Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Sąd bierze pod uwagę papierek jeśli nikt nie zaprzeczy, że nie jest inaczej. Wystarczy przedstawić dowody, że tak nie jest. To bzdura. Sąd dobrze wie jak wszyscy kręcą żeby się wyłgać.

Izula nic się nie martw. Prawnik też potrafi pierniczyć. Jeśli chcesz możesz zasięgnąć opinii wielu, który lepiej zrozumie Ciebie tym lepiej dla Ciebie.
Jesteś z dzieckiem, jeśli Ci go nie zabiera do tej pory i nie traktuje jako karty przetargowej to też działa na plus. Ja myślę, że spokojnie mogłabyś się spakować i wyjechać do domu rodzinnego. Praca się znajdzie. Ja od jakiegoś czasu od przypadku do przypadku robię różne rzeczy, specjalnie nie wybieram jak widzę, że nie mam wpływu na pracę biorę co jest. Żeby przeżyć.
Weź pod uwagę to, że sędzia też człowiek i jest w stanie wiele zrozumieć. A prawnik jakiś akurat może mieć inne podejście. Mnie się opinia jednego nie podobała więc do niego nie chodzę. A poza tym mówią coś innego niż się dzieje faktycznie. Oczywiście to nie reguła.
Znam też takich co biorą kasę za rozprawę i nawet się nie pojawiają. Także... To tylko ludzie. Nie kieruj się opinią jednego.

2000 wypłaty to jest bardzo dużo jak dla mnie. Jeszcze nigdy tyle miesięcznie nie zarabiałam. Mnie po odliczeniu raty zostaje na życie jakieś 800 zł, to wszystko. Także dwa sezony w butach to jest pikuś. Zostały mi do wykorzystania 5-latki. I dwie pary gaci za przeproszeniem nadających się. O mieszkaniu mogę pomarzyć. Także i tak jesteście w dużo lepszej sytuacji

Więc Izula to jest pocieszające, że on z mieszkania wyrzucić Cię nie może. Jest ona zarówno tak i Twoje jak i jego. A jak dojdzie do tego, że jednak będzie je chciał mieć to będzie musiał Cię spłacić (u mnie w rodzinie była identyczna sytuacja). Zmierzaj do tego, aby zrzekł się swojej części na dzieci, chociaż wiem, że to ciężko takiego padalca zmusić, skoro zależy mu na kasie.

To jesteśmy już we dwie -  ta tak na poprawę humoru

Liwia, I jak minęła noc ? wrócił?

O jak ja bym chciała jego "nie wpuścić" - rozważam wynajem mieszkania bo inaczej zwariuję,a mój mąż ani myśli się wyprowadzać- tak się nie da żyć - nie potrafię podejść do tego z dystansem, no nie potrafię

Ja ten weekend spędziłam pracowicie posprzatałam mieszkanie bawiłam sie z synkiem zakupy umycie autka i wizyta teściów  przyjechali odwiedzić wnuka. Oczywiście dziadek sie bawił a babcia siedziała i plotkowała bo po tygodniu urlopu była zmęczona. Mi najbardziej doskwiera brak przyjaciółki  takiej co to i pogdać i wyżalić sie można a i wyskoczyć do niej z synkiem a nie tak sama siedziec. Owszem wychodze na spacery czasami i do mc donalda czy na kulki wyskoczę z synkiem.

masz nas wirtualne przyjaciółki, to nie to samo co ta "realna", ale chętnie Ciebie wysłuchamy i doradzimy - a tak na ucho powiem, że te realne mogą mieć dość naszego "gadania", ale jak to przyjaciółki nic nie powiedzą a szczerze mówiąc funkcjonuje dzięki Wam, choć mam przyjaciółkę, ale ona daje mi wsparcie duchowe, a tutaj dostaję oprócz duchowego wsparcia również wskazówki jak przez to przejść krok po kroku...

Chodziło mi o taką zwyczajna psiapsiółke z która można sie spotkac przy kawie i pogadać o wszystkim mam jedna taką i to ja musiałam ja pocieszać bo mająć dwójkę dzieci i męża głupka zachorowała na domiar złego na raka. Więc ile moge to ją pocieszam i wspieram.  Wiem że można mieć dość gadania w kółko na ten sam temat ale ja wogóle kocham gadać a to przez to że z tym jeszcze męzem nie miałam okazji dużo rozmawiać solał kolegów i komputer. Mój maluch ma prawie 6 lat. Dzięki mussaka za komlement na temat avatarka to jestem cała ja może nie fotogeniczna ale ja 42 latka

Tak wystarczy:) jak zwykle jesteś bardzo skuteczna

Ten opis kochającego męża/żony oddaje istotę sprawy, którą właśnie w piątek dopiero zrozumiałam.. zrozumiałam,że moje staranie się "idealna" żona, nie sprawi,że mnie pokocha, dopiero teraz po 16 latach to zrozumiałam, a Ty to potwierdzałaś i dlatego napisałam, że poczułam się oszukana, bo ja wierzyłam, że tak mogę mieć "kochającego" mężczyznę... fakt, że sama się oszukałam, wierząc te bzdury, nie zmienia, że dzisiaj czuję się lepiej, czuje się zwiedziona...

