Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Spróbuje tak zrobić ale niestety muszę poczekać do końca w szkoły i do momentu jak tatuś się wyprowadzi .A na wakacje poszukać kogoś na okres jesienny wtedy pracuje po 20 godzin

A gdybyś teściowej ultimatum postawiła?

Podejście wzorcowe

Proszę, proszę.
Sama radość z takiego dziecka.

No pamiętam moje prace sezonowe!
A najbardziej utkwił mi miesiąc w szklarni przy zrywaniu pomidorów i ogórków. Upał był jak na Saharze, ale pracowałam wytrwale, coby sobie na tydzień wakacji pod namiotem zarobić!

Szczęśliwa, ze zarobiłam, pojechałyśmy z kumpelkami na wakacje - cały tydzień lało jak z cebra!
Garnkami wodę z namiotu wylewałyśmy a i tak było cudnie.......

A no najlepiej swoje się wydaje, oszczędnie na dodatek, nie tak łatwo, bo wiadomo ile to trudu kosztuje. Fajne wspomnienia macie. Ja po średniej szkole od razu do pracy poszłam, także wakacyjnych wyjazdów nie miałam w pracy po drodze. Zawsze gdzieś jechałam po prawdzie. A że młodość szybko się skończyła bo się wyniosłam w domu to okazji nie było. Trza było normalnie na pełen zegar.

Może i racja z tą młodością.

Kurcze ja pracowałam coś też, ale na miejscu, przypomniałam sobie własnie. Inwentryzacja w carrefourze na zadupiu. O 12 w nocy się okazało, że policzyliśmy już wszystko z naszego działu i możemy iść do domu. Kurna a o tej porze nic nie jechało, poszłam jakoś z jedną dziewczyną na nogach w miejsce gdzie kończyła się nasza wspólna droga, a potem wsiadłam w autobus nocny. Bilet kosztował 4,50, a z pośredniaka po miesiącu przysłali pieniądze w kwocie 18 zł z groszem. Pamiętam to bardzo dobrze, kwoty szczególnie utkwiły mi w pamięci. Jakoś wyjątkowo zawsze szczęście miałam do gównianych zarobków.
Reszty prac póki co nie pamiętam, dorywczych rzecz jasna.

Są dwa rodzaje poczucia winy.
To, o którym Ty Zofio napisałaś. Dzięki któremu poznajemy przyczyny swego zachowania; dzięki któremu wyciągamy wnioski na przyszłość; dzięki któremu zmieniamy swój sposób zachowania w podobnych sytuacjach; dzięki któremu rozwijamy się i stajemy się osobami coraz bardziej świadomymi.

Jest też drugi rodzaj poczucia winy, częstszy od poprzedniego.
On działa destrukcyjnie, hamuje w rozwoju, sprawia, że osoba jest coraz bardziej nieszczęśliwą, że użala się nad sobą.

Stąd moje pytania do ankinom.

Podpisuję się pod tym.
Kończę właśnie roczek na forum
To właśnie tu dojrzałam.
Dojrzałam też inne rozumowanie," pojmowanie świata".
Dojrzałam, ze trzeba siebie cenić, mówić NIE bez skrupułów.
Dojrzałam, że SZANOWAĆ siebie to nie wstyd a obowiązek.

Dużo jest takich, którym dzwoni i to głośno, ale w innych związkach.
Należę właśnie do tej grupy. U innych widziałam złe traktowanie,
uległość kobiety, zaniedbywanie rodziny. U innych tak, ale nie w swoim związku.
W moim dłuuuugo nic nie dzwoniło, nie widziałam patologii.

Uczciwemu ? Wybaczyć uczciwemu ? Nigdy nie wiemy jakie zamiary ma ktoś wobec nas!
Pisalam już, ze matka córkę wykorzystała, naraziła na problemy. Córka wpadła dzięki mamusi nie tylko w tarapaty finansowe ale i w depresję. Patologia powiesz.......ale ona zdarza się .......często.
Tarantello nigdy nie możemy mieć pewności, że ktoś jest uczciwy. Nawet sądy nie są sprawiedliwe i ogłaszają nieuczciwe wyroki. Właśnie w czwartek przegrałam sprawę w sądzie, uzyskując krzywdzący wyrok, oparty na nieuczciwości pozwanego, świadków i SĄDU! SĄD w mojej sprawie okazał się być stronniczy i NIEUCZCIWY. Sprawa dotyczyła części majątku po moim tacie i SĄD w obliczu dowodów moich (testament, weksel), wydaje niesprawiedliwy wyrok przyznając tą część majątku (pieniądze pożyczone znajomemu) mojej ciotecznej siostrze, która nie ma dowodu ŻADNEGO (darowizny, testamentu ustnego, zapisu w testamencie ostatnim i jedynym). Sprawa wydawała się jasna, oczywista i wygrana.........mam wybaczyć sądowi bo z zasady SĄD jest uczciwy? Moje poczucie sprawiedliwości, godności nie pozwala mi na to! Nie mściwość przemawia przeze mnie tylko poczucie niesprawiedliwości, krzywdy. Najmniej chodzi tu o pieniądze (bo te i tak odzyskam) ale zdeptano prawdę, dowody i moją godność. "Zaufano"pokrętnym słowom, dowodom, których sąd nie widział a nawet nie słyszał o takowych. Coś mi się wydaje, ze kasie zaufano a sprawiedliwość zlekceważono
Przestałam wierzyć w "kogoś PRAWIDŁOWEGO" 

Zofio, musimy zachować rezerwę i założyć, że ktoś może nie mieć uczciwych zamiarów w stosunku do nas!

