Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Co tam dzieje sie w Twojej sprawie hm..
Trochę się przy Tobie pogubiłam i nie wiem czy Ty rozwodzisz się czy o dziecko walczysz > Pozdrawiam.

Zofio - tak, kobiety kzb-wiecznie się z czegoś tłumaczą. Ankinom, tez tak miałam, podejrzewam, że teraz, gdyby mąż 'zaatakował" tez znów język by mi plątał od tłumaczeń. Uwierz, że też tak miałam, że przez jego okręcanie kota ogonem czasami zapominałam właściwie o co w danej dyskusji chodziło, albo mojego pierwszego zdania. Doprowadzał też do tego, że na końcu to ja byłam winną i właściwie dochodziłam do wniosku, że znów o nic właściwie robię "szum". Trzeba się z tego wyrwać-jak pisze Zofia, przestać reagować na to, przestać dać mu się kontrolować, bo kim on w końcu jest?? Mamą czy tatą przed którą musiałyśmy tłumaczyć się jako dzieci?

Hm,  gdybym ja się nie czepiała i cicho siedziała to dzisiaj byłabym "szczęśliwą " żoną - ale ,że zaczęłam coraz głośniej i częściej tupać nogą, to mój mąż stwierdził, ze już mnie nie kocha - bo łatwo kogoś kochać, w przenośni - jak się z tobą zgadza, gorzej jak to osoba ma własne zdanie i jego broni .... dlatego dzisiaj jestem tu gdzie jestem i wierz mi łagodna to ja nie jestem

ps. mój mąż zmienił strategie - jest bardzo milutki

Ankinom jeśli zaczęłaś tupać to znaczy , ze coś Cię uwierało w tym związku i buntowałaś sie przeciwko temu. To Ty doszłaś do wniosku ( a może Twoja podświadomość) , że nie tak żyje i czuje się kochana i szczęśliwa kobieta. Najpierw był Twój sprzeciw a dopiero potem jego słowa i jakże prawdziwe. Nikt mi dzisiaj juz nie wmówi, że osoba, która kocha będzie ranić, zdradzać czy łgać.
Wnioskuję iż na Twoje zmiany ( szanowania siebie samej i niepozwalania na nie szanowanie przez innych) mąż zareagował " lekką dezorientacją". To tak jak z małym dzieckiem, któremu pozwalamy na wszystko( drapanie, szczypanie, kuksańce) a potem gdy konsekwentnie reagujemy( nie straszymy tylko działamy i to konsekwentnie) to  włączają mu się różne pomysły i reakcje na konsekwencje. Kiedy dziecko  po wielu próbach uświadamia sobie, że to nie nasze "widzimisie" tylko nasze wymagania odpuszcza. Jeśli się kogoś kocha nie rani się go a wręcz przeciwnie zabiega się o jego dobre samopoczucie. Jeśli dwie strony zabiegają o to, to znaczy, że ten związek jest zdrowy.
Ankinom masz jeszcze szanse na bycie szczęśliwą sama lub przy boku kogoś przy kim nic nie będzie Cię uwierało, przy kimś kto czule zajrzy Ci w oczy z obawą o Twoje samopoczucie. 
Piszesz milutki teraz.... no zdezorientowany biedaczek. Żonę mu na forum popsuto , nie płacze już biedaczka, nie patrzy z uwielbieniem w oczach a i obrażać sie nie daje. Oj Ty zła żono ! ...a może jak miły teraz pobędzie to Ankinom znowu sobie przypomni jak kochała mocno i ślepo i znowu będzie można wrócić do dawnej sytuacji i nawyków.
Tak Ankinom Ty masz męża, który przynajmniej nie łże w sprawach uczuciowych. Mój jak i innych z tego ale i innych wątków nie kochając łgał, ze kocha. Mógł urągać ale słowo kocham działało jak cudowne lekarstwo. U mnie to nawet amnezje wywoływało. Od razu zapominałam ,  że brzydził się mnie czy  nienawidził jak psa. W niepamięć też szło jego ulubione pijackie powiedzenie : masz jakiś problem to spie*****j. Kurcze miałam problem( to on był tym problemem tylko niestety jeszcze wtedy o tym nie wiedziałam)i miał racje powinnam spi******ć i to jak najszybciej i jak najdalej od niego. Ufffff jak to dobrze, że już go nie ma

Nie Ankinom Ty jeszcze nie dowierzasz.... Ja Ty i wiele, wiele innych kobiet ( są też mężczyźni mkzb) jesteśmy uzależnione. Powiedz mi jak można komuś wybaczać obrażanie, bicie, zdrady. Czy w Twoim pojęciu miłość = okrucieństwo do kochanej osoby. Mój mąż mimo zapewnień nie kochał mnie bo mnie ranił a ja kochałam nie jego tylko to słowo przez niego wypowiadane : kocham cię. Chciałam być kochana i nie czyny się liczyły tylko słowa. To chyba na tym polega ta choroba. Niech bije, obraża ale niech będzie i niech mówi kocham. Oczywiście buntowałam się przeciwko przemocy ale wybaczałam .Cztery lata wybaczałam a dzisiaj nie mogę SOBIE tego wybaczania wybaczyć. Coraz lepiej poznaję swój problem i zaczynam go rozumieć i nie zasługa to terapii, psychologów tylko tego forum. To tu zaczynam "trzeźwo" postrzegać świat. W moim świecie nie musi być mężczyzny ( związane to jest nie z moją kkzb tylko z charakteropatią mojego męża) To całokształt naszego życia (26 lat) spowodował mój uraz do płci przeciwnej. Coraz bardziej poznaję i rozumiem swój problem i wiem aby być szczęśliwą nie muszę być w związku. Owszem miło jest wtulić się w połę marynarki ale i bez tego da sie wytrzymać Ważne abym mogła z uśmiechem witać kolejny dzień czego życzę sobie i innym.
Piszesz, że ucieszyłabyś się na jego powrót. Ok. to napisz nam za czym w nim tak tęsknisz, jaki był dla ciebie, że cieszyłabyś się z powrotu i nie rób nam LISTY ŻYCZEŃ . Napisz konkrety, punkt za punktem do jakich zachowań i słów tęsknisz . Ilość punktów dowolna.

