Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

odebral Ci prawo glosu????
A swoja droga, nie chodzi o klotnie tylko rzeczowe i konsekwentne egzekwowanie swoich praw. Klotnie przy dzieciach to nie najlepszy pomysl, choc rozumiem, ze ta zasada "zero krzyku" obowiazuje tylko jedna strone waszego partnerskiego ukladu? Bo skads sie te rysunki Twojego syna wziely a na nich krzyczy tata a nie mama..

nie wiem ile wskorasz sms-ami. Czy nie lepiej twarza w twarz po usnieciu dzieci i bez wrzaskow powiedziec to wszystko..? W koncu wylacz komorke i bedziesz pisac sobie a muzom.

Bardzo dobrze! Mam na mysli praktyczne wykorzystanie sily jaka daje wscieklosc. Ale nie daj ponosic sie emocjom, bo raz ze nic to nie da, tylko zadyszki dostaniesz, a dwa, ze znow okrzyknie Cie histeryczka. Konkrety, rezutaty, czyny...to go zmusi do myslenia i moze tez dzialania. Nie dyskutuj tylko pod nos podsuwaj papiery, wydruki, oferty, rozwiazania. Wiesz o czym pisze..nie badz goloslowna, bo to na nim nie zrobi zadnego wrazenia. Nie mow co zrobisz a co zrobilas - zobaczy, ze mowisz serio.

Dzień dobry.

Nawet trza robić, a mówić nikt nie każe.

Aniknom, musisz coś z tym zrobić, ty sama. Chyba nie chcesz, żeby w to co się dzieje u Was w domu wtrącił się nie daj bóg jakiś kurator. Poza tym wyprowadzić można się także z dziećmi.

U mnie piekło. Bałaganiarz bałagani dalej, jeszcze bardziej. Rzeczy mam już w torbie. No bo przecież lepiej poczekać miesiąc na dogodny termin do badania niż iść dzisiaj w samo południe. Mam dość tego pomiatania. Czuję się jak wykręcona szmata. Powtórka z rozrywki zatem. Mam dwa wyjścia nadopiekuńcza babcia lub wścibska, rozdarta matka. K...
Bez grosza przy d.. gdzie pójdę. Nie mam już siły.
Jeszcze na dodatek w tą sobotę zaprosił moją rodzinę do nas (bo nie wypadało odmówić). Poszłabym najchętniej w cholerę i niech sobie sam przyjmuje. Mówię, to sobie sprzątaj i gotuj, bo ja w sobotę pracuję. On nie będzie przecież, to ja będę mieć pracowite piątkowe popołudnie. A co ja jestem niewolnik, sprzątaczka, mnie się nic nie należy? Nie wytrzymam tego, słowo daję. Jak ktoś mu powie, że bałagan jest to powie, to se posprzątaj skoro ci przeszkadza. Czy to nie jest szczyt wszystkiego?
Nie daję rady. Nie chcę się wstydzić za brudasa. Za grosz szacunku nie ma. Nawet do własnej matki. Nic mu się nie chce, dosłownie nic.
Mam dość tego gnoju. Przecież to nie życie z przyjemnością tylko droga przez mękę.

spokojnie Monika, tutaj akurat zgadzam sie. Bez klotni TAK ale bez oszustw rowniez - mowienie teraz dzieciom, ze wszystko bedzie po staremu jest oszustwem, bo Ty wiesz i on tez, ze tak nie bedzie. Po staremu bedziecie ich kochac ale po staremu nie bedziecie ich wspolnie wychowywac. Jesli je teraz zaczniecie oszukiwac a za jakis czas sie rozstaniecie - one wam juz w nic potem nie uwierza.
Skoro nie chce klotni, to powiedz mu, zeby on tez zaczal kontrolowac swoje wrzaski w domu. Jesli nie wierzy to nagraj to kiedys i pokaz mu jego wlasne zachowanie.

no rozmowa..kontrolowana, pewnie tak, mozna pograc zgodna pare znajomych, na usmiech bym nie liczyla, wiecej kunsztu aktorskiego potrzeba. Czyli chce abyscie w sposob "sztucznie przyjazny" potkwili sobie razem. Na krotko da rade, na stale..chyba sama wiesz.

wiec spokojnie, bez krzykow odpisz, ze czekasz rowniez na te decyzje odnosnie stryszku, cieszy cie, ze to kwestia tylko dni,  ale co do dalszych krokow to masz juz klarowna jasnosc i tu nic granie na zwloke nie zmieni. Chcesz definitywnego zakonczenia tego malzenstwa i zamieszkania oddzielnie.

A ja widze, ze on chce uspic Twoja czujnosc, doprowadzic do tego, ze znowu bedziesz sie wachac w dwie strony co zrobic, winic za kazdy jego gest i slowo..a on jak juz ten stan Twojej potulnosci znow osiagnie, pojdzie znow w dluga za kolezankami.

