Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

http://img215.imageshack.us/img215/3192/39406231336378204817118.jpg

She_222,
Witamy Cię, rozgość się u nas, o ile chcesz nad sobą pracować, szukać odpowiedzi i dużo czytać - jest co:)
Napisz mi maila, odeślę Ci książkę, która wszystko wyjaśni.

Szkoda Twojego czasu dla kogoś, kto Cię po prostu zwodził. Gdyby mu zależało na Tobie, nie wyjechałby bez Ciebie, a wracając na wszelkie możliwe sposoby próbowałby się z Tobą spotkać.

Pewnie wolałabyś usłyszeć, że on zrozumie, że ta druga to nie Ty, pożałuje i wróci, ale niestety, prawda jest inna. To ma z Tobą niewiele wspólnego, ten człowiek po prostu nie był dla Ciebie. I teraz, gdy to wiesz, możesz przestać czekać... na nic. Bo tyle Ci dawał z tego co piszesz.

Ale jeżeli kochasz kogoś, kto Cię zwodzi, kochasz, chociaż dajesz, a nic w zamian nie dostajesz- to możesz być kkzb.

A na początek proponuję fajną książkę, która Ci pomoże i zajmie myśli. Napisz- prześlę Ci.

I trzymaj się, to boli z czasem coraz mniej, a uwierz mi, facetów na ziemi jest więcej, niż Ci się teraz wydaje:)

She_222 bo faceci to tchórze i nie mówia takich rzeczy w twarz przeczytaj książkę "nie zależy mu na Tobie" tam autor ciągle to powtarza, niestety.

