Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Też jestem z siebie troszeczkę dumna... i jeszcze coś, ja wiem, że niektórym paniom wyda się to śmieszne, ale u mnie w domu o wszystkim decydował mąż, jakie firany, jaki kolor, a potem miał do mnie pretensje, że nie angażuje się w urządzanie domu bo to należy do zadań kobiet (uważał, że kuchnie ja powinnam urządzać bo to królestwo każdej kobiety???)  tylko biedak zapomniał, że podważał każdy mój wybór tak skutecznie, że w końcu przestałam urządzać nasze? jego mieszkanie?  wracając do meritum wczoraj SAMA kupiłam ławę, a dzisiaj zamówiłam firanki, ja się dowiedział o ławie to myślałam, że mnie zje, tyle kasy wydałam, jego kasy  ha ha, pogadał sobie a ja w końcu będę miała taką ławę, która mnie się podoba ( bo teraz mieliśmy od teściowej, z chęcią ją porąbie, ławę nie teściową (chociaż??? kuszące...) na opał, tylko cholera kominka nie mam, czy ktoś potrzebuje drewna?).
Dodatkowo zaczęłam lepiej gotować, wymyślać lepsze potrawy, tak żeby jemu wytracić z ręki wszystkie argumenty, jak ja to zła żona jetem , zmieniam się w idealną żonę, ale już nie jego sprawi mi to frajdę, jak wraca do domu i nie ma czego się czepić.... kreci się jak kogucik na dachu z głupią miną....

Strych - zauważyłam, że jak jestem "spokojna", to cisza na temat strychu, czyli wniosek: jedynie moje awantury powoduj, że szanowny mąż rusza swoje 4 aby coś w tej sprawie załatwić i mam wrażenie, że zarządza jest z nim w jakieś zmowie, bo tylko obiecuje...tzn. oboje mają interes zarządca nie chce stracić dodatkowego pomieszczenia, a mąż nie chce się wyprowadzać, bo ta jego panna, wierząca w Boga, ciągle jemu gada, że nie może zostawić mnie i dzieci, że jest nam winien zapewnić odpowiednie warunki, no ja się zastrzelę!!

a żeby było śmiesznie dzisiaj mój mąż normalnie dobierał się do mnie, rzecz jasna pogoniłam fajne uczucie.... ) chociaż już trochę brakuje mi tego.....

Nie sądzę, żeby chciał wrócić.... czyli zostają mi "awantury", żeby przyspieszyć sprawę, tylko to jest takie męczące, ja też chcę już spokoju, coraz bardziej obojętnieje, ale za bardzo spokojna nie mogę być, bo się nigdy jego nie pozbędę i będę musiał patrzeć jak się stroi na te kawki...

No tak, zawsze chętny się znajdzie... ale z byle kim, byłoby byle jak... nie warto....

Ps. przed chwilą dzwonił pan o którym pisałam wyżej... następny będzie mi d.. truł...nie odebrałam....

I tak trzymaj
Ankinom rozumiem przez co przechodzisz bo ja również byłam w toksycznym związku. "Walczyłam" o swoje małżeństwo przez ostatnie 4 lata ostro. Zanim trafiłam na to forum miałam inne wyobrażenie małżeństwa, miałam inne priorytety. To tu, z postów i historii innych wiele wniosków wyciągnęłam. Przewartościowałam wszystko poza moralnością, ta była ok.
Warto było ? Warto! Jestem wolna i szczęśliwa( może szczęśliwsza) i wiem, że fajnie i spokojnie mogę żyć.

W poście do Tarantelli na zadane przez siebie pytanie czy kocham siebie odpowiedziałam " jeszcze nie". Cały dzień zastanawiałam się dlaczego jeszcze nie i doszłam do wniosku, że....... chyba jeszcze sobie nie wybaczyłam. Pisałam już wcześniej, że wybaczenie to tylko słowo i wiem, że czasu mi jeszcze potrzeba na zapomnienie o swojej  już uświadomionej głupocie, naiwności, nadziei, rezygnacji i swojej słabości i nigdy więcej taka nie będę.
W Tobie też zauważam ogromne zmiany
Jesteś pewniejsza i bardziej świadoma siebie. 