A mój mąż podjął leczenie uzależnienia od alkoholu. Dziś 3 spotkanie od 17.....dotąd go nie ma, telefon głuchy, może rozładowany. Ja w sumie szczęśliwa, bo pojechał po spotkaniu robić interesy, bo chce nie pić, ale w sumie to znów mam jakiegoś doła, bo myślę gdzie on jest tyle godzin. Może znów cholera wie gdzie jeździ, może zamiast alkoholu teraz znów zaczną się kobiety. Na co ta moja walka właściwie?!
Przed wyjściem na terapię czytał o terapii, było m.in. napisane, żeby się nie stresował, unikał takowych sytuacji. I co? Znów był strzał we mnie "widzisz, nie możesz mnie denerwować", pytam "czym Cię denerwuję?"Odpowiedzi znów zamotane, byle wyszło na jego. Dążę do uzyskania odpowiedzi dalej i co słyszę "no nie biegaj wciąż z tym mopem i nie nadawaj, że wszędzie piachu, że nabrudziłem, bo to mnie irytuje". Uwierzcie mi, że się wściekłam i powiedziałam mu, że to jest pikuś z tym czego ja od niego doświadczam. Wkurzył mnie do tego stopnia, że powiedziałam mu, że to ja znosiłam jego nocne łajzy, że to ja patrzyłam jak jest pijany i wredny, że ja widocznie mam silny charakter, że to znoszę, a on słabiutki, skoro takie "pierdoły" go irytują, że nie obchodzi mnie jego leczenie i mam to gdzieś....Teraz pewnie "płacę" karę za to "pyskowanie" i nie wiem gdzie jest i co robi od prawie 2,5 godzin. Co robić? Jechać go szukać, kłaść się z trzęsącymi dłońmi spać? Ehhhhh

a Liwia zapomniała o swojej chorobie kkzb i nie podjęła leczenia

to sztandarowe objawy choroby kkzb : co on robi, gdzie jest.
Liwio co on robi ? daje ci dowody, że cię nie szanuje.  Gdzie jest ? jeśli nie w domu to znaczy, że tam gdzie nie powinien i to nie ma znaczenia, czy w barze czy w agencji towarzyskiej, JEDYNYM usprawiedliwieniem jego może być pobyt w szpitalu, kostnicy lub na statku obcych
NA co ta walka ? walczysz jak przystało na kkzb.  Pytasz no i pomyśl nad tym i daj nam tu wszystkim odpowiedź. Napisz nam o co walczysz i dlaczego. I proszę napisz to w punktach.

pięknie to napisałaś. Stwórz więc listę i w punktach napisz dlaczego z nim jesteś i co on Ci daje, że tak o niego walczysz i dlaczego o niego walczysz ? Powyższa lista da Ci to do czego dążysz.

oto kilka podpowiedzi do Twojej listy

niestety Liwio to nie silny charakter to choroba kkzb zmusza Cię do znoszenia tego. Ja też myślałam jak Ty, ja silna on słabieńki a prawda jest taka, ze ich słabość to właśnie to , że nas nie kochają (bo nie szanują) a nasz silny charakter to choroba kkzb. Mieć go za wszelką cenę. Niech będzie i niech mam to poczucie, że jest i kocha.

