Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

O kurcze, teraz mi sie dostanie: Ale ja tylko i czysto teoretycznie chcialam wykazac, ze jedna osoba ma takie zady i walety a inna ma inne i nie ma co sie tu porownywac, bo to co ma Tarantella to jej bogactwo a co masz Ty to Twoje i mozecie sobie nawzajem zazdroscic, pozyczac, wymieniac sie jak znaczkami ale sklonowac sie Was nie da:)

To mnie tez prosze zapisac na liste nienormalnych kobiet, bo ja z zadnej jeszcze delegacji nie wrocilam bez prezentow dla kazdego w domu..choc tyle razy sobie obiecuje, ze tym razem zero zakupow. Tak juz mam bo lubie patrzec jak ktos sie cieszy z tych podarunkow.

Nauczysz sie, ja tez sie nauczylam bo uwielbiam dawanie a od malego srajtka uczono mnie, ze branie to grzech. Dawanie i robienie czegos za kogos to bylo moje motto zyciowe, teraz mam juz wystarczajaco asertywnosci w sobie by moc grzecznie i ze zniewalajacym usmiechem powiedziec "nie" i wypiac sie na wszystko koncertowo:) Cwiczenie czyni mistrza!

Ja?? Ciekawe czym? Ale skoro sie udalo to super, milo mi. Tarantelle tez zdaje sie, mimochodem poruszylam..mam nadzieje ze sie w czarna wdowe nie zamieni i nie odgryzie na mnie za te flaki w oleju;)

Nie do końca zgadzam się z Tobą Faworytko. Robimy szum, owszem, szukając pomocy, ale mimo wszystko nie znikamy, czasem zwyczajnie nie mamy w danym momencie nic do powiedzenia (bynajmniej ja tak mam), co wcale nie oznacza, że "tu" nas nie ma. Sama wiesz, że przechodzi się różne emocje (raz potrzeba jest wypisania się, wygadania a raz po prostu pomilczenia w spokoju sama nad sobą z głową kumulujących się myśli), ale nie oznacza to, że ktoś poddaje się w swojej walce (bo ja nie-przynajmniej nie teraz i póki co nie mam zamiaru ), bo tu nie piszę. Ja walczę o siebie i swoje życie, a czytam codziennie ten wątek jak jakąś popołudniową modlitwę i to mi pomaga bardzo. Mimo, że nie piszę, co w danym momencie czuję-staram się zwyczajnie zacząć w miarę samodzielnie i rozsądnie myśleć!

I wszystkiego dobrego Faworytko, wszystkiego o czym marzysz, a co może się się spełnić

Ode mnie? Tobie? Dostanie? Sama bym to samo napisała A pewnie, jak siebie znam, to jeszcze silniejszych porównań bym użyła. Bo i wrzeczy samej to nasze porównywanie się do kogokolwiek to jak jakaś nerwica natręctw. Nikomu nie przychodzi do głowy porównywanie krzesła do ogórka a z ludźmi przecież jest to samo - każdy inny. TOTALNIE inny. I to nasze metkowanie - lepsza, gorsza, wyższa, grubsza, ruda, łysa. Koszmar. Ale tak mają już te KKZB - próba zeżarcia własnego ogona w pogoni za wytworzeniem najwyższej jakości WSZYSTKIEGO. Siebie też. Pozycja do skorygowania.

Rozumiecie, rozumiecie. Już popełniłam taki wywód, że jak takim "nam_nic_niewartym" ktoś okaże trochę serca, to my za tę trochę (z uniżonej wdzięczności) oddamy całe własne serce i dorzucimy jeszcze dwie nerki albo spory kawałek wątroby. Kolejna pozycja do skorygowania. Trochę za trochę a nerka dopiero za czyjąś nerkę.

Eeee tam. Wiem, że nie per persona pisałaś i flaki zostały poruszone jedynie do celów naukowych
A tak w ogóle, to jestem nieporuszalna w temacie pewnych moich walorów ... od jakiegoś czasu. Jak coś o sobie wiem, to wiem i basta. Mogę nie być świadoma wielu swoich cech albo braku innych, ale akurat w tym jednym punkcie wiem z pewnością - nudna nie jestem. Czasem kiepsko na tym wychodzę, ale tak już mam - ludzie się ze mną nie nudzą choć może czasem by woleli.
No, może z jednym wyjątkiem. Dla psychofaga byłam galerią nudów - monotematyczna, upierdliwa, nużąca, nieatrakcyjna, nieefektowna, mdła, nijaka. No i ja mu się nie dziwię, że żyjąc z kimś takim musiał sobie atrakcje dobierać z boku. Byłam z nim tak nudna, że aż dostałam nudności.

