Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

A zrozumienie siebie ?! Ja miałam wiele pytań, musiałam zrozumieć, przetrawić.
Tak mam. Nie mogę odwrócić sie plecami kiedy są we mnie różne emocje.
Rozgrzebywanie ? Może i tak ale było mi to potrzebne.
Prawie na wszystkie pytania mam odpowiedź. Niektóre wnioski nadawałyby się do filmu grozy ale są
i jest mi z tym łatwiej.Jestem typem dociekliwym - nie mylić ze wścibskim

Myślę, że ankinom też tak ma, że musi przetrawić. Jest i tak dzielna bo nie poddała się,
walczy o siebie. Jeszcze niedawno spasowała i znowu się podnosi.

Ja się z kimś spotykałam tak na pokaz, ba nawet nie wróciłam na noc (byłam u koleżanki) jego reakcja: uważaj bo nie chcę, żeby ktoś Ciebie skrzywdził poza ty był nawet zadowolony, skończyły się jego wyrzuty sumienia, bo może a końcu będę szczęśliwa, więcej z się z panem już nie umówiłam nie byłam jeszcze gotowa na nowy związek..

ankinom, wreszcie jakies emocje:) To slowo z gwiazdkami jest bardzo adekwatne w Twoim wypadku..tylko uzyj go w rozmowie (nie..w monologu) z Twoim mezem:) Nie przy dzieciach..najlepiej je na ten czas "sprzedac" dziadkom i wtedy wygarnac swemu Panu to jaim jest bydlakiem i prostakiem. Razem z tymi gwiazdkami na poczatku, w trakcie i na zakonczenie przemowy:). Kobieto, nie daj sie dalej ponizac! Olej jego sms-y i wszystkie Mariolki ale zazadaj natychmiastowej akcji w sprawie wyprowadzki. On Cie nie szanuje i pluje Ci w twarz takim zachowaniem a na to masz swiete prawo nie zgodzic sie. Uswiadomij mu to wreszcie. Nie mow o swoim bolu, bo to go nie rusza, tylko o zwyklym szacunku do wspolmalzonka, partnera i czlowieka; nie mow, ze ci smutno, bo sie umawia z inymi, tylko ze masz w d..jego panienki ale nie w czasie kiedy mieszkacie pod wspolnym dachem. Dopoki mieszka z Wami, ma sie zachowywac z szacunkiem i powsciagac od "kawek" a od momentu wyprowadzki moze robic co mu sie zywnie podoba..kawki, herbatki i inne napoje orzezwiajace w ilosciach dowolnych. Powiedz, ze wcale nie wk..wia Cie fakt umawiania sie z innymi (bo go nie kochasz - powiedz to tez i to nie raz) tylko, ze osmiesza Ciebie w ten sposob. Najpierw wio z domu a potem kawki a nie w odwrotnej kolejnosci. Ma zobaczyc kobiete ZLA a nie podeptana i smutna. Takimi najwyrazniej gardzi.

Ja tak bym to powiedziala (a raczej wyryczala jak lew!:) i nie dala dalej soba manipulowac (wspolne mieszkanie, pozory dla dzieci ale i wolnosc osobista..bla bla). Oglos koniec zabawy, bo on tego nie zrobi. I daj jakis termin do wykonania..w dwa miesiace powinien znalezc cos na wynajem.

nie pozwalac wiecej pluc sobie w twarz. Kazde jego slowo jakie tu przytoczylac jest takim splunieciem. Nie pros i nie wrzeszcz - postaw jakies ultimatum (nie potrafie doradzic Ci jakie bo nie znam tak dobrze Twojej sytuacji mieszkaniowo-finansowo-rodzinnej).

Gotujesz mu, pierzesz jego ubrania, sprzatasz rowniez jego rzeczy i miejsca gdzie on przebywa? Nie spytam nawet albo i tak: sypiasz z nim?

kochana..szuka sposobu zeby sie wykrecic i tyle. Jak sie chce to sie i moze. Moj maz tez jeczal, ze po wyprowadzce ciezko mu sie zylo (a zarabia nadal wiecej niz ja) pomimo, ze jego czynsz na wynajem jest duzo miejszy niz kredyt ktory splacam, on placi alimenty na 1-no dziecko a ja mam dwoje (drugie..a raczej pierwsze nie jego wiec sie nie poczuwa) bo taki ma obowiazek (Twoj maz tez) i to ja ubieram, zywie i oplacam dwoje dzieci kazdego dnia. Wiec napisalam mu kiedys, ze jak tak mu zle, to moze zrobimy wymiane na pare miesiecy i ja sie przeniose do jego mieszkania i zaplace alimenty a on przejmie moje wydatki. Od tej pory cisza w tym temacie.
Babcie mam jedna (druga nas olala po rozwodzie) i to ok. 1500km stad. Pracuje po 8 godzin ale duzo tez podrozuje sluzbowo.

