.
Nie, nie znamy się , ale dla mnie zaszczytem byłoby poznanie osobiste wielu kobiet z tego forum.

Osoba pogrążona coraz mocniej??? A gdzie przeczytałaś to? a to ciekawe co nam piszesz !!! Ja rok jestem na forum i po raz pierwszy spotykam się z taką opinią.
Nie róbcie krzywdy innym i to z tyloma wykrzyknikami  ?!....tak spotkałam się na forum z takimi opiniami jak kochanka kochance podpowiada, bądź silna, czekaj na kochasia rok, dwa a nawet do upadłego, ALE TO SĄ WYJĄTKI. Wiele jest tu ( na szczęście) zdrowo pojmujących życie, świadomych, uleczonych z głupoty, mądrych ludzi.
Wypowiedzi WIELOKROPKA, wszystkie jej wypowiedzi świadczą o jej mądrości, inteligencji, ZDROWYM ROZSĄDKU, którego brakuje tym wchodzącym, żalącym się, mającym problemy w życiu.
Piszesz, jeśli sobie nie radzicie same ze sobą, to nie róbcie krzywdy innym. Przykłady, podaj przykłady, Nie rozmawiajmy, ktoś komuś, kiedyś, coś. Mnie życie nauczyło, że to rodzaj manipulacji. Ktoś komuś coś powiedział a ty zastanawiaj się kto i co powiedział, no i coś złego musiał powiedzieć skoro o tym mowa. KOBIETO TO CZYSTA MANIPULACJA !

KONKRETY :
- za bardzo kochać- pozwoliłam sobie na psychiczne upodlenie, wybaczałam zdrady. On nie prosił o wybaczenie,  to ja mu je dawałam. Pozwalałam mężowi na jego zachowania w imię miłości do niego. Mógł mnie upokorzyć, obrazić, poniżyć a ja w imię miłości znowu wybaczałam.
- być w ciąży za bardzo- pozwalać sobie na wszelkie złe zachowania, usprawiedliwiając nawet chamstwo byciem w odmiennym stanie. Rzadko to się zdarza, ale bywa.
- skrajny egoizm zdarza się w przypadku charakteropaty i jest grożny. Realizowanie siebie, swoich potrzeb to nie egoizm to poczucie się jednostką. Też nie rozumiałam, w chwili kiedy byłam jego własnością jak można zająć się sobą, skoro MUSZĘ ZAJĄĆ SIĘ NIM  LUB WYRĘCZANIEM JEGO. Na fryzjera to mogą mieć czas te egoistki a ja nią nie jestem, bo szczęście mojego męża jest przede wszystkim( kłania się kochanie za bardzo). On szczęśliwy ja też. Tylko jego szczęście to było wylegiwanie się na kanapie, samotne wojaże, wyjazdy " na ryby" z kochanką. ON był szczęśliwy a JA ?  JA wmawiałam sobie, ze szczęśliwa jestem i być powinnam. Ja nie miałam prawa zająć się w żadnym znaczeniu sobą, bo ja egoistką nie jestem i gardzę egoistami. To, że on egoistą był, jakoś mi umknęło...... Zająć się sobą to znaczy znaleźć to co ci sprawia radość, przyjemność. I tu nie ma recepty. Nie ma tak, że wszystkie Małgosie znajdują szczęście w zabiegach kosmetycznych, Kaśki w zmianie koloru włosów a Anny w jeździe na rolkach. Zająć się sobą to znaczy odnaleźć w sobie jednostkę, człowieka, który ma przecież własne pragnienia, marzenia i MA PRAWO REALIZOWAĆ a powiedziałabym nawet MA  OBOWIĄZEK na powrót poczuć się szczęśliwym człowiekiem.
- moje zajmowanie się sobą - odnajduję siebie jako jednostkę. To co robię jest MNIE potrzebne, by poczuć wolność, radość , satysfakcję. Dla mnie jest to rozmowa, wypicie z kimś kawy, drinka, zapalenie papieroska, nałożenie ciuszka, w którym czuję się dobrze, mówienie tego co czuję, mówienie co mi się nie podoba, stawianie jasnych granic dzieciom, znajomym i obcym ludziom. Na zajmowanie się sobą składa się tysiące rzeczy, czynności i każdy znajduje w czym innym siebie, ale już siebie a nie męża, dzieci.
- dystans. To cały proces. To nie jest na pstryk. To wiele godzin spędzonych na czytaniu forum ( w moim przypadku) i przemyślenia i wnioski. Złapać dystans do siebie, życia, ludzi to jest to, czego niestety ja musiałam się nauczyć, nauczyć na przykładach i na mądrych słowach rozsądnych i zdystansowanych ludzi. Dystans to właśnie odnalezienie zagubionej i nieistniejącej JA. Dystans to zauważanie manipulacji, przemocy psychicznej, braku szacunku. Dystans to dostrzeżenie pewnych nieprawidłowości w swoim życiu, nieprawidłowości, z którymi ciężko było nam żyć, i które postrzegałyśmy jako normalność i normę.
-umrzeć za bardzo......jeśli umiera dziecko, to umiera ona "z wcześnie". Jeśli umiera MOJE dziecko to umiera ono "za bardzo"

