Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Hej, pomóżcie, szukam pomocy, bo już nie daję rady...
Mam za sobą nieprzespaną noc, nawet nie zmrużyłam oka. Koniec przyszedł tak nagle, jestem w totalnym szoku, nic nie wskazywało na to, że mnie to spotka, że to się tak skończy...
Niczego i nigdy nie będę już w życiu pewna...
Pomóżcie, powiedzcie, jak radzić sobie z bólem, kiedy to przestanie boleć? Co zrobić, aby bolało mniej? Jak strasznie boli...
Łzy normalnie lecą mi po twarzy... pomóżcie...
Pozdrawiam wszystkich, którzy umarli z miłości

Dzięki za odpowiedź... miło mi, że odpisałaś.
Płaczę bez przerwy, nawet jak siedzę w pracy, jak idę ulicą, cokolwiek robię, łzy lecą mi strumieniami po twarzy...
Wyglądam jak upiór, cała się trzęsę bez przerwy, ręce mam lodowate...
Mam 27 lat, trochę już przeżyłam w życiu, różne rzeczy widziałam, i nie sądziłam, że jeszcze tak się zaangażuję.
Mówisz, żeby płakać, więc płaczę... jestem totalnie bezsilna, nic innego nie mogę robić i nie robię, tylko płaczę...
Nie wiem, czemu mnie to spotkało, dlaczego akurat ja... jest mi tak źle.
Spotkałam kogoś wyjątkowego, poczułam taką bliskość, takie bezpieczeństwo... i już tego nie ma. Nagle, i po wszystkim...
To najgorszy ból na świecie.
Pomóżcie, jak sobie radzić, jak nie oszaleć z bólu?
Pozdrawiam Was

Po tych gorszych dniach przychodzą te dobre wczoraj i dziś to te dobre owszem irytują mnie w pracy ale co tam nie będę walczyć z wiatrakami, zamykam się w swoim pokoju i mam spokój. Pogoda cudna może to ona jest powodem dobrego humoru

czarno_niebieska_27 przykro mi że i Ciebie dopadło to uczucie. Płacz, poczytaj to forum bo kobiety tu piszące są naprawdę mądre i dobrze radzą, pocieszają i są super!

Pomóżcie coś, doradźcie... dzisiaj jest pierwszy dzień po końcu, pierwsza noc już za mną ale nie zmrużyłam oka...
Cały czas walczę, żeby już nie wysyłac ani jednego smsa... Poczytałam tu trochę i chyba macie rację, że to jest najgorsze co można zrobić, wysyłac eski...
Jak się domyślacie, wrócił do byłej, która przedtem odeszła do innego... A teraz ja sama ustawiłam się w takiej sytuacji, że czekam... Bo myślę, że skoro raz odeszła do innego to odejdzie znowu...
Doradźcie, co robić, jak sobie radzić z bólem, to było takie niespodziewane, jak grom z jasnego nieba, ja już nie żyję...

Współczuję także.
Swoje trzeba odchorować niestety, nie ma na to rady. Musisz tylko starać się odizolować i olać krzywdziciela, zero kontaktu. Im dalej tym lepiej.
Dasz radę. Co nas nie zabije to nas wzmocni.

Może melise sobie kup,albo jakiś lek na spanie.
Masz jakąś przyjaciółkę?
Pisz i czytaj.

Lukrecjo-na pewno wrócisz myślami do tego co było. Ale mam nadzieję i życzę Ci z całego serca, że zrobisz to z ogromnym dystansem, jakoś na zimno....Nie ma co wracać zwyczajnie do tego co było, bo po co się cofać?! Nic już tym Kochana moja nie zmienisz. Przytulam

Klopsiku,dzieci kochają pomimo wszystko.
Moja córka nie widziała taty pół roku (ma 7 lat).
Płakała za nim,a ja zalewałam się wyrzutami sumienia,bo to ja skończyłam ten związek.
On pracuje za granicą. Ma już nową rodzine i wiem,że zjeżdża,ale do małej nie wstąpi...
Co mam jej powiedzieć? nie płacz,bo on nie jest ciebie wart? bo pije,bierze narkotyki...
Ogląda jego zdjęcia,drze je w płaczu,to znów modli się do Boga,żeby tatuś po nią przyszedł...