Nie daj sie prowokowac takim slowom. On jest teraz niby dobry i dbajacy, ale to gra i sama to wiesz.

Odpisz, ze tez chcesz sie cieszyc zyciem, jemu tez zyczysz dobrze w przyszlosci (niech ma Twoja laskawosc w rewanzu:) i wlasnie dlatego czekasz na final waszego nieudanego zwiazku. Nie obwiniaj go tylko informuj jakie jest Twoje stanowisko w tej kwestii- NIEZMIENNE I TWARDE JAK SKALA. Musi w koncu uwierzyc, tylko nie daj sie zlamac ani krzykom ani matactwom ani obwinianiu ani czczym obietnicom. On wszstkiego sprobuje a Ty badz na to gotowa i spokojnie powtarzaj swoja mantre.

Hm Ty też coś musisz zrobić - a teraz jest dogodny moment, wyprowadź się do babci właśnie teraz kiedy Ciebie najbardziej potrzebuje - jako sprzątaczki i kucharki - no tak, ale tutaj trzeba odwagi i determinacji, której nam brak
wiesz co, ja już chyba wołałabym u mamy, wścibska, ale zawsze to mama, a ten facet z Twoich opisów ma Ciebie głęboko w d**

Rozwodzisz się z mężem, a tutaj znowu takie bagno, ja tego nie rozumiem, bo ja jak tylko będę wolna to dłuuugo i rozważnie się zastanowię czy jeszcze z kimś zamieszkam- dobrze że chociaż w ciąża Tobie nie grozi...

Jestem w związku od 5 lat. Mam dziecko z porzedniego związku. Od poczatku coś było nie tak, ale nie wiedziałam co. Teraz już wiem. Jestem uzależniona od swojego partnera. Nawet nie wiem kiedy tak zatraciłam siebie, bardzo się zmieniłam, dałam się zmanipulować. Wszystko musiało być jak on chce, a jak nie to groził mi że odejdzie, a ja głupia dopasowywałam się do niego aby go nie stracić. Dawniej myślałam, że jak się kogoś kocha to jest to normalne, że się poświęca dla ukochanej osoby. On stał się dla mnie najważniejszy, odstawiłam znajomych na bok, jego potrzeby były ważniejsze niż moje, byłam szczęśliwa tylko wtedy gdy układało mi się z nim, zapomniałam o sobie zupełnie. Stałam się służącą na każde zawołanie, a on robi co chce. Zawsze coś mu nie pasuje we mnie, powtarza że nie nadaje się do niczego, a ja głupia starałam się zmienić siebie bo uważałam jak ja się zmienię to on też się zmieni. Ostatnio powiedział, że z jego strony to tylko przyzwyczajenie, ale nie mam pewności, że tak jest czy to nie jest tylko kolejna próba manipulacji mną. Nie układa nam się a ja nie umię odejść. Dalej łudzę się, że gdy zmienię siebię,zajmę się swoim życiem, wyleczę się z tego uzaleznienia, zaczne wyznaczać granice to on zacznie mnie szanować i jakoś się ułoży.

Agula jesteś tak jak ja - poświeciłam siebie, starałam się zmieniać, robiłam co chciał... też mnie straszył , że znajdzie sobie inną i znalazł, ale nie odszedł, bo ona jest mężatką, a moje życie to teraz kombinowanie jak się jego pozbyć, bo widzisz on nie kocha, ale nie chce się wyprowadzić...

Jeżeli Twój partner mówi, że to przyzwyczajenie to tak jest, jak się kogoś kocha to się nim nie manipuluje.

Nie wiem jak silną jesteś osobą, nie wiem jaki jest Twój partner, ale jeżeli od początku nie było szacunku wydaje mnie się, że już jego nie odzyskasz, może się mylę, odnoszę to do siebie....

Ja przez 16 lat żyłam w iluzji, że jak się zmienię to on mnie będzie kochał,
Agula zmieniaj się sobą, ale tylko sama dla siebie, zacznij wyznaczać granice sama dla siebie, szanuj sie by chronić siebie, jeżeli chcesz to robić dla niego to marnie to widzę.