Witaj kochana! Pisz i wyrzucaj to cełe ścierwo którym zapchało się Twoje serce. Miło nam:)

FAWORYTKO WSZYSTKIEGO CO SOBIE W NAJSKRYTSZYCH MARZENIACH MARZYSZ!!!

Ps: Losie...Wy tu wszystkie wykształcone,a ja sprzedawca,za chwilę na rencie,podcierająca zawodowo tyłek babci...na stare lata do liceum zaocznego chodzę...
Czy ja tu pasuję?

Ooooo! Lukrecję nam porąbało. Nie jest dobrze.
Tyle czasu jej nie przeszkadzało a teraz to my jej nie pasujemy, rozumiesz.

Aśka, GUPIA TY. Już Ci napisałam - w naszej branży to Ty już doktorat robisz. I tak się tu wszystkie razem spotkałyśmy - z papierami, bez papierów. Jak widzisz my, naszymi papierami tyłek sobie możemy co najwyżej podetrzeć. W niczym nam one nie pomogły ... a nawet odnoszę niejasne wrażenie, że tylko nam wadzą, bo gównu próbujemy zbyt dużą rangę nadać. Takeśmy się na tych naszych filologiach i innych mundrych kerunkach bzdur naczytały, że nawet psychodebila staramy się upchnąć w estetyczniejsze, odrealnione ramki. Rok temu gotowa byłam dać na allegro ogłoszenie - wymienię dyplom na trochę zdrowego rozsądku. A zdrowemu rozsądkowi wszystko jedno, czy chodzi w łepetynie laski z dyplomem czy bez. Byle się właścicielka tej łepetyny dobrze ze swoim rozsądkiem, sobą samą i swoim życiem dobrze czuła.

Ooooo! Lukrecję nam porąbało. Nie jest dobrze.

No...źle mi...
Oprócz Was nie mam z kim pogadać...
Nie mam przyjaciółki...
Dzieci nie chcę obciążać...

Mam problem z kobietami...traktuję je jako rywalki...te od butelki przyjaciółki sobie odpuściłam dawno...i zostałam sama...
Praca-dom...dom-praca...

Tak bym chciała żeby to był koszmarny sen...
Obudzić się i przytulić do niego...

Ciężko...

Ja także wymieniłabym swój dyplom za zdrowy rozsądek i mądrość życiowa.
Dziękuję za powitanie. Jeżeli możecie terapeutujcie mnie na wszystkie strony. Wasz wątek czytam od dośc dawna ale brakowało mi odwagi by napisać .
Myślałam o zmianie pracy ale widocznie lubię cierpieć, bo ciągle coś mi nie pasowało. Zwłaszcza finanse. A może podeszła ambicjonalnie - ja mu pokażę? A tak naprawdę myślę że gdzie bym nie poszła to znowu powieliłabym mój schemat, niekoniecznie z żonatym. Na okrągło pakuję się w chore związki. Poza jednym związkiem tworzyłam zawsze coś chorego - albo opartego na seksie, albo z alkoholikiem i zawsze spalałam się w nich, pomagałam, chciałam uleczyć, zapominałam o sobie, waliłam ,,głową w mur" chcąc coś zmienic, ale dopiero ten ostatni ,,niby zwiazek" tak powalił mnie na kolana że teraz pojmuję że mam ogromny problem. Ze sobą. On zachowuje się poprawnie, czasami tylko wyskoczy z tym jaka to byłam niedobra kończąc coś tak pięknego. To ja, ja głupia teraz gonię króliczka i nie wiem jak sobie pomóc. Terapia na tyle mi pomogła że nie zrobiłam sobie krzywdy, ale już tam nie wrócę. Spowiadać się mogę, ale nie chce przed księdzem, mam opory i nie chcę iść tam tylko ze strachu przed guzami. A terapeutka była mi gorąco polecana. I pomogła mi ale do pewnego momentu. Teraz walcze sama, czytam książki ale nijak nie mogę siebie ogarnąć. Do pracy przyszła nowa koleżanka która jest zachwycona panem byłym a ja no cóż wstyd, ale odczuwam zazdrość, bo idiotycznie go idealizuję. Facet nie był idealny, sam fakt że bez oporów zdradzał żonę do której przy mnie przez telefon mówił że ją kocha :=(. Oczywiście kochał nas obie :=(. Poźniej niby tylko mnie ale ja byłam cudowna w łóżku, więc nie wiem co bardziej kochał. Czasami łapię się na myśli, że może jednak mnie kochał i byłam miłością jego życia, ale to nie ja nią byłam tylko żona. Kiedyś mi powiedział że dzięki temu że ja się pojawiłam jego żona zyskała, bo zrozumiał co jest ważne. Wtajemniczona koleżanka twierdzi, że on mnie wykorzystał. Ja tak nie myślę bo sama sobie jestem winna, bo po co wiązałam się z kimś żonatym, kimś kto nie da mi przyszłości. Krzywdziłam jego rodzinę i żonę, a jednocześnie zazdrościłam im jego. Długo by pisać. Przez dwa lata byłam w niebie i w piekle, ale zakończyłam w piekle. Powoli umierałam i wtedy wyciągnęła mnie terapia do momentu guzów, a teraz jestem sama i czuję że potrzebuję pomocy, bo tęsknię, bo boję się samotności a wieczory wydają mi się koszmarem. Kiedyś był on, czekałam na smsy, zagryzałam się co robi, bo sypiał z dwiema o czym byłam informowana, a teraz myślę o nim jak o cudzie i mam momenty, że zniosłabym wszystko byle był. Chore , prawda?
    Przepraszam za chaos. Raz jeszcze dziękuję za powitanie.

