Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

To akurat rozumiem.

Dziś pobolewa mnie głowa,nażarłam się słodkiego,że zaraz się po.......
Wydzieram się na dzieciaki...i już chciałam się położyć włączyć głupkowate "Dlaczego ja" czy co tam...i...wegetować.
Ale "zwolnił" się komp,(a mamy jeden więc walka stała bo ja doszłam do kolejki) no to siedzę...

Wiem skąd ta zmiana...bo on wrak człowieka...-to mnie wytrąciło z równowagi...podświadomie.
świadomie tłumaczę sobie jak chłop krowie na rowie:
-przestałaś się w nocy zalewać zimnym potem
-przestałaś się obżerać (dziś wyjątek)
-ustało mrowienie całego ciała
-skończyły się migreny
Organizm sam się leczy i wyraźnie Ci pokazuje,że robisz dobrze!
I d...a,a rozum swoje i to za moimi plecami,bez mojej zgody!!!

Gdzie reszta dziewczyn? Już są zdrowe???
Przepraszam jestem kąśliwa i wredna zołza dziś...bo on jest wrakiem...

Ależ bieeeeeedny miś. Wrak misia. Miś załamany, udręczony, stęskniony miś. Miś żałujący i Z PEWNOŚCIĄ miś dojrzewający do refleksji, do mądrości, do prawd oczywistych. Taki miś to się nadaje do przytulenia, pocieszenia, przyjęcia na łono. Miś - syn marnotrawny. A nasza Asia jest harcerką, samarytanką, niedyplomowaną pielęgniarką udręczonych misiów. Jak my, cholera, wszystkie. I taki miś zrobi tylko smutną minkę i już zapominamy o spopieleniu, jakie nam uskutecznił. Jak kocha, moja droga, to poczeka aż się sama reaktywujesz, jak TY dojrzejesz do reflesji, mądrości i prawd oczywistych. Śpieszy Ci się gdzieś? Ja wiem. Nam się w takich momentach BARDZO śpieszy, bo może on zmądrzał a Ty W ODPOWIEDNIM momencie nie zareagujesz, nie wyciągniesz do niego ręki i on (taki ulepszony, zmądrzały i udręczony) pójdzie do jakiejść innej, która będzie wiedziała, co z takim FAJNYM misiem zrobić. I rozminiesz się ze swoim szczęściem.

Daj spokój, Aśka. Wrak. Ciekawe, czy on się tak o Ciebie martwi.

To jest czysta, żywa   m a n i p u l a c j a.

A Ty już na nią się nie nabierasz.

Spokojnie.
Znasz siebie.
Jesteś mądrą osobą.
Wiesz, czy kombinujesz.
Kombinujesz?

To, że wiesz czym spowodowane było jego zachowanie względem Ciebie, to jedna sprawa.
Drugą sprawą są uczucia, które wywołuje u Ciebie przypomnienie sobie jego manipulowania Tobą. Czy również wówczas współczujesz JEMU?
Śmiem wątpić.

Po przeczytaniu waszych post?w zdałam sobie sprawe że ja naleze do waszej grupy,do tej pory ja tego nie widziałam ale tak mi się wydaje zreszta same ocenicie po przeczytaniu tego co teraz napisze.W domu nigdy nie otrzymałam takiego wsparcia i miłośći jaka powinni dac rodzice było nas 6 w domu mama ciagle kłuciła się z ojcem pomimo że on pracował był alkoholikiem ciągłe kłutnie o pieniadze ,i walka kto ma racje zapominając że maja dzieci za sciana i wszystkie kłutnie wyzwizka my słyszymy mam 5 braci ja jedna nigdy nie miałam dobrze w szkole pomimo że dobrze się uczyłam byłam na przegranej pozycji bo moi rodzice byli biedni,uczac się dobrze chciałam zadowolic rodzic?w bo w ten spos?b myslałam że uzyskam od nich to co pragnełam najbardziej miłośći i szacunku ale i tak to nie przyniosło efekt?w,teraz już jestem po jednym rozwodzie mam 2 dzieci z poprzedniego małzenstwa i 1 dziecko z obecnym partnerem i teraz dojde do setna on jest anglikiem też po przejsciaj i jednym dzieckiem z była i wiecie co ciagle miałam chora obsesje że on tamtą bardziej kocha że że mna jest tylko dla tego że mamy syna ale w duszy widze że on naprawde mnie kocha ale nie wiem jak mam pozbyc się tych głupich mysli ,zadawalam go od lat w karzdy spos?b aby tylko mnie nie zostawił,jak nie powie że mnie kocha chociaz raz dziennie już wtedy chodze struta mysle zameczam sie myslami że jestem brzydka i nie atrakcyjna aby ktos jak on mugl byc ze mna,ale po przeczytaniu waszych post?w mysle sobie że ja po prostu zadawalajac jego i go dopieszczjac zapomnialam o sobie o tym kim JA jestem i co ja chce tak pragne miłośći że teraz przez to zagubiłam się i nie wiem jak mam się odnalezc.Spelniajac jego zachcianki zapomnialam o moich.Pozdrawiam was wszystkie.