Musisz znaleźć w sobie siłę, aby wyleczyć się z tego uzależnienia i najlepiej bez niego, mieszkając z osobą od której jesteś uzależniona będzie to trudne, wręcz niewykonalne.
Ja wiem, że nie mam między mną a mężem uczucia, ale kiedy jestem blisko niego tracę wypracowany przez cały dzień "pion", wracam myślami co było, gzie popełniłam błąd itd. ale to tylko powoduje, że bardziej się wypalam, a po co, niczego już nie zmienię, uczucie umarło... i im szybciej to do nas dotrze to szybciej podniesiemy się... no tak, ale każdy musi sam znaleźć odpowiedni dla siebie moment....ja walczyłam z tym przez 8 miesięcy od próby ratowania nas, doszłam do momentu, kiedy wiem, że nie dam rady z nim mieszkać, wielkie uczucie zamieniło się w wielką nienawiść....a to nie jest dobre uczucie, bo też zżera od środka, czekam do dnia kiedy odczuję obojętność i wtedy dopiero będę WOLNA, i Tobie też tego życzę....

Zauważyłam, że nas kobiety uzależnione od partnera charakteryzuje: poświecenie, usłużność, chęć zmiany siebie, nie zależnie od ceny jaką za to trzeba zapłacić, wielkie uczucie i mogłoby się, że osoba obdarowana takim uczuciem powinna nas na rękach nosić, a oni wtedy poniżają, gardzą nami, ranią, więc jak powinnam się zachowywać by stworzyć zdrowy związek?

Aiknom, bagno, bagno i jeszcze raz bagno. Wiesz jak jest z przyzwyczajeniami starszych pań, z siedzeniem po cieku w mieszkaniu. Ja chcę odejść gdzie indziej, chcę być sama, mieć święty spokój.
Ale nie mam grosza przy d...

Wielokropek

Sama nie wiem po części pewnie też, chociaż to przychodzi samo. Poprostu boje się co będzie gdy on odejdzie.

Boje się, że się załamie, będę tęsknić  i nie będe umiała cieszyć się wolnością:(

O, jakie podobne...
Tak, Kochana mądre słowa i mądre podejście do sprawy. Tylko wprowadzić w życie. Odciąć się, nie spotykać, nie mieszkać razem. Jaikie to trudne...wiecie prawda?

Dzisiaj , już miesiąc po rozwodzie uslyszałam, że bolą go nerki i czeka na moją reakcję...
A, ja spojrzałam zdziwiona i wyszłam.
Gdybyśmy mieszkali już oddzielnie, nie byłoby takich sytuacji i zdrowiałabym , cieszyłabym się nowym życiem, nowymi wyzwaniami, a tak...
Ale, nie będę marudziła czekam na lepsze czasy, kiedy będę miała swój kąt! 
Czego WAM dziewczyny również życzę!   
 

Nic na siłę.

Jestem zwolenniczką tezy, że każda uzależniona osoba potrzebuje osiągnąć swe własne dno. Wówczas podjęcie decyzji jest dziecinnie proste, a determinacja do czynienia zmian jest wielka. Ty, jak sama przyznałaś, żyjesz w zawieszeniu, póki ten stan nie będzie Cię bardzo uwierał, póty tkwić w nim będziesz.

Szybkiego dojrzewania.

Wiecie co, ja juz nie wiem co o tym wszystkim myslec. Czy to ta listopadowa nieciekawa aura za oknem tak dziala depresyjnie czy syndrom kobiety przy mezu was meczy drogie panie ale powiem tak: mieszkajac lat pare juz tu na mroznej polnocy zaobserwowalam pewien ewenement, jak bardzo roznia sie w swoim podejsciu do mezczyzn kobiety z poludnia i kobiety z polnocy (w duzym uproszczeniu i skrocie myslowym).

Znam juz na tyle tutejsze spoleczenstwo, iz moge pokusic sie o takie stwierdzenie, ze kobiety skandynawskie poza feminizmem jaki przejawiaja w kazdej dziedzinie zycia (az do przesady czasem) maja jeszcze zakodowany w sobie jak egoizm oraz chec do samodzielnego zycia. Jest to zdecydowanie kwestia wychowania (tu sie od malego w szkolach i domach truje dziewczynkom, ze maja takie same prawa, taka sama sile i mozliwosci jak chlopcy, chlopcow uczy sie w szkole gotowac a dziewczynki ida grac w hokeja albo budki dla ptakow konstruuja) a takze warunkow ekonomicznych w jakich tutejsze kobiety zyja. Same zreszta na te warunki ekonomiczne zapracowaly.