I chocbym sama miala chleb piec i placki smazyc co drugi dzien to i tak wole boso ale w ostrogach.
A pracy nie szukaj dodatkowej tylko lepiej platnej.

Dzieci sa w przedszkolu a z roku na rok beda coraz wieksze. I samodzielne.

Ja też musiałam to wszystko "przerobić", nie da się iść dalej jak nie zrozumiesz dlaczego. Wałkując ten temat wiele zrozumiałam, wiele wylałam łez, wiele dowiedziałam się o sobie,
wiem jakie popełniłam błędy:
-byłam zbyt uległa
-nie reagowałam gdy na mnie krzyczał
-robiłam tak aby on był zadowolony
-pozwalałam na wyzwiska
-nie domagałam się przeprosin, gdy mnie skrzywdził, udawałam, że nic się nie stało
-pozwalałam, żeby decydował o naszym życiu
-pozwalałam, aby nie liczył się z moim zdaniem, prośbami
-gdy pierwszy raz powiedział, że już nie kocha, błagałam aby mnie nie zostawiał i jak tchórz zasłaniałam się dziećmi
-nadal z nim sypiałam, starając się w ten sposób zdobyć jego uczucie
-nigdy nie stanął w mojej obronie
i jeszcze długo mogłabym tak wyliczać....

ale nie doszłabym do tych wniosków gdybym właśnie nie drążyła, nie rozkładała pewnych zdarzeń na czynniki pierwsze... bolało, i ten ból zmusił mnie do szukania przyczyn dlaczego na to pozwalałam?

znalazłam odpowiedź ....

ale na jedno pytanie które zadał mi mąż: skoro było Tobie tak źle ze mną, skoro byłem taki zły to za czym płaczesz, czego Tobie żal?

NIE WIEM, nie potrafię odpowiedzieć dlaczego?

może żal mi tego co mogłoby być, gdyby... a może ja nie dopuszczam do siebie myśli, że też przyczyniłam się do rozpadu mojego małżeństwa? wydaje mi się, że byłam dobrą żoną, a może jednak nią nie byłam, samo staranie nie wystarczy

a może zachowuję się tak irracjonalnie bo po prostu zostałam zdradzona i chyba tu tkwi problem, nie potrafię się pogodzić, że w życiu mojego męża pojawiły się inne kobiety, nie potrafię się pogodzić, z tym, że przez 16 lat nigdy nie poczułam się tą wyjątkową, tą kochaną, że te miłe słówka gesty były zarezerwowane dla innych kobiet, czy to rozwódek, zamężnych i panienek..

TAK ! to jest odpowiedź : tęskniłam za uczuciem, za bycie kochaną, przez 16 lat żebrałam o te uczucie, a podświadomie czułam,że kiedyś nadejdzie ten dzień w którym usłyszę to co od lat czułam: nie kocham ciebie i nigdy nie kochałem, bo się nie starałaś się, a ja tle razy mówiłem Monika, zobaczysz przyjdzie dzień, że poznam inną kobietę i w końcu nadszedł ten... a ja nadal nie odchodzę i czekam, czekam z uporem maniaka, że on jednak mnie w końcu pokocha, zrozumie, że jestem wyjątkowa, tylko dlaczego jak mam przebłyski rozumu to nie wierzę, że nadejdzie ten dzień???

Moniko ja nic z tego wszystkiego nie rozumiem. TY oskarżasz się o bycie złą żoną i o nie staranie się zostanie lepszą ???
A lepsza Monika to jaka ?
A lepsza żona dla Twojego męża to jaka ?
Czyżby super żona Monika miała nago witać męża z obiadem na tacy , a może miała już czekać na niego przed klatką schodową i jako super żona wnieść go po schodach do domu. Obiadek z karmieniem mężusia, zmywanko, lekcje z dziećmi. Dzieci myją się same i do łózek a super żona kąpie i zęby szoruje mężusiowi i przed bajką ONA SEKS Z NIM UPRAWIA - niech biedaczek nie przemęcza się. Rano zakupy,śniadanie, wyprawienie dzieci do szkoły, obiadek, pranko, sprzątanko i pora gonić po mężulka na parking lub przystanek autobusowy. I jeszcze by się zdało tak dzieci wytresować by tatusiowi głowy sobą nie zajmowały a buty tatkowi napastowały i skarpetki po nim pozbierały. Można też jakieś wiersze klepać na cześć WSPANIAŁEGO męża i taty  CZY TO TWÓJ IDEAŁ RODZINY ?
A może jakieś tańce na rurze przydały by się a jeszcze lepiej na rzęsach i to koniecznie nago. TO TWOJA WIZJA UDANEGO ZWIĄZKU CZY JEGO ?
Nie byłaś taka ? nie robiłaś tego ? to faktycznie jesteś winna rozpadowi tego związku.