Poczułam się przywołana do tablicy

Wiem Mussuko, ze próbujesz zrozumieć.
Spotkałam koleżankę, która jeszcze wiosną ub.roku była radosna, mimo walki z rakiem(przeżuty) była pełna chęci do życia. Wygrała, bo dzielnie walczyła. Teraz po raz kolejny musi podjąć walkę a jest zrezygnowana w totalnym dołku. Dziś mówi, że boi się bólu i nie ma siły do walki, "siadła" psychicznie i mimo, ze ma dla kogo żyć już nie chce podjąć kolejnej próby. Dużo o tym mówiła i zapytała czy rozumiem ją. Szczerze odpowiedziałam, nie, że zrozumie ja tylko ta osoba, która przechodziła przez tą chorobę i miała wzloty i upadki.
Trudno zrozumieć kogoś jeśli nie przeżyło się danej historii lub stanu.
Ja po tkwieniu przez tyle lat w toksycznym związku nie rozumiem, jak może kobieta wolna, samodzielna, "ustawiona" w życiu, dzielna, silna, nagle poddać się, zrezygnować z walki i fajnego życia jakie wiodła. Nie rozumiem........silny nagle słabnie? Walczyła a teraz nie ma siły? Więc można raz być silnym a raz słabym w tym samym przypadku ? Ja miałam prawo poddać się, ale ona ?

W moim przypadku z wesołej i samodzielnej dziewczyny stawałam się smutną, zawiedzioną kobietą a potem i bezradną, ZREZYGNOWANĄ.
Początkowo mąż mój był przemiły, troskliwy, zaglądający miłośnie w oczy i ciągle zajęty zarabianiem pieniędzy. Pociągał mnie swoją charyzmą. Kiedy pojawiły się kłopoty finansowe, jego charyzma dawała mi nadzieję, sens życia. Po latach ciągłych rozczarowań jego nieudanymi biznesami, traceniem pieniędzmi, łamaniem słowa przestałam patrzeć na niego z zachwytem. Im mniej miałam tego zachwytu w oczach, tym on mniej charyzmy w sobie (ale tylko w stosunku do mnie). Powoli, ale jednak ZAUWAŻALNIE stawał sie oprawcą a ja ofiarą. Nie godziłam się na obrażanie, poniżanie. Tłumaczyłam, wyjaśniałam i jeszcze raz tłumaczyłam. Uważałam ,że zrozumie.....może po setnym tłumaczeniu zrozumie, iże nie jestem jego wrogiem jak mi wmawiał i nie musi ze mną walczyć, obrażać, poniżać. Najbardziej chyba bolało zdradzanie i związane z tym oszustwo. Dziś tamte odczucia zniknęły a ból  został po fiasku finansowym i tym, że potrafił przekonać ludzi obcych ale i rodzinę moją ( brata ciotecznego i jego żonę) , że mam urojenia. Sama chwilami dawałam wiarę tym słowom, miałam chwile zwątpienia w swoje zdrowe zmysły.

26 lat w małżeństwie. Po 5 latach ogromne zadłużenie. Mąż był miły, dobry. Kolejne lata, kolejne kłopoty i moje pytania, jak możesz doprowadzać do takiego stanu rodzinę ? Jego charyzma i optymizm, dar przekonywania działały na mnie coraz mniej. Od 06 roku zaczęła się równia pochyła jak mówi Tarantella. Najpierw walczyłam, potem przyszła rezygnacja. Już od 07 roku mówiłam, rozstańmy się, ale tak naprawdę stawiałam sie do jego dyspozycji, wyboru.
Dzisiaj wiem, że dłuuuugo dojrzewałam. Dzisiaj wiem, ze od początku były sygnały ostrzegawcze ale ich nie zauważałam.
Nigdy nie kojarzyłam złych zachowań z normalnością. Dlaczego nie widziałam ich w swojej rodzinie ? Bo mi nie pozwolił. Pilnował abym nie zorientowała się. Świetnie opisuje to Tarantella na swoim blogu "chory cykl" - związek z psychopatą, ale myślę, ze i po przeczytaniu tego, dalej nie zrozumiesz o czym mówię tylko dlatego, ze nie przeżyłaś tego. NIKT tego nie zrozumie jeśli tego nie przeżył. Nie rozumiemy dlaczego raz ktoś walczy a innym razem poddaje się, raz pozwala w ciszy na zadawanie bólu innym razem krzyczy nie masz prawa. To chyba ma coś wspólnego z własnym dnem, o którym pisze często Wielokropek.
Mąż na trzeźwo" w białych rękawiczkach" molestował mnie. Było to mało czytelne, ale bolało( z czasem było wyraźniejsze i boleśniejsze). Kiedy zaczął pić a zaczął w 08 lub 07 roku, stawał się zwykłym chamem. Pierwsze razy usprawiedliwiałam  "stanem upojenia". Zaproponowałam leczenie, ale on nie ma problemu więc nie musi się leczyć. Mnie odsyłał do lekarza "od głowy". Umęczył mnie i ja sama siebie i nie zrozumiesz tego kochana, bo nigdy nie byłaś w takim związku. Nie byłaś z psychopatą.
Wydaje mi się, że nie byłam kkzb, może stawałam się nią. Na pewno byłam współuzależnioną.