Nie znam, poza przypadkami skrajnymi (przewlekla choroba, wielodzietnosc religijna - lestiadiolaiset oraz tymczasowy brak pracy) zadnej kobiety w moim wieku ani nawet mlodszej, ktora z wlasnej nieprzymuszonej woli zdecydowalaby sie na kariere kury domowej, zony przy mezu, matki Finki itp. i zrezygnowala z pracy zawodowej. ANI JEDNEJ. Kobiety tutaj tez wychodza za maz, rodza dzieci, odchowuja je i wracaja po roku, dwoch do pracy. Tej nie wolno im odebrac (prawo pracy) ani odmowic ze wzgledu na posiadanie potomstwa. Taki arggument kwalifikuje ew. szefa szowiniste do sporych tlumaczen. Dzieci ida do zlobka czy przedszkola, ktore doskonale spelnia role opiekunczo-wychowawcza. Zadna matka ie przezywa traumy i nie obwiia sie za brak serca oddajac dwuletnie przykladowo dzecko pod opieke wykwalifikowanych przedszkolanek, pielegniarek czy kogo tam jeszcze maja. A dzieci, wbew pozorom, rosna rownie zdrowo i szybko jak te pielegnowane latami pod spodnica mamy kwoki. Malo tego - sa o wiele bardziej rozwiniete spolecznie i szybciej rozwijaja pewne zdolnosci bedac w grupie z dziecmi.

Tymczasem mamy, nie obcoazone karmieniem dziatwy oraz pana meza, spelniaja sie zawodowo. Dorosle kobiety, matki czy nie, nie sa tutaj w zaden sposob ponizane przez szefow, bo za to szef moze niezle po dupie od organizacji feministycznych czy zwiazkow zawodowych (gdzie w wiekszosci tez siedza baby:) dostac. Poniewaz kobiety wybieraja sobie zawody wedlug wlasnego widzimisie a nie jakichs norm spolecznych z ubieglego stulecia - firma nie ma prawa odmowic kobiecie pracy na tzw. meskim stanowisku. Ostatnio widzialam ladna blondynke walcujaca asfalt na ulicy.
Mezowie, poniewaz nie sa jedynymi zywicielami rodziny i osobnikami pracujacymi zawodowo, nie maja prawa wymagac czegokolwiek podstawianego im pod nos, bo takie szowinistyczne teksty do zony koncza sie rozwodem w trybie natychmiastowym. Nie pomoze mu w tej kwesti ani rownie wyemancypowana mama ani tym bardziej tesciowa. Koledzy jedynie oczy wybalusza jak na dziwolaga jesli opowie, ze opieprzyl zone, bo mu zupe za slona podala. Za plecami wysmieja, ze burak i cham i ze na rozwod zasluzyl.

Tak drogie panie, mam wrazenie, ze zyje na innej planecie, nie takiej moze jak z Seksmisji, ale planecie, gdzie kobieta swoja kobieca madrosc, nabyta w szkolach wiedze, intelekt, intuicje kobieca, energie i kobiecosc zuzywaja glownie w celu zapewnienia SOBIE godziwego zycia. Godziwego zycia i mozliwosci wyborow. Najpierw wybieraja szkoly, potem prace i wlasne zrodlo dochodow a mezczyzna do tego zycia przychodzi na pozniejszym etapie. Prawda jest tez, ze cotraz czesciej to kobiety tutaj decyduja z kim chca byc, kogo poderwac. Oczywiscie, ze i tu dziewczeta randkuja, sypiaja z chlopakami , zakochuja sie po uszy. Ale rzadko, o ile w ogole, dochodzi do slubu z musu. Dziewczynom wcale ie spieszy sie tak do zamazpojscia i matkowania. Niechciane ciaze u nastolatek koncza sie zwykle (niestety) aborcja. W wiekszosci jednak UCZY sie je, jak i co robic zeby sobie nie narobic. W gimnazjach sa dostepne prezerwatywy w automatach, na lekcjach mowi sie duzo o bezpiecznym seksie. Czy przez to tutejsze nastolatki robia to czesciej niz nasze polskie? Smiem watpic. Robia to tak samo czesto ale bezpieczniej, bez konsekwencji rodzenia dzieci przez dzieci.

Kobiety w krajach skandynawskich  sa bardzo silne jako jednostki spoleczne, wymaga sie od nich tyle samo w kwesti edukacji i pracy co od mezczyzn. Od mezczyzn wymaga sie pelnego zaangazowania w zycie rodzinne i domowe. I to sie widzi golym okiem.

Oczywiscie feminizm az tak slnie rozwiniety ma tez i swoje zle strony, kobiety traca zainteresowanie sprawami domu i poswiecaja sie kosztem rodziny swojej karierze czy hobby ale na dluzsza mete, jest to model zycia o wiele ciekawszy niz w przypadku kobiet calkowicie uzaleznionych (pod kazdym wzgledem) od mezczyzn.

