Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Zabaweczko........też bym przeczytała tego cholernego smsa.....
Lukrecjo-tak jak pisze "nasz wspólny" psycholog Tarantella dałaś sobie "w żyłę" nie spodziewając się nawet tego. Ze mną podejrzewam byłoby tak samo. Jasne, że wcale tego nie pochwalam, ale ileż dałoby mi to znów do myślenia, ile emocji i dzielenia włosa na czworo, mimo wszystko....ehhh. Nawet jak czytałam ten Twój dialog telefoniczny Lukrecjo-to sama się wczułam....

Tarantello-piszesz o nas (i tu i na blogu) z dokładnością, z precyzją maksymalną. Nazywasz wszystko tak dokładnie, że lepiej już się nie da. Ile ja z tego czerpię dla siebie. Dziękuję...

Samoświadomość, macie świętą rację kobietki, świętą rację..........

Mój mąż w zasadzie, gdy nie byliśmy ze sobą przez ponad rok robił dokładnie tak samo. Jak tylko widział, że ja odpuszczam, że już nie mam sił, że przestaję się przed nim płaszczyć to zaraz był pocisk w postaci smsa: ładnie dziś wyglądasz (bo widział mnie jak przyjechał po dziecko), albo zawsze będę Cię kochał albo dlaczego tak musiało się stać.......Dokładnie to pamiętam. Dokładnie też pamiętam, że zaczął włazić z powrotem w moje życie, gdy tylko poczuł, że może ktoś inny zająć jego miejsce......Matko, jakie to żałosne a zarazem perfidne......

Witaj Klopsik.....wiem jak to jest, oj wiem......Ale nie martw się, jutro będzie lepiej (zawsze mam taką cichą nadzieję)

no musi być lepiej. przecież się nie poddamy:)
Walczymy o siebie, szacunek, godność
Po tym co zrobił mój mąż czułam jakby zabrał mi szacunek, godność, chęć do życia...
Ale powoli wyszarpuję mu to z powrotem. Niech karmi się inną duszą.

Bajki opowiadasz.

Aaaa. Tak se poetycko pojechałam

Dziewczyny z takimi umiejętnościami i samokontrolą żadna słabośc i żaden nałog nam niestraszny.
Oglądałam ostatnio o narkomanach, oni są ślepi, Wy nie jesteście.

Tak sobie czytam po czasie, bo znów subskrypcja nawaliła, a ja jakbym nie wiedziała, że to się zdarza wczoraj nie zajrzałam.
W związku, którego już nie ma było nudno. On pił, nic ciekawego nie można było wspólnie z nim robić. Rzecz najbardziej ambitna to wyjście do rodziny i siedzenie w miejscu. Męczył mnie strasznie ten związek. Bałam się to skończyć, nie wiedziałam co będzie z dzieckiem, z kasą. Ale udało się.
Czy dobrze, że teraz nie jestem sama? Zastanawiam się nad tym.
Nieraz znów przychodzi wkurzenie. Bo poprosze o coś, żeby śmieci wynieśc to okoniem staje. Nie zalezy mu na rzeczach materialnych, nie ważne czy jego czy nie. Kapnął tłuszczem na książkę-trudno. Pies wszystkie guziki poobgryzał z pościeli-trudno. A mnie to wkurza, bo nie lubię spać bez poszewki i mieć 5-ciu worków śmieci w domu. A przeziębiłam się troche i to widać w nosie niektórzy mają, ale kiedy on są chorzy...
Ale nudno nie jest.
Chociaż czasem są pretensje i obwinianie mnie o wszystko niby to w żartach. A ja mam taką dziwną na te uwagi odporność, choć czasem mnie wkurzą, ale nie daję poznać. Tym samym się odpłacam, czyli wyimaginowanymi tekstami z kosmosu. Czy to ma sens?
Raz dobrze jest, raz nerwy są. Kiedy wychodzi na wierzch brak edukacji i przystosowania do życia w warunkach domowych. A w tym są braki.
Zawsze natomiast mnie dziwiło, że ludzie, którzy nie mają wiele nie szanują nawet tego niewiele. Ja mam niektóre rzeczy po kilka a nawet kilkanaście lat. Moje dziecko miało sanki, które ja miałam jako niemowle jeszcze i wszystko byłoby w porządku gdyby nie ukradli ich z piwnicy. Nie wiem czy dbanie o te rzeczy to jakieś wpojone wartości czy po prostu to facet.
Ale mam doświadczenia z innym facetem, który bardziej szanował niektóre rzeczy. A ja nie chciałabym, nie chcę i nie pozwolę, żeby moje dziecko odbierało jakieś zaburzone wzorce. Bo one są zaburzone. Pytanie tylko czy tym pieprznąć. Nie dam się już zrobić służącą, skarpetek nie pozbieram i w szafie nie poukładam. Wymagam uprzątnięcia po sobie, a i z tym jest problem. Im bardziej zauważę tym większym okoniem staje. Jak poproszę i wyjdę działa, co ciekawe.
Może czasem warto odpuścić.