Tak masz rację, muszę pozwolić jemu odejść, to jest klucz do mojego uwolnienia się od niego, pozwolić jemu żyć własnym życiem.... a tym samym stworzyć swój świat, nie związany z jego, dwa osobne byty.. co prawda mamy wspólny zbiór (dzieci), ale nie muszą się one zazębiać. 

Aha, co do spokojnej rozmowy, że ja chciałabym mieszkać osobno, że wtedy mam szansę na nowy związek - to do mojego męża nie przemawia, według niego on w niczym mi nie przeszkadza, bo przecież dzisiaj już nie będę tworzyć nowego związku, a nowy partner powinien zrozumieć sytuację...
on nie rozumie, że to ja mam "blokadę "skoro jestem mężatką, która w dodatku mieszka ze swoim mężem, to wyjdę na taką, co większość opisywanych tutaj mężczyzn: mam żonę, ale jej nie kocham, no wiesz muszę z nią mieszkać ze względu na dzieci....

ankinom, nie czuj sie zawiedziona ani oszukana. Staraliscie sie, przezyliscie razem piekne ale i ciezkie chwile i to jest wasza przeszlosc. Ale milosc to nie starania tylko przede wszystkim chemia. Oczywiscie, ze i chemie mozna dobic bez dalszych staran o uczucie i partnera ale..bez chemi nawet wysilki Goliata nic nie wskoraja. On Cie nie kocha i juz nie pokocha. Czy to fajnie tkwic w taim zwiazku? To istna tortura.

Tak uwalniajac jego, uwolnisz i siebie..od dalszych zludzen i wiszenia na przeszlosci.

Piszesz, ze czujesz sie oszukana, bo myslalas, ze staraniami dobrej zony zdobedziesz swojego meza, swojego mezczyzne..to takie nasze babcino-matczyne myslenie. Cierp kobieto, bo tylko do tego sie nadajesz.

Wiesz..moja mama, gdy zaczynalam jej napomykac, ze miedzy nami jest zle, ze eks w niczym nie pomaga, nie rozmawia, zyje obok nas i tylko meczy nas swoja "radosna" osoba w domu..powtarzala mi jak mantre w kolko "Taka to juz rola zony, Ty rob swoje, zajmij sie domem i dziecmi i bedziesz miala czyste sumienie, ze zrobilas wszystko. Niestety zycie i malzenstwo polegaja na ustepowaniu i musisz byc ta madrzejsza i ustepowac, dla dobra rodziny i dzieci"..i tak bez konca ble ble jak byc zona meczennica. Na moje pytania: zaraz zaraz, a co ze mna, z moim szczesciem? odpowiadala "jakie znow szczescie? masz dom, meza, dzieci, nie jestes juz mloda, czego Ty oczekujesz jeszcze od zycia, romansow jakis?". Cale szczescie, ze kontakt z moja mama mialam tylko sporadyczny i telefoniczny bo inaczej pewnie by mnie przekonala do trwania w tym radosnym i szczesliwym zwiazku az po wieki wiekow.
Ona tez dawala mi za przyklad swoje malzenstwo (to dopiero byl koszmar) i to jak ustepowala mojemu ojcu. Myslala, ze tym przykladem bojowniczki i kobiety ucemiezonej przekona mnie do dalszej walki o utrzymanie rodziny a tu bylo odwrotnie..za nic nie chcialam skonczyc tak jak ona ani jak moi rodzice. Nie jestem ani silaczka ani doktorem Judymem. Jestem kobieta i do tego egoistka (tak przynajmniej moja mama uwaza:).

Postawilam na swoim oraz swiat na glowie i dzis tego nie zaluje. Moje zycie przezyje wedlug moich wzorow, nie bede zona i matka Polka na uslugach, bede dawac i brac po rowno, od siebie, partnera i dzieci. Tylko tak moge byc szczesliwa, majac poczucie, ze dla nich jestem wartosciowa osoba.

