Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ja tez uwielbiam tu zaglądać i robię to co dzień od jakiegoś czasu:)

To i ja sie dolacze z polsko-czeskimi zyczeniami Wesolych Swiat i Szczesliwego Nowego Roku , Vesele Vanoce a Stastny Novy Rok:) Jutro lece do Krecikolandii wiec ubawie sie po pachy:)) pa pa...a u nas snieg;)

I ja życzę Wam wiele wiele miłości zwłaszcza do samych siebie, radości i świętego spokoju. Oby w Nowym Roku wszystko ułożyło się po Waszej myśli. Wesołych Świąt Kochani!

Wszystkie netkobietki zyczę Wam miłych, radosnych i szczęsliwych
Świąt w gronie osób najblizszych, miłych dla Was i kochanych,
wszystkim psychofagom, padalcom i palantom mówimy NIE
Maxi:-))))))))

masz rację, pierwszy krok - sprawił, że święta nie będę miło wspominała, ale ja to ja, wstyd mi przed moimi rodzicami...

na święta przyjechali moi rodzice, nie spędzaliśmy razem świąt już 3 lata...

po wigilii spokojnie sobie siedziałam w kuchni i popijałam herbatkę, kiedy przyszedł mąż i "ni z gruszki ni z pietruszki" zaczął mi wypominać, że nie uzgadniając z nim zaprosiłam rodziców, co jest nie prawdą bo wcześniej rozmailiśmy o tym i nie miał nic przeciw, ale ostatnio mam amnezje, bo ponoć nie pamiętam co mówiłam, albo nie mówiłam. Bardzo jest to frustrująca jak ciągle ktoś wmawia Tobie coś, czego jesteś pewna...
w każdym bądź razie był zły na mnie, że ich zaprosiłam bo teraz jest harmider i bałagan i co najważniejsze wiem, że on nie lubi gości, a pomimo to nie uszanowałam jego, właśnie JEGO WOLI  i ich zaprosiłam! zapytałam:gdzie widzisz ten bałagan? są zamknięci w swoim pokoju i już dawno śpią więc Tobie nie przeszkadzają" - suma summarum rozpłakałam się ( wiem nie powinnam, ale te jego słowa bolały) to powiedział, że w końcu to moja wina i żeby bajek nie opowiadała, że za nim się stęskniłam... nagadał mi jeszcze i wile innych przykrych rzeczy, że nie potrafię stworzyć atmosfery świąt  naprawdę wzbudzając we mnie poczucie winy, że zepsułam jemu święta, że ma racje, że nie powinnam zapraszać rodziców - wyszedł, wrócił po kilku minutach i powiedział, że przeprasza, że zepsuł mi wigilię, ale są jeszcze dwa dni świąt i powinnyśmy je spędzić w zgodzie.... jakoś nie potrafiłam do niego się odzywać i udawać, że jest ok. Całe święta nie odzywaliśmy się do siebie a mój mąż postanowił mnie ukarać i ostentacyjnie nie zasiadał z nami do stołu i przebywał w innych pomieszczeniach niż my, co niestety zauważyli moim rodzice i było im przykro, no ale ze względu na mnie udawali, że są zadowoleni i wiem, że gdyby nie ja i dzieci to już w 1 dzień pojechaliby do domu....

ile razy można mieć rok w rok popsute święta? bo ja już 4 z rzędu: 1 mąż oświadczył mi w Wigilię,, że kocha inną i zostawia mnie z dziećmi, w drugie święta dla odmiany jego siostra oskarżyłam mnie o to, że jej zepsułam święta, czym ano tym, że wyszłam do innego pokoju wypić herbatę i pobawić się z dziećmi - śmieszne? dla niej to była obraza....i nie muszę wspominać po czyjej stronie stanął mąż....3 - to znowu sam małżonek nawrzeszczał na mnie przed wigilią i się nie odzywał,  a 4 jak opisałam wyżej....

jak to czytam, to nie wierzę, że ja jestem tego autorką i przyrzekłam sobie , że to moje ostanie zmarnowane święta i ostatnie z nim, a żeby mnie zmobilizować moja mama powiedział, że do mnie nigdy nie przyjedzie, jeżeli się z nim nie rozwiodę, tak więc Musuuko mąż już działa....ale skąd czerpać siłę by to przetrzymać?

ankinom współczuję, ale niestety znam to z autopsji. Ale będę trzymała cię za słowo, że to ostatnie takie święta, bo sobie też to przyrzekłam. Nigdy więcej żaden TROGLODYTA nie zepsuje mi oczywistej radości świętowania z moim synem i rodziną. AMEN

http://dzieci.pl/adviceAid,14115205,title,Jak-sie-klocic,porady_artykul.html

Co sądzicie o tym artykule?