Jak w końcu przyjdzie to bez zapowiedzi..ale już nic nie mówie,żeby tylko miał z nią kontakt.
Zanim poznał swoja partnerkę,było inaczej.
Ona zrobiła wszystko,żeby się mojej córki pozbyć. Mają syna. Cel osiągnęła,a on jak dupek ostatni swojego zdania nie ma.

Serce mi pęka,jak moja mała żebrze o miłość od ojca,który pije,ćpa...ale dla niej jest najkochańszy na świecie-a ja ją z błędu nie wyprowadzam. Nie chcę robić jej krzywdy,a jak urośnie sama zrozumie...

Dziewczyny - czy tego naprawdę nie da się zastąpić? Czy ten beznadziejny tatuś ma prawo krzywdzić nasze dzieci - zapominajac o świętach, urodzinach, telefonach, wizytach... a my musimy na to patrzeć i mowić, że je kocha - aby nie zachwiać rózwnowagi?
Czy na tą krzywdę mamy odpowiedać miłością i toleracją?
Walczyc każdego dnia, opiekować się, matwić o wychowanie, finanse, kto odbierze z przedszkola, szkoły... a później usłyszeć że tatus jest fajniejszy.
Dlaczego? Czy doczekamy się tego, że dziecko zrozumie, czy zawsze będziemy skazane patrzec na to, że temu "tatusiowi" zaniedbania, rzadkie wizyty i nierozgarniecie uchodi na sucho... w imie naszej miłości do dziecka?
Wkurza mnie to...

A ja mimo mojego zdołowania życzę Wam.....
.....z okazji Dnia Kobiet......
dużo radości, pogody ducha i wewnętrznego spokoju.....to jest najważniejsze, by przetrwać to co nas "boli".

Lukrecjo- taki dzień jakiś mnie dopadł, choć w pracy miło, bo nawet od 2 chłopców kwiatki na dzień kobitek dostała , same też małe święto przy jabłeczniku sobie urządziłyśmy. Tak na prawdę dolina dopadła mnie jakaś w nocy - bo mój znów kursuje, przynajmniej 3 razy w tygodniu. Rano ja wstaję do pracy, a mężuś śpi. Rękawów sobie nie powyrywa (mimo, że działalność rozpoczął) a na mojej głowie jak zwykle wszystko. Potem wściekam się na niego, bo zajmuje się tym, co w danej chwili mu odpowiada, bo nie myśli, że mogę być zmęczona, że może choć ciut mógłby w niektórych czynnościach czasem mnie odciążyć.....nawet mam wrażenie, że przyjmuje wszystko na zasadzie "tak musi być i koniec".

Mam czasem myśli jak Ty Kochana-gdybym mogła cofnąć czas, zmienić przeszłość-ale te myśli dopadają mnie już rzadko-tylko, gdy on znów zawodzi, a tak usilnie staram się pracować nad sobą.
A Tobie nie dziwię się , że "przelotnie" myślisz, bo my durne kzb tak mamy, jakaś cicha nadzieja, myślenie a dlaczego? a po co? i się wkręcamy same...niepotrzebnie zaprzątając sobie głowę. Ale widocznie tak musi być, bo taka  jest widocznie "procedura" zdrowienia i mam nadzieję, że w końcu nadejdzie ten dzień, kiedy będziemy "wolne psychicznie". Ściskam Cię mocno

dzisiaj dostałam miłe życzenia - podzielę się z wami:
dzisiaj Dzień Kobiet więc cycki w górę i  z twarzy zrzucamy gradową chmurę. Niech żyje cellulit i kurze łapki, bo i tak jesteśmy zaje... babki
no właśnie wszystkiego Naj.
Dzisiaj jmąż przyjechał do dzieci prosto ze swojej nowej pracy - ale miły. Chyba ona coś mu nawija jak to trzeba być dobrym dla dzieci.
Ja ze swojej strony wysmarowałam dosadnego maila- może po nim spłynęło, ale parę słów prawdy nie zaszkodzi.
Od razu prezenciki dla dzieci - no cud miód.
Jak chce to jeszcze niedługo jak dojrzeję i mu dzieci dam tam a tu zamknę drzwi, Powinnam zrobić to już dawno, ale miękka jestem.
A ja kosmetyczka, kino, ploteczki z przyjaciółkami.
Ale fajnie pomarzyć...