Prawda, że to forum to szybka i skuteczna szkoła życia ?

Dziewczyny znowu jestem w czarnej d** (zaporzyczyłam od inny forumowiczek)

Wczoraj byłam na zebrani u syna i przeżyłam szok....

Moje dziecko nie radzi sobie z tą sytuacją, na prawdę nie wiedziałam, że jest tak źle. W przeciągu pól roku wesoły chłopiec zamienił się w kłębek nerwów, płacze, jest nerwowy, smutny, otworzył się przed swoją panią, wie, że mamy problemy...
Pokazała mi jego obrazki: na jednym czarna ściana, pod nią kanapa, na kanapie mama a nad nią stoi tata i ma namalowaną otwartą buzię, takie ogromne kółko, interpretacja mojego dziecka: mama płacze a tata krzyczy na nią, że jej nie kocha.

2 obrazek, ich pokoik łóżko piętrowe, a z szafy wychodzi potwór ( dzisiaj już wiem dlaczego chciała spać z nami...)

Kolejna sytuacja: dzieci bawią się w domu, mój syn ma być tatą ,a on krzyczy, że nie będzie tatą, bo tata rani mamę...

Na lekcji mają opowiedzieć o swoich strapieniach: mój syn boi się, że tata się wyprowadzi....

Dostałam skierowanie do psychologa, bo dziecko w czasie lekcji ręce się trzęsą, nie potrafi się skupić na lekcji, nerwowo rysuje ołówkiem....

Ja myślałma, że jak opowiem dzieciom jak sytuacja między nami wygląda, wyjaśnię, to będę spokojniejsze, a jedynie sprawiłam, że dziecko straciło poczucie bezpieczeństwa, te jego zachowania wobec mnie ( pisałam o tym wcześniej) może były po to, żeby mnie ukarać, za zburzenie jego spokoju?

Opowiedziałam mężowi, a jedyne co miał do powiedzenia:
-No tak zrobiłaś ze mnie potwora, znowu Ty jesteś ofiarą a ja katem, trzeba było powiedzieć, że to nie prawda
-Tak ja Ty? Wychowawczyni się Ciebie pytała, czy u nas ok, bo zauważyła zmiany w zachowaniu syna? A ty odpowiedziałeś, że syn za dużo bajek ogląda....

W każdym bądź razie, mam problem bo mąż stwierdził, że się nigdzie nie wyprowadza, że będzie z dziećmi, aż one dorosną! a ja mam przestać się awanturować, bo zachowuje się jak psychiczna i dlatego nasz syn tak się czuje, bo on chciał spokojne, bez awantur, proponował nam, osobne życie, ale w zgodzie i od dzisiaj razem mamy chodzić na spacer, kina ( do tej pory raz on był z dziećmi raz ja, ale nie razem), udawać, że jest miedzy nami ok, stworzyć dzieciom poczucie bezpieczeństwa....

Ja już nie wiem co mam robić

Mussuka, on by powiedział idź, ale pamiętaj nie będziesz miała do czego wracać (przerabiałam to). Załatwi sobie opiekunkę i wcale się tym nie przejmie, stać ją na to, więc komu zrobię na złość? Dzieci nie zniósłby takiej sytuacji... codziennie słyszę, że mnie kochają, bardzo by ich zawiodła... i mąż by się postarał o odpowiednie skomentowanie tej sytuacji, wierz mi on jest do tego zdolny...

Wniosek, ok ale on nie daje gwarancji, że się wyprowadzi i co gorsza sprawa może się ciągnąć, jeżeli on się nie zgodzi a jak ja jemu udowodnię, że się znęca nad nami psychicznie?

Powiedziałam jemu, żeby też miał obraz jak wszystko przeżywa nasz syn i miałam nadzieję na rzeczową rozmowę, że sam zrozumie, że jego wyprowadza da nam wszystkim szansę na normalne i spokojne życie i dzięki temu wszyscy byśmy zyskali, dzieci spokój, bo miałyby klarowna sytuację no i my też...

ale z nim nie da się normalnie rozmawiać

ja już nie daje rady...

tak to prawda...boję się jego, jego krzyków..

jednego jestem pewna nie chce już z nim być i jedyne wyjście to złożyć wniosek i muszę mieć nadzieję, że się wyprowadzi bo inaczej rozwód ten niczego nie zmieni....