Przez lata mówiłam NIE, ale było ono mało stanowcze. Wysiłku  trochę wkładałam przy dawnym NIE. Powtarzałam je wiele razy i często podniesionym tonem. Dzisiaj nie wkładam w to żadnego wysiłku. NIE "samo" mi się mówi . Ja w sobie czuję potrzebę SZANOWANIA MNIE. NIKOMU już nie wolno obrazić mnie, zlekceważyć. Nie będę już SIĘ TŁUMACZYĆ NIKOMU, JUŻ NIE MOGĘ SIĘ TŁUMACZYĆ, BO POZBAWIA MNIE TO SZACUNKU DO SAMEJ SIEBIE.  Każdy ma prawo rozumieć moje czyny i słowa jak rozumie a nie jak powinien rozumieć. Słów innych już nie muszę przyjmować. Mogę ale nie muszę. Jeśli mnie ranią, obrażają, są z poza granicy dobrego wychowania -  mówię NIE. Wróciłam do "normalności" ale jak od niej odeszłam tego nikt kto przez to nie przeszedł, nie zrozumie.
Kiedyś moje NIE było za mało stanowcze Kiedyś zmiażdżono we mnie poczucie godności a może i sama pomogłam je zmiażdżyć ?

Ja nie akceptowałam zła i bólu. Ja walczyłam z mężem tłumacząc mu, ze nie ma racji, nie ma prawa, że mnie krzywdzi. Czułam się krzywdzona i to mówiłam! On jednak na zarzuty odpowiadał, chora jesteś lub milczał szyderczo uśmiechając się.
W imię miłości ? No właśnie czy w imię miłości można dać sobie uciąć rękę?  Pewnie wiele osób mówi, ona( czyli ja) z miłości do niego próbowała się otruć. To nie było z miłości, to było z poczucia beznadziei, słabości, swojej słabości, dojścia w labiryncie do kolejnego miejsca bez szansy na wyjście z niego, sięgniecie dna, które w moim przypadku było tak nisko.
Jest coś takiego jak uzależnienie się od alkoholu, narkotyków, nikotyny. Rozumiem to ostatnie, bo palę namiętnie. Reszcie stanowczo mówię nie i nie rozumiem jak można się od tego draństwa uzależnić.
Rozumiem współuzależnienie od psychola ale nie umiem wytłumaczyć jak do niego dochodzi i na czym to polega. Te, które przeszły przez to, wiedzą jednak o czym piszę. Wiem jak inne mogą się czuć. bo sama to czułam.
Mój mąż "kochał" mnie bardzo. Długo mi to okazywał. Przytulał, całował, mówił, że modlić się do mnie może. Do końca witaliśmy się buziaczkiem po pracy. Kupował mi ulubione słodycze jeszcze dzień przed rozstaniem. Był to dowód troski, miłości, pamiętania o mnie. Zaspakajał tym swoje potrzeby, nie moje.  Owszem miło było, czułam sie WYJĄTKOWA. Z nagrania wyjazdu do hotelu z kochanką,  słychać jak robią zakupy w sklepie. M&M- y, ptasie mleczko, pytał. Nie lubiła. Lubiła białą czekoladę i kwaśne żelki i do końca tego związku te słodkości będzie jej przynosił w imię miłości, troski, pamiętania o niej. Długo będzie kobitka tak myślała.
Był czas, ze kochałam go, potem kochałam już tylko jego charyzmę i wyobrażenie o nim. On mnie rozczarowywał, zaskakiwał złymi decyzjami a potem i doszły do tego jego złe słowa w stanie upojenia. Dziwiło mnie, iż następnego dnia zachowywał się jakby nic się nie stało. Nie było prób usprawiedliwiania. Nawet synowi, którego przywoływał do wieczornych "dyskusji" nie mówił przepraszam. Nie mogę powiedzieć, że czuliśmy się lekceważeni. On po prostu od rana zachowywał się NORMALNIE jakby poprzedni wieczór był miłym rodzinnym wieczorem.
Mussuko można kochać wyobrażenie o kimś. Przykłademfilmowym jest Scarlett z "Przeminęło z wiatrem"

Jest wiara - a może zrozumie a może się opamięta.
Rozważając odejście brałam pod uwagę: dach nad głową, pieniądze i wiarę w jego opamiętanie. Ogromne znaczenie ma brak pieniędzy, ale...........w moim przypadku doszło do tego, że już nic nie było ważne. Mogłam suchy chleb jeść i pod mostem mieszkać tylko aby bez niego. Owszem jeszcze rok zajęło mi podnoszenie się, ale wygrałam walkę sama ze sobą, udało mi się przynajmniej mam taka nadzieję. Już pozbyłam sie z głowy "płyty": jaki był , co mówił, po co to robił......nie jestem zainteresowana nawet jego miną na wiadomość o rozwodzie, weselu, pogrzebie czy końcu świata. We mnie zapewne jest jeszcze ból, ale i świadomość realiów. Brzydzę się go i boję. Boję, ze skrzywdzi mnie finansowo.
Samotność. Byłam samotna przy nim. Dużo pracował. Czas wolny spędzał często sam. Owszem udawał, że chciałby abym była przy jego boku np. przy łowieniu ryb i namawiał mnie na wyjazd i szczerze żałował kiedy odmawiałam. Wyjazdy na ryby okazały się "rypaniem". Dziś Bogu dziękuję, że szukał innej i inna dała złapać się na haczyk.
Uratowałam siebie i dzieci ( jeszcze nie do końca niestety). Synom zrobiłby to samo co jego siostra córce. Zapewne zapytasz czy pozwoliłabym na to. Tak by mnie "wkręcił", że sama dzieci na to bym namawiała . 