Nuśka,
chore, fakt. Ale wygrzebiesz się, wyleczysz, jeśli tylko będziesz chciała.

Uuuuuu, a koleżanka to podstawowych zasad nie przyswoiła. Pisać, pisać, pisać. Nie wysyłać, nie wysyłać, nie wysyłać. Fajnie karmisz mu ego. Jeja, ale mu się to musi podobać - żoneczka w domciu przy garneczkach a Ty stęskniona przy tym kompie we łzach. O la la. Fajnie się chłopak ustawił. Codziennie się może w twoich spuchniętych oczętach przeglądać - lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie?
Dobra, dosyć żartów.
Nuśka, dopóki całkowicie nie odetniesz się od kontaktu z nim - to będzie trwać. Ja nie widzę innego wyjścia. Dopiero potem można cokolwiek zaczynać, jak na mój gust. Codziennie rozgrzebujesz w sobie ten śmietnik. Ale skoro na to się nie decydujesz, znaczy jest Ci ten śmietnik do czegoś potrzebny. Chcesz tam w tej robocie tkwić w pobliżu niego, żeby być na podorędziu, jak znów zaleje go fala nudy i wyciągnie po Ciebie rękę? Proszę bardzo. Palenie albo życie. Wybór należy do Ciebie.

A sposoby? Mamy, całe multum.
Sposób nr 1. ZERO KONTAKTU.
Sposób nr 2. Czytać naszą literaturę - jest różnoraka i obszerna, możesz intuicyjnie wybrać pozycje pasujące do Twoich potrzeb.
Sposób nr 3. Dokładnie, od deski do deski przeczytać ten wątek - tu już WSZYSTKO zostało powiedziane z zakresu teorii i powtarzalności pewnych schematów. Się tylko nie przeraź, że to co przeżywasz jest tak banalne i już dawno ograne.
Sposób nr 4. Podejmij decyzję.

itd. itd.

Wieczorem uroniłam kilka łez.
Ból wewnętrzny taki emocjonalny czy uczuciowy mnie dopadł.
Zaczęłam analizować...co jest grane?
Poczułam się samotna. Niby zatęskniłam za nim. Nie wzbraniałam sobie tego uczucia. Ale kiedy tylko przypomniałam sobie co czułam kiedy mnie przytulał...tę niepewność,jakąś sztuczność,nieautentyczność...odechciało mi się.
Odczuwam pustkę,niepewność,żal,lęk o przyszłość. a to normalne. Już go nie bronię,już nie czuję się winna.

Nastrój nieco przygaszony.
Nie dbam o siebie.
Żre.
Leże i oglądam głupkowate programy.
Zero ruchu.
Za dużo palę.

Do czerwonych szpilek...jeszcze mi daleko,ale na szczęście nadzieja jest.
Rozumiem,że to co przechodzę to proces.

Czy on może zabrać mi dzieci?

Z mojej nowej pracy nici - znaleźli kogoś z lepszymi kwalifikacjami, bywa, trudno... uznałam to za znak - muszę się stąd wyprowadzić do rodzinnego miasta, poza tym przyznam szczerze, że nie mam już siły mieszkać z tym gadem pod jednym dachem- codzienni wykańcza mnie psychicznie i jestem przekonana, że tylko całkowite odcięcie się od niego pozwoli mi wrócić do równowagi. Jestem tak zmęczona, że zgodzę się na gorsze warunki życiowe, byle tylko znowu zacząć się uśmiechać. Nie mogę uwierzyć, że w ciągu roku ludzie mogą się tak zmienić: miłość-nienawiść. To uczucie mnie zabija

