Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Takie czasy - tłumaczą to kryzysem, dwie księgowe w firmie to za dużo i postanowili zlikwidować jedno stanowisko- moje, bo krócej pracuję.

Wczoraj mąż znowu poczuł moc

jestem załamana, jak niczego nie znajdę to chyba zabiorę dzieci i pojadę pracować jako kelnera do Irlandii, bo inaczej ten facet mnie psychicznie zniszczy

Witaj,
jeśli chcesz naprawdę skorzystać z doświadczenia osób tutaj piszących, to przeczytaj cały wątek, od początku, dokładnie. Tak, tak, wiem, ile to jest stron, ale, moim zdaniem, nie warto wyważać otwartych drzwi, a tutaj od pierwszych stron wątku masz podane bezcenne rady, oparte i na literaturze, i na własnych doświadczeniach. Faktycznie, samo przeczytanie nie pozwoli Tobie na wyjście z uzależnienia, jeśli chcesz tego naprawdę dokonać, musisz wykonać sporą pracę nad sobą i wprowadzić zmiany w swym myśleniu przede wszystkim o sobie.

Życzę siły, determinacji i powodzenia.

Aniknom, myślę, że nie masz powodu by się załamywać. Dobra księgowa zawsze znajdzie pracę. Nie słuchaj jego, powiedziałaś mu? Mogłaś nie mówić i nawet by się nie dowiedział. Szybko coś znajdziesz, ja to wiem.
A może on jutro straci pracę i ty sobie pojeździsz po nim...

Nie będzie, bo znajdziesz następną pracę zanim tamta się skończy, a jakby nie szło to sobie firmę otwórz i rozliczaj sobie ludzi w domowym zaciszu, czy coś.
Ja pesymistka widzę, że Aniknom zakłada najczarniejszy scenariusz z możliwych, pytanie tylko dlaczegóż?

Nie zakładam - jestem realistką i pamiętam ile czasu szukałam tej pracy i wiem jak wygląda rynek na którym poszukuję pracy...ale jeszcze się nie załamuję, przez 1 m-c mam jeszcze pracę i już szukam następnej, ale czasami mam spadek nastroju zwłaszcza po kłótni z mężem....

Cześć dziewczyny!
Wróciłam z zakwasami, ale cała, zdrowa i szczęśliwa!

Cieszyłam się tym wyjazdem, każdą chwilą i świetnie się bawiłam. Psychofag nie popsuł mi nastroju, natrętne myśli odganiałam od siebie skutecznie. Tworzę nową rzeczywistość bez niego, robię zdjęcia tego życia po życiu i po prostu korzystam. W końcu gram główną, pierwszoplanową rolę, w moim życiu, już nie jestem pajacykiem pociąganym przez niego za sznurki.

Na wyjedzie objawiła się moja nieznana lub raczej zapomniana strona osobowości. Byłam duszą towarzystwa i najodważniejszą wśród początkujących narciarką!
Panowie obdarzali mnie komplementami, instruktorzy nie mogli wyjść z podziwu, że tak szybko się uczę (oni nie wiedzą, że my kkzb tak się staramy i tak zdolne jesteśmy, że i latać by mnie nauczyli)

Jestem coraz bardziej świadoma siebie, swojego ciała, swoich reakcji. W końcu skupiam się na sobie, analizuję siebie, nie jego.
Gdzie ja byłam te wszystkie lata? Jak dałam sobie wmówić, że jestem nudna, gdy w rzeczywistości potrafię się świetnie bawić, przyciągać ludzi, tańczyć do rana, żartować tak, że się cały stolik śmieje? I widzicie, kolejny plusik, kolejny fragment mnie odkopany:)

Poza tym, ten wyjazd poprawił moje, dość negatywne, zdanie o mężczyznach. Okazuje się, że nie tylko panowie są niewierni i "ci źli". Dotąd tylko mężczyzn oceniałam tak jednoznacznie. A nie chciałybyście widzieć, co robią mężatki na wyjazdach integracyjnych. Także musiałam przyznać sama przed sobą, że nie tyle ważna jest płeć, co wyznawane wartości.