Czytam, czytam i jednego nie rozumiem za grosz. Tego:

Napisałaś, że boisz się jego? To znaczy? Czego dokładnie?
Napisałaś, że boisz się jego krzyków. A co może zrobić Tobie jego krzyk? Pomyśl o konkretach. On krzyczy i co Tobie się dzieje?

Co zrobiłabyś, gdybyś tej blokady w sobie nie miała?

Bolą Cię jego słowa? W którym miejscu?
W dalszym ciągu jest on dla Ciebie tak ważną i znaczącą osobą, że jego opinia o Tobie ma tak duże znaczenie? Bo to jest tylko jego opinia, jego zdanie, nie prawda oczywista. Jego opinia podszyta chęcią dokopania Tobie, złością i złośliwością. A Ty łykasz ją jakby była prawdą o Tobie, wyrokiem skazującym. A opinia, jak opinia. Można się z nią zgodzić, można nie zgodzić. Czemu Ty zgadzasz się z jego opinią?

Nie napisałam swojego postu po to, by Ci dokuczyć.
Napisałam w trosce o Ciebie, bo całkiem niepotrzebnie dokładasz do jego słów jakąś wartość. Czasami widzisz, że on chce Ci dokopać, że Tobą manipuluje. A gdybyś to właśnie uznała za pewnik. On manipuluje, pragnie byś poczuła się dotkniętą, by zabolało. Robi to celowo, świadomie, z rozmysłem. Taka jest rzeczywistość i najwyższa pora, byś w nią uwierzyła. Odkładanie tego w czasie nie ma sensu. On zaprzestanie tych swoich obelg dopiero wówczas, gdy przekona się, że nie robią na Tobie najmniejszego wrażenia, że jego trud jest daremny.

Ankinom, rozumiem Cię doskonale. Wiem, że cholernie ciężko się "nie bać" tego , co mąż mówi. Nie wiem jaka siła wtedy nami kieruje, że człowiek myśli jakby był niczego nie wart. Posłuchaj jednak rad Mussaki i Wielokropka, będę powtarzała to, że one to mądre i rzeczowe babki. Tak to jest, że raz ma się upadki i wzloty. Raz czuje się siłę do wielkich zmian, a za chwilę dół tragiczny, bo "Pan" zaczyna swoje rozgrywki słowne, manipulacje i wszystko, co doprowadza do łez, stresu itd. Twój mąż to naprawdę mizoginista-rządzi, manipuluje, gra na Twoich uczuciach, poniża i jestem prawie pewna, że on sam nigdy się nie wyprowadzi. Nigdy nie zaspokoisz jego potrzeb, ale tak mu jest wygodnie, jak teraz żyje (czytam, czytam tą książkę )

Co do syna- pracuj nad nim, zrób tak jak radzą dziewczyny i absolutnie nie bierz do siebie słów męża, że to Twoja wina, tłumacz mu co i jak, mów, że choć nie będziesz z mężem - on zawsze będzie mógł spotkać się z tatą, nie zmieni to jego relacji z ojcem, że czasem tak jest, że dorośli nie mogą ze sobą dłużej żyć, bo źle im ze sobą, bo nie mogą się porozumieć, ale on-syn i tata zawsze będą się dogadywać i nic poza tym, że mama i tata nie będą ze sobą ( co najważniejsze w Twoim przypadku mieszkać)to nic innego się nie zmieni. Powtarzaj synkowi, że kochasz go, że dumna jesteś z niego,podkreślaj każde jego sukcesy, potwierdzaj, że tata tez bardzo go kocha. Ja kiedy mąż się wyprowadził-też córce wiele tłumaczyłam i właśnie w taki sposób. Cierpiała, bo taty w domu nie było, a ona trochę po mnie odziedziczyła cechy charakteru i nie mogła przyzwyczaić się do nowej sytuacji, nowego, życia bez taty. Tęskniła za nim i to bardzo, przez nas oboje wiele emocji w niej było. Teraz też z nią rozmawiam, jeśli cos jest nie tak, jeśli widzi, że nie jest dobrze i te rozmowy działają. Mam czasem wrażenie, że moje dziecko jest silniejsze ode mnie i mądrzejsze pod wieloma względami
Działaj Moniko, działaj...wciąż czytam co piszesz tutaj, kiedy wracam z pracy i widzę, że nasze historie są podobne, ale mój mąż nie działa jak Twój, mam wrażenie, że wiele szczegółów tkwi we mnie, choć do końca nie jestem o tyn przekonana. Ale to, że on manipuluje mną, gra na moich uczuciach nie jest normalne, mimo, kłótni itd. Takie postępowanie nie jest fair, no i oboje jesteśmy przeciwnościami totalnymi.