Ty tez jestes tego warta, daj sobie Moniko szanse na szczescie:)

teraz to zauwazylam, jak dopisalas:

"Aha, co do spokojnej rozmowy, że ja chciałabym mieszkać osobno, że wtedy mam szansę na nowy związek - to do mojego męża nie przemawia, według niego on w niczym mi nie przeszkadza, bo przecież dzisiaj już nie będę tworzyć nowego związku, a nowy partner powinien zrozumieć sytuację...
on nie rozumie, że to ja mam "blokadę "skoro jestem mężatką, która w dodatku mieszka ze swoim mężem, to wyjdę na taką, co większość opisywanych tutaj mężczyzn: mam żonę, ale jej nie kocham, no wiesz muszę z nią mieszkać ze względu na dzieci...."

on chyba och..l ze w niczym Ci nie przeszkadza. To moze uswaidom mu, ze owszem ale przeszkadza. Chocby w tym, ze chcesz zaczac wlasne OSOBNE zycie. ak on sobie np. wyobraza to, ze placze sie po tym samym mieszkaniu, ze Ty nie masz prywatnosci ani prawa do spotkan z jakims innym mezczyzna? Chce zrobic w domu jakas sodome i gomore, Ty ze swoimi partnerami a moze on ze swimi tez i wszyscy zgodnie jak dzieci kwaity pod jednym dachem???
Widzisz..to pies ogrodnika i chociaz Cie nie kocha ale za cholere nie da Ci odejsc i sluzyc (przepraszam, to jego mysli) innemu. Kurde, ale upierdliwy typek.

Życie jest dziwne...

Poznałam "fajnego"chłopaka, który chce się umówić ze mną na kawę...

Odmówiłabym, gdybym była w związku, ale jak wiecie nie jestem, tzn. jestem formalnie...

Mam pytanie, gdyby padło zapytanie, czy z kimś jestem? (nie noszę obrączki) to co mam odpowiedzieć?

Miń temat jako nie istotny i jeżeli czujesz że spędziła byś mile ten czas to przyjmij zaproszenie.
Nie zamykaj się tak jak ja .
Ja mam naturę samotniczą więc mi jest łatwiej odmówić niż zgodzić się .
Choć zostałam wmanewrowana w jednego pana (3 lata biedaczysko próbuje się umówić na kawę) w koncert jego zespołu i niestety nie mogłam odmówić a koncert za niedługo
Córka ze mną idzie abym się nie wycofała

ja rozumiem, ale 11 lat ,czy naprawdę czujesz niechęć, czy lęk przed ponownym zaufaniem?

Ja na razie nie myślę o nowym związku, ale chciałabym trochę poczuć się jak kobieta, te adorowania są miłe, prawda? na związek to za wcześnie, z tą moją okaleczoną psychiką bym z "deszczu wpadła pod rynnę", najpierw ja potem inni...

Może ja też coś doradzę - idź na tą kawę- to tylko kawa

To już nie kawa to koncert bardziej oficjalne wydarzenie .
A pan fajny tyle że młodszy ode mnie
Jakoś sami młodsi ode mnie mną się interesują a nie ukrywam ile mam lat i 3 dzieci .
Fakt nie wyglądam na swoje 41 lat (ale to opinia większości moich znajomych nie moja)

A czuję niechęć do nowego związku a lęk na pewno też .

No tak, zgadza się. Lubi i to bardzo. Ale to jeszcze jakoś trawię, choć coraz gorzej.

Ankinom - noc przespana (leki zadziałały, ma się rozumieć). Mąż wrócił o 23.30 na % rzecz jasna, spał osobno. Przeczytałam w smsach, że jestem nienormalna, że nie potrafię się dostosować i to wszystko stąd......Od rana , kiedy szykowałam się do pracy już chodził po domu i znów gdzieś poszedł. Łazi non stop, wciąż tez smsy jakieś do niego przychodzą
Na prawdę przykro mi, że mąż tak Cię traktuje, bo wiem co to znaczy, tyle, że mój uważa, że kocha, co raczej jest dla mnie przyzwyczajeniem i teraz chorym związkiem. Skoro wciąż tak mu źle to nie wiem po co jeszcze tu siedzi.