Chciałam poczekać do końca roku szkolnego - dzieci skończyłyby tutaj szkołę, wszystko pozałatwiać, mam nadzieje, że może do tego czasu odbędzie się chociaż 1 rozprawa... ale mój mąż nie da mi tak po prostu odejść, o nie, on jeszcze ze mną nie skończył, dopiero zabawa się zaczyna... własnie mnie poinformował, że po pierwsze nie pozwoli mi wywieźć dzieci i w związku z tym wynajął prawnika, który pomoże jemu zabrać mi dzieci bo jak określił: dzieci nie mogą wychowywać się w towarzystwie nieudacznika życiowego, który nie potrafi nawet pracy utrzymać, a poza tym on więcej zarabia, ja nie pracuje, więc jest w stanie zapewnić im lepszy status życiowy (opłacić opiekunkę, bo przecież jego wiecznie nie ma w domu ), i jeżeli tak bardzo chce to moge wyjechać, ale sama...

Synek jak to usłyszał to się rozpłakał, że nie chce być bez mamy.... serce boli.....

Ja nie mam już siły, nie wiem co ja mam robić, jak dalej żyć....

Gad to zbyt lagodne okreslenie na Twojego slubnego kata.

Monika - Ty tez mozesz i sadze, ze powinas skorzystac z porady prawnej. Nie wiem, czy argument czysto finansowy (bo argument nieudacznika wykresl z miejsca) wystarczy by ojciec zabral dzieci matce. Nie pijesz, nie szlajasz sie, rozwodzisz sie, poniewac maz maltretuje Cie psychicznie, masz CHWILOWE klopoty z zatrudnieniem i szukasz caly czas pracy, zyc bedziesz dajmy na to tymczasowo u rodzicow (sprawdza pewnie jakie tam mialabys warunki) - to sa wazne rzeczy w takich sprawach. Jak rowniez to, ze jego w domu nie bedzie i dziecmi musialaby sie zajac opiekunka, obca osoba. To nie bedzie mile widziane przez sad!!! Lepsza biedna matka (biedna tymczasowo) niz zero rodzicow w domu.
Ale on bedzie walczyl po swinsku (co jest jasne jak slonce na niebie) wiec przygotuj swa odsiecz a bez prawnika tego nie zrobisz.

Wiecej nie wiem, niech inne bardziej doswiadczone cos poradza.

Własnie - warunki na początek nieciekawe i on o tym dobrze wie.... Mama ma tylko 2 pokoje... Mamy z tfu.. mężem wspólne mieszkanie, ale do rozwodu to nie sprzedamy i pewnie będę się szarpać o pieniądze za nasze mieszkanie, a rozwód niedługo ( jeszcze nic z sadu nie dostałam?) , kurde patowa sytuacja... chyba muszę tutaj mieszkać do ostatecznego rozwodu i dopiero wyjechać z przyznaną opieką nad dziećmi... ale ja do tego czasu oszaleję
poproszę o rady jak wytrzymać z jm w jednym domu?

Ja bym nie wytrzymała.

Ja taka silna nie jestem, nie mam w sobie tej zawziętości, bardzo ulegam jego manipulacjom, a ostatnio to już w ogóle jestem kłębkiem nerwów, a to nie pomaga w racjonalnym podejmowaniu decyzji.... ja teraz mam ochotę uciec bez względu na konsekwencje... a to jest niebezpieczne

ale jakiej tu sily potrzeba by sie fizycznie odciac od wysluchiwania jego bzdur? Przeciez to jego gadanie tak Cie wykancza wiec wyeliminuj zrodlo bolu. Poniewaz ogluchnac na zawolanie sie nie da, wypuszczac drugim koncem zaslyszanych brednii tez nie wiec co innego pozostaje jak nie tymczasowa terapia muzyka? Sa jeszcze stoppery do uszu ale nie wiem czy tak skuteczne.

ANKINOM!

Ty działaj, już, nie po rozwodzie, nie kiedyś!
Nie pokazuj po sobie, że coś knujesz, ale zbieraj WSZYSTKIE DOWODY! Na wszystkie możliwe sposoby.
Bilingi telefonów, nagrania kłótni i jego poniżania Cię, tego jak krzyczy na dzieci, możesz założyć program odczytujący znaki z klawiatury, może będą jakieś maile do innej kobiety.
Kombinuj, nie narzekaj, teraz jest czas na działanie, płakać będziesz, jak już będzie bezpiecznie.
Musisz sięgnąć po poradę specjalisty i to już! Umów się z prawnikiem, to teraz najważniejsze i na to MUSISZ znaleźć pieniądze, co jest dla Ciebie w życiu ważniejsze od dzieci?
Polskie prawo w 99% staje po stronie kobiet, to my dostajemy opiekę nad dziećmi po rozwodzie, ale musisz być gotowa na wszystko, może próbować zrobić z Ciebie wariatkę, osobę nieporadną, zabezpieczaj się! On jest inteligenty, ma kasę i nie ma skrupułów.
Wiesz o tym już, więc zepnij się w sobie i rób, co się da.
Nie masz prawnika pod ręką, dzwoń na bezpłatne konsultacje, pisz na różnych stronach prawników, może ktoś Ci pomoże on-line.
teraz nie pora na łzy i smarki, musisz się wziąć w garść i działać. My możemy Cię wesprzeć, ale prawnikami nie jesteśmy, nie pomożemy merytorycznie, a Ty musisz być przygotowana na każdy jego ruch.