Nikt nie potrafi pogodzić się ze zdradą partnera. Jeśli się kocha to zawsze nas zdrada boli. Mówimy: wybaczam ale to tylko słowo. Tak naprawdę nie da się o tym zapomnieć, to zawsze boli, z czasem mniej ale jednak boli.
Jeśli miłe słowa i gesty zarezerwował dla innych to co on do diaska jeszcze robi w tym domu ? Na co czekasz ? on nie weźmie Cię za inną nie jest ślepy i głuchy.

Moniko  jak byś traktowała amanta, który żebrze o Twoje spojrzenie, uśmiech, miły gest i obojętnie co byś mu nie powiedziała  i czego byś nie zrobiła on nadal jest i z miłością zagląda Ci w oczy. Jestem pewna, ze nie miałabyś do niego szacunku. drażniłby Cię i śmieszył. Mówiłabyś : facet bez ambicji, totalne zero. Nie wiem czemu ale tak to sie dzieje.
" nie kochałem Cię bo sie nie starałaś"  - wyjaśnij bo nie rozumiem co to znaczy i o co chodzi. Co ma staranie do kochania kogoś? Może on miał szczególne wymagania: pokocham tylko kosmonautkę, pokocham tylko .......minister sprawiedliwości,super nianię, Ciebie jako dwudziestolatkę, bizneswoman, ciemnoskórą, miss świata...........
Jaka byś musiała być by Cię pokochał ?
Czekasz z uporem maniaka -  to prawda, tylko na co czekasz ? na ręczne tłumaczenie : Moniko nie kocham Cię . NA CO CZEKASZ ? 16 lat Cię nie kochał to teraz miałby ?
Ankinom jesteś jak dziecko we mgle.....

Aniknom nie czekaj. Idiota może cię tym wszystkim doprowadzić do wariactwa i cholera wie co wtedy zrobi, jeśli jest w stanie tak manipulować. Gotów nawymyślać, że jesteś złą matką (ja to przerabiałam do mnie co innego, gdzieś tam co innego). Trzeba uważać, a skoro twierdzisz, że ma więcej pieniędzy to i na adwokata może go być stać i pranie mózgu może uczynić. Opamiętaj się. Może nawet pracy 400 km trzeba poszukać, tam gdzie jest babcia. Zabrać się i uciekać gdzie pieprz rośnie. Niech sobie mężulek swoją ojcowską dobroć w d... wsadzi, opamiętał się.

A analiza nie ma sensu, bo tych zachowań nie da się zrozumieć. To tak jakby chcieć zrozumieć krowę, i czemu ona tak stoi i mordą miele? Tak kobieta normalna psychofaga nie zrozumie. I po co to drążyć. Zachowania irracjonalne.

Ostro...

O jakiej żonie marzy mój mąż?
-ładnej? hm jestem dość ładna, dbam o siebie, no wiesz te babskie zabiegi: maseczki, kremy itp
-wysportowanej -
-mającej swój styl - śmieszne jest to, że przez wile lat mi ciągle zarzucał, a dzisiaj mówi, że fajnie się ubieram, jestem zgrabna,
no przecież ciągle tego ode mnie wymagałeś, a tera mówisz , kiedy to osiągnęłam że to już nie istotne, nie ważne?

-inteligentnej
-ambitnej,
skończyłam studia, mam dobra pracę, Mąż: no fajnie ale to nie o to chodzi....
-dbającej o porządek - ale nie tej z grubsza, Mąż: mi nie chodzi o umyte podłogi, ale "porozstawiane" rzeczy

-dobrej kucharki,  - nie chodzi o codzienne gotowanie, ale o to , żebym widział pasje w tym co robisz, mamy tyle książek kucharski, a Ty w ogóle z nich nie korzystasz...

-dobrej organizatorki wolnego czasu, finansów, zajmowania się dziećmi, dekoratorki wnętrz,

te wyliczanie jest bez sensu, on po prostu mnie nie chce i tak jak napisałaś choćbym tańczyła na rzęsach to znalazłby ale....

mój problem: niskie poczucie własnej wartości i stąd te ciągłe wypełnianie jego niekończących się wymagań...

to jest CHORE...

Miałam krótkie załamanie, dzisiaj jest już lepiej, wracam na właściwe tory...

dziewczyny, żeby nie Wy ja chyba nie zauważyłabym , że zmierzam ku samozniszczeniu....

Najbardziej do mnie dotarło to co napisałaś Zofio na innym wątku, że nas już nie ma.....

