Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Mąż zgubił telefon, torbę treningową chyba też......przepraszał mnie przez smsa z innego numeru.....
Leży chory, gorączka itd, a ja nawet herbaty mu nie zrobiłam, nic kompletnie.........świnia ze mnie.....
Jasne, że jutro będę miała wypomniane jaką jestem żoną........
Ale dość mojego starania.....mam dość.........

Biedaczek, tak i to jaki. Pojechał do lekarza i nadal nic złego nie widzi w tym, że pił w sobotę i nie było go w domu do 3. A ja nie drgnęłam do dziś jeśli chodzi o pomoc. Zapytałam tylko rano jak się czuje i to na tyle. No i nie omieszkałam powiedzieć, że to kara za sobotę.
I masz rację Hm-sam sobie na to przez długi czas zapracowywał. Znów nad tym wszystkim myślałam wczoraj i wiem, że on nigdy się nie zmieni. Zawsze będzie tak samo, raz wzloty, raz upadki kompletne i tak moje życie u jego boku ma wyglądać...czekanie na jego posunięcia. On nie znał i nie zna granic przyzwoitości i tak pozostanie. Na siłę nie zmieni się nikogo...może na krotki czas, ale potem i tak wychodzi prawdziwe oblicze, prawdziwy charakter i tak juz 10 lat.

Nie wiem co będzie Hm...póki co jestem nieugięta. Chwilami trzęsę się jak galareta, ale staram się. Dziś powiedziałam mu co myślę o jego poczynaniach. Że mam już dosyć jego niestabilności i że nie mam zamiaru tak żyć. Ma szukać kogoś innego, kto będzie to wszystko tolerował i brał w tym udział. Bo ja naprawdę się staram, jestem pomocna , kiedy muszę, doradzam, kiedy trzeba jestem oparciem, itd. To się dowiedziałam, że przez ostatni tydzień byłam nieznośna (PMS wiem bo sama ze sobą nie daję czasem rady) i między innymi dlatego wrócił do domu o tej godzinie i jak mu się będzie chciało to może nawet o 5 rano wracać i że zadowolony jest, że się napił i być może jest już ktoś kto go rozumie i mam go nie straszyć, że z nim nie będę. Poza tym rzeczowych argumentów zero. Bo "nie ma sensu się tłumaczyć i tak zawsze wiesz lepiej i wszystko wykorzystujesz przeciwko mnie"   Przed pól godz gdzieś wyjechał, jak zwykle zero komunikatu: jadę tu i tu...

Kurcze, nie rozumiem tego: wie dobrze, że wystarczy jeden sms, czy zwykłe powiedzenie dokąd się idzie czy o której wróci i wszystko między nami gra, ale są takie jego "wejścia", że bez słowa siedzi gdzieś z kolesiami na chlańsku i ma w nosie to co ja czuję itd. Przecież łatwiej się żyje w zgodzie, wie, że wystarczy powiedzieć, a robi inaczej. Jak to działa, co to za mechanizm?

Zaczęły mi się ferie, myślałam, że odpocznę a tu znów "trawienie" tematu...

Alkoholizm, współuzależnienie są tak trudnymi sprawami, że ja nie ośmielam się ich dotykać. Wiem, że życie z osobą pijącą jest trudne, stanie obok- wydaje się nieludzkie, ale czasem "pomaganiem" robimy jeszcze więcej złego. Warto poszukać pomocy w mitingach dla współuzależnionych... Chciałabym napisać więcej, ale nie czuję się kompetentna.

Dziś mnie naszło walentynkowo. Na szczęście tego wieczoru nie będę spędzała sama, a w miłym towarzystwie jednej z forumowiczek. Bo kto nas lepiej zrozumie, niż inna kkzb?
Nie, żebym do tej pory walentynki miała jakieś romantyczne i niezapomniane, właściwie zawsze to, co ja sama zaplanowałam. Jak nie wymyśliłam nic, było zwyczajnie.
Nawet nie pamiętam, co się działo rok temu, nigdy zresztą nie lubiłam tego dnia, ani będąc sama, ani będąc w związku.