Rozumiem Cie doskonale, czuję się podobnie. Przytulam Cię

Wstepnie witam wszystkich najserdeczniej i cieplusińsko w te mrożne ,ponure dni jakie nas zastały z jeszcze wiekszym bagazem emocjonalnym:(.Otóz przypominam sie ze starego tematu http://www.netkobiety.pl/t23321.html.Mam duze zaległosci  w bieżącym temacie i musze sobie na spokojnie wszystko przeczytac,uzupełnic .Moja wizyta to dalszy ciąg nieskutecznej walki pomiedzy mną a ex .Od momentu kiedy uzewnetrzniałam sie na wskazanym prze zemnie  poście zmieniło sie tylko na gorsze.Postanowiłam wiec i dojrzałam ponadto do kwestii (w zgodzie ze swoim sumieniem) iz  jestem tzw"kobieta kochajaca za bardzo".Nie przypadkowo czytałam nawet wczoraj licznie wspomniana publikacje Forward Susan -"toksyczne namietnosci".Wpadła mi jak widac nie przypadkowo w rece .To co mnie najbardziej ujeło znaczacego to rażąca prawda która uwzględniła sie w moim chorym zwiazku .Doszłam do rozdziału o tzw "związku wspołobsesyjnym".Teroretyzujac wynika ,ze ja -OBSESOR -on -OBIEKT.Prztocze:"Obsesor(ja)w jednej chwili chce związku ,za chwile go nie chce.Miotanie sie miedzy miłoscia a niezdecydowaniem,prowokujac do jeszcze wiekszej zaborczosci .Schemat powtarzajacych sie zerwań i powrotów jest dla wspołobsesorów czyms zwyczajnym.Ten rodzaj zwiazku musi byc burzliwy,wyczerpujacy i w efekcie osłabiajacy".Szokujące jest to ile prawdy zawiera sie w tym co do tej pory mna rządziło,ograniczało i jak obsesyjnie podświadomie dązyłam za wszelkacene do ratowania tego"zwiazku".Nie znajduje jednak na chwile obecna zadnej alternatywy i mozliwego ujscia dla moich emocjii;ładunku rozgoryczenia ,bezsilnosci totalnej niemocy i przyjecia rzeczywistych faktów.Chciałam jednak na poczac co u mnie ,zilustrowac co sie działo dotychczas moze bedzie to forma jakiejs"psychoterpaii".W kazdym razie wiem ,ze powinnam nawet z własnej potrzeby i zeby podzielic sie tym smutkiem ,wylac to do cholery z siebie znalezc ujscie na ten stan psychiczny.No wiec od momentu jak zakonczyłam i wierzyłam ze dam rade "ujarzmic" ze tak to okresle swoj temperament,wyciszyc emocje wygram ten batalion ktory trwał miedzy mna a moim facetem.Czułam ze jego zagrywki(telefony od nieznajomych pan ,intrygii,tajemnice) budowały miedzy nami mur emocjonalny a moje prawa zostały naruszone .Odeszłam wierzac w to i robiac mały hałas za soba aby odzyskac ta swoja autonomiie ,która utraciłam .Pojawiły sie znaczace oznaki zainteresownia mna jak to głownie bywa w imie zasdy"olewany zawsze docenii".Tak tez nie dawałam sie zwodzic wkoncu uległam.Była idylla niestety nie na długo.Pech ze wiecznie dzwonił Jego telefon w mojej obecnosci tuz w zasiegu mojego wzroku -wciaz ta sama kobieta.Wybuchnełam! Zrobiłam iscie dramatyczna scene wymieszana z bólem ,rozczarowaniem do nienawiscii.Wrzało totalnie.Zbojkotujecie mnie bardzo załuje odpisałam do tej "Persony nazywajacej sie pieszczotliwie" czy aby jest doinformowana co do kwestii ze jest zajetym facetem a pozna pora znaczaco nie odpowiada na sms (2 w nocy) kiedy jest sie w rzekomym "zwiazku".Nie pamietam cos w ten deseń.Odpowiedz--hm..."coz moze to on pisze do mnie ".Ok odpusciłam.Obiecał ,ze cytuje"skonczy z tym" miałam zaległy wyjazd do UK wszystko jedno mi było odejsc i zostawic to za soba. .Obnosiłam sie z tym wyjazdem ale odpuszczałam z terminem bo mnie bardzo przyskrzynił ,zebysmy popracowali nad relacja.Ok-nastepna moja skrucha i kolejne miesiace.jak na ironie sam desperacko szukał wywodów i obiektu mojego zainteresowania ,ze to ja cos ukrywam.Z czystym sumieniem dałam mu mojego fona do pełnej dyspozycyjnosci.Wkraczał do mojego domu jak niezapowiedziany intruzz ze o to dzis ma ochote sie pobawic(weekendnp) a mi nie wolno spedzac czasu niezaleznie samej .Cytuje nastepna prowkokacje w moja strone:grzeczne kobiety melduja kiedy wychodza a nie bez porozumienia same a Ty jak mozesz".Oczywiscie bagatelizowałam to bo szukałam ujscia dla moich nadszarpnietych nerwowo i zawsze robiłam co chciałam ,wiec wychodziałam ze znajomymi na spotkania bez jego zgody.Hm..jak to smiesznie brzmi zgody!.jakbym nie miała wlasnej tożsamosci i była narzedziem w jego rekach ,pacynka do zabawy.na szczescie nie do tego stopnia.No wiec kolejne zrywy namietnosci ,budowania planow ,rozmow o załozeniu rodziny ,wyznan od co wiem juz ze to był banał.Nie mineło trcohe czasu wciaz telefony w czasie spaceru z nim od tajemniczej kobiety.Na jego pech z przezornosci i ciekawosci ,ktora mnie dobiła wiem kim jest owa pani.Pracuje w firmie deweloperskiej pomaga mu w sprzedazy 2 domkow niby...W zarysie to kobieta biznesu około 44 lat .Zeby dodac wiecej pieprzyku do tej historii inne sms do swojej ex ktora tez nadaje bieznesowo w tej kategorii .Czułe sms,obiecywanki.Sms od pani X-(dla czego mi to robisz ,bawisz sie mna a ja tak cierpie".Na 100 wie ,ze jestesmy razem nic ja nie uleczyło to z braku poszanowania prywatnosci wpiep....sie w czyjes zycie.Nie wiem co jej naobiecywał,dramat maja stałe łacze .Po wielu naciskach przyznał sie kolejny cytat pogrązajacy go"to moje znajome ,kolezanki one mi pomagają sprawy biznesowe.Nie bede ci o tym mowił ,nie jestesmy małzenstwem i nie skoncze z tym!".Szok!Ale spoko ja znałam finał ale nie spodziewałam sie z jego ust takiej perfidii.Powiedział o tym bez ogródek.Wczoraj go widziałam pojechałam do niego po swoje rzeczy .Oznajmił ze wyjezdza do norewgii na troche dorobic i otwiera firme deweloperska.Ahhh co za zbieg okolicznoci kr.....Nie ma mnie w jego zyciu od co za skromna kobieta miałam do zaoferowania jedynie parszywa prace z dyplomem a tu Panie deweloperki.Zaczełam snuc w wyobrazenia --wszystko jest mozliwe ze to sex dla pieniedzy do załatwienia spraw gruntowych ,wtykow do sprzedazy nieruchomosci .Do tego sie posuwa......Nie walczył o mnie przez chwile moze wkurzył sie ,ze jatrzyłam i nie zostawiłam tego tylko brnełam do wykopaliska prawdy wyciagajac prawde  .Wyłaczyłam telefon jestem zdruzgotana .Nie moge tego ogarnac ,nie znałam człowieka ,jego intencjii.Wybrał je.ja sie zgnoiłam na sama niekorzysc walczac o jego wzgledy jak furiat pchany impulsem .Nie mam pojecia co zrobic kocham go ale nie moge sie pogodzic z takim stylem zycia,jego zycia w które musze sie wkomponowa:(((((.Przepraszam za błedy orti interp.ale przelałam to   jak błyskawica.

Tyle podobnych historii, tyle cierpienia, tyle łez i po co to wszystko eh.... Tak sobie myślę, że faceci (kobiety pewnie też) którzy nie chcą powiedzieć że to koniec robią to z wyrachowania , gdyby On powiedział że koniec to przyjełabym to do wiadomości i zrozumiała ale to byłby faktycznie koniec a tak za 2 miesiące odezwie się jakby nigdy nic i powie "co słychać", no przecież nic nie skończyliśmy furtka nie została zamknięta. Oczywiście może się przeliczyc ale spróbować można.

I tu kłania sie nasze leczenie poprostu trzeba powiedzeć ZA PÓŹNO

Alfi czyli myślisz, że za tym stoją biznesowe usługi "prostytucjonarne".

Musisz zachować godność, bo on Cię z niej obedrze niczym patroszoną rybkę. Paproch, podoba mi się. Wyłącz się na kontakt z nim, olej go. Wszystkie dziewczyny musicie nie reagować na ich zagrywki. Same o sobie decydujecie, koniec kropka.
Bo to nie tak ma być, że każda decyzja dotycząca Was to jego decyzja, albo jego wpływ. Nie, nie, nie.