Staram się myśleć racjonalnie, przyjąć do wiadomości to , że moje małżeństwo zakończyło się, ale emocje to emocje i stąd czasami moje takie dramatyczne wpisy.... szukam racjonalnego wytłumaczenia a to obwiniam ją, jego a innym razem siebie....

Boże ...Ankinom- jakbym czytała o sobie
A nie powtarza Ci jeszcze, że Cię kocha, ale to Twoja wina, bo go nie akceptujesz takim jakim jest?

Rozumiem, że Ty "wolisz pod mostem" , a co z dziećmi? też z nimi pod most?

Mussuka, ja też miałam wymagania i jasno to określałam, czasami "to" dostawałam czasami "nie"  i wiedziałam jaki chce stworzyć związek...

Byliśmy ze sobą 16 lat, przynajmniej w początkowej fazie naszego związku, było jakieś tam uczucie, dlaczego nam się nie udało 2 powody:

1. Miałam i mam niskie poczucie własnej wartości, to nie jest tak, że nagle przestałam w siebie wierzyć, to był proces od najmłodszych lat:
-alkohol w domu
-bieda
-brak akceptacji wśród rówieśników, wynikające z powyższych punktów

jeżeli chodzi o rodziców zawsze mnie kochali i we mnie wierzyli, miałam i mam w nich oparcie, nigdy nie zaznałam przemocy ani fizycznej ani psychicznej - ale w życiu każdego człowieka jest okres kiedy najważniejsza jest akceptacja koleżanek, ja jej nie miałam, wyrosłam na cichą, nieśmiałą kobietę, nie potrafiącą zawalczyć o siebie, nie potrafiłam określić granic mojej "nietykalności", jeżeli ktoś na mnie nakrzyczał zamykałam się w sobie , ale nie potrafiłam się obronić... dlaczego? może jedynie psycholog umiałby na to odpowiedzieć...

2. Mój mąż zakochał się we mnie, no może raczej zauroczył, według niego od samego początku nie byłam tą "idealną", ale miał nadzieję, że "zajmie " się mną, pokieruje, nada odpowiedni kierunek. Dzisiaj mąż przyznaje, że popełnił błąd, bo nie da się zmienić czyjeś osobowości, te wszystkie wymagania odnośnie mojego wyglądu, sposobu zajmowania się domem były dla mojego dobra,  że wymagając i krytykując zmobilizuje mnie do działania - on w to wierzył, a ponieważ ja nie potrafiłam walnąć ręką w stół, z powodów wyżej opisanych i powiedzieć co o tym myślę, doszliśmy do sytuacji, że mąż przestał mnie kochać, a ja całkowicie straciłam resztki godności, hmm czy ja ją w ogóle miałam?

Zauważcie, kobieta, która nigdy w siebie nie wierzyła, chciała być kochana, nagle dowiaduje się, że przez 16 lat była manipulowana i że manipulantowi to się znudziło, więc ją zostawił, czy taka osoba potrafi podnieść głowę i iść dalej? Ja podłam na kolan i próbuję poradzić sobie z uczuciem ODRZUCENIA, ja nie błagam i nie proszę o jego powrót, mam na tyle w sobie "mądrości", że wiem, że już nas nie ma...

Od dzisiaj przyrzekam nigdy więcej ŻADNYCH ŁEZ!

kluczem do mojego "uwolnienia się" jest przestać żyć przeszłością, bo to "ona" jest powodem moich łez : bo kiedyś mnie przytulał, bo kiedyś ze sobą rozmawialiśmy, bo... i tego jest mi brak, no i moje marzenie o pełnej szczęśliwej rodzinie, tak jak na obrazkach moich dzieci: mama, tata , brat, siostrzyczka... tego już nie ma,

teraz czas na przewartościowanie swojego życia, musimy razem mieszkać - ok, ale mieszkamy jak lokatorzy, według męża da się, wystarczy, że nie będziemy się kłócić i najważniejsze ja muszę ODPUŚCIĆ, przestać robić  z siebie OFIARĘ, bo on nie zrezygnuje ze swojej wolności i nie ma zamiaru rezygnować ze spotkań z innymi kobietami, bo przecież z nimi nie sypia, wiec po co robię z tego powodu aferę.

.... tyle było rozmów, kłótni, wałkowania w kółko tego samego i dopiero wczoraj coś "pękło" -  dopiero teraz ZROZUMIAŁAM!

Muszę nauczyć się "żyć" sama, bo najpierw dom rodzinny, później mąż, nigdy sama nie decydowałam o swoim życiu, czas dorosnąć i ponosić konsekwencje za swoje wybory, bo przecież nikt mnie nie zmuszał do małżeństwa, był czas, kiedy mogłam się wycofać , nie zrobiłam tego, dzisiaj "płacę" za to i ważne wynieść z tego naukę: nie popełniać tych samych błędów

To wszystko nie oznacza, że jestem już "zdrowa..