Dziewczyny powiedzcie jak to jest. Czy to całe KKZB ma jakiś związek z poczuciem własnej wartości. Bo to jest jakoś powiązane, że dajemy sobie zrobić wszystko kiedy nie czujemy sie pewnie, kiedy wydaje nam się, że jesteśmy gorsze. Ale widzę tutaj tyle kobiet, które sa ustawione w sensie zawodowym, mają ładny ciuch, etc. Tyle tylko, że depresja np. to nie tylko choroba ludzi niżej sytuowanych. Jakie to wszystko pokręcone.

No widzisz. I ja sie o te swoją jedną z potrzeb upominam i i tak nie odstaję, bo przeciez nie ma problemu, już o tym pisałyśmy, egoista. Nie będe sie poniżać, kto inny by dawał i dawał. Bo jedni dają to inni tamto.

Masz rację. Dobrze to ubrałaś w słowa, ja chyba tak opisywac tego co mam w głowie nie potrafię. Oj na pewno.

Ale jak mi facet mówi, że sexu nie potrzebuje bo nie to jest najważniejsze to nie wierzę, że to jest szczera prawda. Albo kłamie (może nawet jest gejem, ale sie nie przyzna, bo na gram szczerości go nie stać), albo jest chory (w sensie nie działa mu jakby trzeba było). A ja mam czekać, prosić? A ja mam dość. Pójdę i sobie wezmę gdzie indziej może. To jest upokarzające.
Zacznę niedługo wierzyć, że nie je tylko żyje energią, która go otacza, skoro nic mu nie potrzeba.
Ja byłabym szczera, powiedziałabm co jest. On twierdzi, że sam nie wie. To jest niby osobiste, ale krzyczeć mi się chce. Krzyczeć. Bo czuję się niechciana i pusta, nieatrakcyjna  jak tak do mnie gada.
Ale wiem, że w innym przypadku nie byłóby z tym problemu.
Kiedyś był inny problem z tymi sprawami, nadmiar był i przychodzenie o 6 rano, budzenie mnie. I to było obrzydliwe po prostu, takie jakby poza mną. Ja śpię, a tam... To paskudne, nie chcę do tego wracać.

A tu... To jest nienormalne.
Dawniej nie chciałam o tym pisać, bo mi głupio było. Bo zawsze jest ryzyko, że to się otrze o niepowołane oczy. Ale mam to gdzieś, mam to w nosie. Nic mnie to nie obchodzi.

Liwio,
wybacz, kubeł zimnej wody, czyli małe sprostowanie.

Poczucia własnej wartości nie masz przez... SIEBIE.
Samodzielnie oddawałaś kawałek po kawałku.
Dobrowolnie.
Nikt Ciebie nie zmuszał.
Mogłaś nie oddawać.
Ale wybrałaś.
TY.

Póki nie weźmiesz, a nie bierzesz, odpowiedzialności za własne decyzje, póty będziesz tkwić w bajorku. Żeby było tragiczniej, nawet gdy nie bierzesz tejże odpowiedzialności i tak jesteś odpowiedzialną. Ot, taki paradoks.

Jeszcze coś wyżej dopisałam!!

Chyba też się potnę, bo większej tępoty od siebie nie widziałam jak żyję, cóż za ciężki kaliber....

Pytasz, więc odpowiadam.

Idź na terapię. Własną.

Udam, że wierzę w Twój brak wiedzy.
Co masz zrobić?
- uwierzyć, że potrafisz stać na własnych nogach
- zaprzestać wieszania się na mężu, czekania na jego powroty, martwienia się o to, w jakim wróci stanie, lamentowania
- zająć się sobą i swoimi sprawami

Przecież to wiedziałaś  p r z e d  zadaniem pytania.
Czemu je zatem zadałaś?