Masz rację to wszystko jest w naszej głowie. Kiedyś oglądałam w TV program o zoofobii i np. Kobieta mówiła, że panicznie boi sie nietoperzy od czasów dzieciństwa, kiedy to nietoperz wleciał przez okno do jej pokoju. Problem powrócił, bo zamieszkała w okolicy gdzie było dużo nietoperzy. Próbowano jej pomóc przełamać strach. Robił to znawca tych ssaków. Najpierw opowiadał o nich i wyjaśniał, ze ten biedny nietoperz pomylił drogę i to on był przerażony, że jest w jakimś pomieszczeniu, w którym nie chciał być. Zdezorientowany bał sie zagubienia drogi do domu. W trakcie pięknych opowieści o nietoperzach pokazał jej młody egzemplarz i ona......z troską i czułością wzięła go w dłonie. Jej strach przestał istnieć, bo zrozumiała iż nie chciał jej ten biedaczek skrzywdzić, sam był przerażony, spanikowany.
Miłość, nienawiść, strach, tęsknota - to wszystko jest w naszej głowie i chodzi o to by ktoś potrafił pomóc nam zrozumieć to 
Masz rację MUssuko NIKT nie stoi nam na przeszkodzie....tylko my same. I jeśli CHCEMY pozbyć się "diabłów" to w końcu znajdziemy sposób na pozbycie się ich Mnie pomogło to forum !

Ja natomiast w poscie zofii wyczuwam spora dawke uzaleznienia finansowego od meza. To jest dla mnie bardziej zrozumiale, bo tlumaczy jasniej (dla mnie jasniej:) dlaczego jest sie z kims, kto krzywdzi i przy ktorym nie chce sie w ogole byc.
Tylko to wtedy jest nie milosc a zaleznosc finansowa.
Ja podobny etap uzaleznienia tez mam za soba, z jednej strony chcialam odejsc a z drugiej strony lapal mnie strach, jak i gdzie bede mieszkac. Glownie nie o mnie chodzilo, zwinelaby m sie w dwa dni i wyjechala od eksa ale byly tez dzieci. To strach przed skazaniem ich na biedna wegetacje powstzrymywal mnie przed ostatecznym rozstaniem. Ale to nie znaczy, ze ja jeszcze cos czulam do eksa czy chcialam ten zwiazek ciagnac. Nie, czekalam na lepsze czasy, na uniezaleznienie sie od niego. Postanowilam stanac na glowie, znalezc prace i odejsc. Perfidne i wyrachowane? Byc moze ale perfidne jest tez obiecywanie milosci a dawanie czegos zupelnie innego w zamian. Gdybym zrezygnowala i z nim zostala, czulabym, ze sprzedalam siebie i swoje szczescie za jego pieniadze, za to, zeby miec chleb na stole i dach nad glowa. Milosci juz we mnie dawno nie bylo tylko chec ucieczki.
No i udalo sie, jestem calkiem wolna i niezalezna i szczesliwa:)

I ja dokladnie tak samo mysle:) Ciezko jest mi uwierzyc, ze ponad polowa piszacych tu kobiet naprawde jest ze swoim przesladowca dlatego, bo go jeszcze kocha tylko dlatego, ze boi sie odejsc (i tu klania sie kasa:).

Dlatego stawiam zawsze na inwestowanie przede wszystkim w siebie, zeby miec to wyjscie bezpieczenstwa na wypadek, jak cos pojdzie nie tak:) Nauka, praca, wlasne zarobki a dopiero potem wielka "milosc":)) Ale dziewczyny niestety, wszystko do gory nogami stawiaja a potem jest placz i zgrzytanie zebow;) Same widzicie po tym forum (nie watku a calym forum), jakie tragedie sie zdarzaja, ktorym naprawde mozna bylo zapobiec.

Witam Kobietki
Własnie zdałam sobie sprawę,ze mam problem z odrzuceniem.
Zawsze On był na pierwszym miejscu i wszystko co Go dotyczyło.
Łapie się na tym,że meczy mnie to gdzie On wychodzi ,gdzie jest w nocy.
Moze bedzię inaczej jak się wyprowadzi po prostu nie bedę miała na to wpływu
zresztą teraz też nie mam ale to widzę ,może później bedzie lepiej.
Staram sie zając swoje mysli i zeby nie zrobic nic głupiego to piszę ,zeby sie wyciszyc.
Mam nadzieje ,ze kiedyś sie z tego wyleczę .
Ciągle jest mi wstyd że on mnie zdradził.

Nie,nie o pieniądze tu chodzi,lecz o emocjonalne uzależnienie od zadawanego bólu i w związku z tym sinusoidy,a także odrzucenia...
To choroba,a głodny sytego nie zrozumie...
Kłania się dysfunkcjonalne dzieciństwo,brak wzorców,trauma.

Trening czyni mistrza

No i udało mi się przetrwałam nic głupiego nie zrobiłam i nie powiedziałam.:)

Dziękuje zofio za słowa
wiem,ze to nie ja powinnam się wstydzić
ale nieraz wydaje mi się ,ze moze jak bardziej bym sie starała........
Może do tego by sie wyleczyć mam jeszce daleko
ale idę do przodu już nie robie jednego kroku w tył a dwa do tyłu
powolutku pre do przodu
Przez te dwa lata nauczyłam sie o sobie więcej niż przez resztę zycia
Czy naprawdę musimy dostać kopa w d...e by zacząć poznawać siebi?

Widocznie musimy .
Bardziej się starała, powiadasz....no to wymień swoje pomysły. Napisz, ciekawa ich jestem