Drogie Dziewuszki......
po nieobecności w tym wątku (co nie oznacza, że go nie śledziłam, bo tak było), powracam...bo muszę się z Wami podzielić tym, że trafiłam na terapię i to zupełnie przypadkowo-przez picie męża (co opisuję w innym temacie/wątku). Poszłam do terapeuty, aby pomóc mężowi przestać pić. I oprócz tematu picia męża dowiedziałam się wielu rzeczy, o których wiem, ale które ciężko mi jest wprowadzić w życie w związku z moim małżeństwem.
Po moich opowieściach-facet zapytał mnie-po co ja jestem z mężem, po co chcę mu pomóc jak do tej pory nie jestem z nim szczęśliwa. Owszem, są takie dni, tygodnie, gdzie mąż daje mi wiarę w to, że będzie dobrze, bo w tym czasie jest wspaniały. Ale przychodzą takie chwile, że jest między nami tragedia i tak toczy się moje życie. Od nadziei na lepszą przyszłość, po załamkę kompletną. Uświadomił mi gość, że mąż ma problem z akceptacją mnie, taką jaką jestem. Że gdyby wiedział sam co chce, dawno podjął by rzeczową decyzję-czy jestem z żoną , bo ją kocham taką jaką jest, czy spieprzam stąd, bo życie z "różnymi" kobietami jest fajniejsze. Powiedziałąm mu, że wiele razy czuje się winna, bo mąż za wszystko mnie wini, nawet za jego picie-on na to, że nie ma tu mojej winy, bo to on nie wie co chce, balansuje, nie ma celu, punktu zaczepienia, że to on manipuluje mną i doskonale opanował tą technikę,a ja dałam mu na to przyzwolenie.........
Dziewczyny-mam dziś wiarę w to, że coś się w końcu ruszyło i Wy bierzcie się w końcu w karby i szukajcie pomocy u specjalistów. Posłuchajcie dziewczyn, które tu radzą terapię, bo mają rację.

Eureka jakaś

Dziękuję Wielokropku. I liczę na Twój doping.

Widzisz, trafiłam tam z chęci pomocy mężowi (znów on), a wyszło przy okazji tyle rzeczy i faktów związanych ze mną. Myślę, że podświadomie liczyłam, że ktoś w końcu mi też pomoże. Wiem , że muszę zacząć "lubić" siebie, a potem dopiero zacząć myśleć nad mężem. On dziś na terapie się zgodził. Ma pierwszą wizytę w przyszłym tygodniu...to długo, bo cały tydzień. Nie wiem, czy się nie wycofa. Ale z drugiej strony-sam musi zdać sobie sprawę z tego co się z nim dzieje, co chce w życiu osiągnąć itd.

Liwio.. życie mężowi oddałaś...

Mąż Cię nie akceptuje, a ty stajesz dla niego na głowie?

Wiem Moniko, doskonale Cię rozumiem. Ja w tak frustrującej sytuacji też przestałam być sobą. W stosunku do niego odezwała mi się złośliwość, również wulgarność. Czasem patrzeć mi się już nawet na niego nie chciało. Też doprowadzałam do takiej atmosfery jak u Ciebie, by poczuł, że boli, że nie będę mu dłużna. Ale to na nic. Nie ma już co płakać nad rozlanym mlekiem. Najwidoczniej tak mamy w życiu zapisane a nie inaczej. Teraz wszystko w naszych rękach i nie ma co żałować tylko trzeba brać się do pracy NAD SOBĄ I TYLKO DLA SIEBIE, NIE DLA NIEGO.

Mój mąż przeanalizował to co się stało, do czego doprowadza go alkohol, co dzieje się między nami. Z tego co powiedział wczoraj to wszystko siedzi w nim, to co było, gdy nie byliśmy ze sobą, że wtedy też pił, bo zalewał smutki i że to wszystko wtedy nie powinno mieć miejsca....Zgodził się na podjęcie leczenia. Nie wiem czy wytrwa w tym, bo wizytę ma w przyszłym tygodniu. Noc dziś była ciężka-bo po raz pierwszy od roku nic nie wypił wieczorem, a ja za każdym jego wstaniem z łóżka-myślałam, że idzie się napić. Na dzień dzisiejszy nie wiem co będzie. Wiem, że wszystko zależy od niego-czy widzi w końcu problem czy nie i czy sam weźmie się za siebie.....

o tak zrozumiałam, ja to wszystko wiedziałam, ale teraz przynajmniej potwierdził to fachowiec, kropka w kropkę potwierdził to co z nami robią nasi mężowie i jakie my jesteśmy - zdjęcie na ścianie....jedyna droga przed zatraceniem siebie do końca....

ja już tylko czekam na termin rozprawy, chociaż wiem, że i tak długa droga przede mną, abym w końcu uwierzyła w siebie, pokochała...

Tak naprawdę to mówi, że akceptuje, ale wiele w tym sprzeczności, bo ...to robię nie tak, tamto robię nie tak, to niedobrze, bo z psem nie wyszłam, bo jestem zmęczona po 5 h pracy, bo za długo śpię w soboty itd. A czy on siebie akceptuje-chyba tak, jednak jest bardzo często pogubiony w życiu i nie zna jego celu, nie ma hierarchii wartości.....

