Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Oby tak było.
Wszystkich postawiłam do pionu, żeby pomogli z pełnomocnikiem, tłumaczyłam, że potrzebuję, mimo, że nie rozumieli. Sporo mnie to będzie kosztowało. Pewnie długo nigdzie nie pojadę, bo jest nie łatwo. Ale warto. Musiałam. Nie mogłam tak dłużej. Tak się zastanawiam teraz, przecież to spore wyzwanie, wielkie ryzyko.

Po raz kolejny okłamana.....
Dziś sądu ostatecznego........
Wrócił pijany ok.1. Powiedział, że wróci o 23. Pijany był tak, że w którymś momencie się wywrócił. Okładałam go kilka razy, trzęsłam się jak galareta. A dziś nie poszłam do pracy, bo nie byłam w stanie.

On przed południem wyszedl i pisał smsy, że napił się ze szczęścia, bo wczoraj byłam u lekarza na rutynowych badaniach i wszystko ze mną ok. Przepraszał i że już nie chce nadwyrężać mojego zaufania. Potem wrócił do domu, zostawił mi wszystko-kasę, dowód od auta, klucze i powiedział, że już nigdy go nie zobaczę i wyszedł.
Na telefony nie reagował, zadzwoniłam do jego rodziny, że może on coś planuje sobie zrobić. Napisałam smsa, że jest młody, życie sobie ułoży od nowa, że rozejdziemy się jak ludzie....odpisał "masz rację". Na tym koniec. Brat mi grozi, że jeśli on coś sobie zrobi to tak tego nie zostawi....

Nie wiem gdzie jest, co zamierza. Wiem, że to już koniec. Jestem przerażona, bo nie chcę żeby coś wywinął. Ale być już z nim dłużej nie mogę......To już koniec!

Kolejny co szopki odstawia. Daj sobie spokoj ze strachami, zlego diabli nie biora a Ty za glupka i jego czyny odpowiadac nie musisz. Masz samochod, pieniadze, klucz, na ktory mozesz zamknac drzwi na cztery spusty i ciesz sie z tego. Tez jestes mloda i zycie sobie ulozysz.

Tylko prosze nie pisz, ze go nadal jakos tam gdzies w srodku kochasz.

I jesli sadzisz, ze on nie pojawi sie znowu to grubo sie mylisz, takie pijawki latwo nie popuszcza.

No patrz, pisalam w tym samym czasie co Tendre i tocza w toczke te same mysli:)

Już po rozmowie. Latał gdzieś cały dzień. Mówił spokojnie i bez podnoszenia głosu. Powiedział, że mam rację, że należy się rozejść. Ustalił nawet szczegóły-co zabiera itd. Że zawsze będzie mnie kochał, ale rozejdziemy się, bo tak mu napisałam w smsie i to racja. Że ja go dołuję, że nie robię jakby chciał. Teraz siedzi w pokoju. Auto uszykowane i pewnie czeka aż dziecko położę i pójdzie stąd.

No teraz to dramat... biedny zasłużył i poniesie karę dla dobra rodziny...
ale niech faktycznie sie wyprowadzi i minie troche czasu, a zobaczysz jego prawdziwe Ja... skończy sie podkulony ogon i zbity pies, a zacznie wściekłość i myślenie tylko o sobie, nie będzie juz taki ugodowy i nie będzie myślał o dziecku...
scenariusz pisany przez samo życie...
niestety przewidywalny...

Mussuka - jesteś wielka i masz cholerna rację... niestety do takiego myślenia trzeba dojrzeć... trzeba wyjść z współuzależnienia... trzeba wziąść odpowiedzialność za własne życie i przestać łudzić się, okłamywać samą siebie...
On się nie zmieni... On sie przyczaja... ale jeżeli Liwia sie nie ugnie wtedy zaatakuje z wściekłością - bo pasożyt nie chce oderwać się od żywiciela... On chce nim manipulować i wysysać...