A to ciupasem leci do bloga

[Cholera, znów post pod postem. Mam kłopot z dyscypliną i subordynacją.]

Po pierwsze, nie tnij się, bo Cię znajdę i zwiążę:)
A tak na serio, to moja mądra głowa wie to wszystko, tylko czasem się przegrzewa od nadmiaru nowego oprogramowania, cały system postawiony na nowo w kilka miesięcy- musi się robić małe zwarcie, albo zawieszenie. Ale za takim Windowsem, to teraz może być tylko lepiej. A jaka grupa wsparcia...same psycholożki:)
jak już się zakocham, bo kiedyś się zakocham jak nic, to będę Was męczyć opisami, aż mi powiedzie, czy mam wiać, czy nie wiać:)

Kurcze, mnie ugotował w miesiąc, ale gębę gada odsłaniał krótko i rzadko, a na koniec to taki se autoportret wymalował, że nie zwątpiłam, że on tym padalcem, to od zawsze był.

OK. To ja Ci powiem. Zaprzestać tych polsko-chińskich rozmówek, tych fochów - Twoich i jego, tego memłania tematu, tłumaczenia, zastanawiania się, analizowania jego postępowania, Twojego czekania i jego olewania, ustalania zasad i łamania ich. Spakować się, wyprowadzić (albo jego spakować i wyprowadzić), odciąć sie i zacząć leczyć. Akurat on w tym procesie nie jest potrzebny DO NICZEGO.
Tak sobie gadam ale i tak wiem, co zrobisz ... chyba że mnie zaskoczysz (a głównie samą siebie i jego). I tylko nie mów mi tu, że to wszystko nie jest takie proste, bo na tym wątku słyszałyśmy to już 1159 razy. Czcza wymówka - dzieci, kredyty, rodzina, kościół, wspólny żółwik, chora na serce teściowa, bla, bla, bla.

Ja sama siebie zaskoczyłam 7 marca 2011 roku po powrocie z pracy. Do dziś nie wiem, jak mi się udało wyartykułować te słowa - Musisz sie wyprowadzić.
Opisałam to i wszystko, co sie działo później w poście z 2011-03-07 19:22:21 i kolejnych.
Do dziś całuję sie po rękach codziennie rano i klaszczę piętami w tyłek z dumy.
Polecam ale nie nakłaniam. Bo to była moja ściana i mój wybór.

PSYCHOFAGOWY ALARM, CZYLI KIEDY BRAĆ NOGI ZA PAS:
1.    Bij na alarm, gdy partner robi rzeczy, o których wstyd ci powiedzieć znajomym, rodzicom,
2.    Bij na alarm, gdy mężczyzna twierdzi, że gdy Cie zobaczył gwiazdy zgasły, anioły zstąpiły  nieba, a ziemia się rozstąpiła?
3.    Wiej, gdy partner Cię zdradzi ,
(każdemu wg gustu, ja przyjęłam zasadę, że jak zrobił to raz, z nieznajomą, bardzo żałował, to można wybaczyć. Za 7 lat zdradził mnie po całości, emocjonalnie i z rozwodem, zero skrupułów, więc kto chce, niech wybacza, u mnie koniec, nogi za pas i w las)
4.    Gdy zaczynasz mieć mało energii, chodzisz smutna, nie masz na nic ochoty,
5.    Bij na alarm, gdy w domu jesteś jego królową, a wśród ludzi czujesz się jak powietrze,
6.    Bij na alarm, gdy opowiadasz innym zbyt często, jaki to on jest cudowny, jaka przeszczęśliwa jesteś? pamiętaj, że kobiety w zdrowym nie wpadają w euforię, gdy partner jest dobry, w zdrowym związku jest to normą,
7.    Bij na alarm, gdy wciąż go tłumaczysz, gdy wierzysz, że brak pracy, długi, rozsypane małżeństwa to tylko zbieg okoliczności, w których on był ofiarą, a poprzednie kobiety go nie rozumiały, oszukały, okradały itp.
8.    Oczywistym jest, ale może dodam, dla pewności, że WIEJ, gdy Cię uderzy, znęca się nad Toba psychicznie, gdy boisz się o własne życie!
9.    Bij na alarm, gdy prawd o jego życiu jest kilka- niby wiesz o nim wszystko, a co chwilę wychodzą nowe długi lub inne nieciekawe fakty z przeszłości, pamiętaj, że cię okłamywał z premedytacją,
10.    Zapytaj siebie, czy ten związek rozwija Ciebie? Czy czujesz się spokojna, szczęśliwa, spełniona? A może coraz mniej wierzysz we własną wartość, kobiecość, we własne możliwości??
11.    Wiej, gdy partner jednego dnia Cie kocha, a następnie milczy dzień, dwa, tydzień?
12.     Bij na alarm, gdy partner uwielbia imprezy, alkohol, adrenalinę, kolesi,

O czym zapomniałam??? Dorzucicie coś?