Paprochy na sosnę!!!

Niech sobie wypisują smsy, żałują i skiałczą pod oknem.
Kobieta musi mieć własne zdanie i nieraz twardo je wypowiadać. Nie może wiecznie się podporządkowywać.
Alfi czy takie życie Ci pasuje? Dlaczego nie wrzucisz teraz, póki czas swojego egoizmu i nie postąpisz jak ci wygodnie. Zrób to!!!

Nie przejmuj się.
Ja tam nie wierze w żadne swatania i poznawania. Mowy nie ma żeby coś z tego wyszło. A jak ty uważasz? Nie traktuj tego jako jakiś znak. Ja bym to odebrała tak, że na szczęście ma kogoś i mam spokój.
Powoli, staniesz na nogi. Jak szukać będziesz nie znajdziesz. A jak Ci do głowy nie przyjdzie, ani się obejrzysz a tu się przyjaciel znajdzie. Czasem trzeba postawić na spontaniczność. Zakładanie sobie czasem pewnych rzeczy tylko nas męczy i w pewien sposób więzi. A jakby tak trochę wrzucić na luz, nie przejmować się. Będzie co ma być.

Dziewczyny, wiem o Tym od lat i chyba pora żebym zeszła z ringu. Nie przeczytałam całego forum, ale obiecuję wzbogacić się Waszymi doświadczeniami.

Mam tylko pytanie: są wśród was dzieciate z takimi jak oni? jak Wy sobie z tym radzicie? oni robią TO SAMO dzieciom, przynajmniej mój...

(edit. doczytałam że wiele z Was ma dzieci, ciekawa jestem jak radzicie sobie z tym, bo to jest coś co łączy nas z nimi na zawsze i sprawia, że mogą "panoszyć się i pociągać za sznurki" nadal. To raz. Dwa - przenoszą na dzieci swoje metody, manipulują, szantażują emocjonalnie, uzależniają, sprawiają, że one czują się odpowiedzialne za ich szczęście/nieszczęście, że to one mają zobowiązania i powinność wobec nich, że ze strachu robią różne rzeczy wbrew sobie i są zagubione coraz bardziej...)

Prosiłabym również te, które posiadają pdf'y z literaturą obowiązkową, o kontakt. Na początek potrzebowałabym wszystkiego co dotyczy "samoobrony" przed manipulacją, kłamstwem. I tego co obnaży jego sztuczki. Boże, żebym tylko nie dała się prowokacjom!!!

Maji dziękuję za bloga "moje dwie głowy".

Pozdrawiam.

Czytam Was kochane i dochodzę do wniosków :
UCZCIWOŚĆ - każda z nas jest do bólu uczciwa. My takie jesteśmy i żądamy tego od partnerów( wierzymy im do bólu). Uczciwość ponad wszystko to moje motto na życie. Uczciwości żądam nie tylko od partnera ale też od przyjaciółek i znajomych - tych bliskich. Całe życie brzydziłam się jakąkolwiek nieuczciwością. Mój partner wiedząc o tej mojej uczciwości wiele mówił jak sam ceni uczciwość. Mówił o niej wiele. Ja uczciwa więc i on także. Dawałam mu się na to nabierać  20 kilka lat.
PRAWDOMÓWNOŚĆ - ona wiąże się z uczciwością. Jest uczciwość więc i jest prawdomówność. Szanuję i cenię ludzi prawdomównych. Ja jestem szczera więc i mój partner taki jest. Z innym nie byłabym. Od początku byłam przez męża oszukiwana ale dawałam wiarę w jego słowa. Bo jak nie dawać wiary komuś kto wie jakie ma dla mnie ogromne znaczenie uczciwość, prawość i prawdomówność. W tej kwestii również byłam oszukiwana przez długie, długie lata.
EMPATIA - mamy jej całe pokłady. Potrafimy rozumieć co czują inni, oszukani, zdradzeni, okłamani.
Wszystkie te cechy obserwuję u siebie ale i u Was. Może dla innych to naiwność ?
My te szczere i uczciwe i współczujące tak traktujemy nasze związki i partnerów. My takie jesteśmy i myślałyśmy, że nasze połówki również... nie nie myślałyśmy, byłyśmy pewne.

O tak mój facet ciągle mówi że szuka partnerki wiernej i godnej zaufania wyznaje wartości: honor szczerośc itp tylko chyba w gadce bo napewno nie w postepowaniu. Masz rację, wiele osób powie że to naiwność.