Szanowne panie pozwolą, że wtrącę swoje 3 grosze w dyskusję
Dzieci są silniejsze niż nam się zdaje. Zawsze wyczują fałsz i nie są skażone spaczonym spojrzenia swoich mam. Ale dlatego również mają prawo do swoich pretensji, jeżeli nie wyjaśni się im satysfakcjonująco sytuacji. One nie siedzą w naszej skórze, nie rozumieją dlaczego było tak przedtem i mamie nie przeszkadzało a teraz przeszkadza. Mogły to kawał życia oglądać z boku. Więc dlaczego TERAZ trzeba wyjaśnić.

A co do normalnego lub nie zachowania małżonków. Ich zachowanie JEST NORMALNE, dla nich jako takich. I trzeba to przyjąć jako pewnik i zaakceptować fakt. Nie godzić się na nie absolutnie, ale dopuścić do świadomości, że takie jest i inne nie będzie. Bo to konflikt w toku, a oni przeciwnicy - przeciwnicy nie głaszczą się po główkach ani nie wspinają na szczyty taktu i honoru.

Ja już od dawna szukam odpowiedzi na te pytania.

Nie jestem psychologiem, ale mam wrażenie, że początek mojego dzisiaj zachowania bierze się z dzieciństwa - przez lata odrzucania przez rówieśników, wyśmiewania, popychania, wyzywania miałam ogromna potrzebę AKCEPTACJI. Kiedy miałam 19 lat pojawił się on, rycerz na białym koniu, dla którego nie miało znaczenia, skąd pochodzę, który obiecał, że się mną zajmie, zaopiekuje.  Tylko wtedy przez kilka miesięcy czułam, że jemu zależy. Kiedy zamieszkaliśmy razem czar znikł, zaczął się oddalać, coraz bardziej widziałam, że czuje się mną rozczarowany, a ja chcąc odzyskać tracone uczucie byłam gotowa zrobić wszystko, żeby tylko mnie nie zostawił i trwało to 16 lat, rosły jego oczekiwania i rosło moje zniechęcenie, że nie dam rady jego zadowolić....
Nie znam innych powodów, dlaczego...

Teraz już wiesz.
I możesz podjąć racjonalną decyzję, zamiast kierować się fantazjami i wyobrażeniami.

Trzymaj się rzeczywistości. To pomaga.

Kredyt, kredytem, a dzieci dziećmi. On też może dodatkowej pracy poszukać, jeśli mu nie wystarcza. Ale wiesz. Zawsze możesz zarobić więcej.
Sąd i tak alimenty ustali i tak, wedle prawa. Tak już mus być.

zofio282,
dobrze że napisałaś o pozbyciu się tej blokady (swoją drogą - gratuluję).
To pozbycie się blokady, to nic innego jak przekonanie, że jestem wartościową osobą i nie pozwolę na takie traktowanie. I, tak jak napisałaś, nie potrzeba żadnych krzyków, żadnego podniesionego głosu, wystarczy zdecydowana postawa i zdecydowany głos. Wystarczy raz, ze strachem pod pachą, odezwać się zdecydowanie, osiągnięty efekt bardzo dodaje siły i pewności siebie.

Wielokropku ja już dawno porzuciłam fantazje i jakiekolwiek wyobrażenia, tzn. wyobrażałam sobie jak będzie wyglądało moje życie bez niego - i to były miłe wyobrażenia...