A mnie to chyba nikt nie poderwał, no chyba że jestem tego nieświadoma. Ale w sumie chyba zdarzyło się, ale niestety nietrafione były to zaloty
Ale już kończę, bo zawędruję na tory niskich poziomów wartości...
Ale tak to na dyskotece czy gdzieś nikt mnie nie podrywał, może dlatego, że w zasadzie nie chodziłam nigdy, matko jaki humor czarny dziś mnie ogarnął. Przepraszam.
Jakiegoś nie mam powodzenia niesamowitego. Ale zauważyłam, że to nie tak działa jak chcemy, bo jak chcemy to nie działa. I wtedy okazuje się, że ktoś nawet na ulicy za przeproszeniem by się znalazł.  Ale wiadomo, że im więcej okazji do spotkań tym bardziej prawdopodobne, że takowy obiekt się znajdzie.

Miłego dnia.

Bo teraz Faworytko to my już wiemy, że taki potencjalny obiekt to musi przejść odpowiednie testy sprawności w różnych warunkach atmosferycznych i zdarzeniach losowych, jak samochód na deszczu czy tez odkurzacz uderzany młotkiem, żeby jakaś chociaż minimalna pewność była.

l_ukrecjo,
to była jego decyzja. Nie Twoja. Nie Ty przyczyniłaś się do jego kroku. To jego życie i on decyduje o nim.

Przytulam Cię mocno.

Asiu,
Przytulam Cię i jestem z Tobą.
To trudne, ale dasz radę.
On chciał Cię ukarać w ten sposób, jest słabym człowiekiem.
Przykre to, co się stało, pamiętaj jednak, że to nie Ty go do tego nakłoniłaś, nie możesz brać odpowiedzialności za jego wszystkie czyny.
W szpitalu powinien otrzymać pomoc psychologiczną.
A Ty się trzymaj, wspieramy Cię myślą.

Dziękuję dziewczyny.
Wiedziałam,czułam,że mogę na Was liczyć.

Worek treningowy na nic,bo ja takiej złości nie czuję,może trochę.

Nie ugnę się.
Wiem,że on jest przegrany. Jest sam,bez kasy (mamy wspólny kredyt na niego,ja pomogę mu go spłacić,ale na obecną chwilę czekam na spory przypływ gotówki.Do tego czasu lipa...)...
...Mam syndrom ofiary wiem...Z pedofilem też tak było przed terapią...
Ciężko,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

No to się gnidzie udało! BRAWO DLA PSYCHOFAGA! Oficjalnie, Aśka, przekazuję Twojemu samobójcy koronę Naczelnego Psychofaga Wątku KKZB. Czegoś równie podłego to nawet mój podlec nie wymyślił. A rooożne rzeczy wymyślał w ramach obsesorskich podchodów.

Ile tabletek zażył?
Kto go znalazł?
Czy wykonał ostatni telefon do przyjaciela?
Czy miewał już incydenty samobójcze wcześniej?

Logiczne pytania i poproszę o logiczne odpowiedzi. Jak będziesz znała odpowiedzi, to sama zadecydujesz: pokazówka czy realna chęć skończenia z żywotem.

I zapamiętaj sobie - NICZEMU NIE JESTEŚ WINNA. TO JEST TYLKO CIĄG DALSZY MANIPULACJI.