Witam wszystkich, od jakiegoś czasu czytam Wasze forum, historie życia, mądre rady,  czuję się na granicy szaleństwa i bólu. Niestety jestem sama z wszelkimi myślami i tym całym piekłem. Parę lat temu spotykałam się z mężczyzną, którego strasznie pokochałam, taka miłość od pierwszego spotkania. Nie ma co tu się rozpisywać ale czułam się jak w jakimś ciągu narkotykowym, zero kontaktu z rzeczywistością. Jest on człowiekiem innym, jakby to ująć specyficznym, szalonym i o skrajnych emocjach.  W obecnych czasach bedąc dzieckiem napewno znaleźliby na niego jakiś zespół chorobowy, zaburzeniowy społecznie (tak wtedy myślalam o zgrozo). Ale wszystko się skończyło, któregoś dnia napisał smsa i tyle. Przeszłam piekło, trochę głupot z desperacji też było, nieprzespanych nocy,... i ogromnej tęsknoty. Nigdy się nie wyleczyłam, żyłam wspomnieniami, ale też i nikogo nie spotkałam na swojej drodze. Nie było dnia, żebym o nim nie myślała,był też moim przyjacielem. Najgorsze były momenty gdy gdzieś go widziałam, uciekałam żeby tylko się z nim nie spotkać. Przeszłam przez wszystkie etapy o których tu piszecie.
Mineły lata, on podchodzi do mnie i koniec jestem jego cała. Na początku myślałam, że jestem twarda i jak nie będzie mi pasowało, będe źle się czuła ze sobą, odejdę zrezygnuję. No i po pewnym czasie znowu zaczeło się szaleństwo, szarpanie emocjami, a ja tak się bałam, że go stracę, że się naprawdę starałam, robiłam wszystko,dla niego, zapomniałam o sobie i swoim życiu. Bo już wiem co to jest samotność, Pół roku słyszę o wielkiej miłości, wciągnął mnie w to wszystko i przepadłam. Nadmienię, że cały czas chodziłam na paluszkach wokół niego, bez naciskania, tak jak on chciał, robił awantury z zazdrości, wiele dziwnych rzeczy. Ja raczej z tych nieczepialskich, na wszystko się godziłam.
Nagle któregoś dnia w alkoholowym upojeniu (nie nadmieniłam, że jest alkoholikiem) stałam się nikim, usłyszałam wiele przykrych słów. I od tamtej pory jest źle, to już 3 tydzień, nagle z wielkiej miłości zrobiłam się kochanką, bez żadnych praw, tak jak on chce.
Jestem wrakiem przechodzę znowu to samo, czuję się oszukana, ale strasznie go kocham, wiem, że będzie coraz gorzej, znowu zabrał mi godność i szacunek do siebie. Nie mogę patrzeć na siebie. Teoretycznie wszystko wiem, przeczytałam mądre ksiązki, naprawdę przechodziłam pare lat temu wszystkie etapy, zero kontaktu,  czułam na końcu i spokój. Tylko co z tego, jak byłam bardzo samotna, co ja piszę jestem. Nikt nie piszę co dalej, jak się nawet wyleczysz i zostajesz sama. Ja to wiem.
Co do punktów, kiedy brać nogi za pas, może bez pkt. 3,6 to wszystko  przeszłam.

ankinom,
gratuluję!

Kapitalna wiadomość!