Ale w tym nastroju walentynkowym nachodziły mnie różne myśli: "jaki powinien być mój wymarzony mężczyzna?"-zaraz zrobiłam poprawkę w myśleniu, bo przecież nie szukamy już księcia, ideału, a normalnego, porządnego faceta. A ja w sekundę potrafiłam przywieść na myśl dziesiątki jego cech. Takiego, który się pojawi i całe życie się zmieni, i poczuję ULGĘ! Ta ulgę, którą czułam przytulając się do swojego mężczyzny. I co? Nadal marzę by mnie ktoś uratował, a przecież to właśnie jeden z naszych błędnych schematów myślowych!

Więc wybrałam inną myśl: "jaka ja dla niego będę". Znowu źle, bo czemu JA mam być dla NIEGO, pod niego??? znowu on w centrum wszechświata, moich myśli i działań... Przecież nie o mężczyznę w tym wszystkich chodzi, nie o wkradanie się w jego łaski, podlizywanie- znowu błąd kobiety kochającej za bardzo.

I przyszłą trzecia myśl- "jaka mam być nowa ja?". Tak po prostu, jaka będę JA.
Bo jak ja będę silna i mądra, nie wybiorę więcej nędznego faceta, jak ja będę asertywna, nikt mnie nie skrzywdzi, jak ja będę dbała o rozrywkę, narcyz nie będzie mi do niczego potrzebny.
Jak będę CAŁOŚCIĄ, nie będę właziła komuś na głowę, nie będzie mi ciągle przykro, nie będę czuła tego napięcia!

"W relacji należy się zapytać siebie, ile ma się do dania, a nie na odwrót- ile mam do wzięcia...."

I chyba mimo mojego wielkiego serca, rozpaczliwie, histerycznie chcę by ktoś mi coś w końcu dał. Czy ten głód był od zawsze? Czy nieodwzajemnione uczucie, miłość do osoby pustej wewnętrznie sprawiła, że jestem tak spragniona??

Ja niestety nie jestem pewna, co było pierwsze: jajko, czy kura?
Czy On będąc z normalną, nie potrzebowałby takiej przestrzeni i wolności?
A może ja i normalnego bym zagłaskała na śmierć?
A może wcale nie przesadzałam, chciałam tego, co gdzie indziej wydaje się normalne...
A może przy normalnym facecie byłoby wszystko dobrze?

A może te moje pytania to właśnie kochanie za bardzo? To poczucie winy we mnie, mimo że się starałam,a partner złamał wszelkie dozwolone zasady. Ten żal za czymś, czego nigdy naprawdę nie było. Zdrowa kobieta robiłaby swoje, nie zastanawiałaby się, czy się nie myli, a ja muszę wyczytać milion książek o psychofagu i o tym, jak poważne jest jego "schorzenie", żeby rozgrzeszyć siebie z tego, co zrobiłam "za bardzo", "za mało", "za rzadko", "za często"...

I mam już opinie z książek, psycholog mnie utwierdziła w tym, że to słaby człowiek, bez wartości, próbujący na mnie przenieść swoje winy, a ja nadal pytam siebie, jak ta durna i głupia, co mogłam zrobić, by ten palant mnie kochał??

I wiem, że nic! i prawdopodobnie on przy nikim dłużej miejsca nie zagrzeje. A ta zdarta płyta i tak w mojej głowie...

I to jest to cholerne kochanie za bardzo: mąż mnie okłamywał, zdradzał, zabawiał się za wspólną kasę, nie szanował mnie i moich potrzeb, nie chciał ze mną spędzać czasu, drwił ze mnie, wyrzucił mnie z domu, popsuł mi opinię wśród swojej rodziny, żebym nie mogła donieść o zdradzie, patrzył jak chudnę, jak płaczę, a teraz się bawi i ma gdzieś, czy żyję- a ja? a ja się durna pytam, jak mogłam sprawić by taki pusty, krzywdzący mnie z ironicznym uśmiechem na ustach, człowiek mnie kochał?
I niby mam wszystkie klepki, a w uczuciach jestem jakaś opóźniona w rozwoju.