Na wyjeździe spędziłam kilka miłych chwil z przesympatycznym kolegą. Przegadaliśmy jeden wieczór i... naprawdę poczułam, że mój psychofag nie jest jedynym mężczyzną na ziemi!
Jest życie po rozstaniu, świat się dalej kręci, a życie potrafi nas pozytywnie zaskoczyć.
W ramach wyjaśnień, oprócz jednego tańca i kilku cudownych uśmiechów powodujących bezdech i szybkie bicie serca, nic się nie wydarzyło Kolega ma dziewczynę i jako ten porządny przedstawicie płci męskiej, zachował się należycie. Zresztą był wśród tych krytykujących rozwiązłość i pracoholizm.
Ten mężczyzna wydawał się być zupełnym przeciwieństwem mojego jeszczemęża. Przyjaciółka oceniła, że dobrze mu z oczu patrzy, że jest taki normalny, sympatyczny "misio".
Jednak jako lecząca się, a nie wyleczona, kkzb, nie zamierzam się pchać w żadną relację na tym etapie. Są jednak pewne plusy-
1) wiem, że istnieją porządni mężczyźni (może nie wyglądają jak James Bond, ale ten spokój, jaki od niech bije też jest uroczy);
2) psychofag nie był jedynym, który może mi się podobać- dla mnie po 9 latach, kiedy zupełnie nie zauważałam innych mężczyzn, to WIEKOPOMNE odkrycie,
3) potrafiłam przejść przez ten etapik "wzajemnego przyciągania" w sposób bardziej świadomy. Nie lgnęłam do niego, jak mucha do miodu. I choć moje odruchy kkzb próbowały się uaktywnić, to coraz częściej jestem tych naszych głupich mechanizmów świadoma.
Wczoraj np. wymyśliłam, że w poniedziałek wyślę mu zdjęcia z wyjazdu na skrzynkę służbową, żeby utrzymać znajomość. A za chwilę moment samoświadomości. Znowu chciałam się zachować, jak babka histerycznie lgnąca do faceta. Więc przypominając sobie dwie kultowe pozycje "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" (a propos, zołza to taka anty kkzb) i "Nie zależy mu na tobie" olśniło mnie w samą porę. Znowu miałam ochotę wpaść w dawne koleiny, znane, bezpieczne, choć durne zachowania. Sukcesem jest, że już to zauważam,
Jeżeli się jemu spodobałam- znajdzie mnie przez firmową pocztę, popyta, poszuka, a jeżeli nie, nie będę się narzucać, robić sobie autoreklamy w żaden sposób. Nie będę się przymilać, ani zasługiwać. A tą krótką sympatyczną znajomość uznam za znak z góry, że życie nadal trwa, kiedyś będzie pora na związek normalny, wartościowy, z kimś, kto wyznaje podobne do mnie zasady.
Tyle, że kkzb, to by już wymusiła taki związek na losie:) umiemy to, prawda? w końcu jesteśmy te najatrakcyjniejsze, podobamy się mężczyznom i wybieramy sobie z tłumu tych, których trzeba sobie wypracować, zdobyć. Musi być szybko, romantycznie, emocjonalnie...

Więc ja już nie zamierzam się starać, mimo, że mam świadomość, że dałabym radę go zdobyć i to pewnie bardzo szybko.
Poznał mnie, jeżeli spodobałam się mu tak, jak mi on, znajdzie mnie. Niech zdobywa, kombinuje. Jeżeli nie, to po co mi kolejna relacja, na której to mi bardziej zależy???
Akcja, drogie Panie, już odtąd wyłącznie po stronie mężczyzn.
Zamiast podrywać, męczyć się, walczyć o uwagę jakiegoś kolejnego trudno dostępnego, zamierzam się mocno zakotwiczyć w sobie samej, korzystać z życia i czekać. Mam czas, całe życie nawet:)
Jeżeli pojawi się kiedyś mężczyzna, któremu będzie się chciało starać się, dawać, a nie tylko brać- znajdzie do mnie drogę. A jeżeli nie, to ja kolejnemu leniwcowi pomagać nie będę!

"Zależy nam na tym, na co ciężko pracujemy, na co tracimy nasz czas i pieniądze."

Jestem milionem dolarów, niech walczą, obdarowują, rozpieszczają. Dopiero niedawno nauczyłam się przyjmować komplementy, prezenty, czyjeś zainteresowanie. Dość tej naszej skromności, tego: "nie musiałeś", "po co traciłeś tyle pieniędzy?".
Jesteśmy gwiazdką z nieba, niech w końcu ktoś dla nas staje na głowie tak, jak dotąd my się starałyśmy. A jak nie, to następny, lepszy żaden facet, niż marny- to już powinnyśmy wiedzieć.
Wymagajmy, wierzmy w siebie dziewczyny! Jak my się nie docenimy, inni tego za nas nie zrobią!