Gdzie się podziała moja asertywność NIE WIEM ! Nie było jej - zniknęła. Im więcej cierpiałam i miałam powodów do tego cierpienia tym więcej było we mnie empatii. Potrafiły mnie mocno poruszać nieszczęścia innych. Potrafiłam nawet mocno angażować się w niesienie pomocy pokrzywdzonym, nieszczęśliwym. Organizowałam  np. zbiórki używanych rzeczy i dostarczałam je w bardzo ubogie tereny. Ubolewałam i przeżywałam niepowodzenia innych.
Toksyczny związek ? Ja tak swojego związku dłuuuuugo nie postrzegałam. Najpierw kłopoty finansowe, w które wprowadził rodzinę, pojmowałam jako "coś  mu nie wyszło" i dumna z siebie byłam, że potrafię z nim pozostać. Wiele kobiet uciekłaby w takiej sytuacji na drugi koniec świata ale nie ja! Ja z dumą pozostałam przy mężu.
Zdrady wybaczałam. Ja ta uczciwa i on też ....no raz zszedł na złą drogę pokusy. Zbłądził ale się poprawi i znowu uczciwy będzie. Tak wiem, sama sie teraz z tego śmieję.
Uczciwość wobec siebie ????? Masz rację nie było jej i nie wiem dlaczego. Nie umiem sobie powiedzieć dlaczego nie potrafiłam być szczera wobec siebie. Dawałam wiarę słowom nie czynom. POMROCZNOŚĆ JAKAŚ
Jak czytam historię innych kobiet, które piszą, ze nie pokazuje sie tygodniami ale jak sie spotkają to zapewnia szczerze o swoim silnym , szczerym i prawdziwym uczuciu. Zapewnia i znowu znika na dnie, tygodnie a ona czeka, wiernie czeka. Też pytam gdzie twój rozum kobieto, dlaczego nie widzisz, że facet sie tobą bawi. Pytam, na co czekasz ? a na co ja czekałam ? Nie wiem Mussuko nie umiem Ci odpowiedzieć na te pytania. Jestem wydawać by sie mogło mocno stąpającą po ziemi kobietą a w relacjach z mężem totalna idiotka. Dziś zupełnie to wszystko inaczej postrzegam. Jestem od czasu do czasu w kontakcie telefonicznym z mężem. To ja do niego dzwonię. Nie lubię tych rozmów. Traktuję go w tej chwili jak " małosprawnego". Na to sobie zapracował. Nie przezywam tych rozmów, raczej mnie bawią, rozśmieszają. Teraz ja gram. Po co i dlaczego wyjaśnię za kilkanaście dni.
Tak, dzisiaj potrafię być uczciwa przede wszystkim wobec siebie. Owszem nadal mam sporo empatii ale pracuję nad tym. Uczę się, że najważniejsza jestem ja, ja bez empatii ale ze zdrowym podejściem do życia.

Też zostałam zraniona i już dwa miesiące walczę ze wspomnieniami.
Oto moja smutna historia

Dwa lata temu w moim życiu pojawił się facet z bagażem życiowym (dwójka dzieci i 10 lat po ślubie). Ponieważ kiedyś znaliśmy się na stopie koleżeństwa to własnie mnie jako pierwszej opowiedział swoją smutną historię. Żona zdradzała Go z najlepszym przyjacielem, później on chciał jej wybaczyć, lecz ona nie umiała jednoznacznie się opowiedzieć którego z nich kocha! Na naszym kilkugodzinnym spotkaniu powiedział mi,że to koniec ich małżeństwa i on chce zacząć wszystko od nowa tj.zmienia pracę i przenosi się do mojego miasta (czynnikiem który o tym zadecydował, było to,że  niedaleko mieszkali Jego rodzice). Zaczęliśmy do siebie pisać, dzwonić, ale ja długo broniłam się przed tym uczuciem i traktowałam Go jak dobrego kolegę. Po miesiącu znajomości On wyznał mi miłość, lecz ja powiedziałam,że najpierw musi się sam uporać ze swoimi sprawami (rozwód, ustalenie widzeń z dziećmi). Nadmienię tylko,że ja go do niczego nie zmuszałam i nawet odbyliśmy niezliczoną ilość rozmów w kwestii, czy on aby na pewno mentalnie uwolnił się od byłej żony.Na wszystkie moje wątpliwości odpowiadał, że kocha mnie i tylko ze mną chce być. W maju złożył papiery rozwodowe, a w styczniu 2011 uzyskał rozwód. Gdy jeździł do dzieci z byłą żoną praktycznie nie rozmawiał, a ich kontakt tel. tyczył się tylko kwestii wychowawczych. Spotykaliśmy się długo w ukryciu tzn. Jego rodzina i znajomi wiedzieli o Nas natomiast moi nie. Sytuacja zmieniła się w czerwcu, wtedy ja powiedziałam,że się spotykamy moim rodzicom,a oni przyjęli to nad wyraz dobrze.W sierpniu zmarł mój tata, i chwilę po tych dramatycznych dla mnie wydarzeniach on się do mnie wprowadził.Wiele razy tłumaczyłam mu,że teraz będzie nam trudniej,bo muszę więcej uwagi poświęcać mamie(jestem jedynaczką) lecz on zapewniał mnie,że kocha mnie i będzie się mną opiekował. W wakacje były rozmowy o zaręczynach, on nalegał na dziecko.Pod koniec listopada dowiedział się,że była żona nadal spotyka się z facetem przez którego się rozstali, wiem, bo powiedział mi o tym szczerze.Pytałam jak się z tym czuje, a on odpowiedział mi,ze każde z nic może robić co chce. W grudniu podczas rozmowy telefonicznej powiedział,że nie chce by go dzieci nienawidziły,że to tylko jego wina i że mam go nie szukać (rano mówił do mnie Żono tylko Ciebie kocham).Później miesiąc nie odzywał się do nikogo (nawet do rodziny). Można by myśleć( i długo ja tak myślałam),że byłam tylko zabawką, plastrem na rany ( ja 28 lat- On 36) lecz parę dni temu zadzwoniła do mnie Jego mama i powiedziała mi,że on się poświęcił,że nadal mnie kocha ( i dlatego boi się z mną porozmawiać w cztery oczy), bo boi się,że jak mnie zobaczy to jego uczucie wróci...Boli mnie to,że zerwał ze mną przez telefon i zostawił w naprawdę trudnym dla mnie momencie. Boję się tylko,że już nigdy nie zaufam żadnemu facetowi. Nadal analizuję jak on mógł zaufać ponownie swojej byłej żonie.Faceci są jednak bardziej skomplikowani niż kobiety...

