Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

W skrocie to miesiac temu odkrylam zdrade meza i kazalam mu sie wyprowadzic...wyprowadzil sie do mamusi a ja zostalam w naszym mieszkaniu z 30 letnim kredytem z 8 letnia corka. Czy maz spotyka sie z ta panna to nie wiem i coraz mniej mnie to obchodzi. Jako ojciec jest ok, przychodzi codziennie, bierze corke na weekendy, pierwsze 2 tyg ryczalam a kolejne 2 tygodnie otworzylam sie na przyjaciol i wychodze wszedzie tam gdzie mnie zaprosza:-) zaczelam znowu biegac, zapisalam sie na basen...wysilek fizyczny oczyszcza moj umysl;-)

Mialam wspanialy weekend i teraz czuje sie dobrze, naladowana pozytywna energia do dzialania, kilka komplementow na chwile sprawilo ze poczulam ze bede jeszcze z kims szczesliwa i ze moj maz tego szczescia mi nie dawal...ale teraz meczy mnie jedno - czy nie za szybko ( miesiac od rozstania) chce stanac na nogi? Czy to nie jest jakies maskowanie problemu z mojej strony? Czy zaraz nie przyjdzie jakis mega dol, ze nie wygrzebie sie z niego bez psychotropow? Nie daje mi to spokoju....tesknie za mezem ale z drugiej strony juz wiem ze go idealizowalam, moze kochalam moje wyobrazenie o nim? Tysiac mysli i tysiac pytan....wyjscia z przyjaciolmi daja mi sile, powracam do zrodel czyli mojego zycia przed mezem i widze jak bardzo on mnie zmienil....jaka stalam sie przy nim stara baba co jej sie nic nie chce....z dawnymi przyjaciolmi znowu poczulam sie jak dawniej, spiewam, tancze,pije wodke;-) ale czy to nie za wczesnie??? Wiem, ze oni maja swoje zycie, nie zawsze znajda dla mnie czas ale narazie korzystam z ich wyciagnietej dloni w moim kierunku...ale co bedzie jak to sie skonczy i bede musiala zyc sama ze soba? Cholernie sie tego boje...

Liwio, a zapytałaś jego czego on oczekuje od Ciebie, od związku? Może Twój mąż nie czuje tego wsparcia od Ciebie? Może warto jego zapytać i niech tym razem on mówi. Czasem problem tkwi w nas.

Cześć dziewczyny,
Dawno mnie tu nie było, byłam zmęczona ciągłym drążeniem, zwątpiłam we wszystko i znów szukałam powodów, dla których on mnie zostawił, odkochał się i szukałam tego w sobie= spadek sił, poczucie beznadziei.
Dziś znowu mną tąpnęło, wieści zza świata... z poprzedniego życia, z tego mojego, bo te teraz wciąż odbieram jako tymczasowe, nie moje, zły sen, czekam... czekam, kiedy to się skończy, kiedy się obudzę, najlepiej przy jego boku.
Tak, marzę by to był koszmar!
Złoicie mnie za ten tekst, wiem, rozum wie wszystko, ale piszę do Was zawsze szczerze.
Chciałabym, żeby to był sen, chciałabym, żeby on nie był tym kim jest, ale tym kim ja chciałam by bł, tym, kogo udawał.
Moje życzenia się jednak nie spełnią.
I takie jest teraz moje życie, gdzieś na stancjach, z dala od rodziny, bez domu, z zaburzonym poczuciem własnej wartości, bez poczucia bezpieczeństwa.
I wiem, że to życie jest lepsze,bo prawdziwe, bo wiedzie mnie ku temu, bym nigdy więcej nie była krzywdzona. Jednak to, co wiem, a to co czuję...
Jutro już będzie lepiej, o ile dziś zasnę spokojnie.
Już 3 miesiące, radzę sobie dobrze, przyjaciele, rodzina podziwiają moją siłę. Znajomi i nieznajomi postrzegaj mnie jako pogodną optymistkę. Robię, co mogę, wciąż i wciąż, ale ból czuję, bo to, co ja dałam było prawdziwe, głębokie i szczere. Nie można od tak wycofać się z całymi tymi emocjami i zapomnieć. Wiem, że musi boleć, ale wymagam momentami do siebie, by wszystko działo się szybciej, by było już "po", a nie w trakcie. Znowu sama dla siebie jestem najsurowsza, choć i żal mi siebie. Fajna babka ze mnie, tak szczerze. Miła, dobra, ładna, inteligenta. Rzuciło mnie dno bez wartości, a ja się martwię jego zdaniem, pozwalam się komuś takiemu okradać z poczucia własnej wartości. Powinnam na kolanach dziękować, że odszedł ktoś taki, a nie rozpaczać.
Tyle, że zostałam oszukana, zawiedziona, zdradzona, wyszarpał mi pierś w klatki a sam się teraz zabawia, jeździ, zmienił pracę, ma kasę, hula dusza...
O mnie nawet nie myśli, nie skomli, nie mogę mu zamknąć drzwi przed nosem, a szkoda.
Łatwiej wyrzucać, niż zostać porzuconym. Mam przez to irracjonalne poczucie niższości. Kiedyś go zostawiłam, było łatwiej, byłam górą.
A teraz zostawił mnie, jakbym nie była dość dobra dla niego i boli mnie to, choć to on okazał się sukinsynem.
Boli to, że mi ciężko, a jemu powieka nie zadrży i bawi się i odnosi sukcesy, kary nie poniósł żadnej.
I kuzynka radziła mi na rozwód wzięła adwokata ze sobą, chyba szykuje atak- to są ludzie, którzy zrobią nam operację bez znieczulenia na otwartym sercu i jeszcze muszą po bruku za włosy przeciągnąć na koniec. Zdradzał, mam dowody, chciał się rozejść a na koniec przed sądem będzie niewiniątko grał i winę na pół dzielił. Jakie pół- pytam!?
Bez wartości, bez honoru, bez klasy, ogólnie słowo BEZ go najlepiej opisuje, pustak jeden!
Dobranoc kobietki, przepraszam Was za pesymistyczny ton, ciężki dzień, ale i taki muszą być. Kiedyś minie, mam nadzieję, że to ja będę się śmiała ostatnia