Mussuko póki co odpuścił jakoś, czasem się czepi, że plama w zeszycie, kiedy małego na weekend weźmie, albo, że coś nie tak, ale... póki co, nic poza tym.
Pewnie masz rację, że odpuści. Ja nawet myślę, że flamie to na rękę jest. Ma swoje dziecko, wystarczy jej. Zobaczy co czas pokaże.

Liwio niech on i jego brat w nos się pocałują. Je3sli ktoś chce sobie coś zrobić to.., ale o czym tutaj gadać, jeśli wrócił. Chce to niech w łeb sobie strzeli. Ja cały czas uważam, że ludzie nie chcą widzieć tego co czuje druga strona i to jest nierzadko przyczyną wielu konfliktów.

Czyli wszystko bz., dalej go stolujesz u siebie? A auto mial juz ponoc spakowane. To auto, do ktorego wczesniej zostawil Ci kluczyki jak sie szedl nad rzeke na wierzbie placzacej wieszac!

To juz nie jest tragedia tylko jakas tragikomedia.

A jak sobie poczytal Twoje posty (zna Twojego nicka???) to niech sobie wie i z ta swiadomoscia spada na drzewo. Co Ciebie to w ogole ziebi czy grzeje co on o tym mysli??? Juz go dawno nie powinno byc a nadal jest. Gorszy niz kurzajka na dupie.

Ty go w koncu chcesz czy nie? Bo raz tak a raz tak piszesz.

Psychiatryczne lewatywy... i pierdulety i duperszwance. Na sosnę go czy nie?

Jeszcze raz spytam i dobitnie: I CO Z TEGO?

Czy Ty musisz sluchac tych bzdur?

Nie odpowiedzialas na proste pytanie: chcesz go przy sobie czy nie? Jak nie to jest prosty sposob - zamow na dzis slusarza, w godzine Ci zamki wymieni. I wylacz komorke badz odrzucaj jego telefony i sms-y bez czytania.

Tylko czy Ty tego naprawde chcesz???

U mnie również wiele się dzieje.
W czasie kiedy była u mnie sąsiadka a była pierwszy raz, przyjechał mój były. Chciał rozmawiać i dał do zrozumienia, że bez świadków.  Obecność sąsiadki nie pozwalała na taką rozmowę, nie pozwalała też na dłuższą rozmowę sam na sam. Na podwórku zapytałam co chce. Usłyszałam, dać kasę. Odebrałam ją i pytam, coś jeszcze ? Odpowiedział, pokwitowanie. Pokwitowałam. Okazało się, że jeszcze książki chce. Odpowiedziałam, zajęta jestem. Książki i swoje rzeczy chcę - mówił. Nie mam teraz czasu - spokojnie odpowiedziałam.  Zaczął żądać podniesionym tonem. Spokojnie i stanowczo powiedziałam, nie mam czasu ani dzisiaj ani jutro. Jak to ?- krzyczał. Jestem zajęta i przez dwa dni nie będę miała dla ciebie czasu- mówiłam stanowczo. Oskarżał, domagał się, więc krótko powiedziałam - WYJDŹ. Nie wyszedł. Powiedziałam już zdenerwowana, WYJDŹ, BO POLICJĘ WEZWĘ. Pomogło, wyszedł.
Cały kwiecień i maj prosiłam, tak prosiłam, aby zabrał swoje rzeczy. Latem tez kilka razy o tym wspomniałam. Nie mógł, bo miejsca nie miał, czasu. Dzisiaj na jego pstryk ( z paluszków ) ja mam wszystko zostawić i wszystkich i biec za nim, bo właśnie znalazł miejsce i czas ? Dzisiaj ja czasu nie mam i on musi to uszanować, z naciskiem na musi

Huraaa. Nie biegłam już za nim z reklamówką na książki jakie sobie wybrał.
Huraaa nie niosłam na plecach worków z jego rzeczami.
Huraaaa już nie ruszają mnie jego słowa.
Huraaa już cenię siebie. Już potrafię nie robić dla niego wyjątków. Jeśli nie mam czasu dla niego to musi zrozumieć, że NIE MAM !!!