Oj ja też dawałam popisy, napewno było to spowodowane tym że chciałam żeby w  końcu go miec tylko dla siebie ale nie ukrywam że ja też to lubię. Przez ostatni rok wydałam majątek na bieliznę itp

Ja mam kolejny spokojny dzień i do tego udany byłam u lekarza na kontroli i diagnoza pozytywna dla mnie, ciesze się bardzo. W związku z kiepskimi warunkami na drodze wybrałam się koleją i wiecie że było miło, nowiutki pociąg taki opływowy ciepło, ladnie naprawdę kolej się zmienia. Całą droge uśmiechałam się pod nosem takie głupostwo a cieszy i jak super oglądało sie widoki za oknem podczas jazdy

Swiat jest piękny

tak, ja sama jeszcze nie wierzę..

tak sobie myślałam o tym czego dokonałam, zdobyłam dobre wykształcenie, obrona na 5, praca w renomowanej firmie, już juto idę na firmową kolację , dbam o dzieci, dom, ze wszystkim sobie radzę -  a jednak jeden grymas na tworzy na pożal boże się mężu podkopuje moja wartość , jak to jest, dlaczego w pracy jestem inną osobą a w domu inną? trudno tak żyć w rozdwojonej osobowości.....

Co się zbiorę jakiegoś posta napisać, to Wielkropek już go napisał

Ankinom, odpadają Ci kolejne wymówki, wiesz o tym? Teraz to już nie możesz pojechać z tekstem "Ale jak ja sobie sama z finansami bez pracy poradzę?"
Gratuluję wytrwałości w poszukiwaniu findamentów samodzielności. Szczerze. To dodaje skrzydeł. Wykorzystaj je.

Skorp, nie słyszałaś, że alkoholikiem/narkomanem/hazardzistą jest się do końca życia, mimo zaleczenia?
I przyszedł diler i wyłożył towar. Po co zadajesz się z dilerami, Skorp, skoro wiesz, kim jesteś?

Ankinom- super, bardzo się cieszę!!!!!!

Skorp - czytaj i wcielaj w życie mądrości Tarantelli i Wielokropka i innych doświadczonych tu babeczek. Ja rozstając się z mężem po jakimś czasie zaczęłam na krótko z kimś się widywać, ale byłam taka świadoma wtedy siebie, pewna swego, że wcale nie zaczęłam popadać w kzb. Mimo, że dobry to był "kandydat" ja nie miałam ochoty już wisieć na kimś, stanowiłam odrębną jednostkę. W więc pewnie Wielokropek ma rację co do Ciebie.........

P.S.
Wielokropku, Tarantello, Faworytko...zaczęłam działać na swoją korzyść

Chyba sobie wszystko wydrukuję o czym piszecie i będę czytać co dzień , nie ważne czy będę miała doła czy nie. Codziennie jak amen w pacierzu.

To jest czadowe.

Mnie się wydaje, że jak Liwia upadnie jeszcze niżej to siłą rzeczy będzie musiała się postawić sama na nogi, bo każda choroba sama się leczy ponoć. POza tym żaden psycholog nie pomoże jeśli sami nie chcemy nic zmienić, nic zrobić.

Wypadałoby mi powiedzieć - a nie mówiłam ? 
Nie jestem zaskoczona, bo wiedziałam, że Ci się uda. Taka ze mnie czarownica.
A auto możesz sobie kupić przecie, żeby z dziećmi jeździć, a on cóż wtedy może...?

Bo zna mnie doskonale i wie co sprawia mi przykrość, czym może wkurzyć mnie do maksimum i wie jakie mam zdanie co do wychodzenia z domu. A jego zachowanie-działa na mnie jak płachta na byka.
Co do auta - hm, on zwyczajnie zabiera auto i jedzie, zabiera się w minutę z fotela i wyjeżdża. A gdybym powiedziała, że auto potrzebuje i tak uznałby, że jego sprawy w danej chwili są ważniejsze i auto tak by zabrał.

I właśnie Hm robię postępy co do "posiadania męża w nosie": od tygodnia śpi w innym pokoju-ani słowem tego nie skomentowałam; nie opowiada się dokąd jedzie-nie pytam, nie dzwonię-wczoraj z trasy napisał smsa, że dłużej gdzieś tam mu zejdzie-po czasie odpisałam ok., nawet posiedziałam wczoraj przed kompem do późna a zazwyczaj to byłam upominana, że tyle czasu tu spędzam (a sam siedzi jeszcze dłużej). Jutro sobota-będzie powtórka z rozrywki z przed tygodnia jak mniemam, ale zakładam pancerz i dreptać od okna do drzwi jak pisała o mnie Tarantella nie będę.

Co do pkt. napisanych przez Faworytkę-u mnie ok. 7 występuje na bank.

Cóż Hm... ja chyba myślę po prostu jak kzb..nie wiem czy dobrze ubiorę to w słowa, ale spróbuję....