Podsumowalabym caly ten epistol tak: drogie Panie KKZB, zamiast plakac sobie w rekaw i tracic cala energie i sile jaka macie na rozdrabnianie swego losu, na gdybanie jak to bedzie jak go nie bedzie, na pisanie rozpaczliwych postow i dzierzenie JEGO za kazdy kes jego ciala aby tylko zostal - zacznijcie wreszcie robic cos pozytecznego. Nie wiem co: moze firmy pozakladajcie, w instytucjach charytatywnych sie poudzielajcie, studia zaoczne skonczcie, piszcie artykuly, ksiazki, rozwijajcie wlasne pasje (jak ja marze o zalozeniu wlasnej knajpy..tylko wczesniej jakies kursa gastronomiczne musze pozaliczac i biznes plan stworzyc), wyjezdzajcie czasem same z grupa swoich znajomych na wyprawy po Bieszczadach, malujcie pejzaze, chodzcie na wyklady o astrologii...nie wiem co jeszcze..ale zacznijcie wreszcie zyc dla siebie.
Nie dla niego ani dla dzieci. Dla siebie i wlasnego JA. Niech po was tez jakis slad na tej ziemi zostanie poza przypalona patelnia i stosem wyprasowanych koszul.

Niech ten maz i dom przestana wreszcie byc waszym epicentrum wszechswiata. Wtedy same zobaczycie, ze istnieje swiat  i to niezly nawet bez NIEGO. I gwarantuje wam tez, ze niejeden z waszych panow dostrzeze wreszcie w Was kogos ciekawego, z kim mozna o czyms nowym pogadac, a nie tylko kuchte i konserwatora powierzchni poziomych, z ktorym jedynie jadlospis da sie ustalic.
Z kobieta, ktora czyms sie interesuje (poza aerobikiem i pakowaniem wekow) mozna ciekawie porozmawiac, ona intryguje, nie jest do konca przejrzysta, ma swoje tajemnice, z ktorych on tylko czesc pozna, tyle ile ona mu opowie. Taka kobieta z pasja, ma w dupie (pardon) lsniaco czyste katy, zawsze cieplutki obiadunio z trzech dan, kapciuszki panu podane, dzieci cichutko uprzatniete do kacika by nie zaklocily mu spokojnej siesty..ma w dupie JEGO widzimisie i zachcianki - robi to co ja interesuje, co ja wciaga i daje jej kopa w zyciu. Oczywiscie bez przesady, dom i dzieci tez zasluguja na uwage..ale nie w nadmiarze.
I za takimi kobietami mezczyzni leca jak cmy do ognia. Nawet nie musi byc piekna, ale ma to swoje "cos". Jest kobieca, ciepla, dobra, madra i CIEKAWA.

To tyle wywodow na dzis:)) Milego dnia wszystkim zycze:)

Myślałam, że się ucieszysz lub przynajmniej uśmiechniesz, że widać już światełko w Twoim tunelu.

Przeczytaj dokładnie ostatni post Mussuki - tam pełna instrukcja - nic dodać, nic ująć.

jak zwykle mądrze gadasz

kobieta opisana powyżej zaimponuje zapewne każdemu mężczyźnie bez dwóch zadań, ale istnieją jeszcze tacy mężowie, którzy przestają kochać swoje żony, bo obiady za nudne, nie posprzątane, choć żona pól dnia z odkurzaczem biega, a nie zauważyła piłki pod stołem, albo rano filiżanki po sobie nie umyła i to już jest bałagan, za mało zarabia, oj nie daj boże, jak w ogóle nie zarabia, bo siedzi z maluchami, dla niektórych panów to koleżanki przy kawuni są do ciekawych  i intrygujących rozmów, a żona do kuchni i spełniania obowiązku małżeńskiego - nie trudno odgadnąć kogo mam na myśli....

Tak my kobiety z tej strefy czasowej mamy złe wzorce, możemy zmienić coś, jeżeli same zmienimy nasz tok myślenia, przewartościujemy nasze życie i priorytety i może wiele z nas już nie wiele zmieni  w swoim życiu (  niektóre kobiety są zbyt oporne lub nie gotowe do dużych zmian), ale mamy dzieci, uczymy naszych synów - szacunku do kobiet, angażujemy ich do prac domowych, a nasze córki uczmy szacunku do siebie i rozwijaniu swoich pasji, bo zaganiając je od małego do prac domowych często nie mają czasu na swoje hobby.... ja tak chcę wychować moje dzieci.... czy mi się uda?

Jeszcze nie mam certyfikatu , dlatego robię te studia podyplomowe - no ale może kiedyś się to Ciebie odezwę

Ja teraz nie biorę w ogóle pod uwagę jego opinii, wtedy dzieci nie było i chciałam abyśmy razem coś robili....Z tym tańcem muszę poczekać, jak dzieci podrosną, z prostej przyczyny, nie mam z kim ich zostawić ( mąż opracuje do późna), nie mam dodatkowej kasy, na opiekunkę, co m-c 600 zł wydaje na szkołę, mąż mi nie da.... na razie zadawałam się zumbą i jest ok

Teraz nie biorę pod uwagę jego opinii odnośnie tego co robię w wolnym czasie - od czasu kiedy zaczęłaś "lać" mnie po głowie - bo wcześniej to on był wyrocznią, bosze jaka ja głupia byłam.... to prawda jeszcze do końca nie jestem panią swojego losu - ale powolutku od razu Krakowa nie zbudowali, siła przyzwyczajenie jest niezwykle duża...