Jestem z siebie dumna

Jestem bardzo szczęśliwą rozwódką

No jesli kogos takiego kochasz to wybacz, ale Twoje pisanie tutaj tez niczego nie zmieni w Twoim zyciu. Piszesz tak sobie a muzom.

Nigdy nie zrozumiem desperacji kobiet do posiadania byle frajera u swojego boku, nigdy.

Olka, pięknie sie czyta takie ozdrowieńcze teksty. A patrz. Jeszcze nie tak dawno byłyśmy w totalnej rozsypce, dezorientacji, złości połączonej z bezradnością. A teraz? JUŻ NIE!

A on osłupiał, zgłupiał, nie zrozumiał.

Dlaczego Ty ciągle zapominasz kamerę włączyć?! Na youtubie byś dla mnie powiesiła ten zdziwiony pysk.
Całuję Cię.

Dziewczyny...
On pisze i pisze...
Dziś zmieniam numer...

Ech...
Pisze,ze tylko ja,ze zrozumial,ze jestem najpiekniejsza,i bedzie czekal do konca zycia...
Bedzie na mnie czekal do konca zycia...

Pisalam mu ze mnie to nie wzrusza,ze ja go nie kocham i chyba nigdy nie kochalam,a bylam uzalezniona od bolu jaki mi zadawal...
Wkurzyl mnie tylko i nic wiecej.
Troche mnie rozsmieszyl nazywajac zdrobniale w stylu-skarbusiu,Asiu-nigdy do mnie tak nie mowil,a mowil-ale jak cos odwalil...
Falszywy manipulant.

Liwio czytajac Twoje posty rece mi opadaja... I wiesz,doszlam do wniosku,ze Ty tak chcesz,Ty niczego nie zmienisz,tak juz zostanie. Tylko nie wiem po co tu piszesz...a moze dobrze byloby zebys przeczytala swoje posty-wszystkie?
Pisalam Ci o terapii...ale Ty wolisz sie uzalac,a nie walczyc o siebie i dziecko,ktoremu robicie wileka krzywde...

Przepraszam,ze pisze nie po Polsku ;P ale moj laptop (jak kiedys pisala kochana Tarantella),jest jak moj psychofag,najpierw mnie uzaleznil,a teraz mnie nie slucha i lazi swoimi drogami...

Wczoraj bylo okropnie...dzis lepiej...

Napisalam mu ,że kogos mam...
oooooooo..............
a na koncu ze i on sobie zycie ulozy. Mam nadzieje ze wreszcie da mi spokoj...

Wróciłam.
Herbata odjazd ! mam już nazwę i adres sklepu gdzie kupuje się ją na wagę.

Znajomy smutny....chyba w depresji.....narzekał.....pusty dom.....samotność. Mówię mu, to "rozejrzyj" się za jakąś, mało to samotnych kobiet. Uśmiechnął się i głową jak i ręką zrobił znak w moją stronę i powiedział, no ty. Ja ?  zapytałam ze śmiechem i od razu dodałam, ja dziękuję, ja na razie mam facetów dosyć, mam uraz....ale powiem Wam, miło było usłyszeć, że ktoś uważa, że jestem godna jego uwagi. My kobiety WSZYSTKIE ( nie tylko kkzb) tak mamy ...chyba wszystkie

Jednak miałam nosa pisząc, że zapraszanie mnie na herbatkę ma jakiś podtekst. Nie jestem gotowa, to jeszcze nie czas...... Tak, to prawda mam uraz. Tak jak wcześniej pisałam, nie chcę ŻADNEGO. Kocham swoją wolność, brak codziennego domowego obiadu , bałagan w domu . Myślałam, że nigdy wolności nie straciłam, wmówił mi ex, że codziennie muszę gotować by rodzina miała ciepłą strawę, że w domu trzeba codziennie sprzątać i NIE MOŻE być bałaganu. Żyjemy (w sensie przeżyliśmy) i bez obiadów i w" nieładzie"