Wiesz Liwia, według mnie to jesteś w powiedzmy w gorszej sytuacji niż ja...
Twój mąż prowadzi z Tobą grę: kocham, nie kocham -  i przez to od dwóch lat kręcisz się w kółko - chcesz być z nim, a za dwie godziny nie chcesz, znam to z autopsji i też wiem jak trudno podjąć decyzję o rozstaniu, ale przecież już raz ją podjęłaś, mieszkałaś chyba 1,5 roku bez niego, dawałaś sobie radę wiec czego się boisz? czy wtedy nie czułaś się "lżejsza", bardziej wolna, radosna?

teraz napiszę dlaczego ja mam lepiej: dziewięć miesięcy huśtawki, w końcu złożyłam pozew, ale było mi łatwiej bo mąż powiedział, że nie kochał i nie kocha, ba nawet jak chciał abyśmy do siebie wrócili to wyraźnie zaznaczył, że czuje się wypalony i muszę się z tym faktem pogodzić, żyć nadzieją, że może w końcu zasłużę sobie na jego miłość, otóż nie pogodziłam się z tym i bardzo się boje przyszłości, nigdy nie byłam sama, a tu dodatkowo dwoje dzieci na wychowaniu, ale wiem jedno: tak dłużej nie da się żyć, no nie da Liwio i Ty dobrze o tym wiesz, może któregoś dnia dojdziesz do tego samego wniosku co ja... może....bardzo tego Tobie życzę....

wiesz co mi pomaga jak łapią doły i chwile zwątpienia: wyobrażam sobie siebie za 10 - 15 lat, w tym samym miejscu co dzisiaj: sfrustrowana, bez chęci do życia, łaknąca miłości, uprawiająca seks bez czułości (ha dobrze jak jeszcze będę go uprawiać ).... przerażające co? mam inny plan na życie... a jeszcze jedno - dzieci, bo on jest taki dobrym ojcem, hmm mój ostatnio bardzo mnie zadziwia, ojciec do rany przyłóż, ale to dobrze nich dzieci korzystają póki jeszcze z nimi jest - wracając do dzieci, one kiedyś dorosną i odejdą i co wtedy Liwio, jak sobie wyobrażasz siebie, Wasz związek? Czy po prostu żyjesz nadzieją, że on się zmieni? oj zmieni na jeszcze bardziej starzejącego się marudę....

Jeśli przez lata się nie zmienił i zagląda w kielich to marne szanse. Przecież Liwio zasługujesz na lepsze życie. Czy to nie jest masochizm, żeby jawnie dawać się niszczyć. A kimże on jest?

Wiecie co. Ja mimo problemów typu brak kasy, co nie jest psikusem, bo sporo mam na głowie niedługo i nie wiem skąd wezmę. Więc mimo tego na tyle jestem zdystansowana i samodzielna, że jakiekolwiek głupie uwagi zwykłe, uporczywe i oskarżające obracam na swoją potrzebę w odpowiedni sposób, niejednokrotnie wykorzystując technikę drugiej strony, co jest w skutkach zadziwiające. Powiedziałam, że nie chcę psa w domu, on wziął i musi konsekwentnie po nim sprzątać, dbać o niego i wyprowadzać na spacery, wyjątek był tylko podczas choroby. To przykład. Ale ja nie jestem kochająca za bardzo, może na początku byłam kiedy dałam się zaślepić, w poprzednim układzie. Ale przejrzałam na oczy i teraz trwają sprawy. I nie dam się zrobić w balona bo miałam odwagę odejść, wyrzucić go z domu. Po moim trupie. On ofiarę będzie udawał. Mimo, że miał kilka spraw karnych, które umorzono i dzięki temu czuje się bezkarnie. Mam nadzieję, że długo to nie potrwa. Ostatnio rozmawiałam z koleżanką, która przeżyła coś podobnego i bezkarność jej idioty skończyła się w sądzie podczas rozpraw rozwodowych. Taki był mądry, rodzinę miał za sobą. Kiedy wygrała, dziecko zostało z nią on został sam, stracił całe wsparcie, które miał.
I trochę mnie jej sytuacja uspokoiła.

Bo oni często tak mają, że czepiają się o pierdoły, a rzeczy naprawdę ważne pomijają.
Na upartego zawsze jest się do czego przyczepić.
Podziwiam Cię bardzo.

Ja dziś zakańczam stare sprawy. Jeśli nie zmieni się bezczynność niektórych nie będę się szczypać. Zajmę się sobą sama, a może znajdzie się ktoś kto też będzie chciał się zająć, bo ten co jest wcale nie chce. Nawet nie stać go na szczerość, na jeden gest, na jakiekolwiek wyjaśnienie. Udaje tylko, że to nie problem, ze mnie robi potwora, który myśli tylko o jednym.
A czy ja nie mam prawa być szczęśliwa, cieszyć się każdą chwilą, czuć się dobrze? Tylko mam być poniewierana i odpychana, wciąż i wciąż. Ale nie ma problemu przecież. Zapytałam dziś ile jeszcze mam czekać, i choćbym wiedziała, że jest na co. A ja nic nie wiem. Tu jedna sprawa, tam druga. Jak nie psychopata to oziębły nie wiadomo czy nie gej, bo jak tak się zachowuje od takiego czasu to jest to co najmniej dziwne.
Więc ma czas do dziś. Tylko, żeby nie miał żalu potem i pretensji.