Nie jestem DDA, DD inne. Nie mam skłonności do uzależnień (tylko papieroski i forum ). Miałam dobre wzorce (mam taką nadzieję).
Wiem jednak, ze z czasem zaczęłam zmieniać światopogląd. Uznawać zaczęłam, ze normalny dom to żona usługująca mężowi i mąż, który po ciężkiej pracy (tak mówił) wraca do domu i musi odpocząć. Ma od tego przecież dom by w nim odpoczywać.
Wiem, wiem, to było chore. Dzisiaj widzę cały świat inaczej. Kiedyś "wyzwolone" żony postrzegałam jako EGOISTKI .
Czy te myśli były moje, czy moje wymuszone......tego jeszcze nie wiem. Zbyt długo trwał związek, bym mogła mieć pewność. Skłaniałabym sie w stronę wymuszonych.......teraz dzieci ganiam do zajęć domowych, kiedyś nie do pomyślenia. Mój BYŁY mąż właściwie na początku był robotny. Odkurzał, zmywał i gotować potrafił. Wszystko zmieniło sie po przyjściu na świat dziecka. Potem jak wracałam do pracy to i tak zostawało wszystko na mojej głowie, ale człowiek ambitny i do roboty męża miotłą nie zagoni... ehhh szkoda słów. Poza tym dostrzegał moją prace nagradzając mnie słowami, całusem, zachwytem w oczach. Potem zostały tylko słowa nakazujące, rozliczające. Bolało kiedy pytał, a co ty dzisiaj zrobiłaś, czym się zmęczyłaś. No niczym, leżałam i pachniałam

Nie, nie o pieniądze w tym chodzi, ZDECYDOWANIE NIE i myślę, gdyby odpowiedź i wychodzenie z tego było takie proste tego forum w połowie by nie było .

Znów dałam się uderzyć przysłowiowym kijem:)
Dlaczego zdradzający są tacy szczęśliwi a my takie żałosne
użalajace sie nad sobą .
I ciągle zastanawiające się dlaczego....
Wiem ,ze nigdy nie uzyskam na to odpowiedzi
myślałam ,że mam to już za sobą a jednak to pytanie wraca
może dlatego ,że wiem ,że On nadal jest z nią
że kupuje jej prezenty ,ze dobrze sie bawi
Wiem ,ze to juz nie moja bajka ale jednak jest mi ciężko
Ma sie wyprowadzić ale nie wiem jak to będzie nie wiem
co bedzie z nami czy zostaniemy tu czy będziemy musieli sie wyprowadzić
czy dam sobie radę z finansami
zbyd dużo nie wiadomych i dlatego sie boje.
Jestem uzalezniona od strachu od tego co będzie a nie od niego
jego już chyba .........nie kocham mam taka nadzieję
Zrobił tyle złego,zostało powiedziane tyle złych słów

Mam nadzieje że to tylko strach?

Witaj aisa, ja również miałam takie myśli, gdybym to, gdybym tamto i może dalej bym się zamęczała tym "gdybym", gdyby mąż w pewnej chwili powiedział coś co otworzyło mi oczy: w sumie to nie chodzi o te porządki, czy gotowanie, tutaj można pójść na kompromis problem w tym, że TY NIE JESTEŚ TĄ KOBIETĄ!
Tak więc wyrzuć te wszystkie gdyby, one już niczego nie zmienią, a Ty nie będziesz niepotrzebnie się zadręczać. Ja podobnie jak TY mieszkam jeszcze z mężem, ale czas robi swoje, wypracowałam pewien dystans, jest łatwiej, uwierz, że Ty też pewnego dnia osiągniesz spokój, pozdrawiam

To zapytam Faworytko krotko i prosto: skoro bylo jak w bajce i kasa was nie trzymala, to co sie stalo, ze sie rozstalas z Twoim mezem?

Albo inaczej: co Cie przy nim trzymalo jak juz odkrylas, ze to zloto wcale sie prawdziwym blaskiem nie swieci? I ze cala ta "romantyczna" milosc to pic na wode? Kochal i sie odkochal? Tak tez bywa. Czy moze nigdy nie kochal?

Ja juz zreszta przestane tu dywagowac, bo faktem jest niezaprzeczalnym, ze nigdy nie bylam i mam nadzieje nie byc osoba kochajaca za bardzo. W mysl przyslowia, ze co za duzo to niezdrowo. Ja uwielbiam dawac ale lubie tez brac. Jak odczuwam pustke po tej drugiej stronie dawcy to juz wiem, ze cos jest nie tak.

Pozdrawiam i kazdej z Was zycze pelnego ozdrowienia, takiego az do momentu, kiedy znowu polubicie mezczyzn:)

Mussuko, nie można przez potknięcie nazwać długów po uszy i trwanie w związku, który doprowadza do rezygnacji z życia. Nie wstydzę się tego. Byłam słaba i upadłam. Upadłam i to boleśnie. Podnoszę się i stoję ale jeszcze podparta o forum. Nie mam pewności stabilnego stania. obawiam się, że jedno zajście, słowo może powalić, zniszczyć moje podnoszenie. Każdego dnia podkreślam jak mocna dziś byłam. Wiadomości o byłym, te dobre i te złe, nie robią na mnie wrażenia - plusik, nadal jestem szczęśliwa z wolności -plusik, doceniam ją i cieszę się z niej- plusik. Zauważam w postach innych kobiet niezrozumiałą "ślepotę, głuchotę"- kolejny plusik.Widzę ich uzależnienie, wybaczanie, czego nie da się wybaczyć  - znowu plusik. Tak to siebie kontroluję i sprawdzam a może tylko potwierdzam :)
Kolka dni temu miałam sprawę apelacyjną o pieniądze z weksla - część spadku po moim ojcu. Sprawa oczywista. Mam testament i weksel, podpisany przez ojca znajomego, jako zabezpieczenie pożyczki. Pozwany nie ma żadnego dokumentu, potwierdzającego wykup (czyli spłatę) tego weksla. Uzasadnienie sądu pierwszej instancji było żenujące i nie miało się ni jak do faktów i co najważniejsze do dowodów. Byłam pewna, ze w sądzie apelacyjnym wygram. Przegrałam a uzasadnienie tak mnie ubawiło, ze uśmiech zagościł na twarzy i tylko przez powagę miejsca (zaczynam zmieniać zdanie) nie śmiałam się głośno. Pod salą czekała moja mama. Zdałam sobie sprawę, ze mój uśmiech będzie dla niej znakiem mojej wygranej. Uśmiechając się kiwałam głowa "na nie". Owszem zabolało przegranie tej sprawy, oburzyło, ale śmiać się mogę z sądu, który kpi z dowodów, z przepisów prawa, powagi, uczciwości sądu. Odwoływać się będę dalej do rzecznika praw obywatelskich ( do najwyższego sądu nie mogę).
Całe to zajście pokazało mi, ze nie jestem juz słaba, załamująca się. Co powinno oburzać -oburzyło mnie, ale nie powaliło - to nie plusik, to ogromny plus :)