On lubi łazić, koledzy, łajzy z psem, pub, piłka itp. Do tego wiele razy dochodziły kłamstwa małe lub większe, kontakty z kobietami-bynajmniej telefoniczne i pewnie spotkania "na kawę" też były. Jak pracował, obowiązków domowych praktycznie nie miał, teraz jak nie pracuje (powiedzmy pracuje na czarno) kiedy ja idę do pracy: czasem gotuje, coś tam posprząta, zrobi zakupy i mam wrażenie, że jeśli to wszystko zrobi, do tego jest miły itp to myśli, że w związku żadne reguły nie obowiązują. Mam wrażenie, że wtedy myśli, że już wszystko mu wolno, bo żona udobruchana i wolna amerykanka.
Nie. Nigdy też nie było tak, że czegoś mu zabraniałam. Pewne rzeczy nie podobały mi się i mówiłam mu o tym. On z kolei odbierał to jako zakazy, nie wiem. Wiele razy były rozmowy dotyczące jego niestabilności w postanowieniach poprawy, chociażby z tym chodzeniem po pubach i nieumiejętności powrotu o rozsądnej godzinie w rozsądnym stanie. Wiele razy prosiłam, aby mówił dokąd idzie, mówił o której wróci i próbował się tego trzymać-a jak nie da rady to chociaż napisać-"będę później". Owszem, zdarzało się, że tak było, ale niestety rzadko. Obecnie nie mam mu za złe, że ma gdzieś wyjść 2-3 razy w tygodniu - tylko szanować "wspólnie" ustalone reguły. No bo jeśli z kimś się jest to chyba należy szanować czyjeś uczucia, nerwy itp?! A moje nerwy są kiepskie, bo nie raz wracał pijaniutki, wymyślał historyjki ,w które nikt by nie uwierzył, gubił różne rzeczy, przychodził nawet pokaleczony (myślę, że się wywrócił nie raz) i z pewnością flirtujący z niejedną kobietą. To wszystko daje mi taki obraz, że nie mogę na niego liczyć, że mówi jedno a robi drugie. Że wlecze się już to tyle czasu i przez 8 lat małżeństwa nieraz chodził z telefonem do wc, że ja po prostu mu nie ufam. Tym jego zachowaniem się nakręcam i tyle. Zawsze myślałam, że bycie z kimś to szacunek, zaufanie, miłość i szczera rozmowa, ale niestety mam w głowie zupełnie inny obraz związku-utkany tym wszystkim co działo się między nami przez ten czas.

A po co się zatruwam rozmyślaniami? Nie wiem. Nie mogę pogodzić się z tym, że tyle lat mu poświęciłam własnego życia, a teraz w zamian mam manipulację, niestabilność emocjonalną i dogadywanie typu "może już ktoś jest (czyt. kobieta), kto akceptuje mnie takiego jakim jestem"

Liwia zrozum,oszukujesz się...
Zostaw go. Będzie tylko gorzej...
Dlaczego nie idziesz na miting???
Ciągłe użalanie się i czekanie,aż on się zmieni nie ma sensu-uwsteczniasz się...

A możesz zdradzić na czym ta praca polega?

A więc jak napisała ładnie hm- zaczynam produkować wizję: ja, ja, ja, ja , ja, dziecko Zaczynam produkcję w głowie i czynach już od poniedziałku. Jasne, że chwilami kuleję i zaczyna się natręctwo myślenia: że on właściwie taki zły nie jest itd. Buduje sobie w głowie obraz mojego życia kiedyś, w czasie małżeństwa i małżeństwa teraz. I najgorsze, że przestaję sobie w ogóle przypominać te dobre chwile z mężem, myślę co tak na prawdę nas połączyło. Być może w ogóle błędem było tak wczesne wiązanie się-praktycznie jako dzieciaki-ja miałam lat coś po 16 a on 17...

Jak już kiedyś pisałam Hm- określiłam zasady już dawno, ale , że zauważył moją niekonsekwencję po powrocie do domu po 1,5 nieobecności-robi w zasadzie co chce i jak chce. I mam wrażenie, że moje rozmowy, prośby-są spełniane, ale "na chwilę", za to ja powinnam dostosować się do tego co "książę" sobie życzy. Oczywiście nie zawsze, ale powinnam. Byście widziały go jak z podniesioną głową chodzi po domu (gdy w nim jest ). Miałam kiedyś siłę wyprowadzić go, mimo, że cholernie cierpiałam. Teraz tej siły jeszcze brakuje, po za tym wciąż mam w głowie jego słowa z wtedy "to twoja wina, bo ty mnie wyrzuciłaś, bo ty mnie spakowałaś, przez ciebie wszystko się rozwaliło". W jakimś czasie po jego powrocie liczyłam, że zbierze swoje litery w kupę i sam pójdzie, ale nie. Może teraz to zrobi widząc moje zachowanie, bo stwierdzi, że ma dosyć, że nie kocha (a w niedzielę były smsy typu-przeprasza Cię ktoś , kto bardzo Cię kocha), że się męczy...
Tylko, że wiem, że potrafi być ok, taki jak powinien, dobry, kochany, ale czemu "na chwilę"?!