I tu chyba mieliśmy problem, dzisiaj wychodzi to nie dopasowanie - ja chciałam bawić się, do ludzi, czasem udało nam się zaprosić znajomych na karty, gry planszowe, kiedy byliśmy sami on już nie chciał sam ze mną pograć, a po latach wyrzucił mi, że nudził się ze mną bo on chciał pogadać o sztuce, ale nigdy mnie do galerii nie zabrał, o muzyce - na żaden koncert nie poszliśmy, a mieszkamy w dużym mieście, a wszystkie wyjścia były z mojej inicjatywy, zapraszałam do teatru - trochę sztuki - nie chciał iść, jak ostatnio miałam imprezę firmową to miał później do mnie żal, że znowu jego zmusiłam, a on nie lubi takich imprez (faktycznie cały czas siedział z kwaśną miną, ale nic nie powiedział, że nie chce, przecież jasnowidzem nie jestem, może powinnam się domyśleć? a myślałam, że przyda nam się takie wyjście bez dzieci, trochę relaksu, a poza tym wciąż jego do czegoś zmuszam łącznie ze ślubem, dziećmi bo on nie chciał dzieci... problem w tym, że on ze MNĄ nie chciał BYĆ.... teraz dopiero to zrozumiałam...nie można całe życie kogoś ciągnąc za uszy, ja też potrzebowałam jego inicjatywy, zaangażowania, randek, wspólnych kolacji - ostatni byliśmy rok temu na naszej rocznicy i to dlatego, że ja zarezerwowałam stolik i załatwiłam opiekunkę do dzieci, a on łaskawie poszedł....

Wspólnie to sport - rower, jachty jedynie to nas łączyło...

Jak na razie nie narzekam na nudę, dzieci i moja szkoła bardzo mnie absorbuje, ale nie lubię się nudzić, zawsze sobie coś znajdę... tylko szkoda mi, że jakoś tak się nie dobraliśmy....

cześć, piszę do Was bo potrzebuję wsparcia.
dziewięć dni wytrzymałam bez odzywania się do mojego byłego, ale już dłużej nie mogę. cholernie za nim tęsknię, jestem ciekawa co u niego, czuję się sparaliżowana.
moje życie kręci się teraz wokół pracy, w dni wolne śpię do 15, kiedyś spędzaliśmy taki czas razem. zupełnie nie wiem co zrobić ze swoim życiem.
czuję się beznadziejna, mało atrakcyjna i przede wszystkim bezsilna.
myślałam, że jest już dobrze, ale dzisiaj przechodzę załamanie. tak bardzo mi go brakuje

staram się zrozumieć dlaczego tak się stało. nie klóciliśmy się za bardzo, myslalam ze jest nam dobrze ze sobą. jeszcze po rozstaniu powtarzał ze czul sie szczesliwy. nie dociera do mnie dlaczego tak sie stalo, bo nie bylo powodow
zajmuję sie czyms, ale to jest na krotka mete, potem wszystko wraca ze zdwojona siłą

Ja też Mussuko, już doszłam do tych wniosków, może nie doszłam, ale  zrozumiałam o co chodzi mojemu mężowi, to on pokazał nam, że nie pasujemy do siebie i że nigdy nie będziemy razem szczęśliwi...

Ja, jak już wspomniałam nie płaczę nad zmarnowanym życiem, małżeństwem, ale czuje się źle ze świadomością, że przez 10 lat było się oszukiwanym, to nie to samo, kiedy uczucie powoli wygasa, to było ze strony męża perfidne, powinien mieć w sobie na tyle przyzwoitości, żeby te rewelacje zachować dla siebie, pytałam po co mi to mówiłeś, czy czujesz się teraz lepiej, udowadniając mi, że mówiłeś "kocham" tylko po to, żeby zrobić mi przyjemność, by poprawić mi humor? Ja na prawdę lepiej bym przyjęła, gdyby okazało, się, że było kiedyś uczucie, ale umarło śmiercią naturalną, że 10 lat to nie było udawanie, wyobraź sobie Mussuko, że teraz kochasz swojego partnera, bierzecie ślub a po iluś tam latach on mówi, że go tego zmusiłaś, a przecież swoim zachowanie, słowami dawał świadectwo, że chce z Tobą być... czułabyś się co najmniej zdezorientowana... i ta świadomość powoduje, że mam do niego żal, a na domiar tego, nie ma w sobie za grosz odwagi, żeby się wyprowadzić i dać mi szanse na ułożenie sobie życia... teraz się obudził i przypomniał sobie, że ma dzieci...