Najłatwiej olać sprawę a potem płakać. Nie obchodzi mnie to, koniec. Mam to w głębokim poważaniu. Tak jak on mnie.
Ze łzami w oczach... Nie, z całą odpowiedzialnością i odwagą. Jeśli nie zmienisz swojego postępowania z ulgą powiem, spadaj.

Dziewczyny nie dajmy się, szkoda czasu. Szkoda się męczyć. Szkoda.

Jakoś sporo osób chce mnie wykorzystać, jemu nawet się udało. Tak żeby im było dobrze, a my? Gdzie jest miejsce dla nas i kim my właściwie dla Was jesteśmy? KIM do cholery?
On mnie nie słucha, jak grochem w ścianę, a mnie szlak trafia. Wkurza mnie to.

Nie dajmy się. Nigdy się nie dajmy.

Tak na prawdę, obie mamy trudną sytuację - Ty w związku bez poczucia stabilizacji, ja coraz bliżej rozwodu - obie w jakimś sensie poniosłyśmy porażkę.

Jeżeli czujesz, że dasz radę jemu pomóc wyjść z nałogu to ok, pewnie robisz to dla siebie, bo jeżeli dla niego, to nie dobrze, bo później będziesz oczekiwała wdzięczności, a możesz jej nie otrzymać i znowu będziesz sfrustrowana, że ja dla ciebie tyle poświęciłam....

Ja już nie chcę się poświęcać, może zabrzmi to egoistycznie, ale nawet dzieci nie są dla mnie "czynnikiem", który mnie przy nim zatrzyma, ja już chyba osiągnęłam to swoje dno, o którym pisały dziewczyny... nie ma siły dalej żyć, nie, nic sobie nie zrobię, nawet nie wiesz jak bardzo jestem tym zmęczona, każda rozmowa z nim wysysa ze mnie energię, czuję się sfrustrowana - miałam chęci i ochotę zmienić nasze życie, ale jego słowa, sposób patrzenia na życie jest dla mnie niezrozumiały, on tak świetnie mną manipuluje, że za każdym razem czuję się wszystkiemu winna, nawet temu, że przestał mnie kochać....

hm - wiesz, że kiedyś mąż powiedział,że przestała mnie kochać, bo m.in. za długo śpię w soboty, a wczoraj stwierdził, że nie umiem stworzyć rodzinnej atmosfery bo na spacerze powiedziałam, że jest mi zimno i chce iść już do domu...

Być może jakoś uda mi się wyciągnąć go z picia, ale nie mam pewności co do niego, bo on jest jak wiatr-raz w prawo, raz w lewo. Nie chcę robić już tego dla niego, tylko dla siebie i na tym koniec.

Co do rodzinnej atmosfery i spania w sobotę....jakbym słyszała mojego męża, dokładnie to samo. Hm..ma rację, to jest kosmos, musiałybyśmy być takie, jak oni chcę, a nie tym kim jesteśmy. Mimo naszego starania i tak zawsze byłoby coś nie tak, no takiego gościa nie zadowolisz chociażby nie wiem co. Mizoginista w wielu aspektach.

Aaaaaa.........i nie poddawaj się Ankinom za żadne skarby. Teraz liczysz się TY, a on...kiepsko widzę go bez Ciebie, ale to niech nie ma już dla Ciebie znaczenia. Gdybyś była z moich "okolic" zaraz dałabym Ci namiary na tego terapeutę.......

zgadzam się z Tobą i wiem jak trudno podjąć decyzję o rozstaniu. Przecież jest rodzina, dzieci, dom, zobowiązania, plany i nadzieje. Nie jestem z mężem od kilku miesięcy i nie tęsknię za nim....ale ....no właśnie cały czas jest to ale. Jestem świadoma, że nie kocham go i nie chcę z nim być a jednak nie jestem w pełni szczęśliwa. Nie wyobrażam sobie już bycia z nim a jednak ....sama nie wiem jak to nazwać.

nie zgadzam się z tym co napisałaś. Jeśli ktoś dojrzał do decyzji rozstania to nie ważne jest czy druga osoba kocha czy nie. Ważne jest co my czujemy.Gdyby mój jeszcze mąż błagał , skomlał , przysięgał to nic to nie da. To ja już go nie chcę i nie interesuje mnie czy on kocha czy nie.

Tak masz rację to jest okropne uczucie....nadzieja na jałmużnę , na łaskę......wszystko jest lepsze od tej nadziei.