Witajcie,drogie Panie:)
To nie jest mój debiut.
Byłam tu u Was wcześniej...Ale niestety dałam się znowu zmanipulować.Znowu te obietnice,deklaracje-bez pokrycia. Ktoś tu na forum nazwał mnie kobietą wybaczającą wszystko,bez szacunku do siebie.Teraz wiem,ze miał ten ktoś rację...
Wrócił,ale ja już nie potrafiłam.Za dużo było kłamstw.Spalałam się.Miałam obsesję.Kontrolowałam i mówiłam co ma robić.Straszyłam i błagałam na przemian-proszę nie krzywdź mnie już więcej!
W końcu może przestałam być naiwna...

Jestem na etapie,hm...spokoju? Nie wiem.Nie płaczę.Analizuję całe moje życie.Nie obwiniam tych emocjonalnych kalek,które sama do siebie przyciągałam,próbując ich naprawić. Sama jestem emocjonalną kaleką.
Mnie nie było nigdy.
Nawet siebie nie znam.
Nie wiem jak siebie traktować.
Co znaczy zająć się sobą,ani czym zapchać cholerną pustkę wewnętrzną.
Nie spotykam się z nim.Nie pisze,nie dzwonię.
Nie ufam sobie i nie wiem co też bym zrobiła spotykając go...

l-ukrecjo

Ciesz się, właśnie zaliczyłaś swoje dno, koniec oszukiwania siebie, wykrętów, walki, złudnych nadziei.
Wiele osób tu wchodzi, ponarzeka na partnerów, a potem leci za nimi ...... na łeb na szyję! i dopiero, gdy dostają kopa kolejny raz, wracają.
Ale wracają inne, z motywacją, by rzeczywiście pracować nad sobą. Mają już odwagę spojrzeć prawdzie w oczy.
W Tobie to widzę. Zapytałaś o siebie, nie o niego. Zrozumiałaś podstawę. przemiany, pracy. Bez tego niektóre z nas kręcą się, jak piesek za własnym ogonkiem- dużo hałasu, a ciągle w miejscu.

Sama jestem emocjonalną kaleką.- za to zdanie dostajesz ode mnie 5 z + na starcie i cieszę się, że pojawiłaś się na forum, mam nadzieję, że wytrwasz i będziemy mogły sobie wzajemnie pomóc.

Anulkaa ale co on właściwie zrobił? Wrócił do rodziny czy jak? Bo nie za bardzo rozumiem gdzie nagle się podział. Do dzieci pewnie bardziej. Zdradzony, zagubiony facet jakich nie ma?

Z tego spotkania z nią wyszła jeszcze jedna ważna, nawet ważniejsza myśl, bo była dla mnie odkryciem.
Nowym lądem kkzb.

W maju ubiegłego roku byłam z moim narcyzem na wycieczce w Egipcie. To były chyba najpiękniejsze chwile naszego związku. taka wyżyna, która wydawała się być stała. Krótko mówiąc: wyglądało to jak miesiąc miodowy. On chodzący za mną krok w krok, wpatrzony we mnie, jak w obrazek, ja beztroska, śmiechy, wygłupy w basenie- jednym słowem sielanka.

I po powrocie wysłałam maila do tej właśnie koleżanki opisując, jak to mi cudownie, jaki to on wspaniały.

Wczoraj powiedziała mi, że już wtedy wiedziała, że coś jest nie tak, bo, UWAGA!,
KOBIETA W SZCZĘŚLIWYM ZWIĄZKU NIE MA POTRZEBY BY PODKREŚLAĆ, JAKI TEN JEJ MĄŻ JEST CUDOWNY,
NIE WYWNĘTRZNIA SIĘ NA TEN TEMAT, BO, ZNOWU UWAGA, JEST TO DLA NIEJ COŚ NORMALNEGO.

I wymyśliłam kolejny test na sprawdzenie, czy związek jest toksyczny: "jeżeli wciąż mówimy o związku, jest to nasz ulubiony temat, jeżeli chwalimy naszego cudownego partnera wśród rodziny i przyjaciół częściej, niż robią to inni, to niestety, należy się nad tym poważnie zastanowić".

Moja przyjaciółka powiedziała mi tak:
"Miałam ochotę Ci odpowiedzieć, żebyś usiadła i zastanowiła się, dlaczego to do mnie piszesz. Dlaczego czujesz tą potrzebę postawienia go na piedestał? Wyglądało to tak, jakbyś ty sama potrzebowała wyrzucić to z siebie, żeby siebie samą, nie innych, przekonać, że jest Ci tak cudownie. Dla mnie to już był znak, że cudownie nie jest... Dla mnie zachowałaś się jak matka tłumacząca dziecko po szkolnej awanturze i mówiąca: "Ale wie Pani, mój syn wcale taki nie jest, to dobry dzieciak..."