Ja zaślepiona "bólem", rozpamiętywaniem jaki on niedobry, nie zauważyłam, ze mieszkałam z manipulantem i chamem- jego odejście to chyba najlepsze co mogło mnie z jego strony spotkać - nie podaruję, nie dam się nabrać na te manipulacje dotyczące dzieci, nie chce normalnego mieszkania to niech wynosi się na strych... byle z dala ode mnie, a dzieci będzie miał pod ręką, tylko głowę daję sobie uciąć, ze jak już tam będzie na tym swoim stryszku to dzieci przez tydzień jego nie zboczą bo tatuś zmęczony i dlatego nie przyszedł powiedzieć dobranoc... i rzecz jasna to będzie moja wina, bo to ja jego pogoniłam ale do tego to już się przyzwyczaiłam

Jasne, że tak

czasami dziecinada, czasami sk.stwo. Mnie ex "oskarżył", że wysyłam smsy, do jego ukochanej i do niego, wykonuję głuche telefony, ściągam z jego poczty maile i przesyłam te ciekawsze na pocztę ukochanej. Zawsze nasilało się to w okolicach spraw sądowych. Smsy do niej są w stylu " zawsze będziesz tą trzecią", "on cię oszukuje jak oszukiwał zonę" "on nigdy nie zapomni o 25 latach małżeństwa i żonie", a do niego też w podobnym stylu plus krytykujące ich wieczne kłótnie, różnice edukacyjne itp. Robię to podobno od prawie dwóch lat z telefonu na kartę. NIe wiem jak włamałam się do jego biura, bo po raz pierwszy byłam tam tydzień temu...nie pytałam.
Zapytałam jak sądzi, po co miałabym to robić i co to wszystko powoduje. Twierdzi że na pewno chcę, żeby wrócił, chcę się zemścić. Poradziłam, żeby poszedł z tym na policję, porozmawiał ze swoim szeroko pojętym otoczeniem. Na policję nie poszedł, a rozmawiać nie będzie, bo " jak ty sobie to wyobrażasz, że ja spytam kobiety z którą mieszkam, czy do mnie wysyła?"
Efekt jest odwrotny do treści: ona święta, ktoś ją nęka pewnie ta k. ex żona.
Jak mi to parę miesięcy powiedział, to się przejęłam, bo nie lubię jak mnie ktoś z nizin społecznych tyka. Teraz tym się brzydzę.

Akimon tak jak sama za uwarzyłaś to są gierki.
Przybrał nowa taktykę zmiękczenia Cię nagle zaświtało w głupiej palicy że coś traci nie tylko kobietę która mu nie pasowała -nagle pasuje
najgłupsza taktyka pod słońcem.
Mój były tez ja stosował ale skutek był odwrotny tyle że ja się go nigdy nie bałam a zabawa w dom z nim w roli głównej już mi nie odpowiadała.Teraz są tylko oszczerstwa że puszczam się z kim popadnie bla bla bla
On już nic dla mnie nie znaczy wiec jego słowa nie są w stanie zrobić mi krzywdy ale krzywdzi tym dzieci niedorozwój jeden tym bardziej że dzieciaki maja do niego sentyment jak do ojca ale ostatnio córka i starsza i najmłodsza zaczęły uważać go za obcego człowieka nie ojca.
Sam sobie na to za pracował a winę próbuje z rzucić na mnie a ja mam to gdzieś zapomniał o jednym dzieci dorastają i ślepe nie są .
Twoim dzieciom tez oczy się otwierają świadczą o tym rysunki ale oczywiście Twój maż zinterpretował to tak aby było na Twoja niekorzyść .

Teraz mój eksio się wkurza mam możliwość wyjechania za granicę i staranie się o legalną prace ale wiąże się to z pozostawieniem dzieci w Polsce co najmniej na pół roku niestety nie wytrzymam tyle bez dzieciaków
Po za tym jest też jeszcze jeden kruczek ale to inna bajka .
I znając siebie nie skończy się żyli długo i szczęśliwie bo ja nie jestem psychicznie gotowa na żadne zobowiązanie wobec mężczyzny

Może to nie jest taki typowy strach, bo wiem,że już się to nie powtórzy, jeszcze dzisiaj mnie przepraszał, ale pozostał taki niesmak, próba zmuszenia mnie do czegoś na co nie miałam ochoty i ten brak poszanowania mojego "NIE"

do niego to jakoś nie dotarło,, że ja już nie chcę z nim sypiać - dla niego to są dwie różne sprawy, fakt on mnie nie kocha, ale w końcu jestem jego zoną, więc on nie widzi problemu, seks to seks, zawsze powtarzał,że może nas łączyć namiętność...tylko, że u mnie ta namiętność wypalała się z każdym złym słowem na mój temat...