Jedno wiem, gdy nie byliśmy przez ten rok-tęskniłam za nim, czasem płakałam, jak odszedł było strasznie, ale miałam spokój...liczyłam sie tylko ja i tylko dziecko.

Jesteśmy do siebie podobne, duchowo-siostry .......

Faworytko..
Mama obdarowała Cię ogromnym cięzarem. Nie wiem za bardzo jak się do tego odnieść.
Chciałaś czy nie miało to wpływ na Ciebie i twoje zycie.
Mnie matka opowiadała o swoich "przyjaciołach", których nie zliczę na wszystkich palcach jakie mam. Ojciec się wyprowadził, ona po jakimś czasie zaczęła szaleć. Nie wiem czego szukała, może dowartościowania. Szkoda tylko, że co tydzień, czasem rzadziej sprowadzała sobie gachów do domu.
A ja, nastolatka zaczęłam się nią brzydzić. Kiedy wysłuchiwałam ekscesów za ścianą, albo w wannie. Do dziś mam obrzydzenie do wanny, nie siedziałam w wannie jakieś 18 lat. Generalnie nie lubie nawet kiedy z nią mam bliższy kontakt. Nie będę tutaj pisac o tym jaka jest bo juz parę reazy to robiłam.
Pamietam, że zawsze miała pretensje do ojca, ale właściwie jej nie rozumialałam i nie rozumiem. Sama od niej uciekłam, miałam może 17 lat. I stąd zapewne mój niudany związek, porażka małżeńska. "Weż ślub, bo trzeba", a ja nie chciałam. Nie chciałam, bo wiedziałam i wiem do dziś, że po ślubie to juz nic dobrego się wydarzyć nie może. Dziecko w drodze, on chlał. Ja w zaawansowanej ciąży nie mogę sie połozyć, bo nawalony pan się uwalił i kontaktu ze światemzero. Więc ściągałam kapę z łóżka, razem z nim i ścieliłam. A on budził się w środku nocy, wystawiał łeb, rozglądał się co jest i gdzie jest. A ja głupia byłam, że tam zostałam, mogłam uciekać w tej ciązy gdzie piperz rośnie. I ten wariat teraz wmawia sobie i wszystkim lub chce wmówic, że to on wychowuje dziecko i on decyduje i koniec kropka i nikomu się nic nie należy. Zasraniec jeden. A ja się nie dam pokurczowi.
Kiedys przeczytał o sobie w moim pamiętniku, że jak sie napije to wygląda jak oskubany kurczak. Bo wygląda jak porypany kiedy jest na bani. Aż trudno opisać. I co ja widziałam w facecie starszym o 13 lat...
A moja matka dalej się zabawiała, nawet do mnie przyprowadzała swoich "przyjaciół". Niektórzy byli nawet w moim wieku. Pamietam jak kiedyś przyszła w sylwestra, malutkie dziecko spało, a ta z chorym frajerem, chwile posiedział, potem połozył się na podłodze. Wyprosiłam ją. Paranoja. A ona bawiła się świetnie i radośnie.
A tato zawsze miał mnie w nosie. Założył sobie, że świetnie sobie radzę i tego się trzymał, nie ważne co się działo.