Nie mam dzieci, ale chyba zagryzłabym każdego, kto chciałby je skrzywdzić lub mi je odebrać. Nie siedź na forum, tylko jedź do najbliższej kancelarii.

Faworytko ściskam Cie urodzinowo i życzę spełnienia marzeń.

Ankinom dobrze Ci Faworytka podpowiada. W sądzie liczą się DOWODY. Nagrania są dowodami. Możesz nagrać jak traktuje Ciebie i dzieci i takimi nagraniami UDOWODNISZ, że nie jest dobrym kandydatem na wychowywanie dzieci. Jeśli w sądzie udowodnisz ( a masz do tego podstawy), że rozpad związku nastąpił z jego winy, alimenty należą się również na Ciebie tym bardziej, że nie pracujesz. Takie jest prawo.
Koszt dyktafonu to 250 zł. a nagrania bezcenne
Zawsze mąż bez takich nagrań może przekonać sąd co do swoich racji. Z nagraniami nie ma na to szans.

Skąd się biorą tacy psychopaci?

Najważniejsze, że wiesz, że TAK BYĆ MUSI i PRZEZ TO TRZEBA PRZEJŚĆ.
Kobiety w ciąży też wiedzą, że nadejdzie moment, kiedy będzie do cholery bolało ale nie rezygnują przez to z posiadania dzieci.
Po pewnym momencie kulminacji takie chwile jak ta dzić będą coraz słabsze i rzadsze aż się do reszty wyłumią.
Trzymaj się.

A bo ja wiem?
Pierwszy raz przechodzę takie rewolucje.
A on sobie dziś popisał do syna: Przekaż mamie,że nie musi się obawiać,dam jej spokój.Pożyczkę brałem ja i ja ją spłacę. Nic od mamy nie chcę. Proszę tylko żeby kołdrę zapakowała w coś i zostawiła na strychu. Resztę rzeczy odbiorę wkrótce.

I co teraz?
Co znaczy ja spłacę? Nie wierzę! Jak się wynosił powiedział: tylko pomóż mi kredyt spłacić,resztę dam sobie radę...
To manipulacja,jak tylko dotrze do niego,że to koniec,to problem kredytu powróci.
A teraz mam myśleć jaki to miś dobry,szlachetny...no on jednak jest ok!
Samobójstwo nie pomogło...list nie pomógł (nie przeczytałam)...wiec karta przetargowa pt.kredyt,a nóż na to się w końcu złapie...bo toporna tym razem jakaś...

A kasę na którą czekałam dostałam i za pieniądze na kredyt kupiłam laptop. Z odrobiną wyrzutów sumienia...

Witam, może dla niego to normalne, przecież faceci inaczej rozumują niż my...
Ciebie ta sytuacja doprowadza do szału, dla niego może jest ok...
Porozmawiaj z nim o tym, powiedz co Ci przeszkadza, co boli, żeby poswięcał Wam więcej czasu, jeżeli już jest w domu
Oj jak ja bym chciała, żeby mój był w domu co osiem tygodni, nie musieć go oglądać... co za radość...

Na poniedziałek umówiłam się z prawnikiem - chcę się z dziećmi wyprowadzić i dowiedzieć co muszę zrobić, jak się zabezpieczyć.

Metoda udawania głuchej trochę działa - bo się wkurza, kiedy nic jemu nie odpowiadam, ale on jest bardzo sprytny, skoro się do niego nie odzywam, to nie daje mi pieniędzy - tak kara dla mnie. Tylko, że ja pieniądze na życie dla siebie i dzieci mam, zdziwi się, kiedy zaczną przychodzić upomnienia o niezapłaconych rachunkach. Pewnie o nich nawet nie pamięta, bo jego rola ograniczała się na przekazywaniu mi pieniędzy. Sama jemu taką rolę wyznaczyłam, kiedyś to nawet dumna byłam, że mąż pensje mi oddaje, tylko nie wiedziałam, że sama na siebie bicz kręcę , bo męża już nie interesowało czy mi wystarczy do pierwszego czy nie, no cóż lepiej dowiedzieć się swojej naiwności później niż wcale
Pamiętam jak kiedyś mi wypominał, że on "taki porządny, bo nie pije, nie szlaja się (?) i pensje mi oddaje, a nie chodzi z kumplami na piwo, a ja głupia takiego ideału nie doceniam " - ale zgasiłam jego i powiedziałam: a szkoda może nie byłbyś taki drętwy! Obraził się