Miało być o czymś innym, a znowu popłynęłam:) z serca poszło, szczerze, choć wstyd mi przed Wami. Ale przecież po to tu jesteśmy, żeby być szczere.
I ja fighterka, ja faworytka, ja ta silna, mam teraz gorsze dni i jestem miłościoholiczką na głodzie.

Takie myśli przychodzą zapewne do większości z nas, gwarantuję Ci.

ja dziś jestem w  bojowym nastroju mam zamiar wyjść gdzieś wieczorem i jak nie będzie z kim (czytaj koleżanka) to sama pójdę a co

Buziaki Walentynkowe:)

A w pracy nad sobą faktycznie chodzi o szukanie i znajdywanie usprawiedliwienia swego postępowania? Śmiem wątpić.

Ja także wątpię ale to tak jak pisze Faworytka jak zdarta płyta w mojej głowie . Czy jest ono mi potrzebne. Czuję, że tak. Może za kilka miesięcy, tygodni przetrawię to i w nosie będę miała wybaczanie sobie. Może nie będzie mi to do niczego potrzebne.
W pierwszych fazach "żałoby" myśli obsesyjnie się pojawiały. Stale przeżuwałam: ja, on i całe swoje życie. Dlaczego tak ja zrobiłam, dlaczego on. Ciągle było dlaczego. Dzisiaj mam to w nosie. Dziś nie nie ma obsesyjnych myśli. Rozważania pojawiają się od czasu do czasu.  Może będę się z tego śmiała jak śmieję się z niego i dawnej JA.
Kilka miesięcy temu nie byłam w stanie działać. Dzisiaj działam i nie ruszają mnie opinie innych. Ratuję siebie i dzieci. Nie robię tego wbrew prawu czy zasadom moralnym. Może to powolne wychodzenie z "żałoby"?
Dzisiaj też pojawiają się marzenia. Marzę o wolności i samodzielności...i działam

Dziękuję Lukrecjo.....
Wiem, że to o czym napisałaś to prawda...
Wiem, że jestem nie dość, że kkzb to jeszcze współuzależnioną, która jak widać nabiera się na to co on mówi i robi, na to, że podjął niby leczenie, ale i tak się napił, mimo, że od soboty znów nie pije (a przez ostatnie 2 lata było picie codzienne). Nie wiem jak mam się do tego odnieść kompletnie. Że to choroba to też wiem. Wiem, że biorąc go za męża, brałam ze wszystkim, z chorobą, ze zdrowiem, w doli i niedoli, ale niestety mam już tyle przejść z nim, że nie daję już rady............

Nie, Liwio, nie oszukuj sama siebie. Żaden sms by nie pomógł. Jak już zadzwoni, to mówi z lekka bełkotliwym głosem, albo jak napisze, to palce w klawiaturę nie do końca precyzyjnie trafiają - pisze też z lekka bełkocząc. A Ty dostajesz furii. Nie ma znaczenia, czy napisze/zadzwoni czy nie. Tobie chodzi o to, że PIJE i już. Przyznaj się. To nie jest kwestia tego, że się niepokoisz o niego. Ciebie zwyczajnie do obłędu doprowadza, że PIJE i nie wiesz, kiedy ani w jakim stanie wróci. Ale to niest lęk o niego tylko złość, że zostały zignorowane Twoje kolejne prośby, że zostałaś olana na rzecz butelki, kumpli (dodaj właściwe). Ta złość, niepewność i niestabilność Cię zabija. Chodzisz jak zwierzę od drzwi do okna i znów do drzwi. Masz wydeptaną ścieżkę w dywanie od tego krążenia, każdy mięsień napięty tak, że następnego dnia dostajesz zakwasów, adrenalina wali Ci po żyłach a serce o mało Ci nie rozerwie żeber.
BO JESTEŚ WSPÓŁUZALEZNIONA. Koniec i kropka. I z tym właśnie musisz walczyć a nie z jego piciem, kumplami, sms-owaniem bądź nie. ON MUSI SOBIE PORADZIĆ SAM, A TY SOBIE SAMA. Może gdzieś w tym procesie sie spotkacie i dopiero wtedy z tego coś autentycznego i normalnego z tego wyniknie. Dopóki sama siebie nie uleczysz - jesteś bez szans.