to ja popełniłam błąd, że jego od razu nie przestałam spać z nim w jednym łóżku ( żałuję, że nie mam swojego pokoju, też byłoby mi łatwiej odizolować się od niego) jak tylko mi powiedział, ze nie kocha, ale wtedy bałam się jego stracić i myślałam,że dzięki intymności jego zatrzymam, a on to przyjął, że też mam ochotę na taki układ, z tym, że już wcześniej wyniosłam się z kołdrą naszego łózka, więc to chyba jasne po co? no cóż człowiek na błędach się uczy....

źle mi z tym.... dlaczego on się nie chce wynieść....powoli tracę ochotę na cokolwiek,

Akimon ja stopniowo wynosiłam się z łoza małżeńskiego .
Potem już definitywnie się wyniosłam postawiłam granice i nie ma ze boli nie ma prawa jej przekroczyć.
Mimo ze spał w łóżku obok.
W moim nie było dla niego miejsca ,mimo ze dalej mieszkamy pod jednym dachem (mam nadzieje że już nie długo) to nie ma miejsca dla jego widzi mi się.
śpię w pokoju obok i miejsce jest dla mojej suni która nie pozwoli zbliżyć się mu do mojego wyrka mimo że to nie żaden brytan

wiesz wiesz. Z chorym na swoim punkcie egocentrykiem, malkontentem, manipulatorem, klamca, oszczerca, szowinista, tchorzem..kontynuowac?

Czujesz sie zbrukana, bo z Twojego opisu to wyglada nie wiele lepiej niz zwykly gwalt. Przepraszam ale tak niestety jest choc do samego aktu nie doszlo..zbrukane zostalo Twoje zdanie na ten temat i Twoja nietykalnosc cielesna czy osobista. Niektorzy nazywaja to "egzekwowaniem praw malzenskich", ja nazywam gwaltem.
Teraz widzisz do czego jeszcze jest Ci potrzebny rozwod?

Cholewcia dziewczyny lata,, pańszczyzny" bezpowrotnie minęły.
Mój eks jak odwołał się na tzw,,obowiązek małżeński " to go wyśmiałam że czasy króla Ćwieczka 2 głowy i świeczka już się skończyły.
Nigdy nie tłumaczyłam braku chęci nagłym bólem głowy jasno mówiłam dlaczego nie mam ochoty na bara,bara.

Ale dla dodania otuchy są jednak na tym świecie Mężczyźni dla których ważna jest osoba Kobiety a nie to co może z nią robić w łóżku.
Ale jest to ginący gatunek i trudno wychaczyć który to okaz
Podróby niestety się zdarzają

Było z jego strony więcej perfidii niż Ci się wydaje. Jeszcze ze wszystkiego nie zdajesz sobie sprawy.

.... przyzwoitość...żeby ludzie mieli przyzwoitość nie byłyby potrzebne sądy, więzienia.

Wczoraj rozmawiałam z koleżanką adwokatką, która stwierdziła, że jestem osobą współuzależnioną ( psycholog tego mi nie powiedział tylko adwokat - ładnie ) Zwróciła ona uwagę na moje ciągłe tłumaczenie się. Ponieważ w pracy ma do czynienia z rodzinami patologicznymi (moją też do takiej zaliczyła) i z osobami współuzależnionymi to chyba wiedziała co mówi.
W internecie znalazłam coś o współuzależnieniu i Ty ankinom powinnaś to przeczytać.

Współuzależnienie - jest to utrwalona forma uczestnictwa w długotrwałej, niszczącej sytuacji życiowej, związanej z patologicznymi zachowaniami partnera, ograniczająca w sposób istotny wybór postępowania, prowadząca do pogorszenia własnego stanu i utrudniająca zmianę położenia na lepsze.

Tak Ci się tylko wydaje. Gdyby kochał Cię " do ostatniej chwili" to pisałabyś : gdyby mnie od dawna nie kochał łatwiej byłoby mi to zrozumieć i pogodzić się. Poczytaj na forum wypowiedzi tych kobiet, które doczekały tej śmierci naturalnej, śmierci miłości partnera. One też nie mogą zrozumieć i piszą jeszcze niedawno mówił , że kocha a dzisiaj......
Jak zwał tak zwał. Trzeba brać nogi za pas i wiać jak najdalej od tego kto działa destrukcyjnie na związek i na nas. Trzeba ratować siebie, trzeba wyjść ze współuzależnienia.

"Partner" postępuje ze mną jak ze śmieciem, powtórka z rozrywki. Ale ja sie tak nie czuję, bo niby dlaczego.