Mussaka- dla mnie związek też powinien wyglądać jak wyżej opisywałaś.
Może spóźniona, ale powiem Ci jak wyglądał mój weekend.
Piątek - byla u mnie koleżanka, trochę porozmawiałyśmy, pogderałyśmy. Mąż załatwiał swoje interesy, wrócił, poszedł do garażu. Wrócił o 22.
Sobota - miał imieniny, kupiłam prezent, złożyłam życzenia, zrobiłam dobry obiad. W domu posiedział 2 godziny (wcześniej pomagał ojcu). O 17 wyszedł. Miał wrócić ok. 22,tak mówił, wrócił o 3.40. Pił z kolegami, bo "co mialem robić, tak byśmy w moje imieniny przed tv siedzieli". Po drodze jeszcze bil się z kolegami podobno, bo ktoś na nich napadł, podobno 3 h był na policji, co było kłamstwem. Wszedł do łóżka, pocałował mnie w rękę i spanko.
Niedziela- rano zrobił mi kawę i powiedział , że mam się dziś czuć zaproszona na kawę przez niego, potem kościół, on mial pójść po auto zostawione dnia poprzedniego pod pubem, po czym spotkał mnie po kościele, idąc pieszo (auta w końcu nie zabrał). Rozmawiałam z koleżanką, której ur się dziecko, zna ją. Podszedł, powiedział tylko cześć, spojrzałam na niego, a on po chwili poszedł w długą, bo "olałaś mnie jak podszedłem do Ciebie". Wracać autem ze mną do domu już nie chciał. Ugotowałam obiad, na który nie przyszedł, ok 14 pisze do mnie czy może przyprowadzić 6 osób, znajomych na kawę, których ja na oczy w życiu nie widziałam.  Zadzwoniłam odpowiedziałam, że jest niedziela, obiad na stole, chyba zwariował, po czym powiedziałam, że mają przyjść, ale ja wyjeżdżam potem do siory......Przyszedł pod dom, swojego dziecka na plac zabaw nie wziął, a ze znajomymi i ich dziećmi poszedł na plac zabaw. Dzwoniłam, odrzucał połączenia. Pojechałam do siory, napisałam mu, że ma zabierać co chce i życzę mu szczęścia, że to koniec. Pisał potem, że to przeze mnie, że ja nie potrafię się dostosować. Wrócił o 23.30 z pretensjami, ze koperku nie pocięłam i nie zamroziłam, dalszą część już znacie.....
Teraz wrócił, tego co wczoraj nie zjedliśmy na obiad nie je, ma w nosie......
Tak wyglądał weekend, takie mam rodzinne życie. Przykro.

Witam
Postanowiłam poszukać pomocy ponieważ kompletnie nie radzę sobie z sytuacją w jakiej się znalazłam. A oto moja historia. Ponad  rok temu umarła moja mama. 58 lat. Potworna trauma. Do tej pory nie potrafię się z tym pogodzić. Wraz  z Nią umarła cząstka mnie. 2 miesiące później podjęłam decyzję o rozstaniu z narzeczonym. Pomimo tego, że to ja zainicjowałam to rozstanie było mi potwornie ciężko. Zostałam sama w pustym mieszkaniu. Gdyby nie moje przyjaciółki, które stanęły wtedy na wysokości zadania, nie wiem co byłoby ze mną. Wraz ze śmiercią mamy praktycznie straciłam kontakt z ojcem i siostrą. Ojciec 3 miesiące po śmierci mamy znalazł sobie inną kobietę, co było dla mnie kolejnym ciosem. Od 8 miesięcy nie mam z nim kontaktu. Próbowałam, ale jemu na mnie nie zależy. Zostawił mnie z kredytem, który spłacam po śmierci mamy.