Dobija się do mojej komórki.Jest zablokowany...więc tylko mam komunikat,że został odrzucony...

Dziwnie mi jakoś...
Chyba mi go brakuje...
Boże chroń mnie przed samą sobą!

Wczoraj dzwoniłam do męża ( nie po życzenia ale dostałam je) w sprawie alimentów. Jego głos nie robi już na mnie wrażenia. Właściwie to nawet przyprawia o lekki uśmiech i gotowość do odpierania ataków. Świadoma jestem jego postawy, charakteru. Nie jest mi przez to łatwiej. Wiem, że nie porusza go brak pieniędzy na jedzenie czy opłaty. Świadoma jestem tego, że ma to gdzieś. Oczywiście to boli ....
Rozmowa odbyła się w atmosferze jego zdziwienia i pretensji. Dziwił się, ze były urodziny syna, dziwił się, ze nie mam pieniędzy ( na utrzymanie synów). Alimenty ? on przecież nie ma pieniędzy, bo zaczyna dopiero prowadzenie biznesu ( zaczął w listopadzie a jest marzec,  od listopada mi nie płaci). Z tonu również wynikało, ze jest szczerze oburzony upomnieniem się o alimenty. Zaległe ? nawet o nich nie wspomniałam.
Jego zdaniem moje są długi i obowiązek utrzymania dzieci a cala reszta jest jego.
Jeszcze w dniu wyrzucenia go z domu i życia, był miły, rodzinny. Kiedy we wrześniu chciał wrócić mówił wiele o dzieciach, szczególnie o młodszym synu ( wiedział, że to moje "oczko w głowie") Mówił o miłości, rodzinie, radości dzieci na wspólne życie. Nie był zadowolony z obecnego życia, mówił o tęsknocie. Dzisiaj jest pełen niechęci, wręcz odrażający. Dzieci ? nie istnieją dla niego. To jest jego prawdziwa twarz, twarz okrutnego egoisty.
W nowym związku już się zadomowił. Jego partnerka otworzyła na siebie działalność gospodarczą i czeka.......czeka na te miliony zarobione przez niego. Ma też na sobie dwa kredyty zaciągnięte na zakup mieszkania i jego wykończenie . Przyglądam się temu z boku z podziwem - podziwiam jej odwagę. Cała odpowiedzialność jest na niej. Za każdą zarobioną ale i straconą złotówkę to ona ponosi odpowiedzialność. Znam zakończenie tej historii. Wiele tragicznych końców firm zaliczałam ( on zaliczał a ja przy okazji jako jego żona ). Całymi latami przedstawiał wizje wspaniałego życia........cieszę się, ze to już nie ja liczę na te zarobione przez niego miliony. Cieszę się ze swojego "przebudzenia" .

l_ukrecjo sama sprawa alimentacyjna nie gwarantuje płacenia alimentów. Od "ukrywającego się" komornik nic nie ściągnie.
Mój małżonek od wielu lat nie wykazuje zarobków, biznesów. Rozważam różne opcje, łącznie ze zgłoszeniem go do prokuratury.

Komornik udaje się do alimenciarza ( trzeba podać mu adres) a ten oświadcza ( nieprawdę), że nie pracuje. Komornik też może taką wersje potwierdzić w ZUS-ie ( praca jest na czarno, lub wspólnikiem jest nieujawniającym się ). Kolejna czynność komornika to zaświadczenie o nieściągalności takowego alimenciarza. W papierach wszystko gra a kobieta jak nie dostawała alimentów tak nie dostaje. Taki dokument jedynie umożliwia nam pobieranie pieniędzy z FA.
No właśnie, alimenty powinny być traktowane jako OBOWIĄZEK płacenia na dzieci i powinno być przestępstwem niepłacenie ich......powinno !

l_ukrecjo Ty znasz prawdziwe oblicze eksa. To z powodu jego cech charakteru nie chcesz z nim być i dzielnie sie bronisz przed zapomnieniem, wybaczeniem. Jeszcze nadal walczysz ze sobą. Boisz sie spotkania....rozumiem....boisz się, ze ulegniesz miłym słowom, zawodzeniom, łkaniu. Ale Ty już wiesz, ze to gra, teatr i za chwilę znowu będzie ON, w prawdziwym wydaniu.