Ehhhhh ta choroba kkzb co z nami robi? szukamy, kontrolujemy, tłumaczymy, żądamy, egzekwujemy, szantażujemy i serca i dłonie nam drżą. Drżą bo tracimy go, bo zrywa się ze sznurka ten który wyraźnie pokazuje nam, ze nas nie szanuje i nie kocha. Może chlać w barach do świtu ale wraca a jak wraca to radość w nas przeogromna bo to dowód na to , że kocha. Ja kochana Liwio potrafiłam z pijanym mężem całą noc przesiedzieć w samochodzie. Był tak pijany, ze nie mógł ustać na nogach a ponieważ jest dwa razy cięższy to nie dałam rady wziąć go na barana. Oczywiście gdyby był lżejszy to bym poniosła biedaczka do domku do łóżeczka . Ok. nie dałam rady zanieść więc dałam radę kołderkę przynieść do samochodu ( a zima była). Siedziałam razem z nim bo jeszcze obudził by sie w nocy i chciał iść do domu a przecież przy pierwszym kroku upadłby  i ząbki powybijał lub nóżkę złamał. Rano obudził się rześki i mocno zdziwiony. TŁUMACZYŁAM ( o zgrozo ! ), że nie mógł o własnych siłach iść, że za ciężki by go nieść, że mógł zamarznąć, że tak sie poświęciłam czuwając nad nim całą noc i wiesz co usłyszałam ? po co tu siedziałaś, trzeba było położyć się do łóżka. Ponieważ ja kkzb byłam więc mojemu oburzeniu nie było końca. Ja tak się poświęcałam ( w imię miłości) a on tego nie docenia popapraniec jeden. A dzisiaj wiem, ze to ja popaprańcem byłam. On rozsądnie mówił. Prawda, trzeba było zostawić i to bez kołderki i samej wygodnie położyć się w wygodnym i ciepłym łóżku. Gdyby mnie kochał to nie piłby tyle alkoholu ( wie, ze nie znoszę ludzi pijanych, że mam na nich alergię) i wdzięczny byłby za okazywaną troskę. 
Jeśli partner wymyka się, ukrywa, znika, telefon wyłącza to to są DOWODY na to , że nas nie kocha i lekceważy prawda ?. Jeśli szukamy, sprawdzamy, wydzwaniamy, umoralniamy to są to DOWODY na naszą kkzb prawda ?
To nasze umoralnianie to chyba chęć wychowania juz dorosłego człowieka i to wychowania według naszego widzimisię. A on widzi inaczej. Ja nie chcę męża pijącego a on chce pić i nie przestaje. Wniosek dla zdrowej kobiety jest jeden. Nie szanuje mojego zdania, nie chce przestać w imię swojej miłości( więc jej chyba nie ma) więc do widzenia. My kkzb będziemy tłumaczyć, żądać w imię NASZEJ miłości, za rękę po poradniach prowadzać, kołderką w aucie przykrywać, po rowach szukać i do domu ciągnąć. My będziemy wybaczać, wybaczać, wybaczać i wszystko wybaczać i to w imię naszej miłości. On nie kocha? no jak nie ? On Musi mnie kochać bo ja z tego doskonałego rodzaju jestem. Jestem doskonałą partnerką i jeszcze do tego wszystko potrafię wybaczyć> Są i takie co i sińce wybaczą ( po 7 dniach śladu nie ma), zęby wybite ( można uzupełnić przecież), nos złamany ( kiedyś opuchlizna zejdzie) ręce połamane - na gipsie nie pisze MĄŻ MI TO ZROBIŁ a gdyby nawet pisało to my kkzb obandażujemy ten gips a przecież gips w końcu zdejmą i na śmietnik wyrzucą. My kkzb wszystko zniesiemy dla naszej miłości i jeszcze skrzętnie przed wszystkimi:" ślady zbrodni zatrzemy". My też wszystko to wybaczymy nawet jeśli ta z siekierą w plecach przeżyłaby tez by to wybaczyła swojemu KOCHANEMU mężowi.
To my dajemy im przyzwolenie na takie zachowanie a tak mogą zachowywać się tylko osoby, które nie kochają nas i nie szanują.
Ja ukrywałam przed wszystkimi przemoc psychiczną stosowaną na mnie. Nigdy nie wezwałam policji. Dzisiaj wiem, dopiero dzisiaj wiem dlaczego nie wzywałam policji - żałowałam go ( poważnie) żal mi było narażać go na stres związany z interwencją policji. Nie siebie mi było szkoda i nie dzieci tylko jego. Może on by się bronił przed zabraniem go na wytrzeźwiałkę , może zrobiłby sobie coś w trakcie tej obrony. No czy to nie jest chore ? czy ja nie byłam chora ?
Liwio chciałabym powiedzieć Ci walcz bo on cie kocha i warto walczyć. Niestety muszę być szczera i powiem Ci : TWÓJ MĄŻ NIE KOCHA CIĘ i żebyś na sznurku prowadzała go jak psiaka do: poradni, pracy ,do domu, na plac zabaw to on i tak Cię nie pokocha i nie zatrzymasz go. On ten sznurek gotowy jest przegryźć i zwiać jak najdalej od ciebie. Zwiać tam gdzie mu dobrze, gdzie lubi być : bary, koledzy, ramiona innej. Jeśli go nawet usidlisz to na chwilę. Przy pierwszej lepszej okazji zwieje i prawda jest taka, ze zwieje od twojej chorej miłości. My osaczamy, kontrolujemy, żądamy. On musi być nasz i musi zrozumieć, że my go kochamy a my... a my nie musimy zrozumieć , że on nie kocha. To nas nie interesuje. On powinien nas kochać i basta !
Ja stając się kkzb zaczęłam sama siebie nienawidzić. Żądałam by mnie kochał a siebie kochać przestawałam. Pokochać siebie ? Jeszcze nie umiem , jeszcze nie wybaczyłam sobie wielu rzeczy. A muszę wybaczyć sobie przymuszanie go do miłości i szacunku, swoją głupotę, ślepotę. Tyle mi dawał sygnałów, że nie kocha mnie a ja szłam w zaparte. Mówi, że kocha to kocha i dla tego słowa wiele byłam gotowa znieść. Każde zajście usprawiedliwiałam lub puszczałam w niepamięć. Dziś nazywam to głupota ale kiedyś dumna byłam ze swej WYROZUMIAŁOŚCI.

ja też dawałam się nabrać na te słowa i dawałam z siebie więcej i więcej, a  kiedy mi mąż powiedział, że wcale tego nie czuł, mówił kocham tylko po to, abym fajnie się poczuła, byłam oburzona, że jak on mógł mnie tak oszukiwać... przepłakałam przez to kilka dni... ale dzisiaj przyznaje jemu rację! tak on nie kochał, bo kochanej osoby się nie rani...

ja niestety jeszcze jestem podatna na jego słowa, krytykę, a już nie powinnam....

Ankinom my psychicznie musimy uwolnić sie i nie od nich tylko od swojej choroby.
Aby zacząć odejście fizyczne jest rozwód, wyprowadzka. By odejść psychicznie....rozwód to za mało. Trzeba ZROZUMIEĆ SWÓJ PROBLEM ( a mamy go) a potem juz  z górki
Aby zacząć ten proces zrób listę od której tak pięknie mi uciekłaś. Stwórz ją i umieść na forum. Zrób to dla mnie i dla siebie proszę .

Kochana ale to my się ubezwłasnowolniamy a nie nas ubezwłasnowolniają. To jest właśnie ta choroba, ze to my same sobie robimy krzywdę a myślimy, ze to my jesteśmy krzywdzone przez innych. Nie kochana to my same same siebie krzywdzimy. To jak z chorobą samoagresji.
To jest trudne. Trudno zrozumieć chorobę kkzb.
Byłam nieszczęśliwa z mężem. bałam się samotności i odpowiedzialności i za siebie i za dzieci. Kiedy rozszyfrowałam  to wstrętne choróbsko jest mi łatwiej. Jeszcze tylko do pełni szczęścia brakuje mi miłości do siebie. Pisałam juz wiele razy, że nie mogę sobie wybaczyć. Może z czasem wybaczę sobie a może jak jeszcze doczytam to znajdę jakiś sposób na wybaczenie sobie.