Witam,, jakiś czas temu rozstałam się z moim facetem, bylismy z sobą ponad dwa lata, był on moją pierwszą wielką miłością, był on pierwszym facetem któremu potrafiłam zaufać i mimo że wielokrotnie mnie ranił i przez niego płakałam, to wciąż mu wybaczałam i wierzyłam w to że będzie między nami dobrze,, w naszym związku były dobre chwile, ale były tez te złe i to przeważnie z jego powodu, potrafił zrywac ze mną bez powodu, twierdząc że go wkurwiam, chodził na imprezy za moimi plecami, okłamywał mnie, nawet w takich najdrobniejszych sprawach, po pijanemu opowiadał kumplą że mnie zdradza i że ma mnie dość,czasami bywało tak że nie miał dla mnie czasu, a potem dowiadywałam się, że umówiół się ze swoją "przyjaciółką",która miała swojego faceta,ale potrafiła dzwonic do mojego kilka razy dziennie, nawet jak wiedziała że jesteśmy w danej chwili razem, dla niej zawsze miał czas, opowiadał jej o naszych prywatnych sprawach, i wyżalał się jej,,wkońcu postawiłam mu ultimatum:albo ja albo ona, i wybrał, tylko nie mnie, stwierdził że nie zamierza zerwać kontaktu ze swoja przyjaciółką, więc zerwałam z nim,,:(,, i teraz od kilku tyg. próbuję się pozbierać do kupy, ale nie daje już rady,, nie śpie po nocach , wciąż chce mi sie płakać, żyje tylko nadzieją że on się zmieni, że wróci, ale on nie wróci dopóki, jak on to powiedział:"nie zaakceptuje jego warunków",, chciałabym się wkońcu od niego uwolnić,ale nie umiem,:(cały czas go strasznie kocham,i to najbardziej boli,, boję sie że juz nigdy nie zdołam kogoś pokochać, nie dam rady nikomu zaufać,, on tak strasznie mnie skrzywdził,bawił się moimi uczuciami,,i teraz nie umiem żyć normalnie, nie umiem poukładac sobie wszystkiego na nowo, skoro mówił mi że tak bardzo mnie kocha, to dlaczego mnie tak ranił? Pomóżcie!!! co zrobic by zapomnieć?tlko nie mówcie że najlepszym lekarstwem jest czas,bo w moim przypadku z dnia na dzień coraz bardziej sie załamuję,, czasami obwiniam sama siebie że to wszystko moja wina,ale tak przecież nie jest,to on nie umiał stworzyc normalnego związku!

22Załamana:-(
Byłaś i jesteś od niego bardzo uzależniona, tak jak narkoman od białego proszku. A teraz własnie jesteś na detoxie... i dlatego tak bardzo boli. Znam ten ból, przechodziłam go i dałam radę. Musisz i Ty, nie masz innego wyjścia. Bo chyba nie chcesz znosić tego wszystkiego co jest wypunktowane w poście Wielokropka? Już to przerabiałaś i nie wracaj do tego!

?Wtedy właśnie zaczął się wycofywać, a ja zobaczyłam druga stronę  mojego namiętnego bohatera romantycznego ? odkryłam Davida zdystansowanego, potrzebującego do życia więcej przestrzeni, niż stado amerykańskich bizonów, samotnika niczym rozbitek.
To jego raptowne emocjonalne oddalenie nawet w najlepszych okolicznościach byłoby dla mnie katastrofą, zważywszy, że jestem najbardziej uczuciową formą życia na planecie, a przecież działo się to w okolicznościach najgorszych. Byłam znękana i zależna, potrzebowałam większej troski, niż urodzone przed czasem trojaczki. On się odsuwał, więc potrzebowałam jeszcze większej troski; no to on się odsuwał coraz szybciej, aż w końcu umykał ścigany zadawanymi płaczliwym tonem pytaniami: ?Dokąd się wybierasz? Co się z nami stało??
Prawda jest taka, że się od Davida uzależniłam (na swoją obronę muszę dodać, że on podsycał to uzależnienie, bo był kimś w rodzaju ?mężczyzny fatalnego?), i teraz, kiedy jego zainteresowanie mną spadło, cierpiałam łatwe do przewidzenia konsekwencje. Uzależnienie jest charakterystyczne dla każdego opartego na zauroczeniu romansu. Wszystko zaczyna się, kiedy obiekt twojego uwielbienia obdarza cię dawką oszałamiającego i halucynogennego środka, o jakim nigdy wcześniej nawet nie ośmieliłabyś się pomyśleć- ten emocjonalny narkotyk składa się z porażającej ilości i przyjemnie drażniącej ekscytacji. Wkrótce zaczynasz łaknąć tego silnego zainteresowania równie obsesyjnie jak każdy ćpun na głodzie. Kiedy narkotyku zabraknie, natychmiast chorujesz, szalejesz, słabniesz (żeby już nie wspomnieć urazy do dilera, który przecież doprowadził cię do tego uzależnienia, a teraz już nie chce dostarczać dobrego towaru- mimo że ma go gdzieś w ukryciu, niech to szlag, bo p r z e c i e ż  z a w s z e   d a w a ł  c i   g o   z a   f r i k o). W następnym studium wychudzona  trzęsiesz się w jakimś kącie, przekonana, że jesteś gotowa zaprzedać własną duszę, albo obrabować sąsiada, żeby dostać TO choćby jeszcze jeden raz Tymczasem stajesz się coraz bardziej odpychająca dla obiektu swojego uwielbienia. Patrzy na ciebie, jakby cię nigdy wcześniej nie widział, a już na pewno nie jak na kogoś, kogo kiedyś tak namiętnie kochał. Ironia tkwi w tym, że nawet nie możesz za bardzo go winić. No bo przyjrzyj się sobie. Jesteś żałosnym straszydłem, sama siebie nie rozpoznajesz.
I tak to wygląda. Osiągnęłaś ostateczny punkt zauroczenia- całkowitą i bezlitosną deprecjację własnego ja.?