faworytko chyba każda z nas ma takie dni, gdzie wściekłość i poczucie niesprawiedliwości jest tak silne, że nie czujemy się nic warte. Najgorsze są te myśli o nim, o jego życiu, szczęściu bez nas. Wydaje się to nam niemożliwe.
A ja wtedy sobie powtarzam - ja już nie muszę interesować się jego życiem. W stosunku do niego NIE MUSZĘ NIC. I to powoduje, że staję się lekka, bez zbędnego balastu...
Trudno przejść do porządku dziennego po tym jak zostało się rozjechanym przez czyjeś nieodpowiedzialne decyzje.
Łzy muszą płynąć, złość się wyzłościć.
Zrobi się miejsce na nowe pozytywne emocje.

Faworytko uruchomię Twoją pamięć i przypomnę Ci Twoje życie z NIM realnym.

Warto sobie przypomnieć te uczucia, które nami wtedy TARGAŁY - tak dla "otrzeźwienia".  To wtedy był zły sen/koszmar, w którym trwałyśmy. Po przebudzeniu, odczuwałyśmy radość z zakończonego snu/koszmaru. Czułyśmy radość z przebudzenia.
Nowa sytuacja na początku nas bawi, ekscytuje. Czujemy WOLNOŚĆ. Z czasem dochodzi świadomość, że nieznane "teraz" , coraz mniej nas ekscytuje i nie bardzo wiemy jak się w nim znaleźć. Złość mija a z nią pamięć złych chwil. Wyraźniej pamiętamy GO dobrego, czułego i tęsknimy. Może 100 a może i 1000 razy trzeba pamięcią wrócić do tamtych sytuacji i emocji, by uświadomić sobie, że są w nas jeszcze te uczucia. Uczucia, które doprowadzały nas do łez bezsilności, do bycia idealną kochanką, perfekcyjną panią domu, do bycia podnóżkiem kiedy miał na to ochotę czy potrzebę a nawet do bycia workiem treningowym. Przypomnieć też warto nie tylko łzy ale i nasz sprzeciw na takie życie. Przecież "umierałyśmy" w tym związku. W wielu z nas umarła miłość do samej siebie, szacunek, wiara.
Wyobraźnia działa cuda. Wyobrazić można sobie wszystko. Wyobrazić można, że chłopina nie jest świnopasem tylko królewiczem na białym koniu. Z pamięci nie wydobędziesz tego, czego nie było. W pamięci kto był świnopasem, ten nim pozostaje. Warto więc odświeżać pamięć, warto z niej korzystać
Przytulam Cie mocno.

Ja też wybrałam inną - szkoda, że dopiero teraz, kiedy mogę sobie pozwolić na wsparcie psychiatry i psychologa, jestem w stanie tą drogą dążyć. Skąd miałam wcześniej brać jakiekolwiek wskazówki, jaką iść drogą? Byłam przerażonym, opuszczonym dzieckiem i daleko mi było do zastanawiania się nad tym, jak powinno się żyć dobrze i zdrowo, bo zajmowało mnie głównie przeżycie "jakkolwiek" byleby skutecznie.