Ankinom czekam na listę.

Napiszę za co jego pokochałam, bo dzisiaj wiele tych rzeczy zmieniało się, on się zmienił, ja się zmieniłam..

- odpowiedzialność, czułam, że o mnie dba pod względem finansowym,
- czułam się przy nim bezpieczna
- inteligentny - ma ogromną wiedzę i miał zainteresowania - lubiłam słuchać o tych różnych ciekawych rzeczach
- rozpieszczał mnie - takie małe, drobne gesty
- fajnie, wspólnie spędzaliśmy czas: spacery, wycieczki, kino, knajpa, kanapa , bieganie, jazda na rowerze, latem wakacje pod namiotem, żagle...
- czuły, czasem romantyczny, zabawny
- wymagający ( w początkowej fazie naszej znajomości uważałam, że to dla mojego dobra, że chce dla mnie najlepiej
- wspierał mnie, mogłam na niego liczyć...
- był dumny ze mnie
- często komplementował

a po latach każdy tych punktów powoli zanikał, pozostał jeden: wymagający

a ja tęsknię do tego, jaki był kiedyś....

Witaj Lori

Wydaje mnie się i dziewczyny tutaj pisały - jedyne wyjście to rozstanie.... nie pisały jak sobie z tym radzić, bo po prostu miały dosyć swojego życia w takim wydaniu. Czy nie czujesz, ze ten związek Ciebie wypala? a może liczysz, że on znowu Ciebie pokocha? Rozumiem, twoje powody, dla których z nim jesteś: wszechogarniający strach, a dojdzie do tego frustracja, poczucie beznadziejności, lęki, poczucie straconych lat i poczucie winy. W pewnym momencie zapomnisz co on takiego zrobił, tylko zadasz sobie pytanie: jak ja do tego mogłam doprowadzić, dlaczego wcześniej nie zauważyłam, że on mnie nie kocha...może bym coś zadziała, zmieniała siebie, jego i wszystko dookoła.... a prawda jest taka, że mąż w pewnym momencie przestał Ciebie kochać i nie miałaś na to wpływu, a zgadzając się przez lata na takie zachowanie względem siebie te uczucia oddalałaś.... a dzisiaj zachowanie Twojego męża w bardzo jaskrawy sposób pokazuje jakie żywi względem Ciebie uczucia a dodatkowo świetnie się bawi, kiedy widzi Twoje łzy.... i tak będzie dopóki Twoje "nie CHCĘ się z nim rozstać" zamienisz na: "Chcę być szczęśliwa" ....taką drogę wybrało wiele dziewczyn, które były autorkami tych postów....i to nie była łatwa droga....

ankinom, przeczytalam te liste Mister Universum i wiesz co mi pierwsze przyszlo na mysl - ze czlowiek az tak nie moze sie zmienic. No nie i juz. Dlatego wydaje mi sie, ze albo czesc z tych domniemanych zalet sama mu juz wtedy dopisywalas albo on nadal to cos robi ale Ty juz nie widzisz tego, nie doceniasz bo wiesz, ze nie robi ich z milosci i troski o Ciebie. Raczej z przyzwyczajenia.
Przeciez nadal pracuje, dba jakos tam o ten wasz dom i rodzine, nadal uprawia sporty, inteligenty tez chyba pozostal. To nie on sie zmienil ale Twoj punkt widzenia go - oczywiscie nie bezpodstawnie, zawazyly na tym jego inne cechy, te gorsze, ktore byly i na poczatku ale Ty ich wtedy nie widzialas albo odrzucalas, nazywalas inaczej itp.

To ten sam czlowiek tylko juz Cie nie kocha, Ty jego tez nie i to zloto co sie kiedys swiecilo, dzisiaj wyglada jak zasniedzialy metal.

Tak niestety bywa i po co to dluzej mietolic i rozkladac na cznniki pierwsze? Wypalilo sie to w Was obojgu, nie trac czasu na kolejne jeszcze gorsze  lata. Nie odgrzejesz tej milosci wiec skoncz juz na tym etapie. Masz dziesiatki lat przed soba. Przezyj je po swojemu.

Musisz sobie powiedziec dobitnie! Jak długo jesteś w stanie wytrzymać sposób w jaki Ciebie traktuje!
Dla dobra dzieci powiadasz?
Tylko, że dzieci doskonale widzą i czują że coś jest na rzeczy!
Po latach będą miały do Ciebie pretensje, jak mogłaś dać się tak poniżać?

Znasz chociaż jeden powód dla którego miałabyś tak żyć dalej?

witaj .
Zaczęło się cos psuć. Wiecie dziewczyny dochodzę do wniosku, ze to my psułyśmy swoim zachowaniem swój związek. Stawałyśmy sie bardziej gosposiami i matkami niż zonami .Stawałyśmy się nudnymi partnerkami . To są na razie moje przypuszczenia ale wydaje mi się, że jestem na dobrej drodze....

a jakie ma to znaczenie do jakiej zdrady doszło. Każda zdrada boli. Każda zdrada to oszustwo.

witaj w klubie kkzb Nie usłyszałaś? ale jako kkzb zapewne to sobie wmówiłaś. Sięgnęłaś zapewne po wszelakie znaki na niebie i ziemi, że tamto się nie liczyło. Kochana, liczyło się !Każda zdrada sie liczy.

a jednak sie liczyło

i dobrze zrobił a zrozumiesz dlaczego gdy poznasz tę chorobę

Wrócił ale bez miłości i zapewne wiele razy przywoływałaś " go do porządku" ale wiem, że nie udało się, nie miało prawa się udać. Smutne to ale niestety prawdziwe. Nie będzie Cię już nigdy szanował , za te płacze i błagania.