Albo się kocha albo nie ?.... ha ha ha.. Czyli jeśli kochasz to wszystko robisz w imię tej miłości ? a jeśli partner poda ci sznur i każe powiesić się to Ty się wieszasz ?! a jak cię poprosi o skok z dziesiątego piętra? a jak ......i ty nie rozumiesz znaczenia kobiety kochającej za bardzo? i jesteś tego pewna ?
Twoje rozumowanie dotyczyć też musi Twojego partnera, który Cię kocha..... bądź ostrożna przy nim w takim razie, uważaj na słowa. Nie daj Boże w złości, czy w żartach coś nieopatrznie powiesz i wdową zostaniesz

Używaj kochana wielokropka jak najczęściej. To jest moment przemyśleń, zatrzymania w rozważaniach, refleksji. Używaj go, jest ci baaardzo potrzebny.

zofio282,
chyba tego nigdy nie napisałam (wybacz błąd): jesteś bardzo mądrym człowiekiem.
Chylę czoła.

Jak już mnie się udać wtoczyć tą pie***ną kulę na górę i już już prawie widzę jej czubek.... to z impetem spadam w dół

Mam mega doła, ile można udawać, że jestem twarda, no nie jestem, mam tego wszystkiego dosyć, ten facet mnie wykończy, a może nie on tylko ja sama się staczam

Dziękuję   i kłaniam Ci się nisko.

Chyba tak, dzisiaj jestem punkcikiem na dolnym wykresie tej sinusoidy, ale jutro nowy dzień... znowu zacznę toczyć tą moją kulę i w przeciwieństwie do Syzyfa ja ją usadzę na tym moim szczycie!

Wiesz Ankinom, jeszcze do przedwczoraj uważałam, że amnezja mi niepotrzebna, że jestem już silna i odporna....i nic z tego. Nowe wiadomości o byłym powaliły mnie, popchnęły w otchłań przerażenia, strachu, zdziwienia, niedowierzania. Ja już silna, trzęsłam się jak galareta, zebrać myśli nie mogłam, łez opanować. Wróciły wspomnienia dawnych stanów emocjonalnych....taka niemoc, złość, rozpacz. Miałam ochotę znaleźć go i rozszarpać, miałam ochotę ...nie to tylko słabość moja była.
Też pytałam siebie czy udawałam tylko silną, wolną i radosną.
Dzisiaj jestem spokojniejsza i wiem, ze tak jak mówi Wielokropek są górki i doły a każdy następny dół jest na wyższym poziomie.
Wiem też, że dzieci są bezpieczne i na razie jest to najważniejsze. Reszta niech się toczy MOIM rytmem. Nic w panice, przerażeniu. Rozsądek, ważny jest rozsądek.

Mylisz się smutnamoniu, jest sens pokazać tej młodej istocie(takie odniosłam wrażenie),
iż jest na NAJLEPSZEJ DRODZE DO BYCIA NIESZCZĘŚLIWĄ w związku, w życiu.
Teraz właśnie na tym forum może wziąć, być może, najważniejszą lekcję życia.
Oczywiście przymusu nie ma, ale wnioski nie tylko z tego wątku warto wyciągać.