JEDZ, MÓDL SIĘ I KOCHAJ ? Elizabeth Gilbert

Dla mnie od tego cytatu wszystko się zaczęło. Długo przed tym zanim zaczął się ?realny? kryzys. Coś ten właśnie fragment we mnie poruszył, a właściwie poczułam trzęsienie ziemi (czasem warto pomyśleć, dlaczego coś wywołuje w nas tyle emocji- ale o tym innym razem).
Takich fragmentów o Kochaniu za bardzo jest tam wiele i pewnie jeszcze wiele razy będę je cytować.
Ta książka nie jest poradnikiem psychologicznym, ale jest książką o poszukiwaniu samej siebie opartą na prawdziwej historii. Lubię ją, podobnie jak uwielbiam oglądać film, bo daje nadzieję, na wyzdrowienie, a także na odnalezienie prawdziwego mężczyzny.
Bo nam, podobnie do głównej bohaterki, nie potrzeba po prostu faceta, ale potrzeba nam championa (Uwielbiam, gdy on jej to mówi!) wśród mężczyzn!
Czego sobie i Wam życzę

Jeszcze tylko jeden krótki cytacik na dobranoc:
?Mam za sobą już wiele szybkich decyzji związanych z mężczyznami. Zawsze szybko się zakochiwałam, nie biorąc pod uwagę żadnego ryzyka. Mam nie tylko tendencję do zauważania w innych tego, co najlepsze, ale też zakładam, że każdy jest zdolny osiągnąć swój najwyższy potencjał emocjonalny. Nie będę liczyć, ile razy zakochiwałam się w tym najwyższym potencjale raczej, niż w samym mężczyźnie, a potem czepiałam się związku (czasami o wiele za długo), czekając, aż mężczyzna osiągnie wreszcie tą swoją wielkość. Często w moich związkach stawałam się ofiarą własnego optymizmu?.

Faworytko, czytam Ciebie z uśmiechem na ustach
Bije z Ciebie tyle energii, tyle zapału i optymizmu. Coś niesamowitego! Ty tym zarażasz, będę tu częściej zaglądać w oczekiwaniu na Twoje posty, by podładować swoje akumulatorki

A propos JEDZ, MÓDL SIĘ I KOCHAJ. Ta ksiązka przyszła do mnie troszkę za wczesnie, kiedy jeszcze żyłam w swojej pięknej iluzji i szczerze mówiąc nie bardzo do mnie docierała... A moze przyszła w odpowiednim czasie, tylko nie zdołała mnie obudzić... Natomiast film obejrzałam dosłownie w kilka dni po rozstaniu, gdy byłam w największej czarnej doopie i to było TO. Wskazówka na dalszą drogę, drogę do siebie. Z tego filmu najbardziej utkwiły mi slowa, że na gruzach można zbudowac nowe zycie. I tego się uczepilam. NOWE ŻYCIE. Nowa ja. Zaczęłam szukać, znalazłam to forum i ten wątek. Dziś mogę napisać: znalazłam nową siebie. Ale to nie jest koniec. To poczatek, jak w sygnaturce Niekochanej. Nie mozna osiąść na laurach. Trzeba iść do przodu, rozwijać się, z każdym dniem poznawać coś nowego, doświadczać czegoś nowego. Na tym polega zycie, na drodze, na rozwoju. Jak w mojej sygnaturce
Podróżuj szczęśliwie, Faworytko
Podróżujcie szczęśliwie, moje drogie

Witaj Faworytko !  To prawda wnosisz na te strony dużo optymizmu i wiary w lesze jutro i tak trzymaj ! Miło czytać jak ktoś znajduje radość z życia "bez niego".
Śpiewam razem z Tobą i uwielbiam te słowa "moje sny są kolorowe i robię rzeczy na które mam ochotę. To, że jestem sama nie oznacza, że jestem samotna."
Pozdrawiam.

MillaNovi,
witaj w tym wątku. Rozgość się, porozglądaj.
Na pewno należy się Tobie szacunek. Na pewno nie jesteś złym człowiekiem.