Dziękuję Zosiu,
Tak właśnie się czułam ostatnio, złość ucichła, popróbowałam nowego życia, nacieszyłam się nim i ...zmęczyłam.
Ekscytacja opadła, wracały wspomnienia, te dobre, te chwile, gdy "próbował" to ratować (choć wiem, że od lat sabotował ten związek).
Potrzebuję bliskości i wsparcia, jestem w Wawie, mieszkania są drogie, z pracą różnie bywa, we dwoje zawsze łatwiej, boję się- tak, teraz się po prostu boję.
Złość jest uczuciem, które mnie napędza, ale i wyczerpuje. Nowe życie przeraża. To, że jemu dobrze się wiedzie odbieram jak brak sprawiedliwości.
Pytałam siebie wczoraj DLACZEGO mi zależało tak bardzo na tym, żeby mu nie wyszło? Z jednej strony jest to pragnienie sprawiedliwości, bo ktoś mnie skrzywdził i ani od ludzi, ani od losu nie spotyka go za to kara i przeżywa dni z uśmiechem na ustach, bezkarnie. Ale nie jestem mściwa, nie umiałabym mu krzywdy zrobić. Więc zemsta dała by mi satysfakcję, ale to nie ona jest moim ukrytym motywem.
Moim problemem jest brak poczucia własnej wartości! Bardzo chcę by on żałował! Tak bardzo! I potrzebne mi to do zapchania deficytu, który powstał po tym odrzuceniu.
Liczyłam na to, że mu się coś nie powiedzie (zawsze, gdy miał problemy w pracy, w szkole, w domu- byłam dla niego wszystkim, a gdy szło mu dobrze, nie czułam się potrzebna, ani kochana), że zobaczy jak mu źle beze mnie.
Nie dlatego, że chcę by wrócił, brzydzę się go, nienawidzę. Chciałabym, żeby prosił, żeby znów poczuć się "górą", cenną, wartościową. Porzucił mnie, poczułam się gorsza, słaba, nudna. Gdyby o mnie zabiegał, skomlał, poczułabym się lepiej.
Złożyłam to, jak siebie postrzegam w ręce innych, a najwięcej w jego ręce.
Rozszyfrowuję moje schematy myślowe. Kiedyś D. uważał mnie za cud świata i ideał. Dostawałam masę komplementów, śniadania do łóżka, listy miłosne, prezenty itp. Czułam się dzięki niemu wyjątkowa. Teraz on odszedł i poczułam się "popsuta", jakiś głos ciągle powtarza, że widocznie muszę już nie być taka super, skoro poszedł do innej, skoro zapomniał. I choć zapewniał mnie nawet po rozstaniu, że jestem wspaniałą kobietą, ja czuję, że gdyby naprawdę uważał mnie za taką wspaniałą, to by mnie nie porzucił.
I nijak pomaga tłumaczenie, że to dupek, palant, zero bez zasad. Że nie mogę uzależniać swojej wartości od kogoś takiego. Wiem jaka jestem ładna i inteligentna itp. Całą listę swoich zalet wypisałam, a jeden gnój sprowadza mnie do parteru.

Ktoś tu kiedyś napisał, że dla kkzb10 komplementów nie rekompensuje 1 krytyki.
I choć WSZYSCY mi mówią, jak wspaniała jestem i wiem, że mówią szczerze, że niczego w zamian nie oczekują, to fakt, że ktoś taki jak D mnie porzucił sprawia, że czuję się gorsza.

l_ukrecjo,

ja poproszę o wszystkie kroki na maila.

tez się cieszę, że tu jesteś, "czuję Cię", jedne posty pozostawiają mnie obojętną, inne coś poruszają w środku. Twoje posty, z racji podobieństw, zawsze są dla mnie interesujące.

Kochana, ja dziś zaliczam dołek, beznadzieję taką. Oby do wiosny!
A ząbek sobie wstawisz, jakby co.
Zresztą teraz szukamy takich, co nie na biust, piękny uśmiech, czy kasę poleca, ale na nasze wnętrze, więc jak się taki zakocha w "dziewczynie bez zęba na przedzie" to niepsychofag i można adoptować, nie?:)

Przytulam CIĘ MOCNNNNO!

Jestem DDD. Całe życie to walka o życie. Zaburzenia,depresja...
Jestem niepijącą alkoholiczką,więc moje dzieci DDA.
Gdybym dziś miała wybór,to nie miałabym dzieci. Zgotowałam im straszny los. Teraz muszę patrzeć, jak im się coś nie udaje,ja mam wyrzuty sumienia,że odcisnęło się na nich moje picie.
Jedyne co pozwala mi żyć z moimi wyrzutami sumienia,bo nie wybaczę sobie nigdy,to to,ze przestałam pić,a moja najmłodsza córka nie pamięta mnie wypitej...
Dzieciństwo,to fundament na całe dorosłe życie...

Jestem jeszcze w bardziej komfortowej sytuacji. To ja już go nie chciałam. Oznajmiłam mu to w październiku po powrocie ze szpitala. Wykrzyczałam mu to w marcu po przyłapaniu go na gorącym uczynku. Satysfakcji nie było i nie ma. Jest przerażenie. On sobie zakpił ze mnie, zakpiło sobie ze mnie życie, zakpiłam sama z siebie.....ehhhh

We wrześniu chciał wrócić.
Satysfakcji nie miałam..... . Jak można mieć satysfakcję po usłyszeniu od ślepca, "pięknie pani wygląda", lub " tak pięknej kobiety jeszcze nie widziałem".