To pocieszające, oznacza, że nie zwariowałam...

własnie mój mąż wyszedł z domu trzaskając drzwiami, ale wcześniej zdążył nawrzeszczeć, że jestem zła i niewdzięczna

...a za co mu Ankinom masz być wdzięczna ?
No chyba, że właśnie Ciebie z pośród tłumu kobiet wybrał na..... Ankinom pomóż , bo pogubiłam się... na partnerkę, na worek treningowy, czy matkę jego dzieci?
A ja mam dobrze na mnie już nikt nie krzyczy nikogo nie obsługuję dzieci coraz częściej sprzątają, zmywają już nie muszę wysłuchiwać, co z Ciebie za kobieta -  jestem nią w 100%

KOBIETO!
Jaka Twoja wina? Że nie upilnowałaś? Że nie zabraniałaś? Umawiałaś się z nim, że będziesz jego strażnikiem?

Każdy z nas decyduje o sobie i za siebie. Twój mąż również. Nie wlewałaś mu do gardła wódy, nie żądałaś, by palił marychę. Daj spokój  z tym obwinianiem się.

Bycie niezależną, szczęśliwą nie jest żadnym egoizmem.

Asertywność hmmm... Jak już staram się być asertywna, to potem dręczą mnie wyrzuty sumienia. Nie potrafię cieszyć się, gdy robię coś dobrego dla siebie. W ogóle nic mnie nie cieszy. Wszędzie widzę problem, a każdy problem to koniec świata! I staram się wnosić codziennie coś miłego do swojego życia, ale za chwilę już jestem zdołowana. Negatywne myśli kłebią się w mojej głowie cały czas. Czy to kiedyś minie? W ogóle nie wiem jak mam się zachowywać w stosunku do męża. Ani prośby,ani groźby nie pomagają. Jest jeszcze bardziej złośliwy odkąd się zbuntowałam. Chyba zacznę być obojętna, bez emocji. Nie liczę na to,że się zmieni, bo wiem,że się nie zmieni. Chcę tylko mieć spokojny dom i spełniać swoje marzenia...

jak to jest, że po tym co zrobił mój mąż on nie okazuje skruchy, nie jest mu przykro, a powiedziałabym nawet że jest zadowolony z siebie.
przychodzi do dzieci jak do kolegów, traktuje je jak maskotki.
co taki człowiek ma w sobie takiego, że cały czas o nim myślę, analizuję jego zachowanie i mimo że  nijak nie wychodzi mi na plus to tęsknię straszliwie.Za jego ciałem, rozmową, specyficznym poczuciem humoru.Gdzieś w głębi bardzo żałuję tego co się wydarzyło.
A on dzwoni do córki i słyszę tylko - a co mama robi?...
dzisiaj byłam w pracy i nie wiedziałam jakie będzie jego zachowanie jak wrócę. spodziewałam się obrażonej miny jak zwykle i pomyślałam że na szczęście będę ją widzieć krotko... a tu uśmiech i miłe słowa. nie nadążam.
jak mam zająć się sobą kiedy widzę go w takim super nastroju?//
może pomału to do mnie dociera, że nie ja jestem tu winna, ale jak mam z nim kontakt to o tym zapominam
mam teraz fazę dołów i chwil, w których mówię sobie dam rade, bez niego też jest ok. ale za chwilę czuję się beznadziejnie samotna...

Wiem jedno: spoglądanie w przeszłość i "gdybanie co by było, gdyby" nie ma żadnego sensu. Nie dodaje sił, zabiera zaś sporo energii, dodaje jeszcze więcej żalu i cierpienia. Poczucie winy nie jest dobrym motywatorem do zmian w swym życiu i postępowaniu.

Nooooo!
Już nie muszę odpowiadać. Sama sobie udzieliłaś odpowiedzi.

I jeszcze jedno, bo miałam to dopisać w poprzednim poście, ale już jest nowa doba.

Pytasz o to, jak żyć i jak postępować. Zgodnie ze sobą. Jesteś dla siebie najważniejszą osobą. Liczą się Twoje uczucia, Twoje zdanie, Twoje chęci. Wszelkie "powinnam" lub "muszę" maja iść w kąt. Ty decydujesz, co będziesz robić, albo czego robić nie będziesz. Nikt inny.