Kiedy mój mąż łkał bym go przyjęła, patrzyłam na niego z politowaniem. Nie dla tego, że źle odgrywał rolę, nie, był w niej świetny. Kiedy źle mówił o nowej partnerce wzbudzał we mnie obrzydzenie. Całą jego wizytę potraktowałam jako.... hmmmm...próba sprawdzenia czy jeszcze na mnie ma wpływ, próba kontynuacji okrutnego planu czy taka sztuka dla sztuki.
Jestem świadoma,że JA naiwniaczka umarłam, żyję JA, trzeźwo go postrzegająca i wyłapująca wszystkie kłamliwe słowa i zachowania niezgodne z jego charakterem. Dzisiaj widzę wyraźnie jak manipuluje słowem, gestem. Dopiero dzisiaj mogę powiedzieć , że znam go, znam go na wylot. Wiem co znaczy zatrzymanie się po jakimś słowie, chrząknięcie. Dzisiaj to aż "kłuje" mnie w uszy.
  Jestem też świadoma, ze On rycerz na białym koniu nigdy nie istniał, istnieje ON z wadami charakteru. Arogancja i egoizm jest tylko przykryte uśmiechem i miłym słowem. przykrywa to kiedy ma taką potrzebę. Mnie już nie musi "mamić". Wie, że mnie się już nie da " mamić "

Zofio a dlaczego nie korzystać z FA?
Ojciec mojej małej pracuje za granicą. Założył rodzinę tu na miejscu i przestał płacić. Załatwiłam z komornikiem i otrzymałam z FA. Ale też przez rok walczyłam o spłatę zadłużenia. Polski komornik rozłożył ręce,ale ja dotarłam z pomocą polskich władz do niemieckiego komornika i spłatę otrzymałam.

Zrobili ze mnie idiotke (ona i ojciec dziecka),mówiąc z miesiąca na miesiąc,żebym nic nie robiła,że mnie spłacą,bo teraz ich synek jest chory. Całe miasto o tym mówiło,mały zachorował na sepsę i razem z córeczką modliłyśmy się o zdrowie jej braciszka...
Niestety mały wyzdrowiał,a kasy zero. Czekałam 4 miesiące. Do małej palant nawet nie zadzwonił.
Pomyślałam o nie,tak nie będzie,nie pozwole sie tak traktować,traktować mojego dziecka. Choć uprzedzałam ich,że składam dokumenty do władz niemieckich oni wyzywali mnie tylko,że jestem zachłanna...A ja głupia chciałam im kosztów zaoszczędzić,chciałam sie dogadać. Nie dało się.
Mam satysfakcję. Wiem,że przez to,że niemiecki komornik wszedł mu na pensję mieli krucho,ale ja też miałam. Poza tym ten gość ma dwoje,a nie jedno dziecko...

A najlepsze jest to,że w czasie kiedy Niemcy sadzili go,w Polsce założył mi sprawe o zmniejszenie alimentów i wygrał-i tego nie da się skomentować.
On zarabia ok 6000 zł,alimenty z 700 na 600zł mi obniżyła.

Pewnie wszystkie już śpicie.....

Ale muszę napisać ten monolog, bo muszę wygadać się, eksploduję.....