Przy wizycie znajomego u mnie (pożyczał mi prostownik i nawet podłączył ) poczęstowałam go ciastem 3 bit. Kiedy byłam u niego poprzednim razem poprosił o przepis - napisałam go. Przeczytał i zapytał, pomożesz ? Udałam, że nie słyszę, miałam prawo nie usłyszeć, bo pytał cichutko. Dzisiaj wrócił do przepisu. Pytał co to śnieżka, fix. Wytłumaczyłam i ponownie usłyszałam, pomożesz? odpowiedziałam, tak -  konsumować .   
Ja mam iść do faceta ciasto mu robić ? Może następnym razem ciasto i sprzątanie a może i pranie ręczne przy okazji ?
Nigdy więcej nie będę kuchtą i sprzątaczką. NIGDY WIĘCEJ !

l_ukrecjo
Z nami to jak z modeliną .
Nowa modelina jest twarda, ale pod wpływem ciepła mięknie i poddaje się. Z miękkiej ulepić można ludziki, zwierzątka. Ta sama modelina "umęczona" ugniataniem początkowo roztapia się a później dosłownie rozpływa, rozmazuje. Ta sama modelina dłuuugo leżąca znowu jest twarda, ale ciepło już na nią nie działa. Można ją ogrzewać, rozgrzewać i nic, nic to nie daje. Próbować można w piekarniku, w ciepłej / gorącej wodzie. Pierwszy ją upiecze,druga ugotuje....
Myślę, że jesteś już tą modeliną "nie do ruszenia". Nie dajesz się rozgrzać miłymi słówkami, niemiłymi również. Listy, telefony i sms- y też na ciebie nie działają. Jesteś już  twarda i nie dasz się . Jestem tego pewna.
Ja także byłam modeliną nową i twardą, ale z czasem od jego ciepła ( ponad dwadzieścia lat) aż się rozmazałam.
Odleżałam. Nie ruszyły  mnie jego łzy, przysięganie wierności i miłości.......... tylko ja zostałam i upieczona i ugotowana ......
Exa nowa modelina chyba mięknie powoli, bo narzekał.....a może za szybko się roztapiać zaczęła ? ale to już nie mój problem, nie moja sprawa.

Witam

Długo mnie tu nie było ale układanie nowego życia trochę trwa .
Tak nowego na swoim - jestem już na swoich śmieciach bez byłego i jego mamusi
Mebluje nowe gniazdko i zachłystuje się wolnością i spokojem .
Syn mieszka osobno wiec co weekend córki do niego jadą a ja mam te 2 dni dla ,,siebie'' bo i tak w weekendy pracuję .
Były nie zawraca mi głowy nie dzwoni nie nachodzi no bajka po tym wszystkim zaczynam odpoczywać choć nie jest to takie proste jak by się wydawało - reakcja z opóźnionym zapłonem teraz dopiero dochodzi to wszystko czego człowiek się wypiera
Wszystkie nerwy i stresy związane z poprzednim życiem dopadły mnie jak demony z tego co już się zorientowałam to normalny proces przed zdrowieniem -oby nie trwał za długo oby demony zaczęły szybko odchodzić .

to epidemia jakaś ? ... sorki ale i mój komputer nawala i 3 razy tego samego posta wysłał
Miłego dnia

Dziękuję dziewczyny za Wasze słowa,które brzmią dla mnie jak piękna melodia...
Tarantellko,Oluniu kocham Was:)

Tak...po jego rzucie sms z deklaracjami, wyznaniami i przysięgami...

Wiecie co?
Odwyk jest KONIECZNY w pierwszej fazie zdrowienia!
Daje szansę na lizanie ran,na dystans,na zrozumienie.