Los jest przewrotny, jeszcze kila miesięcy temu nie wyobrażałam sobie życia bez niego, dzisiaj sobie nie wyobrażam życia z nim, wcześniej kombinowałam jak tu jego zatrzymać teraz szukam sposobu jak od niego odejść, dziwne prawda....

eh rzeczywistość jest brutalna nie ma miejsca na kombinowanie, koloryzowanie, jest bolesna... przynajmniej na tym etapie....

Generalnie przez otoczenie jestem uważana za wartościową osobę, zaradną, inteligentną i ambitną ( pochwale się, że byłam jedną z nielicznych osób, które otrzymały stypendium naukowe) potrafiłam pogodzić pracę, naukę, dom i dzieci, ok, nie ja pierwsza, to żaden wyczyn, ale mnie to nie cieszyło, nawet nie wierzyłam im, bo nigdy nie usłyszałam od niego: jestem z ciebie dumny, kiedy się chwaliłam zdanym egzaminem na 5 to słyszałam: no skoro się uczyłaś to zdałaś....ale za to usłyszałam, że nie spełniam jego standardów, ze nie sprawdziłam się jako matka, żona....

Dzisiaj dopiero widzę, że sama wpadłam w tą pułapkę. Nie wiem czy podświadomie postawiłam sobie za cel, że ja jego uszczęśliwię, i że tylko jego słowa pochwały uszczęśliwią mnie, tylko jego słowa miały wartość, w którą bym uwierzyła, może dlatego, że tylko od niego słyszałam słowa krytyki, więc słowa pochwały oznaczałby, że zmieniłam się, zasłużyłam na tą pochwałę?

Pamiętam wszystkie jego wymagania i tak rok za rokiem, krok po kroku wypełniałam je. Zarzucał mi, że źle się ubierałam, że jestem za gruba - i pewnego dnia słyszę, że jestem bardzo atrakcyjna, seksowna ( przez 16 lat czekałam na te słowa) i że fajnie się ubieram - ale teraz to już nie ma znaczenia, bo on już mnie nie chce... może od początku naszego związku te jego wymagania, miały na celu zniechęcenie mnie, żebym sama odeszła, a tu psikus ja się zmieniłam i domagam się uznania, no to on wymyślał nowe wymagania - spełniam je i tak w kółko....

Ma rację Liwia, że mój mąż nie potrafi kochać... Każdy jego wcześniejszy związek kończył się rozstaniem z jego winy...

Nawet w stosunku do dzieci stosuje szantaż, umówił się z synem, że on przestanie na niego krzyczeć, a syn w zamian będzie jego słuchał... kupił dzieciom nowe meble i słyszę, jak tatuś grozi, że je odda i nie żartuje jak syn czegoś nie zrobi .... to jest chore..... w tym domu panuje strach, szantaż, poniżanie i wielki smutek....i pomyśleć, że sama do tego doprowadziłam.... przez swoją głupotę i naiwność, dzisiaj można to naprawić, ale pozostaną pokaleczone serca stracone nadzieje...na normalny, zdrowy dom, w którym jest miłość, szacunek i radość....

To najlepszy dowód Twego uzależnienia się od jeszczemęża. Nie robiłaś nic dla siebie, dla własnej satysfakcji, tylko po to, by on pochwalił. Zapomniałaś tylko, że mąż nie był Twoim tatusiem, a Ty jesteś dorosłą kobietą, nie zaś małą dziewczynką.

Mąż ani żaden inny człowiek nigdy nie zniweluje braku ojca, który okazuje uczucia.
Nikt nigdy nie cofnie czasu i nie nadrobi straconego czasu.
Uwierz mi, można żyć dobrze i godnie, mimo różnych braków w dzieciństwie. To po Twojej stronie jest uświadomienie sobie, że jesteś teraz dorosłą osobą i żadnego tatusia nie potrzebujesz. Dorosła, dojrzała osoba ani tatusia, ani mamusi nie potrzebuje. To dziecko potrzebuje ich opieki i troski, bo inaczej nie przeżyje.