może ze względu na dzieci a może ze względu na litość dla ciebie...To nieważne. Ważne czy Ty jesteś z tym jego powrotem szczęśliwa. Czy warto było błagać ? Masz to czego chciałaś ? Masz jego miłość i szacunek ?
Cały czas jak na kkzb przystało piszesz ON. ON nie mówił, że kocha, on używa epitetów, on w wolnym czasie- i wszystko już wiemy o nim. Nie obchodzi GO, ma hobby. Dziewczyno kochana my kkzb żyjemy jego życiem . My nie mamy swojego. My nie mamy hobby, my nie mamy często wolnego czasu ( bo w wolnym czasie myślimy o nim i już po wolnym czasie ), On ma racje - on jest dorosły i ma prawo spędzać czas jak lubi i niestety nie lubi go spędzać z Tobą. Boli prawda ? a nie powinno. Nie kocha Cię i nie chce spędzać z tobą czasu. Może faktycznie jest z Tobą z litości. Ale na litość Boską masz szansę być TY szczęśliwa i nie koniecznie u jego boku ( bo nie jesteś przecież przy nim szczęśliwa) TY możesz też znaleźć hobby, które da ci szczęście i spędzać czas wolny w fantastyczny sposób. Być szczęśliwą nie równa się z byciem przy nim. Ty tak naprawdę nie kochasz go. Ty kochasz poczucie bycia kochaną , którego on Ci już nie daję . Nie daje i nie da i możesz błagać go i skomleć i nic  z tego. Jak pozna inna pójdzie do niej i nawet sie za Tobą nie obejrzy a nawet poczuje ulgę. My kkzb przecież kontrolujemy , rozliczamy i wymagamy miłości. Nie szacunku tylko miłości.

Niestety jesteś z nim i ciężko ci będzie zdrowieć. Nie kochasz go a to prawda , że na dzień dzisiejszy nie umiesz i nie chcesz ( niestety , niestety dla ciebie) się z nim rozstać. OK. niech wyzywa ale niech będzie bo jak odejdzie to co ? napisz nam co sie stanie ?  Podpowiem Ci : nikt cię nie będzie obrażał i lekceważył , resztę Ty dopisz .Rozwiń proszę swoje 3 punkty, wyjaśnij je.

Zofio-to co tu czytam pomaga mi bardzo, mimo, że jestem osobą, która nie cierpi zmian, próbuję je wprowadzać z większymi lub mniejszymi sukcesami. Muszę przemyśleć , co napisałaś, przetrawić i napiszę pkt. o których napisałaś...........

Wczoraj odwoził nowych kolegów z terapii i rozmawiali o problemie. Telefon wyładował mu się. Póki co, jak zwykle przymknęłam oko, bo już byłam tak zmęczona własnymi nerwami, że nie chciało mi się o tym gadać......
Co do terapii - to podjął ją dla siebie. Ja przedstawiłam mu sytuację i powiedziałam, że dla mnie nie ma tego robić, bo to nie ma najmniejszego sensu. Podobno robi to dla siebie, tylko dla siebie i dlatego, aby w domu było już ok.
Co do tego, że znów może zwiać-to racja, z nim nigdy nic nie wiadomo........a ja jak kkzb byłam tak jestem i dłuuuuuga droga do "wyleczenia"

a mnie się już nie chciało jak zwykle przymykać oka.  A ja tak byłam zmęczona swoimi nerwami i zadziwiona całą sytuacja i zmęczona, ze chciałam zasnąć .....na zawsze. Nie chciałam juz się dalej zastanawiać o co w tym wszystkim chodzi( jego nieodchodzenie i zatrzymywanie mnie), nie chciałam juz więcej czuć przyśpieszonego bicia serca w zaciśniętym z nerwów gardle. Nie chciałam już chować się po kątach ze swoimi rozczarowaniami, emocjami, żalami.Zmęczyłam sie kontrolowaniem jego, udowadnianiem mu, przekonywaniem. Zmęczyłam się nim ale najbardziej sobą. Chciałam odpocząć , zasnąć....obudziłam się po kilku dniach w szpitalu i doskonale pamiętam co wtedy czułam - rozczarowanie, byłam rozczarowana, że ktoś przerwał mój sen mający trwać wieki.

.

ale jesteś na dobrej drodze , Już wiesz, że jesteś kkzb i wiesz , ze to choroba i masz szansę skorzystać lub nie z uleczenia się . Jednak aby mówić o uleczeniu trzeba tą chorobę zrozumieć - to bardzo ważne ! Życzę Ci abyś zrozumiała i  skorzystała z szansy na lepsze i szczęśliwsze życie.  Mocno, mocno trzymam kciuki za wszystkie kkzb.

Wiesz Liwio Twój problem polega na tym ( wiem, bo też tak miałam!) że za bardzo skupiłaś się na mężu i bardzo jego kontrolujesz, a on dusi się w tym związku - pomyślałaś, żeby trochę odpuścić, skup się bardziej na sobie, na dziecku. Czy czasami wychodzisz sama? z koleżankami? Spróbuj, to już będzie pierwszy krok, aby wyleczyć się z KKZB   

ja zaczęłam się lepiej "czuć" kiedy wyszłam do ludzi, chodzę na zumbe, spining, z koleżankami na kawę, do kina ba nawet i z kolegami się umawiam na zwykłe pogaduchy, nie mylić z randkami  , to na prawdę pozwala nabrać trochę dystansu do siebie i swojego życia, polecam

ja uważam, że jednak wymaga odwagi, może nie każda osoba do tego tak podchodzi, ale mnie przez wiele lat przy nim trzymał strach - o siebie, o dzieci o jutro i dopiero jak uporałam się z tymi natrętnymi myślami "nie dam rady" odważyłam się na złożenie pozwu, pomimo jego niezgody, szantażowania i manipulowania, a cierpliwość? - czeka się na dogodny czas, na gotowość własnego ja.... to tak było w moim przypadku...