Faworytko........to zdanie jest piękne "I niby mam wszystkie klepki, a w uczuciach jestem jakaś opóźniona w rozwoju." Każda z nas taka jest w miłości-opóźniona cholernie.

To, że się rozpisałaś....bardzo dobrze, przynajmniej i my kkzb "pożywimy" się tym i pocieszymy, że nie jesteśmy same, a Ty masz ulgę (mam taką nadzieję), że wyrzuciłaś to z siebie.

Ja mam z kolei moment "mam to wszystko gdzieś, nie mam już sił"-to etap dzienny, wieczorny to "czarna rozpacz", bo gdzieś polazł, bo znów nie liczy się ze mną, bo ciekawe dokąd poszedł i jaka to ja jestem do d....y, że tak mnie traktuje, do tego dochodzą boleści brzucha i latanie "na stronę" z nerwów (jakiś detoks normalnie).
Ale żeby sobie pomóc, to przypominam sobie, co on wyczyniał, że tak naprawdę nie ma jakiejś szczególnej poprawy w jego zachowaniu, że tak jak robił przez lata, tak robi dalej. Co prawda w dłuższych odstępach czasowych, ale robi. I wiesz, czytam jego smsy do mnie-które "przechowałam" kiedyś-czytam i nie dowierzam, ale zarazem otwieram sobie oczy, że porażające jest jego zachwianie emocjonalne, ujeżdżanie słabszego-czyli mnie, nieszanowanie itd. I z nikim oprócz mnie tak nie postępuje, z nikim, tylko ze mną. Ja jako z jednej strony osoba, na którą zawsze i wszędzie może liczyć, a z drugiej wróg nr 1-i byle pocisnąć, dogadać, wkurzyć, poniżyć...Jasne , że za chwilę znów sobie usprawiedliwiam-no bo jak jest dobrze, to on kocha, gotuje, pomaga, miłość okazuje....bomba emocjonalna to mało.

Dziś jeszcze to głupie święto, za którym także nigdy nie przepadałam.....prezent dostałam od niego już w zeszłym tygodniu, oczywiście po to, by udreptał sobie usprawiedliwienie za sobotę (tak myślę, że miał to zwyczajnie w planach). A ja, żeby tradycji stało się za dość i jako kkzb- też mu coś kupiłam, ale nie dałam jeszcze i nie wiem czy dam (co będzie mi wypomniane przy najbliższej okazji), bo nawet nie wiem, co powiedzieć, jak dać i właściwie po co???

Jestem pod wrażeniem tejże zgodności (głównie w czasie).

Wiemy też wspólnie, że sama wiedza niczego nie zmienia.
Wiemy też wspólnie, że zmienia jedynie decyzja o pracy nad sobą.
Wiemy też wspólnie, że brak takiej decyzji jest też decyzją.
Wiemy też wspólnie, na czym polega oszukiwanie siebie samej co do podjętych decyzji.

Bo my to takie właśnie dwugłowe istoty jesteśmy - mądra głowa/głupia głowa - rozsądek/emocje.

Równowaga ma być (jak dla mnie na dziś z przewagą rozsądku) a my pozwalamy się tej naszej emocjonalniej głowie panoszyć i robić naszym życiem, co se chce.
Dajmy szanse zdrowej głowie, dziewczyny, bo to nie demokrajca tylko jakiś totalitaryzm jest, dopóki tylko jedna łepetyna zarządza.