Nawet jeśli zrobił, bo zdał sobie sprawę z własnej głupoty, miernoty, nikczemności, to nie powinno to mieć znaczenia dla Twojego odbioru tego, co robił wcześniej i jeden (nawet bardzo dramatyczny) gest (tylko GEST) nie powinien wykreślić wszystkiego, co robił wcześniej. Od jednego pożarcia kilku tabletek mózg i schemat zachowań się nie zmienia. To wymaga pracy a na to go najwyraźniej nie było stać. Stać go było tylko na gest, który ma zmienić coś W TOBIE ale nie W NIM.
Czujesz tę róznicę, Aśka? I to jest właśnie manipulacja - jego korzyść, Twoja strata. MANIPULACJA.

A gdybyś tak zaryzykowała i poszukała jakichś uczuć?
Mogą być takie społecznie mało akceptowane.

Aha, nie szukaj uczuć w rozumie, szukaj ich w sercu.
Na pewno coś przeżywasz.

Taka przytulająca grupa wsparcia w realu jest bezcenna!
Powinny być jakieś zabiegi tego typu, forma masażu dla kobiet po zdradzie.
Mój parę razy mnie szantażował samobójstwem, nigdy nie raczył nawet spróbować, za dużo zachodu, zresztą szybko go sprowadzałam na ziemię utwierdzając, że zachowuje się jak niezrównoważony i nic by tym nie wskórał.
l_ukrecjo, zadbaj o siebie, dobrze by było, gdybyś nie była sama. Czyjaś obecność pomaga, uspokaja. Jesteś teraz w szoku, dużo silnych emocji równocześnie.
Wielokropek ma rację, nazwij je.
Możesz być wściekła, zrozpaczona, zagubiona, co czujesz?
Myślimy o Tobie wszystkie.
Nie chciałabym być z człowiekiem, który gotowy jest się zabić w imię chorej miłości i zostawić mnie z poczuciem winy, z takim brzemieniem. Ty byś za to zapłaciła nieludzką cenę, Ciebie by ukarał.
Czy to jest miłość?
Zdrowiejąc już mnie dramat Romea i Julii nie wzrusza, to nie romantyzm, to  skrajna głupota!
A my jesteśmy mądrzejsze, Ty jesteś bardzo dzielna Asiu! Bardzo! Dobrej nocy kochana, też przytulam!

Wy mnie przytulacie-czuję to.
Wtulę się w moją mała 7 letnią córeczkę,jak pójdę spać.
Są też te dorosłe dzieci-mówią jak Wy. Przyglądają się niepewnie,czy matka coś nie odwali-np.napije się.
Ale nie. Nie zrobię szamba moim dzieciom i sobie też nie.

Wielokropku czuję:
zagubienie...

Dziewczyny Jesteście mi jak siostry,więcej...z siostrą nie mam tak zażyłych stosunków jak z Wami.

Lukrecjo-kochanie....
I ja tulę najmocniej jak mogę (a szlafrok gruby i mięciutki noszę ). Nie martw się, nie zadręczaj, to jego wybór.....ZERO Twojej winy. ZERO.

Miłego dnia życzę wszystkim

l_ukrecjo i ja Cię mocno, mocno przytulam.

I wiem, bo to przeżyłam, że po tabletkach nie jest sie w stanie rozmawiać. Jeśli to była autentyczna próba to nie byłby w stanie rozmawiać z nikim. Po takiej historii jest się dzień na intensywnej terapii a potem w psychiatryku na oddziale zamkniętym i nie jest sie w stanie rozmawiać. Ja nie wiedziałam , że żyję, że jestem matką, żoną.... Kochana wydaje mi się( pewności nie mam), że odegrał teatr i rolę samobójcy.
Drań osiągnął co chciał, myślisz o nim......zagubienie, współczucie jakie by to nie były uczucia to jest w Twoich myślach i wprowadził w nich zamęt.
Trzymam mocno za Ciebie kciuki.

Zapomniałam.
Samotnie pracuję nad krokiem I. "Wreszcie na dnie" - Przyznajemy,że jesteśmy bezsilni wobec naszego uzależnienia i naszych problemów-i,że nie możemy już dać sobie rady z naszym życiem.
Przez ferie nie mam autobusu i pracuje sama. Dziś piszę 10 pracę.