Samotność w związku to brzmi nieprawdopodobnie a jednak możliwe. Wiele kobiet tak się czuje przy boku męża.
Przeżyłam samotność w związku, przeżyłam zazdrość. Byłam zazdrosna o każdą chwilę spędzaną beze mnie ale byłam też tolerancyjna i pozwalałam na samotne wyjazdy małżonka na ryby, narty. Kiedy był w domu również czułam się samotna. Tą samotność przeżywałam każdą cząstką siebie.  Bolało. Czułam się odrzucona.
Dzisiaj jestem sama ale nie samotna. Już nie ma trzęsących się rąk ani tysiąca myśli na minutę, gdzie jest, czy jego słowa są szczere, co chce ukryć, po co to mówi, dlaczego to robi. Dzisiaj go nie ma i mam spokój. Realizuję siebie.
Powód do rozwodu ?  Powodów może być wiele i zero chęci ze strony kobiety. Przemoc fizyczna i psychiczna, zdrady, alkohol,opuszczenie współmałżonka, odmowa wzajemnej pomocy, zły stosunek do rodziny i zaniedbywanie jej to są podstawy do wystąpienia o rozwód. Czy jednak każda kobieta mając taki wachlarz zarzutów występuje o rozwód? Myślę, że to trzeba po prostu czuć, czuć potrzebę - jak napisała Faworytka - odzyskania tożsamości.

rowniez nadaje sie do tego grona.zdradzil bog wie ile razy to znia zrobil,z wlasna bratowa a ja nadal kocham i nie potrafie przestac go kochac nie umiem go znienawidziec :'( za miesieac urodze jego dziecko a on takie swinswto mi zrobil tez zastanawiam sie czy sama go do tego nie pchnelam przez moje frustracje ze pewnie mu sie nie podobam bo tu za duzo tu rozstep tam znow cos innego.Przez to ze stracilam pewnosc siebie zaczelam byc bardzo o niego zazdrosna i rowniez urzadzac afery o nic az sie stalo      i to teraz ja walcze czemu to robie?bo bardzo kocham wierze ze mu na mnie zalezy ale nie potrafi inaczej sie zachowywac ze po tym co mi zrobil nie potrafi mnie przytulic mimo iz powiedzialam ze nie potrafie sie oszukiwac ze kocham go pragne rodziny dla naszego dziecka wiec postaram sie mu wybaczyc nigdy nie zapomne ale chce wybaczyc.Jestem jego aniolem strozem,a aniol nie zostawia swoich podopiecznych-zabladzil???mam nadzieje ze zabladzil wiec jak pomoc wejsc mu na odpowiednia sciezke i jak dokonac tego by zaczal o nas o mnie i o nasze dzieciatko ktore lada moment przyjdzie na swiat zabiegac?moze wszystko sie zmieni jak maly sie urodzi?czy to dziala na mezczyzn,zrozumie co zrobil?zawalczy o nas??

Nie wiem, nie znam się na tym ale wydaje mi się, że można.
Ankinom rozwód to poważna sprawa oczywiście dla nas . Sąd to traktuje jako "odhaczenie" kolejnej rozprawy i dlatego tak bardzo liczą się dowody. Dowodem nie do podważenia są nagrania. Musi być ich kilka, bo małżonek możne powiedzieć, no raz mi sie zdarzyło upić , podnieść głos, oskarżać ale tylko raz . Poza tym zdarzeniem byłem ideałem.
Sąd nie wnika w emocje w wydawało mi się, sądzę, czułam. Najważniejsze są dowody. Do dowodów można dopowiedzieć o swoich emocjach. Dowodem na Twoje emocje są wizyty u psychologa w Ośrodkach Interwencji Kryzysowej. Wydaje mi się, że można napisać do sądu, że z uwagi na zdobyte dowody zmieniam rozwód bez orzekania na z orzeczeniem winy. Mam takie przeczucie ale pewność da Ci prawnik. Wiem, ze można dołączyć w czasie rozprawy kolejne dowody jak i wyjaśnienia na piśmie.

MUSISZ skorzystać z porady prawnej. Taka porada kosztuje 50 zł i masz prawo zadać tysiące pytań i rozwiać wątpliwości.
Rozwód z orzeczeniem winy daje dożo korzyści ale o tym też powie Ci prawnik.