Kiedy z nim pisałam on oskarżał mnie,że go nienawidzę.
A ja spokojnie napisałam prawdę-ja cię nie nienawidzę,ja zmądrzałam i wiem,że nie chcę tak żyć.

Sms o treści-ja już zrozumiałem,zmieniłem się i nazywanie mnie pieszczotliwie...pojawił się uśmiech na mojej twarzy i myśl...ŻENADA.

Dziś byłam w szkole. Czuję się lepiej.
Męczą mnie inne rzeczy-ta związana z jego odejściem,czyli słodycze...utyłam 9 kg! Czyli rekompensuję sobie jego nieobecność,czyli muszę coś z tym zrobić i zrobię. W poniedziałek pogadam ze specjalistą o terapii.
Zęby...w środę jedynka wek,w czwartek wstawiony,ale na razie tylko tak na chwilę,bo dopiero po leczeniu wstawię wszystkie-a przeliczyłam się...strasznie dużo kasy poszło i ogrom pójdzie...ale będzie co będzie.
Mój syn miał niegroźny wypadek (jest w Holandii) w pracy,którą dopiero zaczął. Mogło być o wiele gorzej brakowały 3 cm...
Mój lapek w naprawie i czuję się jak na odwyku...ale mam więcej czasu-zaraz idę sprzątać w szafach,więc plus...a i też refleksja... uzależniam się od WAS:)

Życzę Wam dziewczyny udanego weekendu:***

Miło mi Ja Ciebie również kocham
Kocham wszystkie walczące i podnoszące się po okaleczeniu, zranieniu. Kocham upadłe chcące się podnieść i te, które stoją już twardo na nogach i są gotowe bronić siebie i swojej, GODNOŚCI i niezależności . Kocham i te, które mi tłumaczyły lub których słowa do mnie trafiały i budowały. Moim GURU była i jest ZAZDROŚĆ. Jej posty to moja lektura obowiązkowa.
 

Oj tak, tak, ZROZUMIENIE - też przez to przeszłam. Potem już jest "z górki " 
 

nienawidzisz mnie + traktujesz mnie jak wroga - znam to i nawet jeszcze pamiętam swoje zdziwienie na te słowa.

mądrze mówisz, to żenada.

a może to nie uzależnienie a potrzeba rozmowy z kimś kto rozumie.
Ja już to chyba szybciej nazwałabym etapem "utrwalania" zdobytej wiedzy

Dzisiaj zaliczyłam wizytę u fryzjera. Zmieniłam fryzurę.  Nie, nie chodziło o zmianę siebie w ten sposób. Chodziło raczej o udoskonalenie siebie .  Jestem zadowolona z "nowej" ja

Liwio,ja pisałam do Ciebie szorstko...żeby Cię troszkę otrzeźwić z Twojego użalania się nad sobą...

Pamiętam i nie zapomnę,jak ktoś z tego forum napisał,że jestem kobietą wybaczającą wszystko,że nie mam szacunku do siebie...
Oj jaka ja smutna po tym byłam,zawiedziona...a wiesz dlaczego?
Bo one pisały prawdę a ja wolałam się oszukiwać...

Żeby ruszyć w drogę trzeba zrobić pierwszy krok.
I jeśli Ci mogę coś doradzić...to-zrób ten krok-ratuj swoje życie i dziecka.
Trzymaj się cieplutko:)

Rozumiem,że u komornika już byłaś?

Zapraszamy do grupy zdrowiejących
Pomożemy przeganiać te demony.

Czyli co? Zamienil stryjek siekierke na kijek? Warto bylo? A po co Ci ten drugi po tym pierwszym? Bez mezczyzny zycie moze i ciezkie jest ale bez obiboka i frajera na pewno lzejsze.