Czytam Was kochane i dochodzę do wniosku, że my przestajemy siebie lubić i akceptować po ich narzekaniach i frustracji. Zatracamy sie i gubimy a odnaleźć się nie jest łatwo......może właśnie to mój problem. Może muszę sie na nowo odnaleźć i przede wszystkim sobie pokazać czy udowodnić, że jestem fajna i można ,mnie lubić, że sama siebie mogę lubić. Ważne są dla mnie miłe słowa. Wiele radości i dumy czułam po słowach starszego syna: mamo wszyscy znajomi jednogłośnie powiedzieli, że mam bardzo fajną mamę i mocno mnie uściskał. Popłakałam się. Te słowa były dla mnie bardzo ważne. Wiedziałam, że jestem fajną mamą ale te słowa aż mnie rozczuliły. Był dumny i ja też. Czuję, że potrzebne mi takie słowa. Potrzebuję akceptacji. To chyba normalne po kilku latach upokorzeń i wydziwiania męża.
Tamten rok był dla mnie okropny. Co kilka miesięcy coś złego wydarzało się. Przed Świętami rozmawiałam z koleżanką, która jest chora. Od kilku lat zmaga sie z chorobą nowotworową....słowa jej były wypowiadane z trudem. Wiedziałam, ze jest źle....drugiego dnia Świat umarła. Odeszła bardzo mi bliska osoba. Kochałam ją jak siostrę. Zostawiła dwoje dorosłych ale jeszcze niesamodzielnych dzieci i męża, kochającego ją nad wszystko.....widocznie w życiu nie można mieć wszystkiego....
Nie udało mi się też uzyskać rozwodu...mam nadzieję, że na następnej sprawie już go dostanę.
Mam też nadzieję, że ten rok będzie nie tylko dla mnie łaskawszy.

Witaj Zofio, ja również życzę szczęścia i spokoju w Nowym Roku

Nie zrozumiałaś mnie  - chodziło mi o Liwie, że jest jej gorzej odejść, bo ona męża kocha i mąż ja też, no przynajmniej tak deklaruje i dlatego trudno jej odejść, bo ma jeszcze nadzieje .... i jeżeli sama Liwa któregoś dnia stwierdzi, nie kocha męża to nie będą dla niej ważne uczucia jej męża....

Mnie też nie było łatwiej podjąć taką decyzję, ale fakt, że maż mnie nie kocha to mi sprawę ułatwiło, bo nie chce żyć z osobą która myśli o innej kobiecie, ale wierz mi, że wolałabym mieć pełną i kochającą się rodzinę....

Przykro mi z powodu koleżanki ...

Masz rację Zofio, ja też mam problem z akceptowaniem siebie... wiesz maja ułomność polega na tym, że całe swoje dorosłe życie uzależniłam od zasłużenia sobie na miłość męża - kiedy mąż oświadczył,że już od dawna mnie nie kocha to moja rozpacza brała się z tego, że już nie mam szans, aby w końcu usłyszeć, że mnie kocha... to jest chore...

uczę się lubić siebie - bardzo to trudne - i jeszcze coś, jak już kiedyś o tym pisałam, że rozpad każdego związku są winne dwie osoby, a ja mam problem bo tak do końca nie potrafię znaleźć winy w sobie, to nie chodzi o to, że uważam się za idealną, ale te moje wady, według mnie, były do zaakceptowania, tak jak wady męża, które ja akceptowała, umiałam z nimi żyć, bo wtedy tych zalet było więcej... a mój mąż nie potrafił zaakceptować tego, że dłużej śpię to co mówić o większych błędach, pomyłkach..

a to nie niespodzianka, nie wiedziałam, że wystąpiłaś o rozwód a dlaczego nie dostałaś rozwodu, przecież masz już dorosłe dzieci i mąż Ciebie zdradził... to ja na pewno go nie dostanę, mamy małe dzieci.

...no właśnie akceptować siebie po latach w "chorym związku" nie jest łatwo. Ja nie umiem wybaczyć sobie...... . Ty uzależniłaś  się? to co ja mam mówić. Liczył sie tylko on jego praca jego odpoczynek, jego samopoczucie. Nie pracowałam zawodowo i obudziłam sie jako stara kobieta nic nie znacząca. Nie mająca swojego miejsca w realu. Ciężko mi sie podnosić. Zdaję sobie też sprawę, że to ja będę spłacała długi męża. Bez pracy i z długami - tak zaczynam swoje nowe życie a mąż nie poczuwa się nawet płacić na syna. Nie jest zainteresowany czy będzie miał co jeść. Smutne ale mam to przez swoją naiwność, głupotę. Mnie życie nauczyło, że ważna powinna być kobieta dla samej siebie. Powinna realizować siebie i swoje plany a nie patrzeć na partnera. Nie traktowałam męża jak bankomat ale dzis wiem , że powinnam. Powinnam siebie zabezpieczać w jakikolwiek sposób.