Jak znowu , o nie dopiero uwierzyć w siebie? poczuć się wartościową osobą, czy jest jakiś sposób. aby pokochać siebie?

Drogie panie, obrazicie sie pewnie ale w moich oczach jestescie bardzo slabymi kobietami. Nie zlymi, niezaradnymi, slabymi w braniu obowiazkow na siebie. Tutaj nic sobie do zarzucenia nie macie.

Wy macie slaba psychike i asertywnosci mniej niz zero. No i niestety jestescie uzaleznione od mezczyzn..krzywdzicieli.

Trudno, taka droge sobie wybralyscie, wasz krzyz i Wy go poniesiecie. Niestety wasze dzieci tez. Nie ma sensu przekonywac osob, ktore bronia sie rekoma i nogami przed prawda, ze dalsze tkwienie w pseudozwiazku jest duzo gorsze niz start od nowa i samemu. W PELNEJ izolacji od partnera.

Nie wierze w ani jedno slowo, ze mieszkajac nadal ze swoim mezem jestes w stanie kiedykolwiek wyleczyc sie z tej chorej milosci. Nie uda sie.

Ankinom..prosze, nie zaslaniaj sie dziecinstwem, to nie fair. Napisalas, ze w domu byl alkohol i bieda a to poskutkowalo odrzuceniem Cie przez rowiesnikow. Jednoczesnie piszesz, ze mialas dobry dom i kochajacych Cie oraz wspierajacych rodzicow. Wiec powinnas byla czerpac sile z tego a nie ogladac sie na opinie kolezanek. Wstydzilas sie swojej rodziny, domu? To niezbyt zrozumiale dla nie skoro nikt Cie nie skrzywdzil tak naprawde, dlaczego powody swego pozniejszego zachowania widzisz w dziecinstwie? TY a nie kto inny wybralas niewlasciwego partnera i to ON jest powodem Twoich nieszczesc. Nie TY, nie Twoi rodzice, kolezanki, sasiedzi ale ON. To nie Ty powinnas sie zmieniac, to ON ma wiele do naprawy w swoim zachowaniu. Zdrowa i silna kobieta dawno by to dostrzegla, niestety slabsze ulegaja stopniowej degradacji..dzien po dniu sa niszczone i nadal to akceptuja. Dla mnie to fenomen.

No i to nie rodzice czy alkohol czy kolezanki maja wplyw na to, ze kobieta nadal tkwi w niezdrowym zwiazku. To JEJ wlasna decyzja i konsekwencje tego trzeba poniesc samemu. Najbardziej szkoda mi dzieci, ktore przez slabosc mamy tez doswiadczaja tego "raju".

Dobrze, ze chociaz maz izy odszedl, bo pewnie sama tez by nie zdecydowala sie na zakonczenie swojej love story. Tylko nie wiem po co ten dopisek "wiem i musze sie zmienic"? a co tu zmieniac? Byc soba ale odwazna i wymagajaca od innych, to wystarczy.

Jeśli chcesz, to podejmij taką decyzję. O byciu silną i asertywną.

To wszystko jest kwestią wyboru.
Są osoby, które decydują się (nie bez trudności) na życie bez mężczyzny, i te, które są uzależnione od niego. Dla tych drugich też jest wyjście - własna terapia.
Jest tylko małe"ale". Trzeba podjąć decyzję o terapii, poszukać terapeuty i... uzależnieniu mówimy "stop".
Brak takiej decyzji, w przypadku osób uzależnionych (tak, wiem, to nieładnie brzmiące słowo), też jest decyzją.
Decyzją na życie z człowiekiem, który nie kocha, który poniża, który upokarza, ale który JEST.

Dziękuję ci za wsparcie masz rację że asertywności można sie nauczyć ja się jej uczę teraz nieustannie i w relacjach z byłym i teściową a mam wredną bo ścibską i dyktatorską ostatnio chodzi obrażona bo powiedziałam jej kilka słow prawdy o wtrącaniu się nie jest mi łatwo bo ona lubi sie we wszystko wtracać mąż zresztą też mimo że wyprowadził sie kluczy nie oddał  bo uważa że nie musi. Jak go stanowczo o to poprosiłam to mnie wyśmiał i zrobił ze mnie awanturnicę że tyle mi zostawia aja śmiem żądać od niego kluczy. Także nie jest łatwo byż asertywnym zwłaszcza wobec ludzi dyktatorów i wtrącających się i pilnujących cię na każdym kroku

Mnie ojciec mojego dziecka straszył krzywdzeniem innych. I bałam się o nich. Ale to każdy musi obronić się sam.