Paranoja. W sobote sobie wmawiałam, że jest dobrze, dobry, itd. A w niedzielę sama sprzątałam, myłam okna, a on nie pomógłby z własnej inicjatywy. Kazałam chociaż firanke powiesić. Do dupy z taką egzystencją. Pieniędzy nie ma, jeszcze się miesiąc nie skończył a ja już wypłaty nie zobaczę. Kur...Nie zostało już nic. I jeszcze sobie fleki w butach chciałam wczoraj wymienić i wyrwałam fleczek, a bolec został, a pan waćpan nie pomoże przecież, bo nie umie, dwie lewe ręce cholera jasna. Ojciec mojego dziecka potrafił wymienić fleki, naprawić kran, a teraz wszystko musze sama. I tak zepsułam sobie buty.
Żeby jeszcze kasa była i s..choć raz w miesiącu to ja bym się nie odzywała.

To przykre, ale patrząc obiektywnie NIE MA!

Nic poza tym, że kurator mnie odwiedził i warunki sprawdził. Poza tym nic.

Bo może przyjść jeszcze raz. Pytał wszystkich o zarobki. A częste zmienianie zamieszkania nie jest za dobre dla sprawy.

Ale zapytam prawnika.

Cześć dziewczyny,

Jaka wiosenna moc i optymizm od Was bije- aż miło!
Ściskam Was mocno!

Ja oo dwóch tygodni czuję SPOKÓJ... Czuję się pogodzona, radosna, aż znajomi i rodzina poznali po moim wyrazie twarzy, już nie maluje się na niej smutek. Mówią, że wyglądam na rozluźnioną. I tak się czuję... Jakiś kamień z serca razem z tą wiosną.

Dużo dała mi kolejna lektura: "Mars i wenus zaczynają od nowa" o tym, jak wyleczyć złamane serce i zaufać na nowo, uwierzyć w miłość. Dałam upust złości i smutkowi. Przyznałam się do wszystkich uczuć- nawet tych, których nie chcę czuć- jak chęć zemsty, czy tęsknota, wylałam wszystko i wiecie, tak dobrze mi to zrobiło! Minął lęk.
Te ostatnie miesiące odcinałam się od wszystkich wiadomości o nim, ale wciąż czekałam w napięciu i cała drżałam, gdy cokolwiek o nim przepływało do mojego życia. Teraz już się nie boję. Zamykając się tak bardzo trwałam w napięciu, byłam "związana" i zależna od niego. Znowu, inaczej, ale jednak. Musiałam się przeprogramować i znaleźć w sobie siłę, bo przecież ją mam!
On już nie może mnie skrzywdzić, to co zrobił jest przeszłością. To, co zrobi teraz już nie ma na mnie takiego wpływu, teraz ja jestem sama sobie panią. I nie boję się już tak rozprawy, nie boję się go spotkać, nie boję się słyszeć o nim. Zaliczyłam kolejny etap, informacje o nim nie rozbijają mnie na kawałki.
On istnieje gdzieś tak, ale człowiek, którego kochałam już nie istnieje, to nie on. A ten który jest już nic mi zrobić nie może. Na rozwód zabieram prawnika, niech on stawia mu czoła. Odżałuję te parę złotych, w końcu moje samopoczucie jest teraz dla mnie najważniejsze:)

Ostatnie dwa tygodnie dużo i intensywnie żyłam w realu! Lubię te moje nowe życie, chyba bardziej niż te wcześniejsze. Tęsknie czasem za uczuciem bycia z kimś, ale jak to dobrze nic nie musieć:) nie oglądać się na czyjąś aprobatę, czy dezaprobatę! Nie mieć nic w lodówce i jadać na mieście z przyjaciółmi:) I to co, że mam niepoodkurzane? Ale za to jaka wolna jestem! I uczucie, że już nikt mnie nie rani, nie czekam, nie myślę, nie jestem przykuta do okna, nie zerkam ukradkiem do kogo pisze sms'a... Ulga, ulga! I siła płynąca z samodzielności. Ja- najwrażliwsza forma życia na tej planecie- mam siłę do walki, mam moc by żyć sama i czerpać z tego garściami. Mam siłę, by płakać i nie wstydzić się swoich emocji, mam odwagę czuć złość, na którą nigdy sobie nie pozwalałam. Dorosłam.
I chyba nie jestem tak grzeczną dziewczynką, na która mnie wychowywano, lubię chociażby klnąć:) Autentycznie rozklęłam się i dobrze mi z tym! Nowa forma wyrazu, może "nieładna", niegrzeczna, ale daje upust złości i dobrze.