Mussaka nam tłumaczy jak należy żyć i postępować ale my chore za cholerę nie wiemy jak to ugryźć i z czym to się je. Możemy jej bić brawo ale nie mamy pojęcia jak to zrobić, jak to przenieść na swoje podwórko. Bo jak przenieść wolność partnera jak my właśnie walczymy z nim o tą jego wolność. Jak mieć własne życie jak my o własnym życiu nie mamy pojęcia i nawet nie bardzo wiemy co to znaczy zająć się sobą. Ok. będziemy sobie i wszystkim udowadniały: mam pracę, koleżanki ale tak na prawdę to nie wiemy co to znaczy mieć własne życie i zainteresowania. Ona ma partnera, który o nią dba a nasz? a nasz dbać już o nas nie chce. Ona dba o partnera i my dbamy. Ona w zdrowy sposób to robi a my? a my wszystko podajemy mu pod nos na tacy i jeszcze złościmy się, że tego nie docenia. Ma obiadek, paputki, gazetkę, kawusię, kocyk i narzekamy, że nic nie robi tylko ta telewizja lub komp. ZAZDROŚĆ(to moje guru) pisała niech go porwie Twój świat. Dziwiłam się jej słowom , nie rozumiałam , rozważałam i eureka ! ona ma rację ! Mussaki świat porwał jej partnera a mojego przestał mój świat porywać. MÓJ ŚWIAT ? Mój świat to obiady, ogródek, dzieci, pranie, prasowanie no i oczywiście kontrolowanie jego. Zamiast dzielić się obowiązkami przejęłam je z chęcią lub nie chęcią na siebie ale jak przejęłam to jeszcze wdzięczności oczekiwałam. Zajęłam się nimi zamiast żyć swoim życiem, zainteresowaniami, pasjami. Dowodem na to są moje własne słowa: Nie wiem co lubię. Poważnie nie wiem. To skandal żeby stara baba nie wiedziała co lubi ! ( ludzie trzymajcie mnie ! ) Wiecie, że już zaczynam sama się z siebie śmiać?
Nie wiem czy dobrze rozszyfrowałam kkzb. Pomoooocy ! Zdrowe i uzdrowione ! potwierdźcie lub zaprzeczcie.Potrzebne mi potwierdzenie !!!

Hmmm - jakiś rok temu ktoś na tym forum napisał coś takiego:
Chcecie księcia na białym koniu i jego zachwytu. A jakże ON ma się zachwycić prozaiczną służbą? Toć służby to on ma wkoło w bród - sobie wynajmie, z przyjemnością skorzysta ale zachwycać się nią nie będzie. Trzeba czegoś więcej niż usługiwanie. Kucharka, praczka, sprzątaczka to owszem godne szacunku ale czy wzbudza jakieś uczucia ponadto?
Zawsze można kreować własne życie, bez względu na wiek. Zawsze można odmienić swoje życie - trzeba tylko chcieć
Przypomnij sobie jak żyłaś zanim wyszłaś za mąż, czym się pasjonowałaś i zajmowałaś.
Albo odkryj coś nowego... próbuj. Dziewczyny zapisywały się na salsę, bębny, wiosła, do wyboru do koloru, dla każdego COŚ się znajdzie. Powodzenia

Witaj Tarantello
Nie wiem , której miłość wyznajesz  ale powiem Ci tak : Ja Cię tez kocham i Ty o tym wiesz

A więc BINGO po raz kolejny
Rok temu nie miałam pojęcia , że istnieją fora tego typu i bardzo tego żałuję. Żałuję, że wiele lat temu nie trafiłam na takie - oj bardzo żałuje !
Tak zawsze można kreować swoje życie i w każdym wieku , zawsze można je odmienić. Trzeba jednak nie chcieć a zdać sobie sprawę co nam da szczęśćcie i w jaki sposób je możemy osiągnąć. Wtedy już nie rozważa się w kwestii chcenia wtedy człowiek już nie widzi innej drogi a o powrocie do tego co wyprawiała ta ja kkzb mowy być nie może. Już żaden człowiek nie zmusi czy nie spowoduje u mnie nawrotu tej " choroby" Za dużo wycierpiałam bym jeszcze raz dała sie wciągnąć czy też sama weszła w rolę kkzb- to sobie dzisiaj przysięgam przy świadkach
Dzięki

Zawsze jak czytam, że partner nie ceni kobiety za jej usłużność. Za te codzienne przyziemne rzeczy jak gotowanie, sprzątanie itd. to ja słowo daję głupieję.... a to dlatego, że mój mąż przestał mnie kochać między innym za to, że nie spełniam jego standardów, jeżeli właśnie chodzi o "prowadzenie" domu... zawsze uważałam, że ważniejsza jest rozmowa, obejrzenie filmu, a nie umyte gary, no cóż ten mój miał inne do tego podejście, co ciekawe tylko ode mnie tego oczekiwał...

może jedyne wyjście to sprawdzać się w każdej dziedzinie: być dobrą gosposią, ale też ciekawą, intrygującą, mającą swój świat kobietą, pomysłową i zawsze gotową kochanką i super mamą -  tylko cholera jak to wszystko pogodzić w ciągu 24 godzin?