A wczoraj baba ojca mojego dziecka zwyzywała mnie, bo nazwałam ją jego służącą i tak ją to zirytowało, że ryczała. Prawda w oczy kole. I ona mi będzie mówić, że zna go lepiej.

To kochanie za bardzo to usprawiedliwianie.

Bo, jak już tu kiedyś napisałam, szczęście jest możliwe, ale nie obowiązkowe.

izula..nie jest to latwe, tego uczyc mozna sie przez cale zycie i nie dojsc do calkowitej perfekcji. Ale warto. Widzisz czlowiek asertywny to taki pomiedzy ofiara a dyktatorem. Te dwie ostatnie osoby to przeciwlegle bieguny, osoba asertywna to zloty srodek.ale to sztuka do tego dojsc a potem nie przedobrzyc (tez mozliwe, jesli trafi nam sie ktos slabszy..np. dziecko..tak czesto obrywaja za nasze niepowodzenia).
Odnosnie kluczy..ma prawo do nich? Tzn. na czyje imie jest mieszkanie, kto jest tam zameldowany, kto placi za czynsz i inne rachunki? To dom czy mieszkanie? Sa drogi..administracja, policja..najprosciej - wymiana zamkow (koszt ALE jednorazowy i jaka satysfakcja jak postoi i pogmera w nowym zamku:).

Mieszkanie jest na nas oboje zameldowany wciąż jest i z tego co wiem nie zamierza się wymeldowywać płacę ja od teraz jak jeszcze mieszkał płaciliśmy po połowie. Co do zmiany zamków zagroził mi żebym tego nie robiła. Jestem w kropce.

Kochana, a czy ktos nam obiecal zycie rozami uslane? I ze zawsze bedzie z gorki? I za jak raz na laurach spoczne to jestem zwolniona z dalszego myslenia i dzialania?

Nie, nie ma takiej gwarancji, NIKT. Nawet Ci , co teraz im dobrze i slodko, moga sie jutro znalezc na samym dnie. Bo takie jest zycie..nieprzewidywalne i przez to okrutne ale i piekne. Bo po dolkach sa i gorki, bo wciaz mamy wyzwania i nie umieramy jak zywe trupy tylko rozwijamy swoje ja i rosniemy w sile. Tylko roznica miedzy osobami slabymi a silnymi jest taka, ze slaby z dolka ani rusz nie chce wylezc, bo nawet na dnie ale jest mu tam wygodniej, bezpieczniej, po staremu a silny czlowiek na glowie stanie, kamieniolomy sam rozsadzi i ponownie stanie na szczycie.

Co to za glupoty (sorry;) z tym obwinianiem za rozpad zwiazku? Miedzy bajki to wlozcie i to natychmiast, bo od lat madrzy ludzie wiedza, ze za rozpad zwiazku winne sa obie strony. Nie ma wsrod nas aniolow i demonow, jestesmy lepsi i gorsi ale obie strony medalu sa nam znane.

Strach przed samotnoscia?? Jaka znow samotnoscia? Czy odejscie od tyrana (w kazdym tego slowa znaczeniu) oznacza epidemie na ziemii, wyginiecie gatunku ludzkiego? Odchodzi 1 (slownie:JEDEN) byle jaki mezczyzna. Miliardy ludzi nadal zyja i byc moze warto wsrod nich przebierac, wybierac i dobierac tych wartosciowych. Lepiej pozno niz wcale.

A wszelkie decyzje to najlepiej podjac dzis, a nie jutro. Jutro moze byc koniec swiata:))

W takim razie skoro uwaza, ze ma prawo wolnego poruszania sie po lokalu, ma tez obowiazek placenia polowy czynszu. Mozesz te kwestie obgadac w spoldzielni mieszkaniowej, administracji czy jak tam i spytac co w takiej sytuacji mozesz zrobic. Kazdy jeden prawnik tez Ci pomoze i nie sa to jakies okropne pieniadze.

Inne pytanie: macie formalny rozwod?

Jesli jestescie tylko w separacji to ciezko bedzie cos wyegzekwowac. Ale warto skonsultowac sie, bo nie sadze aby ex mogl bezkarnie "zamieszkiwac" u Ciebie za darmo.

Zbieraj wszystkie dowody wplat czynszu z Twojego konta..przyda sie. I w ogole wszystkie dowody, o tym, ze on sie wyprowadzil i kiedy. Przyda sie.

Powinien coś doradzić.
Chociaż ja nie mam dobrych doświadczeń, nachodziłam się po prawnikach i każdy mówił co innego. Stwierdziłam potem, że będę słuchać jednego. Ale i tak było inaczej niż mówił. Ale to sprawa innego typu. Może taka w której nie ma uniwersalnego rozwiązania.