Każdy dzień po pracy mam zorganizowany i już nie na siłę. Początkowo musiałam być wśród ludzi, musiało coś się dziać, by zająć czymś myśli. A teraz już mi dobrze, tak po prostu, biorę, co daje los, przyjaciele się sprawdzili, a życie jest piękne mimo wszystko!

Ile rzeczy można zrobić, zasmakować, od herbatek po podróże! Ja nawet nie sądziłam, że w Warszawie jest tyle wspaniałych miejsc, że można trzy dni spędzić na spacerach...:) Cieszy mnie wszystko, odnalazłam jakąś pasję w sobie, siłę do życia, do zachwytu. Przy nim byłam wielkim smutkiem żebrzącym o zainteresowanie, to pochłaniało moje myśli i całą moją energię.

Mam coraz mniej katasrtoficznych myśli, że zawsze będę zdradzana, że wszyscy faceci są podli (psycholog kazała mi szukać wyjątków od mojego myślenia i z radością stwierdzam, że mam już 5 normalnych facetów na liście:) Z domu wyniosłam wzór mężczyzny egoisty i to co nienormalne brałam za "standardowe wyposażenie", pora szukać tego, co dla mnie nadzwyczajne, a też istnieje- porządnych mężczyzn). I wierzę, że cały ten bajzel w moim życiu się organizuje. Wierzę, że znajdę lepszego partnera, a jeżeli nawet spotka mnie to ponownie, to będę już wiedziała, jak przez to przejść. W końcu skoro przeżyłam takie rozstanie, to przeżyję każde. A na miłość nie chcę się zamykać, chcę być kochana.

Wierzę, że będę szczęśliwa i powiem Wam, że choć mam żal za to, co się stało, to jednak przeżyłam 9 lat, przez które czułam się kochana i szczęśliwa. Nie kochać ponownie z lęku przed bólem, to byłaby kara wymierzona samej sobie. Jestem mądrzejsza, nie taka naiwna, bardziej świadoma siebie, wciąż pracuję nad sobą i zaczynam sobie ufać, ufać, że dam sobie radę cokolwiek mi los przyniesie. Nie muszę budować murów, dostałam lekcje życia, dam sobie radę.
Na uczucie gotowa nie jestem i długo nie będę, nie chcę póki co, dobrze mi tak, jak jest, samej ze sobą, z przyjaciółmi, rodziną, nowymi pasjami. Ale kiedyś będę kochać i będę kochana, zobaczycie:)

Teraz jest mój czas, na leczenie, rozpieszczanie, na poznawanie świata, ludzi, na przyjaźnie... Muszę "wrosnąć w siebie", ukorzenić się, utwardzić, żeby kolejny związek nie zrobił już ze mnie plasteliny.

Ściskam Was mocno i cieszę się, że tak dobrze żyjecie!
Liwio grupa wsparcia nie jest miejscem wymiany 1:1. Czasem się daje, czasem się bierze. Znajdź w sobie siłę by myśleć i czuć, reszta spraw organizacyjno-administracyjnych sama się układa, gdy już wiesz, czego chcesz, albo czego nie chcesz.

Jak wiadomo jest 5 etapów żałoby:

Zaprzeczenie: "Brak akceptacji sytuacji jaka ma miejsce..."
Pytania i wina: "Dalczego tak się stało, kto zawinił ?"
Targowanie się: "Składanie obietnic typu coś za coś..."
Depresja: "Całkowity stan zwątpienia i brak motywacji do działania..."
Akceptacja: "Pogodzenie się i akceptacja stanu straty, powrót do normalnej codzienności życia..."

a co z poczuciem winy?