Liwio- ulżyło mi, dobrze się przyznać do własnej słabości.
chyba muszę sobie odświeżyć ukochane lekturki, to dodam sobie powera.

Taka byłam dumna z siebie, silna, twarda, bez płaczów, tyle miałam złości w sobie, że dwa miesiące na tym jechałam.
Do tego kupa rozrywek, znajomych, a teraz robi się coraz ciszej..., spokojniej i dogoniła mnie ta pustka...
ten dom- nie mój, choć luksusowy,
Ci ludzie ze mną mieszkający- obcy
i brakuje mi domu, mojego domu, mojego kubka, mojej wanny, MOJEGO ŻYCIA!

I myślałam, że taka mądra jestem, taka podleczona, oczytana, a tu guzik-  dużo już zrobiłam, ludzie, którzy mnie znają od lat nie mogą wyjść z podziwu, że taka twarda jestem, że tak się zmieniłam.
Stałam się silniejsza, bardziej pewna siebie, weselsza, ale tylko ja wiem, że do praktyki zdrowych relacji to mi jeszcze ho ho!

Oj kochana, ten spokój jest bezcenny!
Jak mnie tak najdzie, to zaraz sobie mówię, że mimo wszystko jest dobrze, bo już nie czekam, czy zadzwoni, czy nie; o której wróci, czy będzie mną zainteresowany, a może mnie oleje. Ta ciągła niepewność jest podobna do czekania na alkoholika- nigdy nie wiadomo, co nas spotka w toksycznym związku- dołek, czy górka, czy dziś kocha nad życie, czy jest obojętny.
On pociągał długo za moje sznurki.

A teraz spokój...
Śpię krócej, a jestem wyspana, mam więcej energii, płakałam z 3 razy przez te dwa miesiące. Bardziej bolało, gdy odrzucał mnie i deptał to, co było, każdego dnia.

Teraz nie jest źle, po prostu wracam do normalności, wraca spokój i nuda.
Złość przechodzi, bo go nie widzę i nie mam żadnego kontaktu,
Euforia zmian też mija, bo choć to zapełnia mi czas, daje energie i radość z życia, to z czasem, jakby kolejna zumba... cieszy kapkę mniej.

I wracam do poziomu bez górek i bez dołków i może z tym mi tak byle jak.
Tęsknię za tą kolejką górską??? Czy po prostu za czyjąś bliskością?
A może to minął etap szoku, byłam tak naładowana emocjami, że dopiero teraz widzę "na trzeźwo" i dochodzi do mnie to, co w tym całym stresie i adrenalinie było niewidoczne?
Tak szybko "uciekałam do przodu", że nawet nie zauważyłam, gdzie dobiegłam:)

Liwia,
doskonale wiesz, że oszukujesz sama siebie.

To się nigdy s a m o   nie skończy. Możesz czekać na cud i on się  s a m   nie stanie.

Przyglądam się Tobie uważnie od dawna. Podjęłaś decyzję o trwaniu. Mimo.

Lukrecjo-gratuluję i podziwiam.

Ja się złamałam sama przed sobą, poryczałam sobie w łazience, a ten dupek wrócił na pół godziny do domu i znów pojechał...na trening......Przywiózł kwiatek i nie wiem co myśli.

Tak, terapia. Oszukałam się sama,udając że 1-2 wizyty u psychologa i po bólu. Trzęsę się jak galareta , a ten gnojek ma to gdzieś.

Wielokropku, co jeśli podejmę terapię-zrobię to dla siebie, tak? Ale czy w ogóle jest sens bycia z tym człowiekiem??

Nie dorosnę i nie odpowiem, mając w domu to co mam teraz.......
Ryczę jak wół, a on nic, wkurzony, ma w nosie czy cierpię czy nie.....
Sama takiego kogoś wychowałam....... 