Teraz to mnie wkurzyłaś!

Nie zasłaniam się dzieciństwem, ale nie masz pojęcia co przeszłam, ok rodziców miałam kochających, ale co nie oznacza, że mając 7 lat musiałam zajmować się 2 rodzeństwa i sprzątać po pijackich burdach, ale oprócz rodziców była szkoła, gdzie spędzałam większość czasu, byłam wyśmiewana, odpychana, czy Ty wiesz jak bezwzględne są dzieci?, więc mi nie chrzań, że zwalanie winy na dzieciństwo jest nie fair, osobowość człowieka kształtuje się od pierwszych chwil życia a dzieciństwo, wychowanie i otoczenie maja na nas ogromny wpływ!

Jasne partnerów sami wybieramy, ale czy przypadkiem sama nie popełniłaś błędów przy swoich wyborach swoich partnerów? ok jesteś bardziej asertywny i nie każdą jest tak silna babką jak Ty i jak się nie mylę to nie mieszkasz w Polsce i nie bardzo znasz tutejsze realia. Opisując tutaj swoją historie liczyłam na pomoc a nie na dodatkowe obrażanie mnie,  dość mam tego we własnym domu! Pewnie mogę wynieść się do domu samotnej matki, tylko dlaczego mam rezygnować z tego co mi się należny? Nie zasłaniam się dziećmi, ale właśnie dla dzieci chce zachować mieszkanie, by żyły w normalnych warunkach

och po co ja w ogóle tutaj cokolwiek piszę ....

Dziewczyny kochać za bardzo to właśnie jest coś nie tak !!!
Izula i znowu odzywa sie w Tobie kochanie za bardzo.
Najpierw wszystko dla męża, teraz wszystko dla syna.
A gdzie jesteś TY ? Zgubiłaś się a warto sie odnaleźć i pożyć dla siebie.
Ja tez kiedyś uważałam, że mając dzieci powinnam żyć dla nich - nic bardziej mylnego.
Dzieci są dopełnieniem a nie podstawą naszego zycia.

Aniknom, ja wiem jakie potrafią być dzieci, mnie też dokuczały i są wspomnienia, które trwają do dziś. Niby ich nie ma, ale kiedy się coś wydarzy pojawiają się z powrotem.
Chodzi tylko o to, że czasem musimy znaleźć się na dnie i przez nie przejść, żeby móc się odbić. Ja wczoraj miałam jazdę z idiotą i jego nową babą, napisałam o tym w innym wątku. Aż się serce kraje jacy ludzie potrafią być. Ona mi do słuchawki płacze i mnie wyzywa i mi mówi co ja robię, robiłam, mam nie mam, No w głowie się nie mieści. Wychodzi na to, że jak dziecko jest u niego to ona decyduje nie on. W końcu chyba sama nie grzebie mu w telefonie, żeby przeczytać nasze rozmowy a potem oddzwaniać do mnie i mnie wyzywać, pouczać.  A kimże ona jest.
Tyle tylko, że ja muszę się bez przerwy użerać z nim, a teraz jeszcze z drugim damskim psychofagiem na dokładkę. Że ona to tamto, ja jej nie kazałam tam być i zajmować się moim dzieckiem. Niewinna matka Teresa się znalazła. O kur...
I będą mnie straszyć, oddaj, przywieź wtedy i wtedy, bo jadą na cmentarz na JEJ groby, bo tak sobie ZAPLANOWALI. A dziecko na groby swojej rodziny nie może. Bo nie i już. Taka odpowiedz.

Zgadzam sie z tym co napidałaś.
Mąż powiedział mi któregoś dnia: powinnaś skosić trawę. Odpowiedziałam : przeszkadza Ci ta trawa? to wyjmij ręce z rozporka i łap sie za kosiarkę. Ta trawa jest tak samo Twoja jak i moja (mamy wspólny dom)- zdziwienie. I natychmiast wysoka trawa przestała go kłuć w oczy. Wiele razy muszę mu powtarzać nie mów mi co powinnam, czego nie powinnam. Ja Cie nie pouczam i nie życzę sobie Twojego szkolenia. Masz nową i ja szkol ja już nie życzę sobie takiego traktowania - pomaga.
W sobotę miał przywieść alimenty( płaci jak mu wygodniej czyli na kilka rat) o godz, 14. Przed 14 dzwonię by powiedzieć, ze nie ma mnie w domu i podać ulicę na której spotkamy się. Nie odebrał ale przysłał sms- a , ze dzisiaj nic z tego w poniedziałek zapłacę. Napisałam więc, zeby zabrał w takim razie dzieci bo nie mam co dać im jeść a w poniedziałek razem z alimentami odwiezie je. Zadzwonił natychmiast ze słowami: dzieci mogę zabrać na stałe, co ty na to? . Odpowiedziałam zgadzam sie i to juz dzisiaj musisz bo nie mam co dać im jeść. Poskutkowało. Znalazł 100 zł. Dzisiaj zadzwonił( a zawsze to ja dzwoniłam ) i ma przywieść o 17 pieniądze. Nie siedzę i nie płaczę. Uczę go szacunku. Może to i brzydkie chwyty ale one działają. Gdybym prosiła i tłumaczyła dawno by juz mi nie płacił.