Witam
Jestem tutaj nowa, nie wiem gdzie mam szukać pomocy, nie daje sobie rady ze swoimi emocjami.
Pokrótce chodzi o męszczyznę.......... Mam 32 lata, po rozwodzie 2 lata. Po rozstaniu z mężem przez kilka miesięcy starałam się "bawić" aby zapomnieć o tym co się stało. Należę do kobiet bardzo naiwnym i w każdym kolejnym męszczyźnie, którego poznałam , widziałam swojego kolejnego takiego na całe życie. Niestety większości zależało tylko aby jak najszybciej pójść do łóżka i potem zostawić. Tak minął jakiś czas uniesień i upadków. W zeszłym roku mniej więcej o tej porze roku, poznałam przez internet chłopaka, amerykanina 30lat, (moi znajomi uważają, że jestem uzależniona od poznawania obcokrajowców, i że takich przyciągam),   zanim spotkaliśmy sie pierwszy raz minęło kilka tyg, ponieważ miałam tragiczna sytuacje rodzinna (zachorował bardzo ciężko mój tata), po jakim czasie spotkaliśmy się na lekcje angielskiego, miał mnie uczyć. Płaciłam mu pieniadze, prosiłam kilkakrotnie o wystawienie faktury, gdyż potem firma mi zwórci koszty, ale nie doczekałam się do dziś. Mieszkał w hostelu. Po mniej więcej trzech spotkaniach zapytał mnie czy mógłby do mnie przyjechać na weekend. I tak został 7 miesięcy, gdybym chciała opisać wszystko co działo sie w tym czasie między nami, mogłabym napisać książkę. Po krótce, utrzymywałam go przez ten cały czas, podporządkowałam się mu w pełni, popadłam w ogromne długi.  Jego dzień.......... porno kilka razy dziennie, masturbowanie się co chwila, leżenie w łóżku większośc dnia, jedyna praca, ugotował coś czasami i grał na gitarze lub układał muzyke miał cały sprzęt keybort itp. czatował ciągle z dziewczynami, twierdził, że nic złego nie robi, powiedział, że jest eksibiconistą. Po dwóch tyg, jak u mnie zamieszkał zmarł mój tata. Psychicznie trudno mi powiedzieć czy mi pomógł, ale ktos przy mnie był, to ważne. Byłam o niego bardzo zazdrosna, przez ten internet iż spedzał przed komputerem większośc czasu, Moje mieszkanie doprowadził naprawde do syfu. generalnie mozna go z cała penościa nazwac brudasem, żadko się mył, żadko zmieniał bieliznę, starsznie bałaganił przy gotowaniu. Słowo bałagan to bardzo łagodne okreslenie. Gdy chciałam posprzątać, uważał, że jestem crazy. ja ograniczyłam sie do odkurzenia mieszkania czasami a i tak twierdził, po co to robię, że jak jest troche bałagan to nic nie szkodzi. Moja rodzina , mama i brat , którzy mieszkaja obok w domu, nie do końca byli świadomi, wszystkiego. Nie wiedzieli, że to ja za wszystko płace itp. Co chwila mówił, ze chce wyjechać lub przenieśc sie do warszawy na jakis czas poniewaz potrzebuje przestrzeni i poznawania nowych ludzie...itp, powiedziałam mu, ze bardzo mnie to rani, że jestem  tylko jedna z wielu jego dziewcznym, oczywiście zaprzeczał. (generalnie od kilku lat nie ma stabilności , jeździ z kraju do kraju, pomieszkuje po kilka miesięcy). wyniósł się na dwa tyg, w między czasie był u mnie kilka razy. Po czym stwierdził, że zaczął szukac pracy, że chce zacząć od nowa. wprodzawil sie do mnie znowu, miałam nadzieję, że coś się zmieniła, ale to była wielka pomyłka, Kłócilismy sie non stop, znów to samo, znowu go utrzymywałam. Po dwóch miesiącach, wyrzuciłam go z domu, nie wytrzymałam. Przeczytałam jego smsy, z koleżankami o tresci seksualnej. Twierdził, ze to nic takiego, że przecież tylko pisała a nic czynem nie zrobił. Po wyrzuceniu go, napisał mi list w którym twierdził, że bardzo mnie przeprasza, ale ze nie jest stabilny, że nie ma u mnie przetrzeni, nie mógł tworzyc muzyki, generalni wszystko na nie......tylko tyle, że mnie lubi. Nie wiedzieliśmy sie 3 miesiące w między czasie odezwał sie kilka razy. (gównie po to aby rozmawiać o seksie, zadawać mi zbreźne pytania i masturbować się).Wszyscy moi znajomi i rodzina twierdzą, że definitywnie powiennam się z nim rozstać, że on mnie rójnuje psychicznie i finansowo. ze on się nie zmieni itp. Wiem o tym , ale robie odwrotnie. wrócił do warszawy , nie wiem gdzie bł. dostał prace, kilka godz w tyg. jako nauczyciel. Gdy spotkalam się z nim po tych kilku miesiacach byłam przerazona, brudny, zarośniety, rozwalające się buty. a co zrobiłam, wziełam go do domu na noc, Spotykamy sie od czasu do czasu, gra strasznie na mojej psychice. spedził u mnie weekend oczywiście nie kupując niczego do jedzenia. Ciagle mówi o tym, że nie wie co ma ze sobą zrobic, że nie czuje się stabilny mieszkając w hostelu, ja mieszkam pod warszawą. Że mijam sie znim w pracy, najlepiej abym zmieniła swoje z miany na godziny w jakich on pracuje. Ze w hostelu, to nie życie, że generalnie on nie co ma robić. Z jednej strony lubi być ze mna, z drugiej twierdzi, że nie ma przy mnie wolności i kilka innych rzeczy. generalnie czuję sie jak rzecz jak jedna z opcji. spotkałam sie znim ostatnio wczoraj i po raz kolejny zrobił mi przykrośc mówiąc tylko o swoich oczekiwaniach o swoich problemach a o mnie.................hmhmhm nic. Jestem naiwna i głupia, licze nie wiem na co. Za każdym razem potarzam sobie, że już nigdy się z nim nie spotkam a wrecz potem prowokuje spotkania, nie mam siły żeby wykasować go z facebook, czekam ciagle aż napisze, a z drugiej strony wiem, że powiennam to definitywnie zakończyc. Nie mam już siły, jestem niekonsekwentna, boję sie tego wszytskiego. Nie wiem co jest tego przyczyną, niska samoocena, samotnośc. nawetjak wyjde ze znajomymi ciagle myślę o nim a wiem, że nie jest tego wart.

Jakaś recepta??????????????
Pozdrawiam.