Oj potrafimy Tarantella, potrafimy:) Ja tez wariat jestem i emocji oraz adrenaliny potrzebuje ale moge je sobie zgenerowac gdzie indziej niz w zwiazku. Pojde sobie na banji powisze jak bede sinusoidy potrzebowala a w domu mam miec faceta jak skala twardego, stabilnego, uczciwego i bedacego oparciem dla mnie i rodziny. A do tego ma byc moim przyjacielem, nie katem.

Opisalas powyzej mojego obecnego "nudziarza", ktorego za zadne skarby swiata nie zamienilabym na homo niewiadomo (nie wiadomo co mu do lba strzeli;)

A wiesz, ze wcale on taki "usluzny" ani "zapobiegawczy " na poczatku nie byl? Wyszedl z bardzo chorego zwiazku..duzo by pisac i tez musial sie wyleczyc z nieufnosci. Ale on tego bardzo chcial sie nauczyc, milosc mu dala takiego kopa do nauki tego wszystkiego, co nudziarz powinien znac na pamiec:) Chyba za to go jeszcze bardziej cenie, za to, ze tak bardzo chcial stac sie dobry. No..podstawy mial juz z domu i w ogole w sercu..ale duzo tez zmian wprowadzilismy w zycie w czasie naszego zwiazku:) Bo ja owszem, wymagajaca baba jestem:)

Dziękuję serdecznie za miłe przyjęcie,to dla mnie bardzo ważne.I będę tu!

hm...
    Dzisiaj 15:42:58

Mnie coś dzisiaj takie refleksje związkowe naszły.
Że to ta miłość to tylko na początku taka piękna
Że wszystko przemija
Że skończy się?
Smutne to jakieś
Hm...
Właśnie o tym chciałam pisać.Otóż czytałam dziś artykuł w "Gazecie pomorskiej" nt.Miłości...z okazji Walentynek (jak ja je spędzę? Jutro mieliśmy iść na zabawę....) A więc pani z Katedry i Zakładu Farmakologii z Farmakodynamiką Uniwersytetu Medycznego w Lublinie powiedziała
cyt...."Kiedy trafia w nas Amor,mózg zaczyna produkować różne substancje chemiczne,które wywołują kaskadę skomplikowanych reakcji chemicznych i w konsekwencji,które wprowadzają nasz organizm w stan oszołomienia. Zupełnie jak po narkotyku. Miłość jest więc chemią,uzależnieniem,a skoro uzależnieniem,to i chorobą. Co ciekawe niektórzy psychiatrzy stan zakochania ujęli w ścisłą definicję,według której to zawężenia pola świadomości,chwiejność emocjonalną i upośledzenie władzy umysłowej,które zakłócają normalny proces przewidywania"

I jeszcze o tym,że to feromony decydują o nas,a my nie mamy innej możliwości niż ulec.
I,że ta chemia trwa góra dwa lata,a potem już lipa.
I!!!!!!!!!jeśli ktoś uzależni się od tego -haju,jak to nazywają seksoholicy-no to są właśnie seksoholikami,jak mój eks psychofag!

Kurczę i ja się poważnie zastanawiam,czy aby ta chemia nie wzrasta,odżywa po każdym powrocie (jego powrocie) , może to tylko haj...

I co? My wobec tego na rynku miłości wypadamy z obrotu! Toć jak "zdrowe" egzemplarze dostają w głowę,to co z nami???????????

No własnie niby rzecz oczywista i po czesci rekompensuje ta cała pogoń (przynajmniej według mnie) za odstawianiem teatralnej atmosfery i trzmaniem kogos w zapleczu,zaoszczedzili by tego wszystkiego.jednak tak jak piszesz nie tyle wrachowanie ale gdybym miała wejsc w umysł takiego faceta hm...pomyslec to takiemu paprochowi pochlebia i jego ego ma zwyżkę do rangii Don Juana.Cóz po co to zakonczyc skoro nie zła zabawa jest z tego i okolicznosciowo zawsze z mozliwosciami do wykorzystania tzw"otwartej furtki".Dodatkowo to podsycaja zeby pozniej wyobrazowac sobie siebie samego jak kogos o niezwykłych walorach ,magnetyzmie ktory przyciaga taka panne.ba ! Jeszcze lepiej jak w ten cały uklad wmieszani sa widze (znajomi,przyjaciele) to jest kolejna punktacja w góre .W tym całym bajzlu rozgrywa sie akcja On gra 1 planowa role i Ona -druga jako obsesorka ,niewolnica izaura .Ironizuje nie celowo ale własciwie tak to moze wygladac załosc bierze ,a takie kłapciaki sie tym upajaja ((