Dziękuje bardzo za te słowa otuchy. Do tego chłopaka strasznie się przywiązałam. Po prostu po krótkim czasie bycia z nim czułam się jakbyśmy się znali kilka lat już. Na początku dawał mi dość drobne sygnały które zlekceważyłam. Miał problem z zapraszaniem mnie gdziekolwiek, bo mówił że potrzebuje czasu, potrzebuje się zaklimatyzować, że chce mieć swobodę... więc jak większość par na początku, nie mielismy przyjemności wychodzić do kina ani nigdzie, lecz on żeby wychodzić z kolegami - zero problemów. Okazje do robienia prezentów rodziły również nowe problemy, kiedy dowiedział się że coś zamierzam mu dać miał do mnie pretensje i mówił że nic dla mnie nie ma ( nie jestem materialistką, liczy się dla mnie gest i nic więcej) - to również glupia zlekceważyłam. Przyjeżdżał do mnie, bo to był związek na odległość. Siedzieliśmy u mnie po 3,5 dni i tylko u mnie w domu, kiedy zaproponowałam żeby odwrócić sytuacje, znów zaczęły się problemy, mówił że nie może mnie przyjąć w domu bo ma niemiłą atmosfere, że jego rodzina jest taka i taka, a jego koledzy oczywiście mogli u niego nocować. Zabolało mnie to, chciałam drążyć temat i postawić na swoim. W końcu przestaliśmy rozmawiać, on stwierdził że musi się uczyć. Po czym dowiedziałam się że wcale się nei uczy tylko wypisuje z babami, i do tego twierdzi że nie ma dziewczyny pisząc z nimi. W końcu uświadomiono mi że ja bylam jego zabawką, za dużo wymagałam, dlatego były problemy z zapraszaniem i ze wszystkim po kolei. Mówił mi ciągle że mnie kocha, zwierzałam mu się z moich problemów, on mi ze swoich również ( nie wiem po co ), poznał moją rodzinę, część moich znajomych, był moim wsparciem i NIGDY NIGDY w zyciu nie spodziewałbym się tego że potrafi zrobić mi takie świństwo. Kiedy po tym co razem przeżywaliśmy, mówił innym że nie ma nikogo... Może to wydaje się trochę durne, bo widzę że wiele kobiet jest po dużo dłuższych, toksycznych związkach i zdaje sobie z tego że nie mam tak źle na tle innych ale ja niedawno przerwałam sama toksyczny, długi związek i byłam bardzo szczęśliwa że w końcu układa mi się... kolejny raz zostałam oszukana... nie moge normalnie funkcjonować, a muszę myśleć o szkole, tęsknię, płaczę... choć powinnam być wściekła, bo znów jakiś dupek mnie zranił. Czuje się znów tak pusto i samotnie...
Czemu uważam że mam ten problem? Bo bardzo szybko się angażuje i bardzo mocno zaczynam kochać, przywiązywać się... przestaje myśleć zdroworozsądkowo, po prostu ślepo brnę, nie panuje nad emocjami. Widzę nadzieje na bycie z kimś mimo że jest ostatnim kłamcą i mnie rani.. nie umiem już sobie z tym poradzić, po prostu poległam

Faworytka, dziękuje Ci szczerze, dzięki Twojemu postowi zaczęły do mnie docierać różne rzeczy. Jestem za to Ci niesamowicie wdzięczna...
Jestem tylko ciekawa czy to że nie mogłam przebywać u niego było spowodowane jego podwójnym życiem czy też tym że po prostu wygodnie się mu u mnie siedziało, w końcu miał same przyjemności. A jeszcze głupsze jest to że próbowałam go usprawiedliwiać że może po prostu " tak sobie pisał z innymi "... szczyt mojej głupoty. Próbuje się zająć sobą, niestety każda próba wstania z łóżka kończy się potwornym bólem. Niestety nie potrafię uwierzyć w to że już nie zostanę skrzywdzona... bo to byl kolejny raz... potrzebuje czułości, a nie mogę patrzyć na mężczyzn, nie wyobrażam siebie z innym... to jest najgorsze.
Faworytko. Przeczytałam w Twoim poście "Pamiętam, jak rozmawiałam z kolegą prawnikiem po tym, jak mąż wyrzucił mnie z domu, gdy dowiedziałam się o zdradzie"... mój ukochany też mnie zostawił kiedy powiedziałam że dowiedziałam się o tym, zrobił ze mnie wariatkę i prześladowczynię, kiedy ja nawet nigdy nie dotknęłam jego rzeczy osobistych ani go nigdy nie sprawdzałam... po prostu szok.

Mnie zastanawia tylko jedna rzecz, której pewnie nigdy nie zrozumiem, mianowicie - po co komu podwójne życie? To nie można mieć wszystkiego w jednym miejscu? Po co oszukiwać, po co? Zamiast powiedzieć wprost. Ale nie rozumiem i nie zrozumiem. Nie zrozumiem faceta, który szuka sobie kochanki, bo jego ukochana żona nie ma ochoty na seks. Kocha ją, ale w kwestii  seksu jest beznadziejnie. O co tutaj chodzi?
Zastanawiam się co ja powinnam zrobić. Jeśli nie jestem zadowolona z tego samego co ten ktoś. Czy też powinnam sobie znaleźć na boku? Trzeciego, czwartego, piątego?