No i dostałam kopa w dupsko!
Na własne życzenie i... dobrze mi to zrobiło!
Laski, nam potrzeba jest męskich rad, nie rozdziabywania tego na n-te kawałeczki, kombinowania, tłumaczenia, jakie to skomplikowane.
W męskim świecie wszystko jest proste.
Mój brat- ten sam, który rozszyfrował psychofaga i powtarzał mi, jeszcze zanim go zostawiłam, że to on ciągnie mnie w dół i straci na tym rozstaniu, a nie ja- dziś postawił mnie do pionu.
Zadzwoniłam, że się wypłaczę, wyżalę, jak to mnie źle potraktował, a kary brak.
I jakże było moje zdziwienie, ba! nawet się zbulwersowałam, że on taki twardy w stosunku do mnie. Żadnego użalania się nade mną, szybki zimny prysznic.
I co? rozmemłana byłam od wczoraj i dół coraz większy... Przeszło w trakcie rozmowy, pozbierałam się do kupy i znowu jest dobrze, znowu mam siłę.
Powiedział mi dużo, od tego, że weszłam w zły dla siebie etap, bo jestem mściwa a to sprawia, że zawracam ku przeszłości.
Powiedział, że tu już nie o to chodzi, co on zrobił, robi i będzie robić, o to, czy mu się powiedzie, czy nie.
Jego już nie ma!
Podjęłam decyzję, wykreśliłam go z mojego życia i teraz już nie chodzi o niego, chodzi o mnie.
Nieważne, czy dostanie karę, ja myśląc o tym, karzę samą siebie, smucę się, rozpamiętuję, czuję się oszukana, zdeptana. Po co mi to?
I mam zadawać sobie pytania nie o to, czy on żałuje, nie żałuje, czy kochał i do kiedy kochał i dlaczego mu przeszło itp. Mam pytać sama siebie, jak JA teraz mogę SOBIE pomóc. Jego już nie ma, dość energii na niego.
Więc kuźwa, poprawiłam kucyki:) i lecę dalej. Dość tego goowna.
Nie dawałam się 3 miesiące, byłam przykładna, nie dam się dalej.
Zmieniam taktykę i książki.
Już wiem, że on jest narcyzem, osobą aspołeczną, ma osobowość borderline i niezezależnie od tego, czy będzie w życiu kimś, czy nikim, nie zmienia to faktu, że przy nim nigdy nie czułabym się kochana i bezpieczna. JA nie mogłabym się spełnić, I kropka. Więcej argumentacji nie trzeba.
Bezsprzecznie potraktował mnie wbrew wszelkim normom moralnym i prawnym, ale tego nie zmienię. Przeszłość jest, jaka jest i nie ja ponoszę winę.

Koniec zatem o nim, o tym jakim jest draniem.

Pora usiąść i krok po kroku zastanawiać się nad NOWĄ MNĄ. Nad tym, jak mam żyć, by czuć się dobrze sama ze sobą, jak poprawić poczucie własnej wartości, brak asertywności. Spiszę sobie poradnik dla mnie samej, nowe zasady na życie będące kompendium tego, co się przez te miesiące dowiedziałam ze wszystkich możliwych źródeł.
Punkty będą różne, od tego, że nie będę nikomu pomagać na siłę, gdy ktoś mnie o to nie poprosi, nawet w dobrej wierze; przez odpuszczanie sobie sprzątania; znajdowania czas na głupie rozrywki, a nie tylko na to, co rozsądne; po odpisywanie na smsy mężczyzn z lekkim opóźnieniem...:) Chcę zachować siebie, ale bardziej się chronić i skorzystać z tego wszystkiego stąd w życiu.
Nie mogę wciąż rozpamiętywać tego, co się stało, bo taplam się w przeszłości, ona mnie trzyma.
On jest wolny, poszedł, zapomniał, nie ukaram go, nie chcę karać siebie.
Nie pójdę do przodu, dopóki sobie nie wybaczę.
I właśnie dlatego tu wszystkie jeszcze jesteśmy- bo wciąż czujemy się winne, albo nie dość dobre.
Zostałyśmy zdradzone w najokrutniejszy sposób, mamy prawo do żalu, ale ten żal nas obciąża, trzyma, dusi.
Nie wiem jeszcze, jak się go pozbyć, ale dziś podjęłam decyzję, że idę w życie, będę próbować nowych metod, działać, sprawdzać.
Będę mówić nie, będę robić głupstwa, jeszcze zobaczycie, że będę tańczyć na stole- ja poważna i rozsądna:), będę brać od mężczyzn i korzystać z zaproszeń do kina, na kolacje. Nie muszę od razu czuć się niemalże zobowiązana do odwdzięczania się i zamążpójścia (w ten weekend byłam z koleżanką na obiedzie, zaprosiła mnie i zapłaciła, kurcze, jakie to dla mnie niezręczne, nienaturalne, a pora to zmienić, ja wszystkim chętnie stawiam,chętnie obdarowuję, czemu nie zacząć czasem przyjmować?). Będę brać wbrew moim nawykom i zapewne zobaczę, że mimo to ludzie mnie nadal lubią, a pewnie zaczną bardziej się ze mną liczyć i mnie szanować.

Chyba będę tu rzadziej, bo forum trzyma mnie na pewnym etapie "bezruchu", użalania się nad sobą i  rozdrapywania ran. Chociaż nie wiem, czy dam bez Was radę, tak już się przyzwyczaiłam:(

Czasem czytając ten wątek, czytając "Was" dziewczyny nie dowierzam, że tak cierpi się z powodu kzb......że kzb to też ja.....