Dłużej śpisz ? Przecież należy Ci sie odpoczynek i masz prawo odpoczywać jak lubisz. Nie akceptuje Cię ? ....no nie ma przymusu ale jest z tego wyjście - rozstanie.
Nie zgadzam się z Tobą, że za rozpad związku odpowiadają dwie strony. Gdyby tylko Twój mąż umiał rozmawiać myślę, że dogadalibyście się. Każdy związek ma lepsze i gorsze dni, miesiące. wiele można załatwić rozmową ale to sztuka mówić o swoich uczuciach. Łatwiej jest wykrzyczeć oczekiwania. Łatwiej jest oskarżać jak rozwikłać problem. Rozmowa to sztuka.

Spokojnie ! Nie dostałam rozwodu bo mój mąż nie stawił sie w sądzie. Sędzia potraktował moją sprawę jak i inne tzn. jak kolejny numer. Na pierwszej sprawie nie doszło do przesłuchania. Nie stawił się mąż i sędzia dał mu kolejna szansę na stawienie się. Przy kolejnej były już przesłuchania mnie i świadków. Sąd był bardzo zainteresowany czy kocham męża i czy jest jakaś szansa na trwanie tego związku. Przesłuchiwana byłam chwilę. Sąd nie był zainteresowany co wydarzyło sie w naszym związku. powiedziałam, ze były zdrady i sąd nie czekał na opowieść od razu zadał mi kolejne pytanie. Moje zeznania trwały kilka minut. Sąd też nie chciał nic słyszeć o przemocy psychicznej. Tak to trochę dziwnie się odbywało. Kolejną szansę dostał mój mąż - czyli odbędzie sie jeszcze jedna rozprawa i jeśli on znowu się nie stawi sąd zapewnił mnie, że dostanę rozwód zaocznie. Ponieważ nic na temat mojego małżeństwa właściwie sąd nie wie więc na koniec rozprawy przekazałam wszystkie dowody a kolejnego dnia dołączyłam opis co złożyło się na rozpad tego związku jak i opis dowodów.
Ankinom sąd jest zainteresowany by za WSZELKĄ cenę małżeństwo trwało. Dla sądu ważne jest dobro dzieci a według praw naszych mąż może bić, poniżać oby dzieci miały pełną rodzinę. Trzeba w sądzie udowodnić przy małych dzieciach, że nie ucierpi ich dobro i bez ojca będzie się im żyło lepiej. Ja mając prawie dorosłego syna też musiałam mówić, że dobro dziecka nie ucierpi a wręcz przeciwnie będzie ono szczęśliwsze bez ojca. Ważne by w sądzie powiedzieć: NASTĄPIŁ CAŁKOWITY ROZPAD MAŁŻEŃSTWA I DZIECI NA TYM NIE UCIERPIĄ. Trzeba mieć świadków i dowody, że mąż nie zajmował sie dziećmi , nie poświęcał im czasu , nie rozwijał w nich zainteresowań.  Sąd też pytał od kiedy nie prowadzimy wspólnego gospodarstwa i od kiedy ze sobą nie sypiamy. Jeśli myślisz o rozwodzie musisz udowodnić, że Twoje  dzieci nie ucierpią na tym, że nie będą z ojcem. Dziwne to prawo. Powinnaś zbierać dowody np. rysunki dzieci czy nagrania jak ojciec zwraca się do nich jak je traktuje. Nie ma rzeczy niemożliwych jeśli przygotujesz się dostaniesz rozwód. Musisz też mieć na uwadze, że jeśli nawet oboje w sądzie powiecie, że nie chcecie ze sobą żyć to sąd będzie brał pod uwagę dobro dzieci a nie wasze zdanie. Wiele kobiet z małymi dziećmi dostaje rozwód więc jeśli będziesz przygotowana to i Ty go dostaniesz.Trzymam za to kciuki. Sąd to tez ludzie i różnie sędziowie podchodzą  do sprawy. Ja trafiłam na sędziego, który lubi konkrety, dlatego tez nie bawił się w pytania : a dlaczego ? jaki powód? od kiedy? Jemu wystarczyło jedno słowo : zdrady, przemoc, zaniedbanie rodziny. Gdyby były problemy z rozwodem syn był gotowy świadczyć przeciwko ojcu ale dzięki Bogu nie doszło do tego. Rozwódką powinnam być za kilka tygodni

Witam Szanowne Panie i zycze wspanialego Nowego Roku:)

a poniewaz, jak to mowia "jak sobie poscielesz tak sie wyspisz" wiec wiele od nas samych zalezy jaki ten nowy rok bedzie. Ja przynajmniej bede sie z calych sil starac pozalatwiac pewne sprawy do konca tak aby moc juz w pelni cieszyc sie nowym zyciem z nowym mezczyzna.