Mam żal do życia, do niego i do siebie. Jestem w życiu szczęśliwa tylko chwilami. Zatraciłam siebie, przestałam dążyć do celów, które kiedyś osiągałam jeden po drugim (choć nigdy łatwo nie było). Czuję się w wieku 33 lat jak jakieś wraczysko emocjonalne. Dziecko śpi, a ja co? Obejrzałam film na "jedynce", pośmiałam się, pozazdrościłam Bridget i wsiadłam w auto "w pogoni za rozumem" na pewno nie! Pojechałam zobaczyć, gdzie on jest......nie ma go tam, gdzie myślałam, gdzie niby miał być a potem gdzieś kogoś zawieźć....Telefonu nie odbiera, potem włącza się poczta. Wiem-nie powinnam tego rozbić, wiem!
Kolejny wieczór siedzę sama....odbija mi się już moim życiem, jestem zmęczona czekaniem na niego, jestem zła sama na siebie, bo nie jestem dobrą żoną-bo gdybym taką była, byłby teraz pewnie tu, obok....bo może jestem zbyt konserwatywna i nie potrafię być spontaniczna, bo może za dużo go "ustawiam", za wiele wymagam.....A on-pracuje-handlując, wieczorem wybywa-niby w interesach, niby z psem, niby mechanik-nawet popołudnia są takie. Potem wraca w nocy, siedzi przed tv...a rano śpi jakby była północ.
Czuję już bezradność. Może łatwiej byłoby mi, jakby wyszło, że kogoś ma?! Nie wiem. Czarna rozpacz też z pewnością by była, ale może wtedy bym otrząsnęła się na poważnie. Czy na tym świecie są same dupki, manipulanci, egoiści?!
Czuję się całkowicie zagubiona w tym co mam, nie mam poczucia bezpieczeństwa, nie mam poczucia, że zawsze mogę na niego liczyć-na własnego męża, że nie ma mnie kto wesprzeć w trudnych chwilach, nic właściwie nie mam-prócz ukochanej córki.
Czasem myślę, że widocznie zasłużyłam sobie na to wszystko. Może kiedyś w innym życiu zrobiłam coś, za co teraz płacę.
Jak można-wyjechać nie wiadomo dokąd, nie martwiąc się o to co jest w domu, o mnie, o dziecko, o rodzinę?! Czy on mając 50 lat też będzie wiódł taki żywot?! Czy zawsze dla niego nikt oprócz niego samego ktokolwiek będzie się w życiu liczył?!
Może ja jestem zbyt wymagająca, a on sprostać temu nie potrafi. Z drugiej strony nic innego oprócz aut i piłki dla niego nie istnieje. Bywają przebłyski, że zachowuje się jak mąż, ojciec, ale to tylko przebłyski.....nawet nie wie ile za jakie rachunki płacimy. Czasem myślę, że on wcale mnie nie kocha (już rzadko w ogóle o tym mówi, rzadko nawet chce sypiać ze mną)....może po prostu wcale nie pasujemy do siebie. Może jest tu tylko z wygody-bo pracuję, bo dbam o wszystko, bo kupuję to i tamto, gdy on "swoje" odkłada na interes.
Nie mam już przepisu na własne życie. Pomysły zostały wyczerpane, limit mnie samej się wyczerpuje. Tylko siąść i ryczeć i nic więcej.

Widzę rzeczywistość Wielokropku. Widzę. Zaczęłam pracować nad sobą i to bardzo, ale wiesz, że przychodzi taki czas , że nie ma się siły na własne myśli i na własne życie. Sinusoida jak widzisz wciąż jednak panuje w moich emocjach. Łudzenie się-też występuje, raz ogromne, raz nikłe, a raz zerowe.
Energia-tak, tracona na walkę z wiatrakami. W pracy tryskam humorem, choć zmęczona jestem, ale zawsze pozytywna i dająca ile wlezie. A w domu - stres, krzyk na niego, czepianie się o pierdoły (choć sama juz nie wiem czy to pierdoły czy nie), brak chęci do czegokolwiek i zmęczenie, nawet brak cierpliwości chwilami do własnego dziecka.
Zgubiłam się i to bardzo!

I zimny prysznic się przydał!

Rzeczywistość widzę , ale robię co chcę robić w danym momencie, nie skupiając się na tym,że zwyczajnie źle postępuję. Tylko Wielokropku-jak pozbyć się tych natrętnych myśli, tego nakręcania się, tych nerwów, z których nawet spać nie mogę?! Jak to zrobić?

Ponieważ robisz to, co robisz, wiem, że na razie podjęłaś decyzję o łudzeniu się. Ja nie nabieram się już na Twoje gadanie/pisanie. To Twoje czyny świadczą o podjętej decyzji, nie słowa. Gadać/pisać można mnóstwo. Nie wartościuję Twojego zachowania "dobrze-źle". To nie ma sensu.

Jak pozbyć się natrętnych myśli?
Pozwolić im odpłynąć. Nie skupiać się na nich. Nie tworzyć, do pojawiającej się myśli, całej historyjki. Zająć się czymś innym.

Zająć się czymś innym-to też wiem, a robię co innego! Wciąż układanie "historyjek" towarzyszy moim myślom, to chore!
Nie dziwi mnie, że nie nabierasz się Wielokropku na moje gadanie, bo ja sama siebie oszukuję, a co dopiero Ciebie. Żenujące!