Ja od pewnego czasu nie odczuwam tak intensywnie tych etapów, czuję, że powoli zaczynam akceptować. Już wiem, że nie mam wpływu na pewne rzeczy, a inne zależą wyłącznie ode mnie....

Tylko, że od jakiegoś czasu targa mną poczucie winy. Jest ono tak silne, że aż boli, zaprząta moje myśli,...
A poczucie dotyczy przeszłości.... nie potrafię sobie wybaczyć, że nie zareagowałam wcześniej na tak podłe mnie traktowanie, na oskarżanie, wieczne krytykowanie i stawianie ciągłych wymagać.  W sumie -  i nie jest to użalanie się nad sobą - ale przez całe nasze małżeństwo nie czułam się szczęśliwa, a już na pewno kochana   i dlatego nie mogę zrozumieć dlaczego tak długo z nim byłam? Co mną kierowało? Jakiś wewnętrzny masochizm? Nie był to byt materialny, a dzieci pojawiły się dopiero po 9 latach. Szukam odpowiedzi i jej nie znajduję? Czy kiedyś sobie wybaczę, że pozwoliłam tak siebie traktować? Że skazałam swoje dzieci na taki los, że w jakimś sensie zmarnowałam im dzieciństwo i dopóki nie odejdę to z całą pewnością wychowam kolejnego mizoginistę (syn) i kolejną ofiarę mizoginisty (córka). Bo ja moje dzieci powołam na świat bardzo świadomie, od samego początku nam się nie układało, a jednak okazałam się egoistką, bo bardzo chciałam mieć dzieci, przecież powinnam przeczuć, że to nasze małżeństwo kiedyś rozleci się z hukiem! Czy myślałam, że one zrekompensują mi brak uczuć? że w końcu będą miała się kimś zająć i one te uczucia odwzajemnią? Tylko dlaczego nie miałam świadomości, że tacy ludzi jak ja i mąż nie powinni mieć ze sobą dzieci, że nigdy nie będziemy w stanie przekazać im wzoru godnego naśladowania, a one mając dopiero zaledwie kilka lat już musza się zmagać ze stresem i strachem co z nimi będzie....
Gdzie ja miałam wtedy rozum ?

No niby do niczego - ale ostatnio takie głupie myśli mnie nachodzą, może jest to spowodowane, ze czuję się jak w potrzasku. Odzyskanie wolności nie jest takie proste. Nie mogę odwrócić się na piecie i powiedzieć: Nie chce Ciebie już więcej widzieć! On zawsze będzie obecny w moim życiu, pośrednio, ale będzie.

Jak czytam Wasze opowiadania o poczynaniach Waszych psychofagów to ja dołączam się do Was..
Wiecie co ten kretyn napisał w odpowiedzi na pozew?
Że on mnie kocha i najbardziej jemu zależy na dobru naszych dzieci, chce im stworzyć bezpieczny dom, stabilizację tylko że mną coś się stało. Jestem kłótliwa i dążę do zerwania więzi rodzinnych i takie tam brednie....
Czy ja mam szanse na rozwód?

Aniknom, oczywiście że masz. Musisz udowodnić, że to brednie i że to nie z Tobą jest coś nie tak. Żaden problem. Masz sobie coś do zarzucenia?

Cynamon, witaj. Masz rację odrzucenie jest dla kobiety upokarzające. Kiedy nie wiesz o co chodzi, albo znajdujesz coś... Ale myślę, że poradzisz sobie, że wiesz co zrobić, albo będziesz wiedziała.
Głupie chłopy.

U mnie samo życie.....Wciąż gdzieś krąży, byle daleko od domu, bo jak kiedyś stwierdził-widocznie nie umiem domu stworzyć...