I tak oto przewegetowałam całą zimę. Nigdzie praktycznie nie wychodziłam, spotykałam się tylko z najbliższymi przyjaciółkami. W końcu przyszedł kwiecień. I moje zmartwychwstanie. Zaczęłam wychodzić do ludzi. W trakcie jednego z moich ?wypadów? na miasto spotkałam kolegę z pracy. Spędziliśmy cały wieczór razem. A potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Na początku miałam mnóstwo wątpliwości. Po pierwsze pracowaliśmy razem. Miałam już kiedyś związek w pracy i nie skończyło się to dobrze. A poza tym był 6 lat młodszy. Od razu postawiłam sprawę jasno. Powiedziałam o swoich wątpliwościach ? ale on stwierdził że się wyszalał i chciałby już tak ?na poważnie?. Powiedział mi, że kilka lat temu był w ważnym dla niego związku. Ale dziewczyna go zdradziła i zostawiła. A potem jak powiedział ? zmienił styl życia i bawił się na całego, ale żadnej z tych dziewczyn nie traktował poważnie. Na początku nic nie zapowiadało takiego finału historii jaki mi zafundował. Jeszcze chyba nigdy nie miałam tak troskliwego i czułego partnera. Mówił, że czekał na taką kobietę jak ja, że zostanę jego żoną, że nikt go mi nie zabierze itd. Spełniał każdą moją zachciankę.  A ja na początku trzymałam duży dystans. Nie stawałam na rzęsach żeby mu dogodzić. Nie odstawiłam przyjaciółek na boczny tor. A on ciągle się pytał czy jestem jego. Codziennie chciał się ze mną spotykać, nocować u mnie.W pracy nikt nie wiedział, że się spotykamy..On powtarzał, że i tak mu nikt nie uwierzy, że taka kobieta jak ja wybrała jego. Ale po pewnym czasie po prostu zaangażowałam się w ten związek. Ciężko trzymać długo uczucia na wodzy kiedy jest Ci z kimś dobrze. I nagle przeżyłam pierwszy szok. Wiedziałam, że ma konto na facebooku, nieraz jak logował się u mnie widziałam wiadomości od jakiś koleżanek  ( szybko je zamykał), ale nie byłam zazdrosna. Nie miałam powodów..Kiedyś jednak zapomniał się wylogować..oczywiście wiem, że nie powinnam czytać jego wiadomości, ale coś mnie tknęło?Nie spodziewałam się tego, co tam zobaczyłam. To nie były koleżeńskie rozmowy. Flirtował z różnymi kobietami/dziewczynami, dużo młodszymi ode mnie. Chciał się umówić na kawę, zapraszał do siebie. Ciężko mi teraz to wszystko przytoczyć ale to  nie były neutralne rozmowy o pogodzie..Ewidentnie chciał się z nimi spotykać w jednym celu.Tym co mnie powstrzymało od zakończenia  znajomości był post do kolegi ? ? z A. to na poważnie?. Powiedziałam mu o tym co przeczytałam. A to co usłyszałam zaszokowało mnie jeszcze bardziej ? ? na razie jest między nami dobrze, ale nie wiem jak będzie i nie chce zrywać wszystkich relacji?.Syndrom awaryjnego lotniska? Przecież nie wymagałam od niego zerwania żadnych relacji! Powiedziałam tylko, że nie pozwolę się tak traktować. I że ma się zastanowić na czym mu zależy. Po prostu albo wóz albo przewóz. Po tym incydencie  teoretycznie wszystko wróciło do normy. Zachowywał się tak jakby bał się mnie stracić. Do kolejnej akcji ? tym razem chodziło o wakacje. Bardzo chciałam żebyśmy gdzieś wyjechali razem. Miałam ciężki rok i potrzebowałam odpoczynku. I tu zaczęły się problemy. Ja rozglądałam się aktywnie za wakacjami , a on nie wykazywał zainteresowania. W końcu spytałam się o co chodzi. Usłyszałam ? ?znamy się krótko, nie jestem Ciebie jeszcze pewien, masz kredyty!, trudną sytuację życiową, za chwilę zaczniesz na mnie wywierać presję ( chodziło o małżeństwo)..? I kolejny szok. Powiedziałam, że ma się ostatecznie zastanowić czego chce bo ja już nie mam siły ani czasu na takie gierki.  Następnego dnia powiedział, że chce ze mną jechać, że mu ze mną  bardzo dobrze, że pasujemy do siebie i nie ma powodu żeby się wycofywać. Ale czułam, że od tego momentu zaczął już całkowicie sabotować ten związek. Miał ciągłe wahania nastrojów ? potrafił nawrzeszczeć na mnie prze telefon bez powodu, a potem przychodził i przepraszał. Zachowywał się jak zwierzę w klatce cierpiące na klaustrofobię. I tak w kółko. W końcu wyjechaliśmy na wakacje, ale nie był to mój wymarzony wyjazd. Widziałam, że on  jest już  jedną nogą poza związkiem. Szukał zaczepki, ostentacyjnie oglądał się za innymi kobietami. Dziecinada. Wróciliśmy z wakacji. Na pierwszym spotkaniu po wakacjach powiedział mi, że to nie ma sensu, że ?to nie to? i że nie czuje do mnie tego co chciałby czuć. Jeszcze na wakacjach mówił o małżeństwie, dzieciach?Poczułam się oszukana. Wyrzuciłam go wtedy z mieszkania. Nie rozmawialiśmy w  pracy. W końcu zadzwonił do mnie w weekend. Pytał się co robiłam, powiedział, że chce się przyjaźnić  itd. Kiedy powiedziałam, że mi go brakuje zareagował agresywnie i się rozłączył!