Nie mam szans juz na nic......

Moje Kochane Netkobiety
Wiem że nie udzielam sie na na wątku. Ale proszę Was o pomoc.
Napisałam kiedyś kilka słów o sobie. Otrzymałam książkę Toksyczne słowa od Niekochanej ( Jeszcze raz bardzo dziękuję Ci droga Niekochana).
Trafiłam tu z tego samego powodu co Wy wszystkie. Śledzę Wasze losy na tym wątku. Jestem na 148 stronie.
Tarantelka właśnie otrzymała e-mail od swojego a Zazdrość nie wie co zrobić z kolejną swoją miłością. Czytam też wątek Czy zdradzani są głupi. To czytanie , wasze historie pomogły mi zrozumieć co działo się ze mną i w moim psycho związku.
Dzięki Wam podjęłam 8 ( słownie osiem ) miesięcy temu ostateczną decyzję o zakończeniu tego wyniszczającego i upadlającego mnie " związku". Osiem miesięcy i czternaście dni minęło wczoraj od dnia w którym widzieliśmy się ostatni raz. Póżniej on kilka razy próbował dzwonić , ale ja nie odbierałam. Raz tylko rozmawiałam z nim przez telefon , bo po jego nieprzyjemnym i dwuznacznym SMS-ie myslałam że chodzi o sprawy zawodowe które nas łączyły. Ale okazało się że to był tylko pretekst aby mnie skłonić do odebrania telefonu.  Okazało się że było to coś błachego , nie istotnego - co mógł załatwić każdy inny w firmie.
Do napisania dziś tutaj do Was skłoniło mnie wczorajsze " wydarzenie". Najpierw odtrzmałam SMS-a od niego a za parę minut dzwonił.  SMS- a do tej chwili nie przeczytałam , telefonu nie odebrałam. No i w czym problem- zapytacie ?
Nie, nie zapytacie. Tarantelka dobrze wie w czym problem, myślę że i Wy wszystkie wiecie. Te myśli - napisał, zadzwonił- dlaczego, co się stało, może zrozumiał, może kocha, może się zmienił i bedzie już innym człowiekiem, może żałuje, chce wrócić, przeprosi za wszystkie świństwa które nam zrobił.
Takie myśli mam w głowie.
Proszę pomóżcie, Przeczytać tego SMS-a ? Czy nie czytać - skasować ?
Boję się go otworzyć bo może być w nim wszystko. Boję się że będzie coś wulgarnego lub znów będzie chciał mnie zastraszyć ( bo były takie groźby z jego strony gdy  powiedziałam że chcę zakończyć naszą znajomość). Potrafił być naprawdę nieprzyjemny.
Domyslam się że nie przypadkowo wybrał wczorajszy dzień - tzw. dzień zakochanych. Chciał mi w ten sposób dowalić.
Jeszcze tylko dodam- minęło od rozstania 8 miesięcy. Ale nie było dnia- ba godziny! w której nie mysłała bym o nim. Taka to już głupia KKZB ze mnie. ( Ach dodam jeszcze że cała się trzęsłam  z emocji po tej jego akcji )
Proszę pomóżcie. Zrobię co każecie. SMS jest nie otworzony.

Czyli myślisz, że stał się cud.

Kochana cuda się nie zdarzają

Wiem Zofio
Jest takie fajne powiedzenie - "Wierz w cuda, ale na nie nie licz"
Co myslisz o Chylińskiej- Gorąca prośba.
Wysłać ?
Otworzyć SMS-a ?

Zgadzam się z Wielokropkiem.

... a może sie nudzi i szuka najsłabszego ogniwa w okolicy,
- a może nie do końca mu leży, że zakończyłas z nim relacje i tak bezczelnie milczysz i nie prowokujesz, więc on to zrobi,
- a może chce sie upewnić, że mimo wszystkiego, co zrobił nadal ma nad Tobą władzę i uda mu sie spowodować te lawinę myśli, którą właśnie nam zaprezentowałaś,
- a może dostał jakiego kopniaka od innej (bardziej asertywnej) albo od losu i wie, gdzie szukać (chwilowego) pocieszenia.