Ankinom, przyczyn naszego uzależnienia jest pewnie wiele. Ja być może też uzależniłam się od męża (- dopiero po przeczytaniu Twojego posta- olśniło mnie), bo mój tato też wciąż pracował i też do dziś nie potrafi okazywać uczuć, z resztą jego mama też taka była-jakoś tak widać z dziada , pradziada. Ale mimo tego musimy zacząć wierzyć w siebie. Zwrócić uwagę na to, co jest teraz i co należy zrobić, żeby przywrócić wiarę w siebie samą. Poniekąd to uzależnienie zależy tylko od nas samych, od naszych charakterów (ja chyba wyniosłam to jeszcze z domu-mama też wydaje mi się uzależniona w pewien sposób od taty), od chęci tego, żeby ktoś nas akceptował, chwalił, kochał na zawsze. I wiesz, myślę, że czas skupić się na sobie. Ja walczę wciąż sama ze sobą, by skupić się na sobie, na tym , co dla mnie jest ważne, staram się być trochę egoistką i robić pewne rzeczy, tak jak mi się podoba itd., staram się przekierowywać własne myśli na mnie samą, a nie myśleć co on, co by pomyślał, zrobił itd. Nie jest to łatwe, absolutnie, ale trzeba tak. U mnie dochodzi jeszcze poczucie, że może czasem za bardzo chciałam "kontrolować" męża, że chciałam wiedzieć o nim wszystko, że sama też mówiłam jemu o sobie dosłownie wszystko także i tego wymagałam. Tyle, że czytając to forum, uświadamiam sobie, że każdy z nas jest odrębnym człowiekiem i każdy pewną własną niezależność musi mieć, ja się chyba w tym zatraciłam...dawno temu.
Mój mąż twierdzi, że kocha mnie, widzę, że chyba widzi to co stracił, kiedy nie byliśmy ze sobą te 1,5 roku i chyba teraz ciężko byłoby mu wrócić do tej "samotności" sprzed roku. Chociaż z drugiej strony to on ma przeróżne oblicza swojego postępowania, więc...
Ankinom-bardzo chciałabym , abyś pokonała to wszystko i wyszła na prostą w życiu i zaznała szczęścia, prawdziwego szczęścia...

Wielokropku, nie jest to tak do konca, troche smutno mi sie zrobilo, po Twoim oswiadczeniu, ale rozumiem kontekst wypowiedzi i odpowiedzi dla Ankinom.

To czy potrzebujemy jako dorosle osoby tatusia czy mamusi, to zaczynamy rozumiec dopiero po ich smierci,ale to moze zbyt wielki skrot myslowy, ktorego uzylam, i kontekst zupelnie inny. Ze wspomnien takze pojawil sie w moim poście jakiś smutek, wywolalas we mnie refleksje niezupelnie do konca zwiazana z watkiem zdrady i rozwodu.

Ja to byłam i pewnie jestem jeszcze nie raz mamusią dla mojego męża, bo jego mama nigdy szczególnie się nim nie ineteresowała i nie okazywała tego co czuje dodatkowa komplikacja w tym związku.

Zachęcaj Wielokropku, bo to w życiu bardzo ważne, aby być stabilnym na własnych nogach, właściwie to podstawa.

Szukanie oparcia w innych to taka naturalna potrzeba, i nie myle wcale oparcia z owinieciem sie bluszczowatym na facecie. Oparciem sa takze slowa tu wypowiedziane. Z doswiadczen innych czerpie moja moc. Tak tu przetrwalam takze moje trudne chwile w zyciu po rozwodzie. Ten portal i jego uzytkownicy byli dla mni oparciem. To dodalo mi mocy, a mimo to wciaz tu zagladam :-)

Czym innym jest szukanie (i znajdywanie) wsparcia, czym innym uwieszanie się na innych. Jak dobrze, że znasz różnicę!

Trzymam kciuki i życzę powodzenia.

Ankinom piszesz " to już nie ma znaczenia, bo on mnie nie chce" - to brzmi jak rozgoryczenie.
A jednak rozgoryczenie.