Nie wiem czy wypada tak pozytywnie tu pisac ale troszke oslody moze sie przyda. Moje swieta byly wspaniale, inne niz te w Polsce (oj daleko Czechom do naszej Wigili:), troszke dziwnie sie tez czulam otoczona obcymi mi ludzmi i to w duzej ilosci (zlot rodzinny! masakra) i tesknilam tez za moimi bliskimi (pierwsze swieta bez dzieci). Ale przy calym tym stresie i metliku uczuciowym moj mezczyzna okazal sie byc prawdziwym najlepszym przyjacielem i opiekowal sie mna jak nikt nigdy wczesniej.Wiedzial, ze potrzebuje jego wsparcia i pomocy by przetrwac jakos wsrod tylu nowych osob i byl przy mnie caly czas, do tego widac bylo, ze on robil to z przyjemnoscia...chwilami nawet jakby z duma:). Okazal mi tyle milosci i czulosci a takze zrozumienia dla moich zmiennych nastrojow (chwilami bylo ciezko wytrzymac ciagla obecnosc babc, cic, wujkow, kuzynow, rodzicow itp.) ze ten wspolny czas byl naprawde cudowny.

A zeby bylo ciekawiej to dodam, ze spotkalismy tez (przypadkiem na spacerze) jego eks zone z dziecmi i zrobilo sie...wielce ciekawie:)) Przezylismy i to i nawet wyszlismy z tego silniejsi i bardziej pewni swoich uczuc.

Teraz wiem na pewno, ze jesli ma sie przy sobie wlasciwa osobe to mozna wszystkie problemy rozwiazac i wszystkie trudnosci przezyc cieszac sie z kazdego dnia razem spedzonego. A jesli u boku jest ten niewlasciwy on to zeby sie czlowiek w chinskie dzin dobry wyginal i tak nic to nie da. 

Zycze Wam Drogie Panie w Nowym Roku duzo milosci od tych co Was kochaja i od samych siebie a tym co juz zdecydowaly, ze chca swe zycie odmienic na lepsze, duzo sil i cierpliwosci i wiary, ze sie uda. Bo udaje sie zawsze jesli tylko sie tego chce.

gorzej na pewno nie:) bedzie zdecydowanie lepiej i musisz w to wierzyc:)

czytalam o Twoich kolejnych nieudanych swietach, o Twoim zlosliwym czy wulgarnym stylu...wszystko to  sama przerobilam. Nie martw sie, to jest naturalna reakcja, samoobrona zranionej osoby. I to Ci tez minie tak jak nie ...jak odsapniesz od swojego Giga Malkontenta meza i zaczniesz zyc wedlug wlasnych regul i wlasnego widzimisie.

Jak sobie przypomne moje malzenstwo i to ile i JAK wrzeszczalam na bylego meza to az mi sie wierzyc nie chce, ze czlowiek moze przejsc taka metamorfoze. Normalnie z Mr Hyde'a zmienilam sie w Dr Jackyla bez zadnej terapii czy operacji mozgu. Sprzeczki z obecnym tez mamy, mamrotac tez mi sie zdarza ale to jest 1 promil tego co dzialo sie z eksem. My nie potrafimy na siebie gniewac sie, obrazimy sie a za chwile przytulamy. Ani razu odkad zamieszkalismy razem i nawet podczas najwiekszych klotni nie uzylam brzydkiego czy wulgarnego okreslenia na swojego mezczyzne, ani razu nie powiedzialam mu, ze jest np. glupi, idiota, len, egoista..i nie robie tego swiadomie, nie gryze sie w jezyk, po prostu nie moglabym i juz. Jak mialabym obrazic kogos, kto jest dla mnie taki dobry i kogo tak bardzo kocham? Naturalnie jakos pozbylam sie pokladow zlosci, goryczy, rozdraznienia, rozczarowania jakie we mnie tkwily jak zadra w d..podczas poprzedniego zwiazku. To jest takie widoczne, ze ja i moj eks po prostu nie bylismy sobie pisani a z obecnym uzupelniamy sie jak dwie polowki. Zreszta to po nas widac na kazdym kroku i cala jego rodzina plus wszyscy znajomi jakich tam poznalam przez tych 10 dni tak o nas mowili:) Oprocz bylej zony rzecz jasna;) Ona chyba byla innego zdania ale to na szczescie nie moj cyrk i nie moja malpa:)

Tobie  ankinom tez sie uda, masz  wsparcie w rodzicach i to tez jest bardzo wazne, oni Cie nie zgania (moja mama byla nieco odmiennego zdania nt. rozwodu ale to nie jej zycie tylko moje:) wiec sama nie zostaniesz po rozwodzie. Glowa do gory i blbotami (to po czesku glupoty;)) sie nie przejmuj tylko przyj do przodu jak Rudy.

Dziękuję hm... Dzisiaj przeczytałam też "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" i hmm miła dziewczyna ze mnie była, aż za bardzo Więc może teraz czas stać się Zołzą Kto startuje ze mną do konkursu na Zołzę roku? ;D Skoro wcześniej robiłam absolutnie wszystko żeby być dla niego/dla nich najlepszą dziewczyną na świecie, to może teraz czas żeby być największą Zołzą ? :> Co wy na to?