Co do mojego dziecka-nadal nie wiem, co jest dla niej lepsze....to, że taty by tu nie było (jak kiedyś), czy, że jest-a z tego cieszy się zawsze, gdy tylko przypomni sobie czasy, gdy się "wyprowadził". Wiem jedno na pewno-nie dopuszczę nigdy do takiej sytuacji, jaką miałam ok. 3 lat temu, by oglądała moje cierpienie, wyjazdy ojca, kłamstwa i matactwa......nie dopuszczę do tego!

Co do mnie - dokładnie jak u Was dziewczyny-raz dolina, raz górka....Rozmyślam nad własnym życiem. Myślę-jak pisała hm kilka postów wyżej o tym, że być może ja nawalam-być może mąż chce polegać na mnie inaczej niż mi się wydaje, nie wiem.....
Czasem mam nawet myśli, że oboje doprowadziliśmy ten związek do takiego stanu, że raz jest euforia powodowana uczuciami i z mojej strony i jego, a za chwilę całkowita bezradność, znudzenie sobą, dogryzanie.....Może ja go w jakiś sposób kontroluję (on może tak odczuwa), może w niektórych sytuacjach nie potrafię wrzucić na luz....może naprawdę mam wizję faceta i z niego chcę takiego zrobić.......
Nie ufam mu przez jego niestabilność i w tym tkwi m.in. mój problem....

Ja tradycyjnie jak meteor, pojawiam sie i znikam ale ten post musze skomentowac..bo to wreszcie jeden madry od dawna post!

Brat Ci prawde powiedzial - na wlasne zyczenie babrzesz sie w tym lajnie jakie Ci Twoj eks skomponowal i po sobie zostawil. Jakaz mialby satysfakcje gdyby wiedzial jak rozdrapujesz stare rany (przez niego tworzone z premedytacja), jak wnosisz sie i opadasz, jak BARDZO Cie jeszcze interesuje jego osoba (co mysli, czego nie mysli, co zrobil kiedyas a co robi teraz). Ale mialby radoche, myslac "Faworytka wieczna ma niewolnica pozostanie".

Chcesz tego?

I masz druga racje - to forum to jakies pogorzelisko, na ktorym porzucone, porzucajace, zdradzone, zdradzajace kobiety grzebia jak sepy w poszukiwaniu ochlapow nic nie wartych zwiazkow. Kochal, nie kocha i nic tego nie zmieni - dajmy spokoj z ta retrospekcja i analiza po co, dlaczego, skad to itp. Z nikad. Tak juz nas Bozia stworzyla, ze w tym caly jest ambaras aby dwoje chcialo naraz. A jak nie chce to sie nikogo nie przymusi.

Trzecia Twoja racja - zajmij sie soba i swoim rozwojem, cokolwiek ma to oznaczac (nawet bujanie sie caly dzien pupa do gory na hamaku z kieliszkiem wina). Tylko jedna moja nieskromna uwaga - daruj sobie pisanie jakichs regul czy zasad (np. odpisuje na smsa po 10 minutach). Stworzysz tak kolejny sztuczny przewodnik "jaka mam byc by mnie kochano" na wzor tych amerykanskich "bestsellerow" a to sie ma tak do Ciebie i do Twojej rzeczywistosci jak wol do karety. Jesli masz ochote i czas odpisac komus na smsa po jego otrzymaniu to to zrob, a jesli on uzna to za Twoje dozgonne mu oddanie sie - to jest debilem i idiota nie wartym Twojego czasu. Ale jest tez szansa, ze wcale na debila nie trafisz.

Faworytko - badz soba! Taka jaka jestes, bo sztucznych tworow nikt nie lubi. Jestes perfekcjonistka, to sobie badz. Naucz sie jedynie kochac siebie i tolerowac wlasne zachcianki. Ale wlasne - nie te wymyslone , zeby cos komus pokazac i udowodnic.

Zawiedziona, nie daj się zniszczyć. Czy ten on jest normalny? Przecież to jest chore co on robi. Nie dałabym rady.
A swoją drogą zaskakujące jakiego gnoja potrafimy czasem znieść, ile nieraz poświęcamy. Często to godzi w naszą godność.
Zawiedziona, po co ci to? Powiedz? Jesteś niezależna, rozsądna. Nie wiem...

Dla każdego z nas co innego jest oczywiste.
Jesteś jednak dobrym przykładem naszych rozważań o dobrym.

Ja zawsze zastanawiałam się jako dziecko dlaczego wszystkie dzieci w szkole tyle wiedzą, kiedy nauczyciel wzywa je do odpowiedzi. Może uznacie to za głupie. Ale wtedy dopiero dowiedziałam się, że wypada przeczytać książkę przed lekcją. Że książka nie służy do pracy nauczyciela z nami na lekcji tylko dla nas. A dla niektórych to jest właśnie oczywista oczywistość. Dla mnie nie była. Nie wiedziałam jak to się robi, jak się uczy. To była chyba 6 klasa.
A wcześniej szło mi elegancko bez tego.