Od tej pory miałam w pracy istny rollercoastar z nim w roli głównej. Jednego dnia mnie totalnie olewał, innego ? wpatrywał się we mnie, starał się zagadywać, pisał jakieś wiadomości na FB.. Ja go ignorowałam. Mówił mi, że nikogo nie ma i pytał się czy ja się z kimś spotykam. W końcu w trakcie jednej z rozmów odsłoniłam gardę i..nieźle oberwałam. Powiedziałam, że jest mi ciężko i mam problemy żeby normalnie funkcjonować, że nie rozumiem po co to wszystko mówił ( o małżeństwie, dzieciach), że jestem totalnie zdezorientowana. I to był mój największy błąd. Powiedział wprost, że jak kogoś sobie znajdę to mi przejdzie, że po prostu zmienił zdanie i mam zapomnieć o tym co mówił! Zero szacunku dla moich uczuć. Następnego dnia ostentacyjnie przy mnie umawiał się z jakąś  kobietą przez telefon. Napisałam  mu smsa, że owszem ma prawo robić co chce , ale ja niekoniecznie  muszę o tym wiedzieć, że mógłby być bardziej taktowny.  I wtedy dowiedziałam się, że nie dziwi się że mam problemy z wywiązywaniem się z moich obowiązków skoro go prześladuję! Tak jak mnie to rozbawiło, tak samo wkurzyło. I to tyle tej żałosnej historii. Problem polega na tym, że ja naprawdę sobie nie radzę chociaż to trwalo tylko 5 miesięcy... Minął już miesiąc a ja mam wrażenie, że jest gorzej a nie lepiej. Racjonalnie potrafię sobie wszystko wytłumaczyć ? niedojrzały dzieciak i tyle. Ale emocjonalnie nie potrafię tego ogarnąć. Nie mogę się pozbyć obsesyjnych myśli - ciągle wracam do przeszłości. Na zewnątrz staram się go ignorować, ale każdy kontakt z nim (łączą nas tematy zawodowe) powoduje u mnie rozstrój żołądka, ból głowy itd. Schudłam już kilka kilogramów. Mam problemy ze snem i pracą. Na niczym mi nie zależy. Nie mogę teraz zmienić pracy z kilku powodów. On też nie zamierza.  A ja sobie nie wyobrażam dalej funkcjonowania w tak chorej sytuacji. Nie wiem jak mam sobie pomóc nie zmieniając pracy?Staram się unikać z nim kontaktu ? przekazałam jego tematy koledze..ale to i tak nie funkcjonuje. Przecież nie zabronię mu dzwonić w służbowych sprawach i  przychodzić do biura, w którym siedzę.. Po nim to spłynęło jak po kaczce a dla mnie to emocjonalna masakra. Nie potrafię tego zrozumieć. Jak można tak szybko zmienić swoje zachowanie o 180 stopni? Pomóżcie proszę?

Amarek on nie jest prymitywny Jest internetowy jego świat nie jest realny ale to się kiedyś skończy .
Łatwość dostępu do kobiet rajcuje facetów ale i też szybko nudzi.
20 lat temu trzeba było się napocić aby polatać za kobietą teraz jest internet masz wszystko i dupska nie ruszysz z fotela ale to nie ważne ważne jest to co tu i teraz a że po drodze zdepta się parę uczuć to pryszcz .
Możesz być kim chcesz wklejasz cudze zdjęcie i masz przystojniaka jak ta lala a że w realu ma pierwsze miejsce jako kreatura liczy się efekt.
A potem taki zawiedziony pchlarz siedzi w domu i myśli że jest bossem po 40 a żona zastanawia się co za facio gniecie jej fotel bo korzyść być może materialna ale reszta marnej jakości a tu głowa siwieje a dupa szaleje.
Młoda kochanka raz na tydzień bo 2 dni pod rząd no sorki mechanizm już nie ten
Wiwat Wiagra a jest już nowy środek lepszy od wiagry i dłużej trzyma.
I na koniec przytoczę słowa piosenki Danuty Rin ,,Gdzie Ci mężczyźni gdzie wspaniali tacy"
,,Gdzie te chłopy gdzie '' ano chyba wymarli wraz z dinozaurami i rycerstwem.

Miłość jest ślepa jak Temida tyle że jej klapki z oczu nie spadną nigdy a człowiekowi czasem tak .
Różowe okulary dobre są na plaży ale nie w życiu .
Na plaży ściągniesz i słońce świeci Ci w oczy a w życiu taki manewr skończyć może się tragedią i to nie jednej osoby.

Akimon i ty mi się dziwisz poświeciłam 18 lat na bezwartościowych mężczyzn(mąż i partner na odległość spotkania raz na jakiś czas) nie skazałam się na samotność teraz wiem że żyję i to dobrze .Mam kochane dzieciaki ,pracę którą lubię i rozpoczęłam naukę w szkole którą chciałam skończyć do upragnionego mieszkanka tez coraz bliżej a ze sama -lubię własne towarzystwo chociaż sobie wzajemnie nie przeszkadzamy i nie ma do mnie pretensji że czasami bywam upierdliwa a bywam wierz mi
Dobranoc miłych snów

Boze, a ja jestem od was obu starsza, od Anuli 4 lata i mam faceta 34 lata. Najwspanialszego na swiecie. Tak, wiem, ze czesc z nich leci na kase starszej partnerki ale po pierwsze to ja kasiasta nie jestem, po drugie on tez zarabia (chociaz narazie mniej, bo musi sie douczyc jezyka) i doklada sie do budzetu, po trzecie, przez ponad poltora roku mieszkania razem to chyba bym juz wyczula o co chodzi, jesli chodziloby o kase.
Powiem wam tyle - zycie z tym czlowiekiem to bajka:)

ankinom,lec na te kawe i niech sie dzieje wola nieba..:) Zyc wiecznie nie bedziesz a co przezyjesz i uzyjesz to Twoje.