Milla
To dla Ciebie trudny czas. Możesz się doszukiwać co złego zrobiłaś, co było nie tak. Możesz, ale nie ma to sensu, ponieważ człowiek odpowiedzialny i kochający, kiedy dzieje się coś złego rozmawia i mówi o swoich uczuciach. Chociaż wydaje mi się, że większość facetów tego nie robi. Nie wiem czy to narusza ich ego, ego jego czy co. Dla mnie to szczyt głupoty.
Wniosek: on nie jest Ciebie wart.  Gdyby był, byłby z Tobą szczery, nie potraktowałby Cię tak jak to zrobił. Zasługujesz na szacunek i tak być nie powinno.
Nie miej żalu do siebie. Wiem co czujesz. Ból, który powstaje po tym wszystkim. Po tym jak to wcześniej otworzyłaś się, dałaś poznać wszystkie szczegóły ze swojego życia z życia swojej rodziny. A on to wykorzystał. Zabrał kawałek Ciebie.
Musisz wrócić do żywych. Musisz to zrobić dla siebie. Możesz liczyć na wsparcie.
Teraz już wiesz, że pomimo wszystko nie warto się otwierać, nie warto ufać na sto procent. Może ktoś nie przyzna mi racji, ale ja nie ufam. Nie ufam żadnemu facetowi na sto procent, żadnemu, z którym jestem w związku. I nie chcę tego zmieniać. Cokolwiek się nie stanie nie będę rozczarowana. Ale ja nie jestem kochająca za bardzo. Nie przywiązuję się na tyle, żeby nie móc odejść. Ale nie bawię się tym, nie skaczę z kwiatka na kwiatek, bo i to często bywa ucieczką, to też nie jest dobre.
Trzymam kciuki, wstań. Zrobiłaś ogromny krok, że napisałaś tutaj.

Uda mi się wyjść z tego nałogu...? "Kochania za bardzo" ? Jestem pewna w 100% że mnie to dotyczy, analizowałam swoje zachowanie, literature... to tak jakbym czytała o sobie... nie mogłam w to uwierzyć. Co mam zrobić? Jak z tego wyjść? To zniszczy moje życie... czy wam się udało wygrać z tym?

Ja wiem że mogę, że nic nie muszę. Ale ja bardzo chcę...
Myślałam nad tym długo... trudna praca i łzy nie odstraszą mnie jeśli wiem że zacznę normalnie żyć
Jestem szczęśliwa że w końcu przyznałam się do problemu i jestem tego świadoma

Jeśli chcesz, uda się.

Jesteś bardzo mądrą kobietą i zgadzam się w 100% ze wszystkim co tu napisałaś. Nic nie dzieje się przez przypadek, wszystko jest po coś. I jeżeli jeszcze nie wiemy po co? To wcześniej czy później zrozumiemy to bardzo dobrze.
Mimo że coraz więcej kobiet, decyduje się zostawić partnera, bo ogranicza i dołuje, pomimo ,że jest coraz więcej męzczyzn, którzy nie chcą dorosnąć, bo tak jest wygodniej, w ogromnej większości wszyscy chcemy po prostu kochać i być kochani.
Desperacko szukając ideału, godzimy się na półśrodki. Przypisujemy naszym partnerom cechy, których nie mają, mitologizujemy związki, w których utknęliśmy, żeby nie przyznać się do porażki. To strach, że tak wiele trzeba zmienić, by wyjść ze złego, toksycznego związku. Zacząć od nowa? A może następne piekiełko? Może ktoś zranić, a tu stare śmieci.
I wreszcie jesteśmy na dnie i wiemy, że ten czas własnie nadszedł. Tylko pewna drobnostka...musimy polubić siebie.
I zastanawiamy się jak to zrobić? przecież z tym kimś odeszło moje zycie i mam jakąś wewnętrzną pustkę, że nie wiem co robić?
Małymi kroczkami trzeba, bo jak napisała Faworytka, jesteśmy jedyną osobą, z kórą przezyjemy całe nasze życie, a więc musimy tą osobę lubić, kochać, dogadzać jej, pilęgnować, dbać aby była jak najbardziej szczęsliwa. Wiem, że to trudne, ale do zrobienia.

Zazdroszczę Tobie Faworytko takiego stanu ducha - ja od kilku dni jestem w bezdennej otchłani.... tylko dla dzieci jeszcze jestem.... nie mam na nic siły, chęci....pustka....

nie mogę dalej tak stać i się użalać, nie mogę już dłużej siebie winić, ale jak to zrobić?

wczoraj przeraziło mnie to co powiedział mąż: że sama sobie jestem winna, że dzisiaj jesteśmy w takim miejscu, że nasze małżeństwo się skończyło, niby nic dziwnego, przecież słyszę to od kilkunastu miesięcy, ale przeraziło mnie to, że on tak nie mówi, bo chce mieć czyste sumienie, zranić mnie tylko ON TAK NA PRAWDĘ MYŚLI!, on jest o tym przekonany, jak to że 2 + 2 jest 4. Zastanawiacie się co w tym przerażającego? otóż na takie postawienie sporawy nie mam kontrargumentów, muszę uwierzyć, że to na prawdę moja wina.....

wczoraj dowiedziałam się, że mąż założył osobne konto ( podobno tak jest w każdym małżeństwie) i jeżeli do końca lutego nie znajdę pracy w biurze to sorry, ale mam iść pracować choćby do biedronki, bo nie dostanę ani grosza! o kontynuowaniu szkoły mogę zapomnieć bo do biedronki nie są mi potrzebne żadne studia....