...tak to właśnie czuję, czuję, że zmarnowałam wiele czasu i dziękować będę Wam bo więcej go już nie zmarnuję. DZięki Wam i forum  cieszę się z wolności i tęsknić przestałam ( to też kwestia uświadomienia ) za toksycznym związkiem.
Dla siebie już wiele robię
1 rozwód, przeprowadzam mój wymarzony rozwód
2 zabezpieczam finansowo dzieci i siebie. ( długa to i skomplikowana historia i nie chcę o tym pisać a raczej nie mogę)
3 rozglądam się za mieszkaniem
4 chodzę na różne imprezy fajne i mniej fajne ale uczę się tego co lubię :filharmonia, zespoły młodzieżowe, odczyty, wystawy.
5 kocham wycieczki i jeżdżę na nie ( ograniczają mnie w tym finanse niestety)
6 zrzucam z siebie wiele obowiązków na dzieci. Dziwnie to brzmi ale jako kkzb i to nie pracująca kkzb a jeszcze do bólu przymuszana przez męża do brania na siebie o wiele za dużo obowiązków, dzisiaj je zrzucam na dzieci i dla siebie jak i dla nich to robię. Dla siebie bo nie mogę sama wszystkiego robić nie mieszkając sama. Dom tworzę ja + dzieci więc obowiązki domowe mam ja + dzieci. Dla nich by umiały wyręczać i dzielić się obowiązkami dzisiaj ze mną a jutro ze swoimi partnerkami. Nie jest lekko . Chłopcy bronią się rękoma i nogami ale nie mają wyjścia bo nie odpuszczam im.
7 szukanie pomocy u psychologów i w poradniach uzależnień i współuzależnień - niestety z opłakanym skutkiem
8 siedzenie godzinami na tym forum i czytanie ze zrozumieniem różnych wypowiedzi mądrych kobiet i przemyślenia i wyciąganie wniosków- z dobrym skutkiem.
9 nie oglądam telewizji - też brzmi dziwnie . Kiedyś byłam uzależniona od niej ale od momentu jak zostałam sama telewizja mnie "drażni", Czułam się jakby tłum ludzi był w domu. Czułam chaos i nikt mnie nie przymusi do oglądania tv nawet moja mama uwielbiająca seriale u mnie ich obejrzeć nie może
10 pogoniłam męża i nie rozmawiam z nim jak nie muszę i nie szukam pretekstów żeby musieć
Nie czuję się w jego towarzystwie dobrze więc go unikam.
11 spędzam WOLNY czas jak lubię: kawki w kawiarniach z mamą, koleżankami, wyżej już wymieniane imprezy kulturalne, obecność na forum.
12 dużo więcej rozmawiam z dziećmi. Pisałam już, że przechodzimy powoli na stopę przyjacielską. To dla mnie bardzo ważne. Chcę mieć z nimi dobre relacje.
13 Po raz kolejny będę miała zabieg na twarz Zaffiro, To też dla mnie bardzo ważne
14 Małymi kroczkami idę w stronę własnego biznesu.Biznesu  malutkiego ale robiłabym co lubię.
15 nie sprzątam codziennie. Kiedyś musiałam , dzisiaj nie muszę
16 nie gotuję codziennie obiadów( nie lubię gotować !) Młodszy je w szkole, starszy gdzieś w mieście. Jeśli gotuję to dla tego, że chcę a nie muszę.
Jeśli nie mam pomysłu i chęci na gotowanie obiadu w sobotę lub w niedzielę to idziemy do baru, kfc, lub pizzerii. Nie gotuję  codziennie i świat się nie zawalił i dzieci nie poumierały. Mój mąż uwielbia jeść i obiady MUSIAŁY być ugotowane i podane bo jak nie to świat zawaliłby się
17 dążę by móc się uśmiechać. Z natury jestem wesołym i uśmiechniętym człowiekiem a przez kilka  a może i kilkanaście lat nie było mi do śmiechu. Chciałam mieć powody do uśmiechu i już je mam WOLNOŚĆ od kkzb i od owsika
18 zaczynam uczyć się sobie wybaczać i kochać siebie
Myślę, że sporo dla siebie robię
Mam jeszcze jedno przemyślenie. Np. Wielokropek ( ale i wiele innych kobiet) po przeczytaniu jednego postu potrafi ocenić czyjąś sytuacje, ocenić trafnie i trafnie podpowiedzieć a u psychologa przesiedzi człowiek nawet kilka godzin i usłyszy: są ludzie, którzy lubią być ofiarami. Ok. zgadzam się, są tacy ludzie ale jeśli jestem w poradni uzależnień i współuzależnień i jestem tam na własne życzenie to znaczy, że nie pasuje mi bycie ofiarą, nie lubię być ofiarą. Zero zainteresowania pacjentem i jego problemem. Zerkanie co chwila na zegar psychologa lub terapeuty mówiło mi : no za 20 min. mam cię z głowy, o już za 5 min. będę wolny/wolna. Ja to ich zerkanie odbierałam jako pilnowanie chwili, w której juz będą mogli pozbyć sie  intruza. I jeszcze jedna uwaga : na takich spotkaniach był monolog. Pisałam wcześniej, czuję się u psychologa jak skarżące się dziecko. Nie było dialogu, zainteresowania. Na forum tłumaczycie nam, tym z pokręconymi charakterami, myślami i wyobrażeniami godzinami . W was jest pasja, zaangażowanie a w poradniach ........odbierałam tam spędzony czas jako : odhaczona do wypłaty.Do wypłaty dopisać mogli kolejną odpracowaną godzinę. Tak ja to widzę i czuję a jako przykład na zaangażowanie  w pomoc na forum podam Twoje wpisy, ZAZDROSCI czy Mussuki. Kolejny raz dziękuję Wam kochane kobietki za to , że jesteście i niesiecie pomoc.

No właśnie nie, mąż wyraźnie mi powiedział, że nadal by mnie kochał, gdybym lepiej gotowała, sprzątała, dbała o dom pod względem finansowym - bo to co robiłam do tej pory to jemu nie wystarczało, on nie chciał "zwykłego" ugotowanego obiadu, on miała do mnie żal, że nie ma we mnie pasji gotowania!
e to wszystko jest pogmatwane...

Wielokropku ja podałam tylko to za jeden z przykładów - mogłabym jeszcze dłuuuugo wymieniać, co powinna robić, aby zasłużyć sobie na jego miłość - tylko wiesz co, tak sobie myślę, że nawet gdybym spełniła te jego "standardy" bycia idealna zoną to by znalazł kolejne powody do nie kochania. Trafiłam na manipulanta, malkontenta, człowieka, którego nie da się zadowolić, albo przynajmniej ja tego nie potrafię...