Wyliczać dalej?
Włącz mądrą głowę, Zabaweczko. Daj jej szansę przebić sie przez rojenia, nie mające realnych podstaw z perspektywy waszego minionego życia i FAKTÓW.

P.S. Sorry za post pod postem

Wielokropku
Wielkie dzięki.
Wściekła jestem na siebie że we mnie nie rodzą się takie proste podsumowania i wnioski.
Ja za dużo kombinuję.
Tylko że to "zawieszenie" trwa już osiem miesięcy i końca nie widzę. Wcale nie czuję się wyzwolona.
Skasuję tego SMS-a.
Witaj Tarantello. Czytam Twoją wątkową historię jak besceler .

Wytłumacz mi, kobieto, swój sposób myślenia.

Jakim cudem oznaką Twojej słabości jest lęk przed odczytaniem parszywego SMS-a?
Moim zdaniem, ale mogę się mylić, nieotwieranie go jest oznaką mądrości, szanowaniem swego spokoju, decyzją o zakończeniu kontaktów z tym ..... .

Nie złoszczę się.
Poza tym nie uznaję słów "powinnam się", "powinno się", "powinniśmy". One nic dobrego nie znaczą. Wpędzają tylko w poczucie winy, gdy zachowujemy się, czujemy niezgodnie z tymi powinnościami.

Do jednego namawiam.
Do autentyczności. Bolą Cię jego epitety? Ok. Nie bolą. Też ok.
Nie ma nic złego w przeżywaniu różnych uczuć związanych z zachowaniem różnych ludzi względem nas. Dopiero ukrywanie ich może zaniepokoić.

zabaweczko,
przecież Ty decyzję dotycząca przeczytania SMS-a już podjęłaś.

Teraz tylko usiłujesz wymusić, na mnie lub na kimkolwiek innym, akceptację tej decyzji. Akceptacja jest Ci potrzebna, bo dźwiganie odpowiedzialności za swoją własną decyzję, to dla Ciebie zbyt dużo.

Nie przejmę tej odpowiedzialności.

Wielokropku
Wcale nie podjęłam decyzji.
Ale ta dyskusja uświadomiła mi że boję się otworzyć SMS-a od kogoś tam. To chyba jest chore. On-  ten SMS- oczywiście , chocby nie wiem co w nim było nie zmieni już nic. NIC.
Owszem trochę zamętu wprowadził, nie ukrywam.
Więc jak Wielokropku ? Odczytać ?

Wielokropku
Fajna Netbabeczka z Ciebie.
Dobra nie czytam.
Posłuchaj ( jeśli nie znasz) Chylińskiej - gorąca prośba.
Fajna piosenka.
Ale może nie warto dawać mu tej satysfakcji.
Tylko znając go doskonale wiem że miała bym spokój z nim na kilka tygodni. On tak ma. Potrzebuje chorej satysfakcji jak powietrza.

Faworytko kochana, Wielokropku
Słowo dziękuję to za mało, ale bardzo , bardzo dziękuję.
Po poście Faworytki poczułam takiego kopa że złapałam telefon z tym nieszczęsnym SMS-em i nie mogłam uwierzyć że z jego powodu narobiłam takiego zamieszania.
Bać się otworzyć wiadomość od takiej osoby ? A kim on jest do diabła ?
Bogiem, wyrocznią ?
No i przeczytałam. Żyję i mam się bardzo dobrze.
A SMS juz skasowany i nie miał najmniejszych szans na realizację.
Jeszcze raz wielkie dzięki.
Mogę przytoczyć jego treść, ale nie wiem czy byście sobie życzyły i czy to nie jest jednak korespondencją. Nie było żadnych epitetów.