Kiedyś myślałam, ze dla mężczyzny posiadanie dzieci jest równie ważne jak dla kobiety. Kiedyś myślałam, że są oni za dzieci odpowiedzialni , kochają je nad życie. Kiedyś tez myślałam .....a dzisiaj wiem, że zostawiają swoje dzieci i nie są zainteresowani czy mają co jeść. Owszem, żeby nie było, że wszystkich wkładam do jednego wora to i są takie kobiety. Odchodzą i nie interesują się dziećmi ale to wyjątki.

Odczekać - z fajkami (ja do dziś czekam )
Wiesz, suma nałogów musi być constans. Z jednego się detoskykujesz a to już spory wysiłek dla organizmu
Nad jedzeniem się zastanów. Umrzeć nie umrzesz ale zaraz skóra ziemista, włosy zaczynają garściami wyłazić (i to nie z tych miejsc, z których chciałybyśmy się ich pozbyć), żołądek zaczyna ostrzegawczo, wrzodowo pobolewać.
Ja tam w tym najgorszym momencie w ogóle na jedzenie się obraziłam. I dopiero po jakichś 8 m-cach zaczęłam na powrót myśleć o jedzeniu jako o przyjemności a nie katordze przez rozum.
Cieszę się, że Ci lepiej

Tyle dni mi ten post Kasiu chodzi po głowie i wierci i wierci, nie mogę odpuścić.
Fakty:
zostałaś zdradzona,
oszukana,
opuszczona w ciąży
czujesz się niekochana
mąż o ciebie nie zabiega

Iluzje:
on się zmieni
Ty go zmienisz
jesteś jego aniołem stróżem.

Boli mnie to, że kolejna kobieta musi wycierpieć tak wiele, zanim zrozumie, że on się nie zmieni. Że Ty może jesteś stróżem- bo zabiegasz, pilnujesz, próbujesz wpłynąć na niego, nakłonić go do zmiany zachowania, do zainteresowania się własnym dzieckiem- ale z aniołem, prócz anielskiej cierpliwości i naiwności, ma to niewiele wspólnego.
To co przechodzisz to piekło na ziemi a nie raj, czyż nie?

Jak musi czuć się kobieta, która w ciąży dowiaduje się, że została zdradzona!
I ty kochana jeszcze szukasz błędów  w sobie, bo rozstępy,  bo się "czepiałaś"...
Jesteś w ciąży, Twój organizm się zmienia, wszystkie kobiety tyją, dostają rozstępów, a nie wszystkie zostają zdradzone!
Wiele kobiet zrzędzi, narzeka, marudzi, a mąż nie leci do pierwszej lepszej.
Jesteś w ciąży- i to Tobie należy się specjalna troska, opieka, zwłaszcza ze strony ojca dziecka!

Nawet bez tych rozstępów i bez frustracji (śmiem twierdzić, że "urządzaniem awantur" nazywasz Twoje próby domagania się szacunku i normalnego zachowania partnera), stało by się to, co się stało.
Wtedy byś twierdziła, że może zdradził, bo ona ładniejsza, albo młodsza, albo lepsza kochanka, albo lepiej dba o dom, albo ma większy biust... Usprawiedliwienia dla niego i doszukiwanie się swoich niedociągnięć- to potrafimy do perfekcji. Wolimy ująć sobie, niż uznać, że kochamy kogoś, kto jest w stanie nas krzywdzić i zdradzać. Twój ponadto zdradził nie tylko Ciebie, ale i własnego brata! Konkluzja jest prosta- on nie potrafi kochać tak, jak ty na to zasługujesz, jak zasługuje na to Twoje dziecko!
Nie jest dojrzały, odpowiedzialny, ani opiekuńczy. Pewnie ma swoje zalety, ale te wady, to nie małe ryski, które dasz radę usunąć swoimi staraniami. Przykro mi. Bardzo mi przykro, bo wiem, ile ja bym dała, żeby się dało!!!
Ale sprawdziłam na swojej skórze- 9 lat próbowałam.
I moim największym marzeniem teraz jest to, żeby inne kobiety nie próbowały zrobić z jeża misia i nie marnowały sobie życia!
Nikt nas tego w domu nie nauczył, nasze mamy były nieszczęśliwe, a my próbowałyśmy stworzyć sobie bajkę, nam miało się udać! Gdy przyszły rozczarowania, zostało nam stwierdzić, że tak już musi być, bo tak mają wszyscy. Mówiłyśmy sobie, że za dużo wymagamy, za dużo narzekamy, usprawiedliwiałyśmy ich zachowania bo "mężczyźni tak już mają", a nasze potrzeby, naturalne i normalne, takie jak potrzeba szacunku i bliskości, same zaczęłyśmy nazywać fanaberią.