A w moim popapranym pseudo małżeństwie, bo ani oświadczyn, ani chęci nie było, bo tak wypadało chrzaniło się coraz bardziej. On chlał z koleżką, a jak trzeźwy przyłaził to zeżarł, ponarzekał, że niedobre potem poległ na kanapie, ryj wsadził w telewizor, a ja ani się odezwać, bo jak mówiłam to on nic. Jak miałam coś ważnego musiałam głos podnieśc, ale i to nic nie dawało. A jak mnie wkurzył to mu jechałam po ichniemu i wiecie, wtedy słyszał.
No i tak se zyliśmy. Tyle tylko, że dziecko już było coraz większe i poszłó do przedszkola, bo ja musiałam pracować. I tam byli ludzie. Na wakacje pojechalismy i tam też byli ludzie. A ja towarzyska jestem. Lubię rozmawiać, lubię jak coś się dzieje. W pracy nawiązałam parę fajnych konatktów, a że facetów byłó więcej a ja lepiej się z facetami dogaduje no to na piwo sobie poszliśmy. Tamten się ciął w domu, a ja postawiłam na swoim i poszłam sobie. Ciucha sobie kupiłam, fajnie się czułam. Ale ja szmata przecież wtedy byłam, ja go zdradziłam, on wiedział lepiej. Czemu ja wtedy go nie olałam, tylko prosiłam, przepraszałam i tłumaczyłam, a on nie wierzył i tak. Ale wybaczył, o tak wybaczył. Wybaczył coś czego nie było, co się nie stało. Porypany. No i tak sobie trwało życie dalej. Grzebał mi wszędzie. Coś tam sobie pisałam, pamietam jak pewien tekst zinterpretował pod siebie. A to kretyn, książki żadnej w ręce nie miał, bez pojęcia, bez wyobraźni. Ale jazda była.
Miałam go dość. Wychodziłam do koleżanki. On zostawał z dzieckiem, zaraz było, że gdzie  ja łażę, że dziecko zostawiam. Że porzucam, to tamto. Wytworzył taki niemówiony zakaz, że nigdzie iśc mi wolno nie byłó, bez zezwolenia. Klatka, więzienie.
Nie powiedział tego nigdy wprost, ale ja to czułam. I powiedziałam kiedyś jego znajomym, że przyjadę jak on mi pozwoli. Ale była akcja. Wkurzył się. Ale ja się nie bałam, fizycznie nigdy, dopóki nie zamykał mnie w domu. Wtedy groźby, że zabije wydawały się bardziej prawdopodobne. Ale skończyło się.
Nie pracowałam, znudzona życiem zajrzałam to tu, to tam w necie. Poznałam parę osób, zebrałam siły w sobie i powiedziałam szczerze, że to koniec. I to był pierwszy błąd. On tak kocha, jak ja mogę. On nigdy nic nie miał i dlatego mnie tak traktował. Ja nie mogę nic zrobić, bo jestem jego  żoną. Żoną, ale nie taką, którą się kocha, tylko taką z aktem własności, który wystawili w urzędzie.
Aż mnie ciarki przeszły jak to przeleciałam.
I teraz zostały mi zobowiązania finansowe, bo on nigdy czasu nie miał, ale smród narobic to miał czas. Zawsze mnie poniżał i sprawiał, że czułam się gorsza. Ale kiedy zaczęło mi kotłówac w główie, niemal ja rozrywac pod wpływem tego wszystkiego. Kiedy juz wewnętrznie nie mogłam. Zakończyłam to, wyprowadziłam się do matki. To nie było szczęsliwe, ale wskutek tego potem on się wyniósł. No i teraz trza sprawę zakończyć.

Ale wiecie co. Mimo tego nie czuję się gorsza przez to, że matka zawsze się na mnie wyżywała, ani gorsza przez to, że kurczak, ścierwo marne mi to przez lata wmawiał. Akceptuję siebie. Nie jestem Claudią Shiffer czy nie wiadomo kim, ale nie będę, nie mam na to wpływu. I nawet przy kości jestem, bo stresy zajadam. Ale nie nienawidze siebie. Lubie siebie. A miałam się tego nauczyć mówiąc to sobie do lustra, ale nie musiałam.
I nawet to, że ostatnio usłyszałam od pracodawcy żebym doceniła to, że zostałam przyjęta do grona znajomych, czy czegoś tam, nawet to mnie nie przygnębiło, a chyba miłe być nie powinno. Ja się o kontakt nie prosze, a jak się fajnie z ludzmi rozmawia to trudno tego nie robić. Ale cóź. Czy ja sroce spod ogona wypadłam? A w nosie mam. I wiecie co nawet sobie myślę czasem, że jak nie ta praca to inna, bo jak mam na sympatię zasłużyć sobie to tez jest chore.

Przepraszam za słowotok, ale mnie tak Faworytka wyluzowała, że całą pianę z kąpieli wylałam do tej naszej wspólnej wanny z pomyjami. I przez to ta pierwsza wanna w oonymi olejkami jest juz pusta, choć wole prysznic.