  GRUPIE WSPARCIA DLA KOBIET ADZ
Anonimowi w Dysfunkcyjnych Związkach

Jeżeli Twoje małżeństwo lub Twój związek przeżywa kryzys,
jeżeli doświadczasz dramatu rozstania z jakiejkolwiek przyczyny i czujesz się z tym osamotniona i nic nie warta,
jeżeli od wielu lat po rozstaniu cierpisz z powodu samotności lub doświadczasz jakiegokolwiek innego cierpienia i chcesz innymi kobietami uczyć się, jak to zmienić, jak żyć szczęśliwie swoim WŁASNYM życiem
to zapraszamy Cię na spotkania kobiecej grupy wsparcia.

Spotkania są bezpłatne, grupa jest anonimowa, nie trzeba się zapisywać, można po prostu przyjść.

To forum,te mitingi i lektura-bardzo intensywnie:)

Fajna inicjatywa. Sprawdziłam - dla mnie za daleko. A poza tym mam własną grupę Kobiet ADZ z tego forum. Lepiej nie mogłam trafić. Trochę partyzantka i nic fachowego ale za to ile radochy? Polecam.

Paulo Cohello "ukradł "tę modrość Dalajlamie...
Ale znalazłam też:
Żyj, baw się, czuj się dobrze jakby dzisiaj był Twój ostatni dzień. Pozwól nawet innym, żeby myśleli, ze jesteś głupi. Rób dzisiaj to co chcesz. Nie czekaj na lepszą okazje do  robienia tego, czego chcesz lub bycia tym, kim chcesz. Najlepszy czas jest zawsze Teraz. Nie bój się zmiany. Zmiany na lepsze.
(autor nn)

znów siedzę i ryczę myśląc - kurczę, on jest z nią, a ja z dziećmi... on szczęśliwy z inną, ja mam szczęścia- dzieci. ale nie ma we mnie zgody na takie życie. nie tak chciałam wychowywać dzieci...
kiedy to się zmieni?
chcę się do kogoś przytulić, chcę się wtulić w niego,,,
spokój przyniesie mi chyba tylko to kiedy jego życie przekręci tak jak mnie...

robię krok do przodu a potem dwa do tyłu.
wydaje mi się, że jestem silna, ale za chwilę ogarnia mnie rozpacz i poczucie beznadziei.
mam wrażenie, że nigdy się to nie skończy. mamy małe dzieci, więc jestem skazana na jego obecność.
on ma dwa domy- jeden z panienką, drugi z dziećmi, w którym jestem ja jako opiekunka do jego dzieci. A ja nie mam siły wystawić mu dzieci za próg, chociaż byłoby to dla mnie lepsze.
Czuję się taka słaba...

nigdy nie wiemy z której strony życie nam dokopie... Koniec iluzji o pełnej rodzinie.
Będę silna i nie poddam się.
Walka o siebie, o odbudowanie swojego ja trwa. Chociaż jest okropnie trudna. Uwierzyć na nowo, że się jest kobietą, która może się podobać...
że liczy się coś więcej niż sztuczny biust, wieczna zabawa.
Ile razy słyszałam - "gdzie były te panie, jak ja szukałem żony? Ale wybrałem wtedy jak mogłem najlepiej... "
Ależ ja miałam wyprany mózg.
Nie wiedziałam, że oczy mogą wyprodukować tyle wody...

Klopsiku,bardzo Ci współczuję...ale proszę zajmij się czymś co sprawi Ci choć trochę ulgi i odciągnie Cię od myślenia o nich.
To TY jesteś szczęśliwa-TY jesteś z dziećmi,a to jak dla mnie najwyższa wartość.
Gardz nim...

Nie, nie jesteś twardzielką. Na szczęście.

Jesteś człowiekiem. Przeżywasz.

Jesteś silną osobą.
I mądrą.
Możesz zaprzeczać.
Swoje wiem.

wierzę, że kiedyś przyjdzie to lepiej, że wszystko ma swój cel.
Wiem, że potrzeba czasu.
Odchorowuję każdą jego wizytę pomimo tego, że wychodzę z domu jak on przychodzi.
Wiem, że dla mnie lepiej jak go nie widzę.
On chce kontaktu z dziećmi.
Postanowiłam, że jak przyjdzie ciepło to drzwi mojego domu zamkną się dla niego.
Będzie mógł z dziećmi spędzać czas na dworze. Albo u siebie. Ale nie tu. To za dużo mnie kosztuje. Myślałam, że bam radę, ale tak nie jest.
Dzięki niemu dzieci i tak mają już w życiu pod górę..

Dziękuję dziewczyny!!!!