Dobrej nocy.
Pamiętaj, ze jesteś mądrą kobietą.

Anstawia w dbaniu o siebie najpiękniejsze jest to że "Ja nic nie muszę",bo zawsze mam wybór, wystarczy go zobaczyć. Czasem żadna z opcji, jaką mamy do wyboru nie uszczęśliwia  natychmiast, nie zadawala w pełni i to jest powodem niepewności , frustracji i dokonywania złych wyborów.Anstwia masz ciężki orzech do zgryzienia i nie dziwię się że zadajesz pytania na które odpowiedź jest tak oczywista dla innych kobiet na tym forum. Spróbuj ocenić jaki masz  wybór? Możesz żyć jak żyłaś do tej pory i nic nie zmieniać w sobie, ale ty wiesz że Tobie już taki układ nie pasuje.Nie chcesz żeby ktoś zmuszał Cię do trwania w tym układzie, ale Ty też nie zmuszaj innych, aby się zmieniali tak jak Ty sobie życzysz, bo trafisz na taki sam opór jak jest w Tobie. Możesz zmieniać, ale tylko siebie i swoje postępowanie. Wiem że nie jest to łatwe zrozumieć i pogodzić się z tym że tylko na siebie mamy wpływ, ale taka jest prawda. Zacznij może od małych kroczków, małych zmian, których pozytywne efekty zobaczysz natychmiast. Może nie sprzątaj jego rzygowin? Nie masz wpływu na to czy się schleje, naćpa i potem zarzyga dywan, ale możesz zdecydować, czy Ty to posprzątasz. Oczywiście wolno ci, jak chcesz sprzątaj i nikt nie ma na to wpływu co zrobisz poza Tobą.Ale możesz zostawić sprzątanie rzygającemu.

Jakie to smutne, że jedna osoba potrafi nas zdyskredytować. Inaczej to sami ulgami jej manipulacji.

Ja też uwierzyłam, że jestem "złą" żoną, przez blisko rok użalałam się nad tym jak to On zmarnował mi 17 lat życia, że nie doceniał mojej pracy, poczułam się wykorzystana we wszystkich aspektach naszego życia. Ale po Twoim poście zrozumiałam, że to nie prawda. Ja też byłam w tamtym czasie szczęśliwa, to, że źle to szczęście pojmowałam to inna sprawa. Ja nie czułam się służącą, ale dobrą żoną, starającą się jego zadowolić, kochającą i dbającą o swoje dzieci matką i wreszcie atrakcyjną kobietą. Te wszystkie czynności wykonywałam chętnie i byłam zadowolona z ich rezultatów.

To co się stało, że nagle poczułam się nic nie wartą kobietą? Przecież prawda jest taka, że JA, moja osoba, mój sposób na życie nie odpowiadam tylko JEDNEMU człowiekowi, a nie całej ludzkości?

Jeżeli kobiety to zrozumieją, tak jak to do mnie dotarło, to o wiele mniej łez wyleją.

JA JESTEM SUPER BABKĄ

Może niech obi sobie z obrzygańcem. Masz prawo nie chcieć żyć z...ćpunem? Nie chciałam urazić. Można się starać, ale jednostronnie nic to nie da. Ja tam nie umiałabym za wszelką cenę. Czego ty chcesz?
Jeśli nie masz wsparcia w najbliższych znajdziesz je gdzie indziej

Anstawia... odpowiedzi szukaj w sobie!

Pierwsza zmiana to nie przejmowanie się opinią innych?
Co Ci daje ta opinia? A no właśnie to, że jesteś zła, że sobie nie radzisz i takie tam. Oni nie chcą widzieć lub nie widzieli nigdy jak wygląda prawda, więc ta opinia nie jest obiektywna. Po co zatem się nią zadręczać? Zauważ, że ty tak samo możesz wydać podobną opinie krzywdzącą dla innych. Możesz się przeciwstawić opinii, czyli powiedzieć co o tym myślisz, może im potrzeba takiej szczerości, a może ich zaproś do obrzyganego mieszkania. Zastanów się. A może szkoda zawracać sobie głowy i za wszelką cenę starać się przekonać tych, którzy mimo wszystko nie muszą być po Twojej stronie.