Boże jak się cieszę, że w końcu to zrozumiałam, bo kilka miesięcy temu gotowa byłam spełniać te wymagania....

Ale Zofio ja to wszystko wiem, tzn. uważam, że powinniśmy razem zajmować się domem, wspólnie, ale co z tego, jeżeli mojemu mężowi ja taka jaka jestem nie odpowiadam. I to w sumie to on ma problem, bo ja już się wypisałam z tego związku a on niech szuka takiej super babki, tylko wiesz co mogę się zdziwić, bo może się teraz okazać, że od innej będzie wymagał tylko tego żeby była

Zofia.................... święte słowa..

( tak podglądam sobie)

HURAAAA ! ANKINOM ZROZUMIAŁA ! BRAWO ANKINOM !
Dobrze, że nie zażądał abyś płeć zmieniła ha ha ha podziękuj mu za to ojjjj popłakałam się ze śmiechu.
Ankinom witaj po drugiej stronie rzeki jak to mawiała ZAZDROŚĆ ale dopiero w tej chwili zrozumiałam sens tych słów.
KOCHAM CIĘ JAK SIOSTRĘ ANKINOM I BARDZO SIĘ CIESZĘ BO DZISIAJ SĄ TWOJE URODZINY - PRAWDA ? jeśli się tak jeszcze nie czujesz to za kilka godzin, dni tak się czuć zaczniesz. ZAZDROŚĆ PISAŁA:
"Czlowiek w wieku dojrzalym rodzi sie w wielkich bolach.
Jest teraz madra, doswiadczona."
Bolało prawda ? MNie ten poród siebie dorosłej ale i mądrej i doświadczonej kosztował ....praiwie utratę życia i bolało jak diabli.
Prawda, ze mądrze i prawdziwie pisała ?
I kolejne jej słowa :
"Wiec automatycznie nasunela mi sie mysl w sprawie niegdysiejszego watku o pracy nad malzenstwem... chyba najwazniejsza praca jaka musimy wlozyc w malzensteo to codziennie mozolnie, konsekwentnie i z namaszczeniem utwierdzac naszego partnera w tym, ze jest dla nas KIMS WIELKIM... i nigdy nie dac mu sie poczuc WIELKIM NiKIM.... oraz konsekwentnie wymagac wzajemnosci. My tez musimy czuc sie w zwiazku kims wyjatkowym.
Koliber ma racje. Malzenstwo to nie worek pokutny ale kazdy z partnerow musi nie tylko domagac sie szczescia ale tez i te szczescie dawac. Mysle sobie nawet, ze to wielki wstyd i ujma dla nas jesli partner czuje sie w zwiazku samotnie i ma coraz bardziej zanizone poczucie wartosci.

Święte słowa. Twój mąż, mój mąż powinni czuć wielki wstyd, ze byłyśmy w związku samotne z
zaniżonym poczuciem wartości. To ich zaniedbanie. Jest wina i jest kara. Twój stracił właśnie najlepszą z najlepszych jaką znał i nie doceniał !

Tak Wielokropku dla Ciebie, dla zdrowych to jest widoczne ale nie dla nas z pogiętą( da się wyprostować ) psychiką. Wy zdrowe widzicie ptaki na niebie a my z pogiętą ( daaa się wyprostować ) psychiką widzimy tylko niebo. Wmawiamy Wam , ze się mylicie, że może źle widzicie, może nie tu patrzycie bo oprócz chmurek na niebie nic nie ma. Zwalamy winę na brak okularów ale i w okularach ptaków nie widzimy. I czasami czyjeś jedno słowo powoduje, że zaczynamy wątpić w to swoje widzenie, czasami jest do tego potrzebny potok słów. Nagle nam się ostrość poprawia ( po waszym słowie lub tym potoku) i my te ptaki na niebie dostrzegamy i też dziwić się zaczynamy jak wcześniej nie widziałyśmy jak one takie duże i czarne i z daleka je widać. To w naszej głowie musi się wyprostować ( a jednak się da ) by wyostrzył się wzrok. Okulista by nie pomógł a Wasze słowa pomagają i dziękuję Wam kolejny raz za nie.

I tu trafiłaś w sedno sprawy - wiesz ja zanim nie złożyłam pozwu to przepłakałam wiele nocy, ale nie dlatego, że usłyszałam nie "kocham Ciebie", ale dlatego, że nie sprawdziłam się, no bo jak on mógł, ja tak się starałam... ja jako osoba o zaniżonym poczuciu wartości coś takiego przyjęłam jak koniec świata...

ale gdybym skupiła się na prawdziwym problemie, to może mniej byłoby tych wylanych łez, samobiczowania się? a problem to nie on, ale ja - wczoraj wracałam po dużej dawce endorfin do domu i próbowałam poszukać w sobie win ( no bo przecież obie strony są winne, prawda? ) i jakoś nie potrafiłam, ok, nie byłam taka niewinna, ale moje zachowanie było tylko wyłącznie konsekwencją jego działania. W każdym bądź razie zrozumiałam, że nie mam sensu roztrząsać tego na czynniki pierwsze ( choć w początkowej fazie było to potrzebne) bo ja nie uważam, żebym była taka beznadziejna, jak widzi mnie mój mąż. Wreszcie to powiem: Ja jestem dumna z tego, że potrafiłam pogodzić prace zawodową z opieką nad dziećmi, zająć się domem i jeszcze zostać magistrem, a że nie gotowałam z pasją, no cóż nikt nie jest idealny

ale paradoksalnie ta szarpanina pozwoliła mi powiedzmy przejrzeć na oczy i podjąć właściwą decyzję. Ja kilka miesięcy temu nie wiedziała, że jest coś takiego jak uzależnienie i jeżeli chce "normalnie" żyć ( czyli zgodnie z własnym sumieniem) muszę zacząć się leczyć i ja swój proces rozpoczęłam od szukania źródła...