Dziękuję:)
Zofio nie ważne,ze on nie pracuje.Mam znajomego,który się rozwiódł (żona pije,totalna porażka) i na jedynej sprawie dostał rozwód i po 500zł alimentów-a dwoje dzieci zostało na utrzymaniu. I wyobraź sobie,ze ona nigdzie nie pracuje-ale sąd powiedział,jest pani zdrowa,proszę iść do pracy  i koniec dyskusji.

Liwio,
do zrobienia kroku naprzód nie jest Ci potrzebna konstruktywna rozmowa z mężem, tylko z sobą samą. Stoisz w miejscu, bo tego chcesz. Męża używasz jako zasłony dymnej.

A ja jakoś dziwnie. Przez to,że chciał usilnie do mnie dzwonić,znowu zaczęłam myśleć...
A może on się zgubił?
Moze teraz w końcu zrozumiał i będziemy żyć długo i szczęśliwie?
Tak bardzo chciałabym się do niego przytulić!

Wiem,wiem to chore.
Te przytulanie też chore było...
I szans ze 100 było i łudzenie się,że tym razem zrozumiał...
I te nadzieje...

Czytałam sobie swoje notatki. Stare sprzed 4 lat...
Boże dziewczyny ja nie wierzyłam w to co czytałam...
Było o tym,że nie chciał się przeprowadzić do mnie,bo nie czuł się gotów,bo dojazdy do pracy go męczyły,bo bał się naszych kłótni..(!).
Miałam wtedy remont mieszkania. W ogóle go to nie interesowało...był jakiś obcy,zły,że go namawiam,żeby się tu przeniósł...
On nie chciał zrezygnować ze swej wolności. Mieszkając sam,mógł poddawać się swoim chorym,erotycznym zajęciom ile chciał,a ja chciałam mu to zepsuć!
Ale marzyliśmy o tej chwili ponad rok,więc ja nieźle się nakombinowałam (manipulacja),żeby on jednak wprowadził się do mnie...(poczucie odrzucenia). Boże jak sobie przypomnę...toć żadnych granic,cała nastawiona na niego,całe życie kręciło się wokół niego (objaw uzależnienia). Grałam najlepszą kochankę,kucharkę,sprzątaczkę,kumpla...zestaw promocyjny... Życiowy cel-on-dlaczego? Bo mnie nie chciał. Bo rodzice mnie nie chcieli...bo jestem uzależniona od odrzucenia...bo miłość kojarzy mi się z bólem...bo potrzeba mi ekstremalnych eskapad w życiu...ryzyka,bólu,odrzucenia,poniżenia,żebrania o uwagę...
Cały czas wlokę to chore dzieciństwo...

Jak zapchać tą czarną dziurę wewnątrz mnie?
Wiem,zająć się sobą...
.niezbyt to atrakcyjne...

Boję się,że już zawsze będę sama. Mieszkam w dziurze zabitej dechami,gdzie wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą...więc jaką mam opinię?
Hehe...wiecie co moja mama powiedziała do mojej córki,kiedy ta poinformowała ją,że on się wyprowadził?
No tak...z Aśką nikt dłużej nie wytrzyma...
Boże jakie to niesprawiedliwe...
Jeden umarł,drugi omal nie zabił,trzeci pije i ćpa,czwarty seksoholik...ale to ja jestem winna...

Nie moja wina,że miałam takie a nie inne dzieciństwo,że pedofil mnie uwiódł (tak mam to nazywać wg. psychologa)...
Miałam takie związki,bo nie byłam świadoma swych deficytów!
Przyciągałam do siebie takich właśnie facetów,bo porządni mnie nie kręcili...
I nie byłam winna.

Ale teraz jak coś spieprzę,to już będę winna,bo teraz już wiem. Już wiem dlaczego tak wyglądało moje życie...
To ja im pozwalałam traktować siebie jak śmieć...

Czas z tym skończyć...