I bardzo slusznie. A poza tym, dlaczego brzydkie chwyty? To jest normalne zachowanie jak u biznespartnerow. Domagasz sie jedynie tego, co Ci sie prawnie i slusznie nalezy. Nie stosujesz szantazu, obrazania sie, placzu, narzekania - krotko i na temat ale stanowczo. I dziala:)

To dobre jest.
Zwłaszcza jeśli on stosuje chwyty poniżej pasa. Właśnie doszłam do wniosku, że nawet jeśli mówi, że komuś skrzywdzi to nie bardzo jest możliwe, bo przecie by poszedł do paki wtedy. Więc może sobie gadać i straszyć. I ja dziś też poważne szkolenie z szacunku zapodam jemu i jego onej. Która taka stara jak on a szacunku za grosz.
Zofio no rewelacja to jest.
Bardzo skuteczne. Dzieci by nie wziął? a jakby wziął i nie chciał oddać?

Widzisz, mój ma dziecko i ogrywa się tym na mnie i mnie gnoi. Więc jak tylko w szkole czy gdzieś jest coś do zapłacenia to kombinuję, żeby mi nie powiedział, że nic nie daję. Ale i tak sobie robi cholewę z gęby.

A jakie ma to znaczenie na kogo, czyje, kto płaci. Chyba ważne kto tam mieszka. Mój mąz jest zameldowany w domu, jest właścicielem połowy ale NIE MA PRAWA TU MIESZKAĆ ponieważ jest ****** a ja nie zyczę sobie z takim kimś mieszkać. To on nie był fer i to on ponieść powinien konsekwencje w postaci nie mieszkania razem. Stać go było na takie zachowania to i stać go na konsekwencje tych zachowań. Dawałam szanse, nie skorzystał więc do widzenia. Co zrobi ze sobą ? nigdy mnie to nie interesowało. Może być hotel, może być mieszkanie u kochanki, może być wynajęte mieszkanie. Wiedział co robi i mógł wziąć pod uwagę, ze powiem Nie, NIE CHCĘ Z TOBĄ BYĆ. Była "zbrodnia" jest i kara.
Klucze musiał oddać natychmiast a gdyby tego nie zrobił zmieniłabym zamki. Jeśli chciałby tu byc mimo wszystko to przy najmniejszej jego uwadze wzywałabym policję.

PRZEPRASZAM!

Faktycznie robię z siebie ofiarę i to nie Ty pierwsza to mówisz, lepiej płakać i użalać się na swój las, jaka ja to biedna, dlaczego on mnie nie kocha, a ja tak się starłam bla bla

prawda jest taka, że nie chce mi się d**y ruszyć , lepiej winę zwalić na Kasię, Basię  i Mariolę, a nie przyznać się do tego, że to mój wybór, ja tego "pana" świadomie wybrałam na męża, świadomie godziłam się na warunki jakie mi dyktował, świadomie godziłam się by mi pluł w twarz....

Po przeczytaniu postu od Mussaki, popłakałam się, "bo jak ona może, ja taka nieszczęśliwa a ona zamiast mi współczuć to takie rzeczy wypisuje" i miałam ochotę wpakować się do łóżka i przez 3 dni nie wychodzić, niech świat zobaczy jak ja jestem nieszczęśliwa!

ale to zdanie "raj dla dzieci" trochę mnie otrzeźwiło, bo przecież dzieciaczki znowu by widziały zapłakaną mamę i się martwiły, że znowu głowa mnie boli ( tak się tłumaczę, kiedy mnie przyłapią na płaczu), jeżeli mi nie zależy na mnie to muszę zawalczyć o lepsze dzieciństwo dla nich i tak sobie myślę, że tak naprawdę to nie problem, że mieszkam z mężem, bo nawet jeżeli on będzie nawet na księżycu to niczego nie rozwiąże, jeżeli wcześniej ja nie zrobię porządku sama ze sobą, ot i cała prawda

U mnie jest trochę odwrotnie on powtarza ,że mnie nie kocha  i mnie nie akceptuje takiej jaka jestem...