Mówiłam Ci, trudno to wytłumaczyć, trudno zrozumieć. Ja każdemu narkomanowi, alkoholikowi powiem to samo- nie rozumiem jak można przez nałóg życie sobie marnować - ja ich nie rozumiem, pomimo ich tłumaczeń.
Psychofag ma wiele do zaoferowania : czułe słówka, poczucie bezpieczeństwa, gorącą miłość, niezapomniane chwile w początkowej fazie znajomości, spełnienie obiecanek a obiecać może ci wszystko i wie czego pragniesz, czego potrzebujesz. Oferuje ci PARTNERA idealnego. Łagodny, inteligentny, zaradny,wrażliwy, troskliwy, wzorowy mąż i ojciec. Wszystko to jednak jest fikcją. Chce cię zdobyć by zniszczyć. Będzie czerpał z tego niszczenia przyjemność a nawet rozkosz. Twoje "zapadanie się", cierpienie rajcuje go.

Tobie przypomniał się film a mnie obóz zagłady. Jedni poddali się, inni nie, a jeszcze inni życiem ryzykowali ucieczkę. Jedni przekazywali swoje wspomnienia łkając, inni nawet potrafili uśmiechnąć się przy tak traumatycznych wspomnieniach.
Zgadzam się z Tobą,  można dokonać wyboru ale trzeba najpierw mieć świadomość, ze tkwi się w "bagnie". Ci co ROZUMIEJĄ, że w bagnie tkwią i bagno ich wciąga, i nie chcą już w nim być, mają szanse na inne życie......jeśli zdadzą sobie sprawę, ze nie bagno dla ratunku muszą osuszyć (to byłby cud jakiś), tylko siebie przy pomocy czegokolwiek wyciągać z niego. Dziękować Bogu mogą Ci, co znajdą sposób na wyjście z niego SAMODZIELNE. Ja już raz zachłyśtnięta dziadostwem, znalazłam siły na wyczołganie się, dałam radę, poradziłam sobie. Wygrzebując się poraniłam dotkliwie, a potem tu leczyłam rany.

Pełen sukces, to kiedy możemy śmiać się z tych wspomnień ( tak mi się wydaje).
Są uzasadnienia na działania psychofagów. Tam gdzie w mózgu jest miejsce na uczucia u nich jest pustka. To taka wada, feler i nie da się go uleczyć. Ich jedynym działaniem jest samozadowolenie, kosztem destrukcji, "niszczenia" wszystkich.
Kochana najlepiej jest śmiać ze wspomnień, ale i mieć świadomość, ze są ludzie z kamienia, że są wśród nas i jest ich dużo i są zagrożeniem.

Ludzie z kamienia, Zofio. Tak, to jest to. Perfidni, zimni dranie.

A ja tak milczę, bo nie wiem co myśleć. Zestawiam sobie na szali wszystko, tylko po co? Czy moje życie byłoby lepsze gdybym nie pozbyła się idioty, gdybym obok niego robiła tak jak on chce. Przynajmniej sex bym miała. Ale obrzydliwy. Czy jest do czego wracać?
Jutro się zobaczymy. Mam obrzydzenie do niego. Kiedy pomyślę, że mogłam z nim... robi mi się niedobrze.
Może wreszcie będzie spokój.
A do różnych myśli chyba skłania to, że teraz nie jest dobrze. A miało być. Ja już nie wierzę w to, że kiedykolwiek będzie.
Ten znów wyprowadza mnie z równowagi. Czasem dobry, czasem irytujący. Nie pojmuję jego zachowań.
Kiedy jedno czyści, drugie brudzi.
Ma w rękach szmatę, wyciera psu łapy a potem nie umytymi rękami łapie za mopa i ściera podłogę. I nie rozumiem po co ciągnie psa do łazienki po spacerze, gdzie jest mokra podłoga. Robi się błoto. Kiedy zwracam uwagę, on kontra, nie, uprze się, nie zrobi. Jak poproszę nie zawsze działa. I znów męczarnia. Żeby jeszcze. Ale w kółko to samo. Czy sprzątanie naprawdę wymaga takiej logiki i zorganizowania, że tak trudno to pojąć? I jak zetrze po psich łapach to mam brudny kij od mopa, podłogę, bo nie dokładnie starta i umywalkę, bo szmaty nie wypłuka no i szmatę. Ale to ja się czepiam. Tak więc wczoraj jak przylazł z tym psem do łazienki zaczęły się dywagacje, a denerwuje mnie to strasznie. Moje gadanie nic nie dawało, on złośliwie dogadywał, więc oblałam go prysznicem. A potem jak nie chciał posprzątać i wytrzeć to go zdezynfekowałam płynem do szyb, tak, że od dołu do pasa był w pianie, nie psikałam po twarzy oczywiście. I czemu nie widzi co robi, czemu? Tylko wciąż mnie się czepia?
Nic nie zrobi. Wanny nie odetka, umyje się i nie wyleje wody, tylko zostawi takie to to w wannie i co ja mam z tym zrobić? Użeranie się.
A jeszcze jest młody człowiek, który potrzebuje normalnego wzorca. A ja czasem nie daję rady nerwowo, nie daję. Ale to nie on mnie denerwuje, tylko ja sama siebie. I sprzątać ja mam skoro mi bajzel przeszkadza, że on mi nie każe. A jak ktoś za przeproszeniem nawali w pokoju na środku i zostawi to nie trzeba tego sprzątnąć, tylko może usiąść sobie jeszcze i napawać się aromatem. Czy to nie jest debilizm?