Co do tych "usług" wiesz nie byłam bym taka optymistka sadzac ze nie jest to mozliwe i jednak ma to swoja głebsze dnoo.No pewnie ze tak weryfikujac swiadectwo prawdy ,ktore sam sobie wystawił i mojego wnikliwego rozumowania (nie cierpie tego zawsze cos wywleke).Opiniujac juz ze strony mojej blizkiej przyjaciołki i prawie zelaznych dowodach sprawa ma sie nastepujaco .Gosciu jest zaangazowany w budowlanke mierzy na wyrost z kupowaniem działek itp..patronuja temu znajome--znajome ktore zajmuja sie finasjera ,pozyczkami ,developerskimi usługami w tym on paproch szaraczek ,ktory potrzebuje rozkrecic sie biznesowo .One coz co z tego maja-młodego ogiera ktory połechce takiej egooo ,ewentualnie na tym sie nie konczy umowmy sie na gembe nic nie załatwisz do konca.Takze "wilk syty i owca cała".fakty poparte słowami "nie moge ci powiedziec one mi pomagaja w sprawach zawodowych.otwieram firme deweloperska".No to sam sie wkopał z wlasnym wizerunkiem.Nie trzeba wiecej sie nadwyrezac w temacie.najlepsze jest to ,ze one wiedza o mnie ale taki układ w zupelnosci odpowiada bo kieruja cała sytuacja .Nie chce sie wierzyc ale tak to sie ma obawiam ,ze jeszcze gorzej ale z obciachem dla niego a fee.Na poczatku wnikałam co za babol taki probuje mi "ukrzyzowac" droge do szczescia ale sprawa jest jasna jak słonce dlaczego one.Bo ja sobie jestem ludz ,ktorego mozna wymienic na lepsza partie a majac kryzys finanswoy i brak wsparcia masz mniej do zaoferowania.No pardon niestety kształciłam sie pod innym kieunkiem bardziej humanistycznym gdybym wiedziała;p.Pozatym majetna tez nie jestem ,układow nie mam a to tez nie owocuje w takim pozornym "zwiazku" jaki by miał ze mnie pozytek trzeba by było intercyze spisac odrazu w razie "w" zebym mu nie zgarneła tej jego "krwawicy" no bo tak na gotowe? One pomagaja a ja? Ja tylko sobie tak istniałam na rezerwowej ławce hahhahah.kasa,kasa ,kasa to 2 strona tej tragikomediii.Wyrzucam po kawałku otwieraja sie mozliwosci wyjazduu dla niego ,dla mnie nasze drogi sie rozchodza.w sumie hm...to tylko takie chwilowe oszustwo myslac ,ze sie cos zmieni skoki nastrojow.jednak widze jak o nim pisze z pogarda ,to juz nie bezsilnosc ja powoli dochodze do tablcy z napsem-EWAKUACJA.

Normalnie rewelacja dziewczyno. Żeby ktoś opatrznie mnie nie zrozumiał i nie odebrał jako zboczeństwo jakie ja Cię kocham za to komplikejszon.
Wiesz co ja myśle... że jak sobie tak będziesz żyła z tym zapałem pełnym humoru to pokonasz tą całą sytuację z palcem w ... Spokojnie. Dałaś tak czadu tym wpisem, że na mej twarzy zagościł uśmiech od ucha do ucha i taka myśl mi się w głowie pojawiła, oprócz poprzedniej - ta kobieta świetnie sobie radzi i zasuwa do przodu, nie patrząc  wstecz, podejmuje mądre decyzje. I jedna rzecz, żeby się waliło, paliło "Nie dzwoń do PAPROCHA!!!" pod żadnym pozorem. Lepiej zadzwoń do kogokolwiek. :*

Obrzydliwe to jest, fu. Brzydzą mnie tacy faceci, taka kurewka trochę, przepraszam. Ja bym sobie go tak w telefon wpisała i problem dzwonienia z głowy, odbierania też.

Ale kobiety potrafią ślepo kochać. Przychodzi taki wyłajdaczony, używany i wpuszczają go do łóżka, jaja obciąć, fu!!!

Bo "miłość to nie pluszowy miś..."

To nie sex i pokazówka. To bycie razem na dobre i złe. Spędzanie razem wszystkich chwil. Wszystkich.

Ale nie potrafię tak opisać, ale tutaj jest sedno:
"Miłość to nie pluszowy miś ani kwiaty.
To też nie diabeł rogaty.
Ani miłość kiedy jedno płacze
a drugie po nim skacze.
Miłość to żaden film w żadnym kinie
ani róże ani całusy małe, duże.
Ale miłość - kiedy jedno spada w dół,
drugie ciągnie je ku górze."

Uwielbiam czytać co piszecie kochane moje takie kkzb :*

Jedne pięknie nazywają rzeczy po imieniu, a inne z Was piszą jakby o mnie...to pozwala mi porządkować swój 'mały' światek....

Dziś mój mąż wyszedł, jak co sobotę......nie pije od ok 1,5 miesiąca i jest lepiej, ale dziś zamiast jechać autem, poszedł pieszo. Jasne, że sprzeczka była, bo we mnie gotowało się, że w końcu kolesiom ulegnie i napije się i łapię się, że nie ufam mu, bo zawsze był jak chorągiewka (o czym wiele z Was pisze wyżej), nigdy nie było można wierzyć jego słowom, nigdy......On zamiast mnie uspokoić, że będzie trzeźwy, powiedział, że wróci o 2 i nie będę trzymała go jak w klatce.....powiedziałam, że nie mam zamiaru, a jeśli będzie spity to ma nocować u rodziców, bo ja go nie wpuszczę.....Tak, może i przesadziłam, ale od jakiegoś czasu ja chcę się liczyć dla siebie, a nie TYLKO on. Już dość dla niego zrobiłam i na więcej już mnie nie stać. Od jakiegoś czasu kalkuluję, co jest dla mnie ważne a nie dla niego. Choć wiem, że popełniam jeszcze błędy kzb, ale coraz bardziej jestem ich świadoma i staram się popełniać ich coraz mniej. Mam chwile zatracenia-bo on, bo czeka, bo pisze, bo co powie, bo coś tam....ale mam też więcej chwil, że ja się liczę tu i teraz a reszta nich spada. Nawet zapisałam się na wycieczkę "firmową", bo mi też coś od życia się należy, bo chcę....Ciężka to walka, ale mam nadzieję, że dojdę wreszcie do upragnionego celu---jak niektóre z Was kochane kkzb.