Przeczytałaś i żadnych emocji Zabaweczko?!

Ja mam dziś fazę "jęczenia" sama nad sobą, że on wcale nie jest taki zły, tylko ja mam histerie, no i znów kroki do tyłu....

Sama od siebie cięższego przypadku nie widziałam....Normalna kobieta na co dzień, z wykształceniem, praca, z normalnymi kontaktami międzyludzkimi, szanowana dookoła, nieumiejąca poradzić sobie sama ze sobą......żenujące.

Żadnych emocji Liwio
Popłakałam się ze śmiechu i tyle.
Bierz kobieto byka za rogi.
Dziewczyny tu piszące są naprawdę świetne.
Nie znam Twojej historii Liwio, a może jej nie kojarzę.
Ale zaraz to nadrobię.
Mój też nie był taki zły. Właściwie było cudownie. Tylko nie mogłam zrozumieć skąd mam gulę w gardle przez prawie rok- dokładnie do momentu podjęcia odtatecznej i nie odwołalnej decyzji o zerwaniu. Kilka miesięcy chodziłam do psychatry ( bez leków) i pytałm go co jest nie tak, czemu boli , proszę mnie z tego wyciągnąć.
Ale Liwio , Lukrecjo decyzję i trwanie w niej musimy udzwignąc same. Dziewczyny tu piszące wiedzą o czym piszą. Są lepsze od psychiatry , słuchajcie ich a wyjdziecie z tego NAPEWNO. no i książki- w moim przypadku Psychopaci są wśród nas i Toksyczne słowa.
Przykładów i scenek rodzajowych mogła bym przytoczyć na kolejne tomy. Tylko grubszego kalibru.
Wielokropku ? Chylińskiej nie wysyłać ? Ta piosenka pt." Gorąca prośba "jest mocna. Spróbój znaleść ją na You Tubie. Niestety nie umiem podsyłac Linków.
Pozdrawiam.

No i zostałam nadinterpretowana.
Zabaweczko, przecież od początku wiedziałaś, że sms odczytasz, potrzebowałaś tylko rozgrzeszenia- naszego rozgrzeszenia. I choć go nie dostałaś, bo naprawdę nie wiem, jakim cudem wyczytałaś z mojego posta, że radzę Ci przeczytać sms'a, zrobiłaś to, co my- te bardziej zaprawione w boju, od początku widziałyśmy My same takie akrobacje, jak Ty dzisiaj wyczyniałyśmy i wyczyniamy.
Prawda jest jednak taka, że ten sms poruszył Cię dogłębnie, że wcale to nie jest sprawa zamknięta, te emocje, które temu towarzyszyły postawiły sprawę jasno. I słowa wielokropka i ta piosenka.

Przeżyłaś rozstanie, mężczyzna okazał się dla Ciebie nieodpowiednim, więc co chcesz osiągnąć piosenką??? Na co wciąż czekasz Zabaweczko, na dogrywkę? i dlaczego tak bardzo starasz się czytać z naszych postów nie to, co zostało napisane. Wielokropek jasno napisał, że Ty już decyzję podjęłaś, ja widziałam dokładnie to samo. Dlaczego tego nie skasowałaś skoro już Cię nie interesuje ten związek i jak sama piszesz, "NIC tego nie zmieni"?
Zmienił, narobił Ci szumu w głowie, taki jeden malutki smsik.

Nie odbierz tego Zabaweczko, jako krytyki, podobne rzeczy robiłyśmy i robimy, ale sama nad sobą się zastanów, bo kochana, tu o Ciebie chodzi. A to, cz my Ci napiszemy czytaj, nie czytaj- nie ma większego znaczenia. Od samoświadomości wszystko się zaczyna.

Dlaczego więc tak bardzo chciałaś go odczytać? Odpowiedz sobie, nie mi.
Ja sobie też takie niewygodne pytania muszę stawiać w tej drodze ku lepszemu.