Jesteście jeszcze bardzo młodzi. Jeśli w głowie mu inne dziewczyny to nie jest dobry znak.

oj hm spadłaś z deszczu pod rynnę
rozumiem, że jesteś z nim z powodu zbliżającego się rozwodu? to mam nadzieje, że jak już ten rozwód dostaniesz to pożegnasz pana i jego psa

.Tak jak dzieci z ADHD. Najpierw zachwycają werwą, pomysłami,a potem do szału nas tym doprowadzają.

Mój płakał na filmach. Ja wrażliwa osoba, nie dostrzegałam powodów w tym filmie do łez, a on płakał długo.
Z czasem przestałam dziwić się i nie zwracałam na to uwagi. Dziś żałuję, że nie pamiętam, nie wiem co go tak rozczulało.

Też tak miałam. Każdy paluszek był całowany z czułością. Kocyk w pogotowiu trzymany, bo może mi zimno będzie. Na jeden sygnał, że mi gorąco, biegł do okna i otwierając je pytał, czy nie za mocno je otwiera. Ja również czułam się szczęściarą.

Mój M nie był "zagubiony". On zawsze był "wrobiony" w coś. On niewinny - wspólnicy nieuczciwi, księgowa niedouczona, przepis ze skutkiem wstecznym. Zawsze ktoś był winien a on obrotny, wszystko wiedzący, uczciwy. Premedytacja? to ostatnie o czym mogłabym pomyśleć. Oni są przebiegli, ale nie chytrzy, a przebiegłość tak skrzętnie ukrywają, ze nie mogłam uwierzyć czytając, iż psychopata w każdej chwili działa z premedytacją. Całe to jego uczucie, uczciwość, zranienie to teatr, przedstawienie odgrywane tylko dla Ciebie. Inne słyszą inna wersję wydarzeń...jest inny spektakl pod tytułem Kasia, Wojtek, pani urzędniczka, kontrahent itd.
Mój mąż pochodził z rodziny szlachcianki i bardzo się mamą szczycił. Jak ją poznałam.....nie tu nie chodzi o kulturę, bo ją miała......kilka lat temu zapytałam siostrę męża, które z rodziców was wyzywało, poniżało, po kim odziedziczył to mój mąż. Odpowiedziała, po mamie.

Tak to właśnie wygląda.

Faworytko oni wszyscy wybierają troskliwe i dobre kobiety. Zołzą nie mógłby manipulować, ona dostrzegłaby manipulację. Nie szukaj winy w sobie. Mój M ponaciągał biznesmenów na duże pieniądze (natychmiast je tracąc w kolejnym biznesie). Bywało i tak, ze upoważnienia mu dawali do zarządzania pieniędzmi jak i firmą. Byli to ludzie nie naiwni, nie głupi, ale podatni na manipulację.
Ty wybrałaś zranionego, ja krzywdzonego przez innych......a tak naprawdę to oni nas wybrali. Obaj ranili i krzywdzili bez skrupułów.
Faworytko nie wiesz jakich facetów wybierasz. Za mało wiesz na ten temat, za młoda jesteś , za małe masz doświadczenie. Tak ujmujący facet ująłby wiele kobiet i nawet ujmuje . Ty miałaś pecha, że on wybrał Cię ........na.....nie wiem czy zrozumiesz moje słowa, na inkubator. Nie chcę, nie mogę Ci tłumaczyć co to znaczy....
Jesteś szczęściarą,......i uwierz mi, po 26 latach bycia z tym potworem wiem co mówię. Ciesz się, że dostrzegłaś w porę, że zmieniać się zaczął tak szybko, że nie macie długów, że ..... Jest jeszcze inna możliwość. Może rozczarowałaś go. Mmoże ma zastrzeżenia do ciebie jako do rodzicielki.......
Ciesz się Faworytko, że masz już świadomość kim jest ten człowiek (?). Jedyny sposób by ocalić siebie to ucieczka i uciekaj.
Wiem jak boli i co czujesz, ale uwierz mi to jest namiastka tego co Cię czekało z tym "chorym" facetem. Ja byłego męża postrzegam jak "obcego" w ludzkiej skórze. Brzydzę się go.

Faworytko, może nigdy nie byłaś kkzb a stawałaś się nią. Nie brałaś takiej opcji pod rozwagę ?

Niech to cholera. Mussuko, Aniknom co byście zrobiły gdyby wasz facet tak się zachowywał?
Może i kabaret, bo takiego człowieka na poważnie nie da się traktować. Szopka jakaś.

Nie wiem, czy stawałam się kkzb przy nim, czy byłam kkzb i dlatego wybrałam jego.

Wiem, że stronie kobieceserca i we wszystkich książkach znalazłam dużo z siebie.

Mam za sobą tylko jeden poważny związek, ale moje miłostki szkolne często były platoniczne i nieodwzajemnione...

Mam wiele cech nałogowca miłości: jestem mało asertywna, ufna; daję wiele, może zbyt wiele, czytam w cudzych myślach, skupiam a właściwie uprzednio skupiałam się na realizowaniu pragnień innych osób, a nie własnych, daleko mi było do zdrowego egoizmu i samorealizacji, ale potrafiłam tez tupnąć nogą, gdy było trzeba. Nawet jeszczemąż przyznał, że musiał kłamać, bo gdybym znała prawdę, to bym nie chciała z nim być, wiec może nie jest ze mną tak źle.