Ale,ale...Zanim doszłam do tego,gdzie znajduję się obecnie,musiałam dostać tak w dupsko,że dziwię się,że jeszcze żyję. Piszę serio. Teraz nie chodzi mi o tego faceta z którego się leczę. Chodzi o poprzedniego...
Oj jego rodzinka tak bardzo mnie pokochała. A ja tak bardzo potrzebowałam akceptacji,miłości,zapomnienia o chorobie i śmierci męża,że uciekłam w ten związek...Związek który był ziszczeniem moich najskrytszych marzeń. Był plasterkiem na moje zbolałe serce. kiedy płakałam za mężem,tulił w ramionach i mówił kołysząc-płacz,płacz...
Dzieci...był dla nich lepszy od rodzonego-taka opinia sąsiadów,rodziny no i moja...Wyprawy do lasu,sanki zimą,gry,zabawy...
Był pedantem więc mieszkanie lśniło...pamiętam jak siadał na przedpokoju i pastował buty,żeby dzieci miały czyste do szkoły.
O mnie ciągle zabiegał. Zgadywał moje pragnienia...
Był tak diabelsko przystojny...
Byliśmy jak papużki nierozłączki...
Ziściły się moje marzenia o ponadprzeciętnej bliskości,miłości,oddaniu..
Czułam się pożądana,doceniona,mądra...
Miałam ważne sygnały przed:siedział w więzieniu (każdemu może się zdarzyć)
Był prawiczkiem...w wieku 30 lat...z tą urodą...(dla mnie frajda!)
Nigdzie nie pracował (będąc ze mną zaczął)
Dużo pił (ja też piłam,a w pierwszych dwóch latach oboje mało piliśmy)
Miał diagnozę-zaburzenie osobowości (nie miałam pojęcia co to)

Wzięliśmy ślub cywilny.
Dzieci zaczęły mówić do niego tato.
Troszkę się zmienił.
Ja się zmieniłam...teraz ja byłam pedantką...
Zaczęły się kłótnie,zwłaszcza po alkoholu...
Ale nie było źle...

Nic do mnie nie docierało...

Wzięliśmy ślub kościelny...
Szlak.
Zły omen.
Po czterech miesiącach naszłam go z moją dobrą koleżanką...Uderzył mnie,kiedy powiedziałam,że powiem jej mężowi...To było po alkoholu. Skończyło się wezwaniem policji,która przyszła do domu,kiedy dzieci spały. Ja w tym czasie pobiegłam po brata...
Wyobrażacie sobie ich strach???
Uciekłam z dziećmi spać do rodziców.
Zwinęli go.
Na drugi dzień...płacz na kolanach,kwiaty,obietnice...Dzieci zabrał na lody...Mnie traktował jak księżniczkę...
I tak do następnego razu,ani razu...
Na moje urodziny skopał mnie...Dwóch kolegów nie mogło go utrzymać...jednemu z nich złamał nos...Sięgnął po noże,żony kolegów darły się-uciekaj! Uciekłam i sapałam u nich...(dzieci były u jego matki).
Na drugi dzień...znany scenariusz...
Doszło do tego,że moja sąsiadka,kiedy przychodziła na kawę mówiła:o kwiaty,znowu była wojna?
A ja też pijąc...dostając razy krzyczałam-i co damski bokserze! Taki jesteś mądry! Nic nie boli!
Zawsze bił mnie z "precyzją". Nigdy nie miałam lima...za to skóra głowy myślałam,że odkleja się od czaszki...
Miałam nóż na szyi...i pewnie byłoby po mnie,gdyby mój synek w piżamce,przerażony nie wyciągnął drżącej ręki i nie powiedział-tata daj noż...

Nie docierało...

Cały czas miałam nadzieję,że wrócą dawne czasy.
Zaczęłam jeździć z nim do psychiatry.
Lekarz powiedziała,że skoro oboje jesteśmy,wobec tego oboje odpowiemy na pytania z kwestionariusza psychiatrycznego.
U niego potwierdziła zab. osobowości u mnie depresje...