Spotkanie z eks?:) Nie ma czego opisywac. Sa kobiety, ktore potrafia sie pozbierac i ulozyc sobie zycie a dawne zale odpuscic i sa takie, ktore do konca zycia beda w swej zlosci, zawisci i goryczy sie gotowac. Szkoda mi takich straconych juz za mlodu kobiet. One nigdy nie beda szczesliwe, na wlasne zyczenie. Ta eks mojego partnera taka wlasnie jest, widac to w jej oczach i po jej zachowaniu. Rozdygotana, roztrzesiona..delikatnie ujmujac - histeryczka na pierwszy rzut oka. A ma wlasciwie wszystko, nowego meza, dwoje teraz dzieci, piekny dom, kasy wystarczajaco na dobre zycie..niczego jej nie brak poza usmiechem.

A samo spotkanie odbylo sie tak: w pierwszy dzien swiat po tym przypadkowym spotkaniu na ulicy przyszla do domu jego rodzicow i zazadala aby stawil sie u niej o 21-ej . On to olal i napisal, ze sa swieta, on jest z rodzina ktorej rok nie widzial i zeby przyszla nastepnego dnia (jak bylo umowione juz wczesniej z jego rodzicami i nia) z mala do nich po prezenty. Odmowila i kazala (ona nie prosi) aby to on byl u niej o 9-tej rano nastepnego dnia. Oczywiscie nie poszlismy, poniewaz moj pan spodziewal sie tam tez obecnosci jej ojca despoty i wariata ("pomogl" im sie m.in. rozwiesc). W takich warunkach nie ma mowy o dyskusji, sa tylko krzyki. Dla dzieci super atmosfera swiateczna. W poludnie kiedy nas nie bylo znowu przylazla i zrobila awanture jego mamie na cala ulice, ze czekala od rana i on nie przyszedl. Mama zapraszala ja do siebie aby na nas zaczekala albo przyszla pozniej ale nie, tylko u niej i juz. No to nastepnego dnia moj pan i ja poszlismy do Mahometa, dac prezenty malej i rozmowic sie z ta pania..o co jej chodzi.

W sumie miala tylko 3 zadania: moj partner ma podpisac zgode na zmiane nazwiska malej (na obecne matki, czyli obecnego jej meza), ma uchylic czy zmienic postanowienie sadu o spotkaniach z mala co 14 dni (on teraz mieszka za granica wiec mala i tak widuje tylko dziadkow a jego wtedy kiedy przyjezdza do nich ale byla nie chce jej tam prowadzac w ogole) i ma placic dwa razy wiecej kasy na alimenty niz teraz (takie jakie mu wyznaczyl sad takie placi). Podsumowujac - ma sie odsunac on i jego rodzina od malej a on ma placic wiecej. Doszly jeszcze jakies gorzkie zale z ich krotkiej przeszlosci ale to olalam, bo to nie moj problem.

Ze swoich zadan nie uzyskala nic (powiedzial jej, ze moze sobie isc z tym do sadu) ale po malej widac jakie piekne pranie mozgu przeszla i jak przez ten miniony rok wybito jej ojca z glowy. Az  smutno bylo to obserwowac z boku. Ta eks nawet poprosila mame mojego partnera aby do malej (jego corki a ich wnuczki) nie mowiono o nim tata tylko po imieniu. Zeby dziecku nie mieszac w glowie. To juz moim zdaniem szczyt bezczelnosci i na to nikt sie nie zgodzil.

Ogolnie to ja sie eksow nie czepiam i nie interesuja mnie ani ich obecne problemy ani te z przeszlosci, dopoki one same nie zaczynaja bruzdzic w moim zyciu. Ta pani chyba jeszcze da o sobie znac ale jest na szczescie tak daleko, ze nie jest zbyt grozna:) A mnie tez asertywnosci, jakby co, nie brak;)

No i tyle calej historii, nic ciekawego.

No wręcz przeciwnie :-) Powiem Ci masz dziewczyno stalowe nerwy :-)

Nareszcie wróciłaś Mussako Również wszystkiego, co najlepsze na ten Nowy Roczek :*

Witajcie kolejne kobitki - dla Was oczywiście też szczęścia w NR

Ankinom - poczytaj jeszcze "Dlaczego on nie kocha, a ona za nim szaleje" - polecam, może znajdziesz tam coś o sobie i....o nim

Hm... mój mąż twierdzi, że kocha, że akceptuje, jednak ja jego akceptacji nie odczuwałam. Wciąż w zasadzie wg niego coś było ze mną nie tak-to za długo spałam, to "ta" koleżanka mu nie odpowiadała, to za długo wracałam z pracy. Nie wiem, być może to nie sama kwestia akceptacji, ale jego charakteru - Piotruś Pan to mało powiedziane.

Niestety w odwracaniu kota ogonem jest w tym najlepszy, zaczynam mówić: oskarżasz mnie o kłamstwo, a on: a ty jak się zachowałaś w Święta i tym sposobem zapominam o pierwszym zdaniu i próbuje sobie przypomnieć co takie zrobiłam w te  wspomniane święta, a może miał na myśli inne święta...:D

szkoda na to mojego czasu i energii.....