Nie zgadzam się na cierpienie kolejnych kobiet, ale wiem, że nikogo nie jestem w stanie "na siłę" uratować.
Czasem musimy patrzeć z boku na bliska osobę, koleżankę, kuzynkę, siostrę, które trwa w toksycznym związku, jest oszukiwana, zdradzana, karmiona bajeczkami, ale nasza próba otwarcia jej oczu tylko odsuwa ją od nas.
Sama zrezygnowałam z 2 koleżanek, które nie lubiły D., bo przecież one go "nie znały, nie rozumiały, nie wiedziały". Ich słowa, trafne uwagi, trzeźwa ocena faktów, sprawiały mi ból. Ja tak chciałam wierzyć w moją bajkę i w ta wyjątkowość, w prawdziwą miłość, a one mi to psuły "z zazdrości" oczywiście.
I wierzyłam sobie 9 lat, odsuwając ze swojej drogi wszystkich, którzy śmieli w moją bajkę nie wierzyć.
Teraz odnowiłam zerwane więzi, przyznałam się ze wstydem, że miały rację, że to im powinnam była wierzyć, że one nie kłamały, kłamał on.

Wstyd, stracony czas, wylane łzy- chciałabym Ci tego Kasiu zaoszczędzić.
Chciałabym zaoszczędzić tego sobie sprzed lat,
Chciałabym zaoszczędzić tego rodzonej siostrze, która pakuje się w podobny układ, co ja mówię, ona już się wpakowała i ugotowała. Czekam na jej dno, tylko tyle mogę, trwać w gotowości z meliską i chusteczkami. I z miłości do niej, modlę się, by ten jej zrezygnował szybko, szybciej niż mój. Ona na tym etapie zrobi wszystko, żeby ta jej bajka trwała, mimo, że już okazała się antybajką.

Hehe,a ja myślałam,że nie palisz,bo często czytałam Twoje : palenie,albo zdrowie,wybór należy do Ciebie:)

Przywołałaś Tarantello wspomnienia .
Dziś wywołują one uśmiech na twarzy ale kiedyś nie było mi do śmiechu.
- zebranie w firmie. Mąż jako właściciel i dyrektor firmy zarządził zebranie z głównymi partnerami. miało to być ustalenie wspólnego frontu działań. To był jego pomysł . O umówionej godzinie stawili się zaproszeni tylko "głównodowodzącego" zabrakło. Zjawił się po kilku godzinach. Był na rybach. Zapomniał o spotkaniu. Nikt więcej z tych ludzi nie odważył się z nim umówić nawet na kawę.
- powrót z meczu. Na mecz wybrał się w czasie trwania imprezy imieninowej. Były to moje imieniny. Ok. rozumiałam, że kibic z niego zagorzały. Umówił się z synem pod stadionem o godz. 22. Ponieważ tknęło mnie przeczucie i goście już wyszli pojechałam razem z synem. Pod stadionem nie było żywego ducha. Zajrzeliśmy na stadion. Nikogo tam śpiącego czy omdlałego nie było. I znowu przeczucie kazało mi zajrzeć do pobliskiego klubu nocnego. A i owszem. Był, z 2 kolegami i panienkami klubowymi. Kolega próbował mnie przekonać, że kompan nie powinien go opuszczać ponieważ piją imieninową wódkę ( imieniny kolegi). Spytałam męża tylko raz, wychodzisz sam czy ci pomóc.
- imieniny. Tym razem jego uroczystość. Zaprosił gości. Wszystko na stole własnej roboty przygotowane oczywiście przeze mnie. Mięsiwa, danie na ciepło, sałatki, sosy, ciasta i goście, kwiaty, prezenty. Tylko ciągle solenizanta było brak. Komórki nie odbierał. Przeczuwałam, że nie zjawi się. Przeczucia mnie nie myliły. Jego gości bawiłam sama.

W ciągu roku skompletowałam prezenty na przyszłą jego imprezę urodzinową : młotek ( zabawka) wydający przy uderzeniu przeróżne dźwięki. młotek miał służyć do wybijania głupich pomysłów. Urzekła mnie też świeczka. W ceramiczną świnkę wlany był wosk z knotem. Taka śliczna świnka-świeczka. Znaczenia tego prezentu nie muszę chyba tłumaczyć . W dniu jego urodzin zadzwoniłam do agencji towarzyskiej. Przyjęto moje zamówienie. Młotek i świnka czekały na pozostałą część prezentu -  panienkę. Niestety panienka nie pojawiła się. Zapewne przestraszono się, że zamówienie składała kobieta.
O młotku i śwince zapomniałam do dzisiaj......kurcze mogłam dać mu na odchodne. Wiem ! przy podziale majątku będzie okazja do wręczenia mu tego

Emocje rządzą Tobą dzisiaj, gdy to piszesz. A wcześniej, coś z nimi zrobiłaś, czy upchnęłaś je w odległym kąciku?