Ty do tego doprowadziłaś? Przecież to on szantażuje, straszy i uprawia zakazane metody wychowawcze

Dlaczego piszesz, dlaczego myślisz o straconych nadziejach na normalny dom. Ja odchodząc od męża właśnie miałam nadzieję na zdrowy i normalny dom. Moje nadzieje spełniają się. Teraz wszyscy mamy bezpieczny dom, teraz chłopcy nie chcą jego powrotu bo dom bez niego jest dla nich fajny, milszy, stabilny. I ja i synowie jesteśmy bez niego szczęśliwsi. Oczywiście są między nami spięcia ale rozmawiamy, argumentujemy i rozwiązujemy problemy. Ciężko mi idzie przekazywanie im obowiązków, mobilizowanie do pomocy (do tej pory na mnie wszystko spoczywało- taki był wymóg męża, który niestety dostał ode mnie przyzwolenie na to) ale sposobem powoli udaje mi się osiągnąć cel. Już nie słyszą tatusiowego powiedzenia "dzieci i ryby głosu nie mają". Ich głos jest brany pod uwagę i oni to doceniają. Doceniają też moją szczerość. Nie zawsze mam dla nich dobre wiadomości ale po przekazaniu ich słyszę jak dyskutują o nich, rozważają, doradzają. Zaskakują mnie swoją dorosłością, rozwagą.

Warto, warto poczytać słowa ZAZDROSCI i nie tylko w tamtym wątku
Ja tez należę do osób, którym ta mądra kobieta pomogła uzmysłowić różne rzeczy, zrozumieć.
Czytam jej słowa jak najlepszy poradnik, jak przewodnik. To ona otworzyła mi oczy na rzeczywistość, na siebie, na dobro, na zło, na naiwność, na strach, na śmieszność i na wiele innych rzeczy. Potwierdzenie tego wszystkiego odnajduję  w słowach Wielokropka. Jestem gotowa w ciemno podpisać sie pod każdym postem tych mądrych kobiet, jestem gotowa sto, tysiąc razy im dziękować za to, że są, że miałam okazję je czytać.

To były jego słowa: "teraz to nie ma znaczenia", czyli zmieniłaś się tak jak tego wymagałem, ale teraz już Ciebie nie kocham, czyli nie potrzebnie się starałaś....za późno... bo poznałem ją  - IDEAŁ

"Przecież to on szantażuje, straszy i uprawia zakazane metody wychowawcze"
Ale ja na to pozwalam, mieszkając wciąż razem dalej będzie to stosował do mnie i do dzieci....

Stracone nadzieje - tak chciałam "normalnego" domu : mama, tata, dzieci
Oczywiście teraz w moim przypadku normalny dom to dom bez taty, ale nie do tego dążyłam, mam żal do siebie , że nie potrafiłam wybrać takiej osoby ,z  którą mogłabym stworzyć ten "dom" o którym marzyła, nie chciałam, aby moje dzieci wychowywały się bez ojca - w moim przypadku tylko taka opcja, wyprowadzka męża,  sprawi, że będę szczęśliwa, ale czy na pewno? Syn niby nie chce mieszkać z ojcem, ale uwierzył, że teraz tata będzie dobry i nie chce, aby się wyprowadzał...
Czy mam czekać, jak i moje dzieci dorosną do momentu, kiedy uznają, że nie da się żyć z ojcem, ale wtedy może być już za późno - będą miały pokaleczoną osobowość, zakrzywiony obraz rodziny....

Pokonamy obie - jesteśmy na dobrej drodze bo widzimy, że coś tu nie gra, bo czujemy się źle z tym, bo marzymy o prawdziwym szczęściu....szukamy innej drogi, słusznej drogi...

Ja też coraz bardzie "dbam" o siebie, ale jeszcze daleko mi do normalności....ale małymi kroczkami do przodu....

Przytoczyłam znane powiedzenie w odpowiedzi na Twój post o tej treści:

Pogodzić się  z rzeczywistością, to niezaprzeczanie jej, niezaprzeczanie faktom, to nieprzekręcanie rzeczywistości. To przyznanie: mąż mnie nie kocha, mąż mnie poniża. lekceważy, itp. Pogodzenie się z rzeczywistością nie oznacza zgody na kiepskie (delikatnie rzecz nazywając) traktowanie, na mieszkanie z psychopatą lub charakteropatą, itp.

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia - to prawda rzeczywistość to to, ze mąż mnie nie kocha - trzeba się z tym pogodzić, niezaprzeczalnie.... druga strona medalu - rzeczywistość to wspólne mieszkanie i tutaj nie mogę pogodzić się z rzeczywistością jakakolwiek by nie była,
i tak sobie to przeczytałam i wyszło to samo co napisałaś