Bo bani nie jestes tylko lubisz pisac:)

Ja na tace wykladam tylko rzeczy oczywiste. Jak to, ze co bylo a nie jest nie pisze sie w rejestr. Nalezy taki byly zwiazek (i bylego pana razem a nim) wpiac ad akta i isc do przodu a nie dreptac w miejscu jak gejsza. A co to ma teraz za znaczenie, kiedy on na mnie spojrzal i jak i co mowil 20 czy 10 czy 5 lat temu czy nawet tydzien temu, co robil, jak to robil , czego nie robil i tak bez konca?Bylo i minelo, i se ne vrati.
Jak ktos tej pepowiny z eksem nie przetnie raz a dobrze to sie nigdy z tego patologicznego uzaleznienia nie uwolni. I zablokuje sobie swoje zycie i szanse na szczescie dokumentnie. Jak niewidzialny mur berlinski. Za nim moze i lepsze zycie czeka ale niektore panie boja sie go zburzyc albo i przeskoczyc i zostawic cale to DDR za soba.

I nie ważne ile tych segregatorów z frajerami będziemy mieć. Ważne żeby schować je do archiwum formalnie i mentalnie.:)

Wielokropku.
Ogólnie masz rację, jednak nie do końca się z Tobą zgodzę.

Dlaczego stare forumowiczki najpierw założyły inny wątek, a potem w ogóle odeszły?
Z tego samego powodu, co ja teraz.

I one i ja teraz chcę przeciąć pępowinę łączącą mnie z tym, co było. Tak, to moja decyzja, moja odpowiedzialność.

Jednak jesteśmy ludźmi i to z kim przebywamy ma znaczenie. To, co czytamy i JAK DŁUGO również.

Świat zewnętrzny nas karmi, to, czy oglądamy horror, czy komedie wpływa na nasz nastrój. To, czy otaczamy się ludźmi zranionymi, czy szczęśliwymi chciał nie chciał wpływa na nasze postrzeganie życia.

Będąc tu taplam się w przeszłości, analizuję, rozkładam na czynniki pierwsze. Nie chcę tego, jednak kolejne wpisy zdradzanych i podobnie zgorzkniałych kobiet budzą we mnie wspomnienia i potęgują zgorzknienie i poczucie beznadziei. Świat jawi mi się okrutny i nieszczęśliwy. A nie chcę by tak było.

Nie obwiniam nikogo. Nie zrzucam odpowiedzialności. Wiele mi to dało, ale teraz potrzebuję pozytywnych bodźców, nadziei.

Obserwuję siebie.
I właśnie biorę na siebie odpowiedzialność za moje dalsze życie.

Psychologowie zachęcają do tego, by przyglądać się swojemu życiu, wyborom i weryfikować, czy to, co kiedyś było dla nas dobre, nadal takie jest. Ja przemyślałam, obserwowałam siebie i zauważyłam, że pisanie na forum przypomina mi wciąż przeszłość i kotwiczy mnie w tym. Nie jest to niczyja WINA.

chodzi o MNIE, MI to już nie służy, JA nie chcę tego rozgrzebywać, a robię to tutaj.
Emocje, które budzą we mnie wpisy innych są MOJE i JA za nie biorę odpowiedzialność.
Pewnie, że fajnie by było nie czuć nic czytając to, ale nie umiem ich jeszcze wyłączyć, za to mogę odciąć się od źródła, które je we mnie przywołuje na nowo.

Pamiętam jak Tarantella wespół z Niekochana pisały, że to wyjnia, oczyszczalnia. Każdy znajduje tutaj coś innego.

Ja ten wątek traktuję jako wyjnię.
Chcę iść dalej,ale chyba jeszcze gotowa nie jestem....

Poza tym czytając te forum ogarnia mnie panika-wszyscy faceci to palanty.Każdy kłamie,zdradza,wykorzystuje,ubliża...,boję się ich coraz bardziej..

Jak to forum opuszczą tak wartościowe osoby...to też się boję....

O! Jak miło! Mężczyzna do mnie przemówił i to ludzkim głosem!
Dżentelmen

Wyjnia, przewodnik, coś co pobudza mnie do przemyśleń i refleksji. Wyciągam wnioski , uczę się. Uczę się jaką być można i jaką nie powinnam być. Czuję też bratnie dusze i rozumiem, że kobiety piszą częściej w tych gorszych dniach. Ja też takie miewam i tu dostaję garść mądrych słów. I wiem co piszę.
U psychologa to dopiero była wyjnia i tylko wyjnia. Chwilami chciało mi się wyć, nie tylko z powodu totalnie spieprzonego życia ale i milczenia tegoż psychologa. Tam w gabinecie nie dostałam porady, wskazówki, wyjaśnienia. wsparcia. W poradni współuzależnień terapeuta skwitował mój monolog "są ludzie, którzy lubią być ofiarami". Zapewne miał na myśli "są" czyli ja "są". A ja nie "są". Gdybym lubiła być ofiarą, to pewnie męża, zamiast wyrzucić, trzymałabym zębami do krwi, do upadłego. Błagała, groziła a może i związała
To ja padłam ofiarą zwyrodnialca i zwyczajnie potrzebuję wsparcia, wybaczenia sobie ślepoty, głuchoty. W wieku 50 lat, muszę zacząć życie od nowa i po drodze sama muszę uporządkować ten pie***nik, który po sobie zostawił. Muszę prostować co się da i ratować dzieci. Wymaga to mojej siły, determinacji i przede wszystkim chęci.I to wszystko czerpię z tego forum.
Po wizytach w przychodni nie miałam siły dotrzeć do domu. Czułam się wypluta a nawet poniżona ( monologiem i jego znudzonym spoglądaniem na zegarek) To dzięki Wam podnoszę się i działam, żyję z innymi myślami, rozumiem,wybaczam i co najważniejsze nabieram ochoty na życie.