Będąc w tym związku poświęcałam jemu dużo uwagi, coraz mniej mnie samej, nic mnie nie cieszyło. Teraz się sama zastanawiam, czy to moja cecha, czy reakcją na to jego odsuwanie się... Może wciąż musiałam być w pogotowiu i zasługiwać, dlatego nie mogłam zająć się sobą? Może to była reakcja kochającej i uczciwej kobiety na nienormalne zachowania?
Taka miłość jest jak współuzależnienie, zamyka na świat, ogranicza, powoduje lęki.

Nie byłam nigdy zazdrosna, kontrolująca, chciałam dać mu wolność, ale nie był za nią wdzięczny i nie lgnął do mnie, ale oddawał się wszystkiemu poza związkiem. Bałam się więc tej jego "wolności". U mnie układ partnerski kończył się jego poczuciem, że nic nie musi, poza tym, czego sam chce i wymaganiem ode mnie bym ja była nienaganna. Taki układ mi odbierał, jemu dawał, więc chyba jednak z partnerskim miał niewiele wspólnego prócz nazwy.

Boję się, czy nie jestem kkzb, dlatego wciąż pracuję nad nawykami. Nie chcę drugi raz wybrać błędnie. Ratuje mnie teraz to, że wiem, że nie możemy zmienić ludzi, gdy oni sami tego nie chcą. Dotarło do mnie, że istnieją ludzie, którzy inaczej przeżywają emocje, których kocham nie ma takiego samego ładunku energetycznego i zaangażowania, co moje kocham. Zrozumiałam, że są ludzie, którzy potrafią krzywdzić, przeinaczać fakty, nie mieć poczucia winy.

Wcześniej dawałam miłość, która mi wydawał się idealna- bezwarunkowa, rozpieszczająca... teraz zaczynam brać na siebie odpowiedzialność za to, że ta moja miłość, mimo, ze piękna, mogła być przytłaczająca. Że moja zależność od drugiej osoby mogła być ciężarem.
Ja chciałam uszczęśliwiać jego, on miał uszczęśliwiać mnie- tak najkrócej moja miłość idealna miała wyglądać.

A w partnerskim związku każdy się spełnia samodzielnie a to, co dostaje od drugiej osoby jest darem, dodatkiem, deserem. Nikt nic nie musi. Każdy bierze odpowiedzialność za własne szczęście i rozwój.
A mnie gdzieś tam bolało, że jemu jest dobrze beze mnie, podczas gdy mi bez niego zawsze było pusto.

Teraz z perspektywy czasu myślę, że może byłabym inna, gdyby mój partner nie był taki nieprzewidywalny.

Nie wiem, więc, co było pierwsze jajko, czy kura, ale grunt, że już więcej tego nie chcę!

To nie tak, Faworytko !!!
Ja umiem na nie odpowiedzieć! On kocha i kochać będzie do grobowej deski, ale Twojej "grobowej deski". Wszystkie długoletnie ich partnerki są wrakami człowieka, są psychicznie zdemolowane.
Oni nie kochają. Oni przygotowywali początkowo teren. Zabiegali, nadskakiwali. Kiedy czują, ze już "jesteś jego"działają dalej. Najpierw idą w odstawkę koleżanki, potem rodzina. Znajomych zaprzyjaźnionych nie było, jedynie luźne znajomości. Teren zabezpieczony, więc można nasycać się twoim bólem, strachem, niepewnością.
Przypomniało mi się, ze kiedyś byłam z byłym w poradni psychologicznej (12 lat temu i dotyczyło syna a temat naszego związku poruszony został przy okazji). Mówiłam, że często w związku czuję się samotna. Rozpłakałam się nawet. On nie mówił nic przez całe spotkanie, tylko przyglądał mi się. Po wyjściu przytulił mocno i powiedział, jak się rozpłakałaś to mi stanął. Dzisiaj wiem, ze rajcował go mój ból, ból psychiczny.

wiele moich uczuć przywołałaś tymi słowami....tak, było totalna dezorientacja. Później słyszałabyś, ze jesteś chora, masz zwidy, przewidzenia, ze to co słyszysz i widzisz to Twoje urojenia. Spojrzenia znajomych.......doszukiwanie się w Twoich oczach obłędu.....tracenie wiary w swoje zmysły. Przeżyłam to wszystko Faworytko i właśnie łzy płyną mi po twarzy na wspomnienie tej niepewności, czy nie jestem szalona. Jeszcze pamiętam to ...... to jeszcze boli. W kąciku siadałam i sama ze sobą przedyskutowywałam czy dowody, które z czasem zaczęłam obsesyjnie zbierać są wystarczające by powiedzieć, ze łze jak pies. A może te dowody ja tylko postrzegam jako obciążające go. Wniosek- za mało dowodów. Ten kolejny będzie niepodważalny. Zdobyłam! Pokazałam innym. Zbaranieli. Miny mieli niewyraźne. Oni dawali za jego uczciwość RĘCE. Rozumiesz jaki był przekonywujący i jakich argumentów użył by uznali go za niewinnego ? Nie mam żalu do tych ludzi....sama dawałam mu się nabierać tyle lat.....ale bolało.....
Faworytko to samo i Ciebie by czekało. Przeżyłam brak zaufania do siebie i w swoje zdrowe zmysły !!!

Przeżyłam to samo ale jeszcze drastyczniej.

Kochają siebie trwale i mocno, i nikogo więcej !

,
Ja nie pytałam jaka jesteś tylko jaka byłaś. Teraz jesteś 100% kobietą ROZCZAROWANĄ, ZAŁAMANĄ.
Jaka byłaś - to jest ważne