Każda była lepsza ode mnie. Fałdka na brzuch-proszę mi to zlikwidować...A więc codziennie aerobik,odchudzanie...Boże a ja byłam naprawdę szczuplutka!
Dostałam pierdolca. Dbałam o siebie,dom i jego pana-wszystko na 101%.
Dzieci mu zaczęły przeszkadzać coraz bardziej,aż zaczął z nimi walczyć-o mnie,o moją uwagę. Dosłownie sceny zazdrości robił...Ciągłe wojny o nich,podnoszenie rąk na nie i ich strach w oczach...walczyłam z nim...

Nic nie docierało...

Byłam ogłupiała...Czułam się brzydka,gruba,niekochana,niedoceniona,samotna w depresji.
I ciągle wierzyłam...jemu...

I teraz moment kulminacyjny...
Dobra dusza (członek jego rodziny),zapytała mnie,czy wiem,że on jest zarażony wirusem HIV...Bo miała powody nie wierzyć w zapewnienie jego i jego rodziny o tym,że ja wiem...

Cóż pisać?
Jego matactwa,moja wiara...kłamstwa...ma,czy nie ma?
Moje życie legło w gruzach...
Jego słowa...ty masz,ale na dzieci uważałem...Kurwa,ale ja nie uważałam!
Nie miałam złudzeń jadąc z dziećmi drugiego dnia do szpitala na badania...
Dzieci były badane tylko dlatego,że się uparłam...
A ja? Żyłam z nim 5 lat...Brałam tabletki,więc stosunki były "pełne"
Dziewczyny cuda istnieją! NIE MAM!
Taka odporność zdarza się 2:1000-tylko białej rasy...
Testy robiłam 3x i ponowiłam po kilku latach...wynik ujemny.

Dostałam nowe życie. Ale już nie umiałam żyć...

Rozwód z jego winy w ciągu tygodnia.
Unieważnienie ślubu kościelnego.
Założyłam doniesienie o popełnieniu przestępstwa do prokuratora.
Dostał 1,5 roku w zawieszeniu na 3 lata. A mnie sędzia powiedział-niech się pani cieszy,że jest zdrowa...

Zrozumiałam "miłość jego rodziny", to,że był prawiczkiem...I jego diagnozę zob. osobowości,typ borderline...

To co przeżyłam...to istne szaleństwo...a moje dzieci były świadkami mojego obłędu...

Wiele lat trzymałam nasze zdjęcia we wspólnym klaserze. Przecież to była część mojego życia,tłumaczyłam.
Dopiero na terapii zrozumiałam. Syndrom ofiary-spuścizna po pedofilu...

Witaj Grejs
Co tam u Ciebie???

Aśka, nogi się uginają. Ty już doktorat z psychofagii teraz robisz. Czapki z głów.

Grejs, aleś nam zniknęła! Jakieś zmiany? Twój awatarek jak zwykle szczęśliwy, wyzwolony i oddychający pełną piersią.

Wiecie co ja powoli tez zaczynam zauważać jego manipulacje !

Wczoraj jak mnie wyzwał od pustych kobiet w pierwszej chwili poczułam się znowu winna! tak było przez cały nasz związek, kiedy na mnie nakrzyczał, wyzwał, upokorzył-  zawsze czułam, że na to zasłużyłam, tak moja ułomność

ale wracając cd o meritum  - nie odzywałam się do niego, bo po co? widząc, że nic sobie z tego nie robię (choć to stwierdzenie bardzo mnie zabolało) przyszedł do mnie i mówi: oj przestań, ja wyciągam do Ciebie rękę a ty się boczysz. I tu jest własnie ta manipulacja, nie dość, że mnie nie przeprosił, bo w jego rozumowaniu nie zrobił i nie powiedział niczego co mogło by mnie zranić, a po drugie on taki dobry wybacza mi moje zachowanie i wyciąga do mnie rękę!

Gdzie ci ludzie uczą się tych manipulacji?

Ale ja jestem z siebie dumna, że już to chwytam, że widzę kiedy stosuje względem mnie te wstrętne praktyki

Oj, znamy te chwyty. Bo widzisz, powinnaś być wdzięczna, że Cię "po upominał" no i jeszcze pierwszy rękę wyciągnął Teraz powinnaś być wdzięczna, że masz takiego męża A tak na poważnie: oni chyba tej manipulacji się nie uczą, oni się z nią rodzą, bo inaczej nie da się tego wytłumaczyć! I życzę Ci, żebyś "chwytała" już zawsze i działała, kiedy tylko manipulant wkroczy do akcji......W zasadzie to życzę nam tego wszystkim