Mąż oświadczył, że w takiej sytuacji ( brak mojej pracy) mogę zapomnieć, że się on wyprowadzi, a ja tego dłużej nie przeżyję!....ale chyba znalazłam wyjście.... nie wiem czy dobre, ale chyba dzisiaj jedyne, aby uratować siebie, chcę wrócić do rodziców, skoro mam pracować w sklepie to co za różnica w jakim? Nie chciałam takiego rozwiązania, bo chciałam, aby dzieci miały stały kontakt z ojcem.... ale ja wiem, mnie może uratować jedynie całkowite odcięcie od tego człowieka, mam dopiero 37 lat a czuje się już psychicznym wrakiem, jak można traktować tak drugiego człowieka, no jak, dlaczego?

Ankinom.......dobre rozwiązanie wyprowadzka do rodziców. Nie masz co już z tym gościem robić. Zacznij działać kochana, bo życie przejdzie Ci między palcami. Wiem, że ciężko uwierzyć w zachowanie tego gnojka, ale przełknij ślinę i rób coś ze swoim życiem.

Czytam książkę tą która poleciłaś i nie mogę wyjść z zdumienia.... jak ona obrazuje mnie , mojego męża ... tak trzeba iść do przodu, albo jak nasze poprzedniczki fajnie to ujęły uciekać do przodu - to jest bardziej trafne określenie sytuacji w której się znalazłam, tylko taka ucieczka mnie jeszcze uratuje....

Ankinom, czytam Twoje wpisy od dawna i zastanawiam się, kiedy osiągniesz swoje dno. Bo każda z nas ma swoje własne, prywatne dno, które musi osiągnąć, żeby sie od niego odbić. Gdzie masz swoje dno, Ankinom? Co jeszcze musi powiedzieć, zrobić Twój ... oprawca, żebyś powiedziała: Dość! Nie ma we mnie więcej przyzwolenia na nękanie mnie, manipulowanie moimi nadziejami, uczuciami, lękiem.

Jest coś, czego boisz się bardziej niż tego poniżenia, w którym żyjesz teraz? Samotności? A teraz nie jesteś najbardziej osamotnioną kobietą na świecie i do tego codziennie z pogardą opluwaną i wyszydzaną? Konieczności podjęcia samodzielnych działań? A teraz nie musisz sobie ze wszystkim radzić sama? Kwestii finansowych? A cóż TAKIEGO daje Ci pan i władca Twojej duszy? Na chleb i to wypomina i szantażuje. To może na początek życie u rodziców i ta Biedronka lepsze niż ten załgany, upokarzający, z łachy kawałek chleba. Od tego się ma rodziców, żeby pomagali dziecku w krytycznej sytuacji. A Ty już w bardziej krytycznej być nie możesz - niekochana, upokarzana kobieta z dziećmi. Na co jeszcze czekasz? A zacznie do domu sprowadzać kobiety? Bo jego teksty to wstępniaki do takich zagrywek. Czytaj: Jesteś beznadziejna, sama narobiłaś bigosu w naszym małżeństwie, małżeństwa PRZEZ CIEBIE już nie ma więc jestem wolnym człowiekiem i robięc co chcę a ty miej pretensje do siebie.
Na to czekasz, Ankinom? To będzie Twoje dno? Czy poczekasz na coś jeszcze gorszego?
Wyrwij, dziewczyno, ze swojego mózgu tę pasożytującą na Twoich emocjach narośl i wyrywaj do przodu.

o tak, takie myślenie mam opanowane do perfekcji....

ja to dno osiągam codziennie, ale nie jest na tyle głębokie, by co rano nie wygrzebać się z niego z uśmiechem na twarzy, z rozszarpanym sercem .... codziennie szukam usprawiedliwienia dla rzeczy, które nie są do usprawiedliwienia, codziennie oszukuję siebie, udając, że tego nie robię....

nie wiem gdzie jest moje dno, są chwile, że kiedy płaczę czuję się taka bezradna a jednocześnie wtedy mam siłę by ruszyć z miejsca, ale potem przychodzi sen, nowy dzień i znowu układam w głowie plan, jak to godnie przejść, do perfekcji opanowałam upychanie tych złych wspomnień, gdzieś tam, gdzie często nie chce powracać, tak jest bezpiecznie, takie złudne myślenie pomaga mi podnieść się każdego ranka z łóżka....chociaż z coraz większym oporem, coraz bardziej ociężale....

gdzie tam jest to moje dno, no musi być, każdy człowiek ma chyba jakieś granice wytrzymałości?

Wiesz Tarantello obawiam, się, że chyba nawet jakby przyszedł z jakąś z panną do domu to ja nic bym nie zrobiła.... strach....czuję paraliżujący strach.....świadomość, że jest źle i będzie jeszcze gorzej - mam i co z tego skoro czuję się jak w potrzasku... w szponach dziwnego opętania....wszędzie wynajduję jakieś "ale, by tylko nie ruszyć z miejsca....

dla mnie nie ma już nadziei..... jestem nic nie wartym człowiekiem....

powiedz to swoim rodzicom, a sami przyjada i Cie spakuja. A Twojemu, wkrotce eks mezowi, tatus powinien pysk obic za takie potraktowanie jego corki i doprowadzenie jej do takiego jak obecny stanu.