Buźka na ten sobotni wieczór moje kobietki :*

Lukrecjo, tak masz rację. Tyle, że w wielu życiowych kwestiach mąż mnie zawiódł (nie tylko jego picie), więc niestety wiem, że nie mogę mu wierzyć. To już jest taki typ człowieka. Mówi jedno, robi drugie. Stąd moje obawy i wcale nie chcę go kontrolować, bo to nie o to chodzi, czasem po prostu wydaje mi się, że ja znam go lepiej niż on sam siebie. Jest strasznie naiwny i wierzy w kolesiów jak w święty obrazek. Niestety, wciąż nie dotarł do domu, a w jakim jest stanie też nie wiem, nie pytam, nie dzwonię, nie piszę. To jest dorosły człowiek, a ja nie mam zamiaru być całe życie jego mamusią i prawić mu morały. Każdy musi za siebie odpowiadać, nieprawdaż?

Jeszcze jedno, napisał o wygranej w meczu kolo 21 i nic poza tym, tyle go obchodzę jak już wyjdzie do kolesiów....a wie na bank, że denerwuję się jaki wróci, takie traktowanie to chleb powszedni z jego strony....

Tak Lukrecjo, to są barowi kumple, z którymi teraz z pewnością siedzi lub krąży z pubu do pubu.. Do dziś wytrzymywał bez picia. Ale wiem, że kolesie nie odpuszczą.

Kiedy piłam,mojej zgubie nie byli winni koledzy/koleżanki.
To ja chciałam uciec od życia,znieczulić się,zapomnieć...
Przestałam pić,bo zmusiły mnie do tego konsekwencje-nikt po mnie syfu jaki robiłam nie sprzątał.
Kiedy przestałam pić,otoczyłam się znajomymi z terapii,z AA.
Kiedy przestałam pić,starzy znajomi już mnie nie interesowali,ani ja ich...

Jestem przy Tobie...

Chodziło mi na dobre i złe czyli ciężkie chwile razem i przyjemne. Nie o uwiązanie na smyczy i chodzenie razem na siusiu z całym szacunkeim. O chorej miłości mowy nie ma.

Piękny. Trza na łyżwy, albo na coś innego. Na spacer chociaż.

Miłego dnia, spokojnego i uroczego. Przytulcie trochę słoneczka.

U mnie za oknem pochmurny dzionek
Co robię z samotnością ? Nie nudzę się nigdy. Wczoraj z 3 sztucznych kwiatów robiłam broszki. Trochę kleju na gorąco, agrafki,obcęgi i udało się. Mam trzy różne duże broszki z ciekawych i oryginalnych kwiatów. Są też niepowtarzalne bo kwiaty są z Usa więc pewnie jedyna w moim regionie( a może i w kraju) paradować będę wiosną z takim kwiatem na piersi Uwielbiam biżuterię a jeszcze jak sama coś zrobię to i duma mnie rozpiera .
Zbiłam też kawałek tynku (tak gdzie "rozlazł sie") i w kolejnej wolnej chwili będę to naprawiać. Obiad co prawda tylko był odgrzewany ale za to babkę majonezową upiekłam czym synowi "łakomczuszkowi" sprawiłam frajdę.
Sporo też wolnego czasu poświęcam na forum, na internet. Uwielbiam swój zawód i w internecie mam wiele filmików przedstawiających nowinki i trendy w tym przedmiocie. Przyjemne z pożytecznym
Nie umiem się nudzić. Uwielbiam wysiłek i pracę fizyczną. Sama tapetuję i maluję ściany, tworzę ozdoby do wnętrz. Jedynie kiedy wpadam w dołek ( a coraz rzadziej mi sie to zdarza) nie potrafię, nie mam siły na ruszenie ręką i nogą. To wtedy mam myśli, ze nic nie ma sensu. Poza dołami nie mam problemu z zorganizowaniem sobie czasu.
Do stałych zajęć zaliczam też wyjścia na różne imprezy. Nigdy jednak nigdzie nie byłam sama. Nie umiałabym. Nie sprawiałoby mi to frajdy.
Natomiast w chwilach gdy czuje potrzebę bliskości z kimś doskonale sprawdza się telefon z darmowymi minutami . Potrafię "powisieć " na nim i ze 2 godziny. No jasne, że to nie to samo co rozmowa bezpośrednia ale lepsze to niż tęsknota za rozmową . Podobnie jest z forum. To tu mam okazję wzruszać się do łez, wyciągać wnioski z historii innych i to tu uczę się jak żyć szczęśliwie i w  zgodzie z sobą i światem. Pokochałam to forum i Was. Mam tu wsparcie, wasze rady, sposoby na rozwiązywanie problemów. To forum jest dla mnie kuźnią do wykuwania i hartowania charakteru.
Dzisiaj umówiona jestem o 13 w kawiarni z mamą. Nagadam się na zapas potem szybki obiad dla dzieci i.....pewnie znowu odwiedzę forum. Zapewne też nadrobię zaległości w prasowaniu. Nie znoszę prasowania. Żelazko "parzy mnie w ręce" ale kiedyś trzeba... Miłego dnia życzę