Witam Mussuka.

Z braku czasu napiszę krótko.

Co do obecnych zachowań kobiet ze zdumieniem obserwuję, że parcie "na posiadanie chłopa" jest równie mocne jak w zamierzchłych
czasach.
Kiedyś na śląsku obowiązywało powiedzenie "byle momy zięcia". Nacisk na kobietę wywierało najbliższe otoczenie.

No ale teraz! Widzę, że wbrew wszelkim znakom na niebie i na ziemi, niewiele się zmieniło.

Miłego dnia.

Witam

Niestety Amarek masz rację dalej społeczeństwo wywiera swego rodzaju presję na kobietę .
Jesteś do rodzenia dzieci ,garów i posługi a że chciałyśmy ,,równouprawnienia " to zasuwamy na paru etatach za psie pieniądze .

Sama słyszę w pracy o tzw ułożeniu sobie życia tak jak bym nie miała ułożonego ?Ano nie brakuje jednego składnika ,moje koleżanki nie wyobrażają sobie życia bez mężczyzny więc suszą głowę .

Jest takie śmieszne stwierdzenie ,,Jak chcesz przekonać się jak będzie traktował Cię mężczyzna kup sobie kot "
Połasi się jak będzie coś chciał o michę się upomni a jak już wszystko dostanie to Cię oleje.
Coś w tym musi być .

Może nie dziwię, jestem w stanie zrozumieć, że po wykańczającym związku marzy się tylko o spokoju - ja też czasami oświadczam, że po rozwodzie to nie będę już z nikim się wiązać  - taki "bufor bezpieczeństwa", ale to bardziej wynika z obawy przed ponownym zranieniem, aniżeli ochrona przed uczuciem, bo chciałabym z kimś być, chciałabym w końcu poczuć jak to jest jak ktoś Ciebie kocha, dba o Ciebie... ale się rozmarzyłam....

Ty dokonałaś wyboru, to Twój wybór, ja jeszcze najpierw muszę zrobić porządek ze swoim życiem i swoimi emocjami, ale nie chcę zamykać się na świat, bo nie chcę "czegoś" przegapić, no ale z pewnością będę ostrożniejsza, mam taką nadzieję

Wirtualne życie bez ponoszenia konsekwencji.

To jest właśnie smutne, że bez względu na poziom wykształcenia, pozycję społeczną i materialną kobiety dokonują tak irracjonalnych
wyborów. To że tzw. faceci wykorzystują sytuację jest wstrętne ale nieuniknione. Polują w swoim mniemaniu na "najsłabsze sztuki w stadzie".

Ci wspaniali nie mają odpowiednich do wymagań rynku "dokumentów aplikacyjnych" i na tle "zjawiskowych piarowców" są bez szans w tym wyścigu. Ma być szybko, ekscytująco i bez hamulców.

Poza tym w domu wychowuje się młodych zgodnie z archaicznym wzorcem.
Mamy dają soba pomiatać, a "ojcowie'' jeżeli w ogóle są to często "obraz nędzy i rozpaczy".

No i rosną kolejne pokolenia nieszczęśników.
Teraz dzięki możliwościom powszechnej komunikacji informacje o tym docierają do wielu odbiorców.

Nie potrafię jedynie zrozumieć sytuacji gdzie dojrzałe kobiety po swoich złych doświadczeniach, pakuja się w jeszcze gorsze układy.
Tu nie działa nawet powiedzenie, że mądra/y Polka/lak poszkodzie.

Widocznie tak musi być, przynajmniej do czasu poważniejszych zmian w całym społeczeństwie.

Po prostu "oczy szeroko otwarte".
Pozdrawiam.

ja nie pisze tu o etapie rozpaczy po odejsciu meza czy jego zdradzie - to jest naturalne i ludzkie. Pisze o tych kobietach, ktore POMIMO zdrad, bicia, tortur fizycznych i psychicznych sa nadal z tymi oprawcami i co gorsza, pisza, ze ich kochaja, ze nie potrafia odejsc ani wyrzucic ich ze swojego zycia. Wiele razy pytalam: za co ich kochacie? Za wlasne krzywdy? Skoro tyle w nas milosierdzia, tTo na swiecie nie powino wojen byc, bo Zydzi winni pokochac Nazistow, Palestynczycy Izraeilitow i odwrotnie, komunisci kapitalistow, Czeczeni Ruskich - ogolny mir na podlozu sado-maso czy w druga strone.