Jakby tatus nawalil to daj namiary, chetnie go zastapie. Rece opadaja jak sie czyta Twoje posty.

Ja z podobnego g..wyszlam i ankinom - praca w Biedronce czy Zabce to i tak raj w porownaniu do Twojego "luksusu" domowego. W d..niech sobie swoje inwestycje i inne oszczednosci wsadzi. Ty dasz rade, jak w to wreszcie uwierzysz.

Przepraszam, mam spadek formy.... nie Wielokropku tak nie myślę, to On chciał, abym w to uwierzyła....

o to byłaby dobra decyzja, bo przynajmniej nie czułabym się jak wystraszone, wściekłe zwierze zamknięte w ciasnej klatce....

właśnie te cholerne uczucia, sprawiają, że jeszcze jestem...

te złe uczucia - powodują u mnie taki stan, że najchętniej to bym usnęła i się nie obudziła....

ale mam jeszcze te dobre uczucia - moja miłość do dzieci, bo coś ostatnio nie mogę odnaleźć radości w życiu...

Zdałam sobie sprawę, że rozwód niczego nie rozwiąże, on mi nie pozwoli odjeść, jedyne wyjście to ucieczka od niego, ale właśnie brak mi tej wiary, że sobie poradzę,

nie umiem tego opisać, ja wiem, że jest źle i że nie będzie dobrze, wiem też, że muszę to zmienić, ale nie wiem jak...bo widzisz tu nie chodzi o mnie, gdybym była sama... ale nie jestem..... wydaje mnie się, że dzieciom wyrządzę wiele złego odrywając ich od ojca, ale wiem też, że życie w tym bagnie to też nic dobrego dla nich... ja się nie boje pracy w biedronce, czy żabce, choć trochę szkoda tylu lat nauki, ale z drugiej strony przecież wcale tam nie muszę pracować, ale własnie tutaj odzywa się mój brak wiary w siebie, po prostu nie wierzę, że dam radę, tak tak wiem, że bredzę, ale jak ktoś przez 16 lat wmawia Tobie, że nie dasz rady.... błędne koło.... nie wiem czy Wy cokolwiek rozumiecie z mojego bełkotu...

Od dawna zastanawiałam się nad tym, czy napisać to, co teraz jednak zdecydowałam się napisać.
Wahałam się, bo to olbrzymi kaliber.

Napisałaś o dzieciach, że wyrządzisz im wiele złego rozstając się z ich ojcem.
A zastanowiłaś się nad tym, czego ich uczysz pozostając z ich ojcem? Jaki będą miały obraz rodziny? Jaki będą miały obraz relacji między kobietą a mężczyzną? Jak ich nauczysz szacunku? Jak im pokażesz na czym polega godność? Co im powiesz o honorze?

Moim zdaniem masz trzy wyjścia, a wybór należy do Ciebie:
1. pozostanie w związku na takich warunkach, na jakich tkwisz w nim obecnie
2. naprawy relacji między Tobą a mężem, łącznie ze zbudowaniem szacunku, odzyskaniem godności, z czasem - zaufania
3. rozstanie się.
Dwa ostatnie rozwiązania wymagają pracy nad sobą.
Przy pierwszym, oprócz zaciśnięcia zębów i zamrożenia serca, nie musisz robić nic.

Przeczytaj swój ostatni post.
Mam wrażenie, że coraz bardziej aktualnym jest w Twoim wypadku, niestety, drugie zdanie z mojej sygnaturki.
Obym się myliła.

Wydaje mi się Ankinom, ze nie chodzi tu o dzieci.....chodzi o Ciebie o typową kkzb, która wiele jest w stanie znieść w imię miłości, niestety swojej miłości do niego. Są kobiety, które życie własnych dzieci składają na ołtarzu miłości. Ty wiesz, ze Twoje dzieci zaakceptują życie bez ojca i wiesz, że to Ty bez niego żyć nie możesz. Do czego Twoim dzieciom jest potrzebny taki ojciec, co stracą ? Napisz co tracą Twoje dzieci ? Ok. może nie będą jadły na okrągło szyki ale zapewne głodne nie będą. Nie będą też nagie. Co tracą ? Ojca, który bawi się z nimi, żartuje, zabiera na mecze, narty, wspiera w trudnych chwilach, dodaje otuchy ? NAPISZ CO TRACĄ .
Wydaje mi się, że swoje dzieci składasz w ofierze. Niech dorastają w patologii, uczą się jej i powielają. Tkwisz w tym chorym związku - dla siebie ! w imię własnej miłości ! Niech urąga, obraża ale niech będzie. Może panienki przyprowadzać ale niech będzie. Niech pije, bije ale niech będzie. Posiniaczy twarz to zatuszujesz to kosmetykami i nadal będziesz w tym tkwiła - dla siebie , dla miłości.

Plac Zbawiciela - oglądałam  - jakby swoje życie....