Jestem tu od kilku miesięcy i widzę jak zmieniają się Wasze wpisy. Pierwsze są pełne rozpaczy i beznadziei. Późniejsze z wieloma przemyśleniami i wiarą.
Wielu kobietom to wsparcie dało mądrość, siłę i chyba o to chodzi. Mnie jeszcze to forum jest bardzo potrzebne.

To raczej oni powinni się bać.:)

Zofio i ja podobne doświadczenia z psychologiem miałam. Gorzej było z nim niż bez niego, dlatego moje podejście teraz jest sceptyczne. Poza tym wielu z nich traktuje swoje zajęcie jako pracę, a że kokosów w przychodniach nie mają to ich nastawienie jest takie:odwalić godzinę i do widzenia.
A nie o to chodzi.
A tutaj są osoby które same przeżywają wszystkie te rzeczy, każda nieco inaczej, ale można sobie powyć tak jak trzeba, wyrzucić z siebie wszystko. I nikt nie ma o nic pretensji. Nie znam lepszego miejsca gdzie można się wyżalić.

Normalnie trafiłaś na dupka terapeutę!
Na szczęście nie wszyscy są tacy!

Jak miło widzieć odświeżoną Aniknom. Nabrałaś dystansu do siebie do niego. Czy nie jest Ci teraz lżej?
Miło Cię taką widzieć.
Niestety dajemy się wciągnąć w tą maszynę robienia "jak on chce". Czasem jest tak, że faktycznie chce nam nakazać, a czasem -uwaga- same sobie taki kierat stwarzamy, bo chcemy jak najlepiej.
Trzeba żyć swoim życiem, a potem reszta.
I on też troszkę wyluzował kiedy go masz w poważaniu lekkim. I wszystko lepiej.
Nie przejmować się aż tak i spokojnie sobie robić wszystko własnym rytmem.
I całe złoto jakie wyciągnęłaś to to, że właśnie żadna kobieta nie sprosta jego wymaganiom. Musiałby niewolnicę sobie zorganizować, a to kosztuje:)

Oby tak dalej Aniknom. I nic Ci nie psuje tego nastawienia, ani to, że chwilowo nie ma pracy a i kasy mniej pewnie zarazem.
Notkę swoją zarchiwizuj jakby Cię jakieś gorsze chwile chwyciły i użyj w razie potrzeby.

No lepiej. Dziecko mam przy sobie. Papierowy mąż (nowe określenie) zgłosił kapitulację. Czepia się oczywiście, wydzwania do małego, ale. Dowiedziałam się ostatnio w szkole, że dziecko jest spokojniejsze odkąd jest znów u mnie. Rozprawa w kwietniu. Mam nadzieję, że to już długo nie potrwa. A to wszystko za sprawą pełnomocnika. Może kiedyś o szczegółach.
Inne sprawy różnie. Zwłaszcza jedna do doopy. Najwyżej partnera trzeba będzie zmienić, bo co po chłopie jak nie...I to tak dwa lata już trwa. Ileż można czekać? Także tutaj bez zmian.
A że zmęczona jestem to nie mam czasu się patyczkować i cackać z waćpanem.

Ja pierdzielę!!!! Zośka, bardzo, bardzo, bardzo Ci gratuluję. No to jest wielki krok. Milowy! Jak mu udowodniłaś winę? Mów, opowiadaj. Jakie kroki dalej. Boszsze, że też ja nie mogłam zobaczyć jego ryja
Nie zaprosiłaś fotografa na sprawę rozwodową? Uważam, że to błąd. Ludzie biorą fotografa na ślub, na Komunię, na chrzciny a dlaczego na rozwód nie? Jesteś wielka!

Zośka to może lampeczkę wina z tej okazji?! Super. Gratuluję

Tarantello-jesteś niemożliwa Bardzo dobry pomysł z fotografem. Potem oprawić i patrzeć z satysfakcją....

Ankinom - cieszy mnie Twoja postawa i to bardzo (swoją drogą myślałam, że zapomniałaś o nas )
Hm....myślę, że w Twoim życiu tez idzie ku lepszemu......

Mnie "trzęsawki" kilka razy na dzień biorą, ale przemawiam sobie sama do głowy i uważam, że nic na siłę, nic nie będę robić, by go uszczęśliwiać, nie chcę mi się i tyle. Taką mnie wziął za żonę i wiedział i widział "co" bierze już 7 lat przed ślubem, więc.......zonk, trudno! Nie będę się zmieniać (pewne rzeczy sama dla siebie rzecz jasna muszę zmienić), ale nie dla niego. Tak jak piszecie-jemu(im wszystkim) nikt nigdy nie sprosta. Z resztą jesteśmy różni-on Piotruś Pan, ja zbyt ustawiona w ramach i potem tak wszystko wygląda. Dziś uznał, że nie ma ochoty mnie dotykać (ledwo co sie w ogóle odzywa), chce mieć spokój. To mu powiedziałam, że dam mu spokój jeśli go nie ma, że na siłę nie będę go uszczęśliwiać i, że jeśli tak bardzo jest mu ze mną źle to należy powiedzieć sobie-że to koniec i rozejść się........ Uświadamiam sobie coraz częściej, że mimo, że kiedyś było między nami dobrze to i tak więcej nas dzieli niż łączy.....I nie warto się poświęcać, nie warto....bo ma się "odpłacone" sto razy gorzej.......