Anija - pociesze Cie  - ta jego nowa "milosc" szybciej sie wypali niz Ci sie zdaje. Skoro bol mija a przychodzi wscieklosc, to wez z niej sile dla siebie i maluchow. Zrob WSZYSTKO co umiesz i mozesz, zeby kiedys (a tak bedzie) kiedy stanie u Twych drzwi i bedzie skamlal z zalu za Toba i dziecmi (jak kochanka mu sie przeje), Ty pokazesz mu na co Cie bylo stac. Niech sie zdziwi jak silna kobiete odrzucil po to by zabawic sie w majtkach innej. Ty masz byc ostatecznym zwyciezca, silna i piekna, niepokonana przez niego ani zycie, wlasciwie to jeszcze silniejsza po niz przed, a on wroci jak bumerang, bo zawsze wracaja ..tylko prosze..nie pozwol mu na to. Nie jak dziesiatki innych uzaleznionych kobiet.

Witam, jakiś czas temu napisałam na tym forum o swoim rozstaniu i trudzie z jakim się borykałam. Mój związek trwał 3 lata, on zerwał ze mną, związał się z inna dziewczyną dużo młodszą a mnie ofiarnie zaproponował przyjaźń. Ja nie zgodziła się na to bo aż taką masochistką nie jestem. urwałam kontakt odcięłam się. Po miesiącu od ostatniej rozmowy, kiedy to mu oznajmiałam że nie chcę już żadnych kontaktów zadzwonił. Poprosił mnie o pomoc, której niestety nie mogłam mu odmówić i spotkaliśmy się. Dużo rozmawialiśmy o tym i owym jak to każdemu z nas się teraz powodzi i jest dobrze oraz o tym jak między nami źle było i jakie błędy popełniliśmy. Mimo że się wystroiłam jak przysłowiowy szczur na otwarcie kanału nie usłyszałam żadnego komplementu. Jednak widziałam w jego oczach radość (nie wiem czy to radość ze tak mu teraz dobrze czy dlatego że mnie widzi). Znów zaproponował żeby nadal się przyjaźnić a ja znów odmówiłam. Czy uważacie drogie Forumowiczki, że on coś knuje i ma jakieś plany wobec mnie? Nie chcę znów popełnić jakiegoś błędu albo łudzić się niepotrzebnie.

Dziękuję Mussuka za twoje słowa.

Właśnie mam zamiar teraz żyć dla siebie i dla dzieci. Dużo pracy przede mną. Ale nie dam się.

Witaj.
Przeczytałam Twój post , cóz trafiłaś an chłopaczka (bo meżczyzną nie mozna go nawzac) który pozował na dojrzałego i odpowiedzialnego mężczyzne a że miałaś cieżkie przejścia za sobą łyknełas to.
Okazał sie gbruowaty chamem, który wiedział przez co przeszłaś i  że był Ci cieżko wiec nawet jesli chciał odejść mogł to zrobić delkiatniej ( czy oni nie czytają, i tym jak kultutarnie zrywac??) a on rzucał wytratymi hasłami, ze małżeństow o dzieci nie dla niego ( ale ty chyba o tym nie  mówiłaś, lub nie doczytałam ).
Nie ma w tym Twojej winy absolutnie, móżg ma racje- to smarkacz, ale serce krzyczy głośniej- musisz to przeboleć i czekac az przejdzie samo.
Ty zachowujesz klase on zachowuje sie jak debil.
Tak trzymaj a ja bede trzymała kciuki za Ciebie, byś szybko wróciła do równowagi emocjonalnej.
Powodzenia

ladne mi kochanie..facet zostawia Cie dla mlodszej a Ty go kochasz. Faktycznie, zasluguje na Twoja milosc i pomnik w centrum stolicy.
Owszem wyobrazasz sobie za wiele i chcesz sobie wyobrazac i wmawiac, ze cos tam jeszcze da sie z tego zlomu odkopac. Cos zardzewialego pewnie tak..jesli lubisz takie rupiecie. Ja wole cos nowego i czystego, nieskazonego.Ale kazdemu wedle jego gustu.

wiesz, chcialabym Ci pogratulowac..ale jak to mowia, nie chwal dnia przed zachodem. Wiosna to ...dosc odlegly termin ale jesli zauwazysz, ze faktycznie cos w tym kierunku robi (przeglada oferty, kontaktuje sie z agencjami itp.) to to bedzie prawdziwy sukces. I wtedy wypijemy szampanskoje za Ciebie i Twoje nowe zycie:)

On chce wyprowadzi się na ten strych - nie będzie cokolwiek, może mnie dzielić z nim sufit, byle tylko dzielił

I na to musi do wiosny poczekac? Bo co, musi ten strych ocieplic? Czy wejscie na ten strych jest osobne czy przez Wasze mieszkanie?