Ty już wiesz, że to złudzenia. Ty już jesteś świadoma, że to tylko w Twojej głowie odbywa się projekcja filmu pod tytułem" żyli długo i szczęśliwie". W realu nie masz już złudzeń, są fakty, 100 niewykorzystanych szans i szans nie ma na to szczęśliwe życie do grobowej deski.
Jesteś też świadoma, że nie ma naginania reguł. Jest granica, której nikomu przekroczyć nie wolno.
   To jest ta Twoja siła

No i znów dopadł mnie dół
Jak to jest on mnie zdradził ,jest szczęśliwy i wszystko ma?
A ja zdołowana i załamana
Byłam u adwokata i nie mam dla siebie dobrych wieści
ma prawo mnie wyrzucić z domu bo to jego spuścizna
Nie udowodnie mu zdrady bo zdjęcia to za mało a świadków brak
a na zewnatrz to chodzący ideał
więc jestem na przegranej pozycji .....rozwód bez orzekania o winie
i gdzie tu sprawiedliwość,gdzie

Dziewczyny-jak zawsze kochane mogę liczyć na Was...Podziwiam Was każdą z osobna, za wszystko...za to co piszecie, jak piszecie, jak nazywacie uczucia......jak bardzo przemawiacie do mnie (mimo, że nie widać jeszcze wielkich postępów we mnie). Wszystko wiem, a jednak myśli (moje nakręcanie się samej) wracają średnio po miesiącu jak bumerang.

Wrócił o 2 do domu. Rozmowa żadna. Na każde moje słowo jego reakcja-tak, bo jestem nikim, bo ciągle coś chcesz, bo zawsze ma być jak Ty chcesz, dziś wcale do domu może nie wrócę!!! To mu powiedziałam,że dość mam jego szantaży, że nie wróci czy coś w tym rodzaju. Nie chce-nie musi, bo nikt nie zmusza go do powrotu (dziś znów "jego"piłka i rzecz jasna pub). Nie chce być z rodziną to niech nie wraca i już i wszyscy będziemy zadowoleni, a ja skończę się męczyć z kimś, kto nie daje nic, a w zamian ma czas tylko na własną  du.... i tylko na nią zwraca uwagę! Powiedziałam, że jestem zmęczona życiem z nim, nie mam nic, ani pomocy, ani wsparcia, nic. Jeszcze się dowiedziałam, że na mnie też nie można liczyć (wtedy mogłabym go roznieść za te kłamstwa, albo może za tą jego ślepotę).
Pojechałam na zakupy. Wróciłam-manipulant wziął do szanownej rączki odkurzacz i zaczął sprzątać i tym chciał mi pokazać, że goooowno wiem, że przecież pomaga, wyręcza. I znów próba udowodnienia, że to dobry mąż, bo pomaga, a ja -żona znów coś chcę, mam urojenia jakieś, bo przecież pomaga.......Po prostu słów brakuje.

I kolejny dzień mam za sobą.
Samotny wieczór to już norma dla mnie.
Co zrobię jak znudzi mi się to...

On szuka kontaktu przez znajomych...
Ogarnęła mnie melancholia...

Wspieram go Wielokropku zawsze i wszędzie kiedy jest taka potrzeba. Nigdy nie pcham się jeśli nie chce. Wspieram go gdy potrzebuje tego: w interesach, pozytywnym słowem, w codziennym życiu, gdy żali się, że coś nie idzie po jego myśli, wymieniać dalej?

Liwio...a pomyślałaś o dziecku,o syndromie jaki mu gotujecie?
Syndrom DDA...brak wzorców...

Może skoro nie masz siły zakończyć tego chorego związku dla siebie,to może zrobisz to dla swojego dziecka?

Myślę o dziecku Lukrecjo, mimo, że wygląda jakbym tego nie robiła. Boję się o wzorce jakie wyniesie z domu, a jeszcze bardziej o to, że znów będzie cierpieć jeśli tata się wyprowadzi. Choć zauważam, że jest coraz starsza i widzi - na mamie może polegać zawsze, na tacie tylko czasami. Nawet nie martwi się gdy on znika. Gdybym ja zniknęła bez powiedzenia dokąd idę i kiedy wrócę, byłaby dla niej tragedia.

Czasem myślę, że ja jestem jednak wszystkiemu winna. Mam obecnie taki mętlik w głowie jak nigdy chyba dotąd. Nie wiem, co robić. Nie wiem co ze mną się dzieje. Nic nie mogę sobie poukładać w tej głowie, jestem nerwowa strasznie-wyżywam się na nim, a potem myślę, że głupia jestem, bo on już taki jest i się nie zmieni, a ja jestem nietolerancyjna czepialska. To zawieszenie mnie dobija. Jeszcze widzę jego lekceważenie mnie......ech........