Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Tak, to proces do naszego wyleczenia z KKZB.
Bardzo trudny
Jestem tutaj na forum od Wielkanocy. Siedziałam wtedy sama w domu zaryczana, nieszczęśliwa, bliska obłędu.
Szukałam pomocy gdzie się da. Było bardzo trudno. Wszyscy  naokoło chyba nie zdawali i nie zdają sobie sprawy z powagi problemu, albo udają, że nie widzą. Są to czasami chwile bliskie odejścia z tego świata (niedawny przykład Olimpii i  jeszcze kilku z nas...)
Trafiłam na forum w ten wielkanocny dzień i znalazłam miejsce gdzie bez tajemnic mogłam wreszcie opowiedzieć swoją historię i znalazłam zrozumienie, współczucie i co najważniejsze pomoc.
Jaki ogromny był mój smutek , żal i zdziwienie jak zrozumiałam, że M. mnie nie kocha.
To właśnie tutaj to zrozumiałam.
Dzisiaj jestem już daleko od tamtej Grejs, ale niestety jeszcze niezupełnie zdrowa, nie wolna od zamotania M.

Moja Miłość była wielka i chyba jeszcze  we mnie jest...
Jestem tutaj i pragnę wyzdrowieć zupełnie...
Dzięki WAM dziewczyny!!!!

Moze faktycznie troche za ostry chwilami:) Ale tak juz mam, ze nie owijam w bawelne, bulke biore przez bibulke, tylko nazywam rzeczy po imieniu. Ni kazde imie jest ladne:)
I dlatego to, co niektore z Was nazywaja Kochaniem Za Bardzo, ja nazywam Sundromem Uzaleznienia Od Chlopa (mozecie sobie wymienic na faceta, mezczyzne, chlopaka, samca..co kto lubi:).
Dlaczego tak uwazam? Bo cztajac dramatyczne czasem historie kobiet ciagnace sie LATAMI, czesto zadaje sobie pytanie: co ja do cholery trzyma (-lo) w tym popapranym zwiazku? Milosc jest piekna a w tych zwiazkach milosci nie ma od wiekow..jest strach, jest stagnacja, przyzwyczajenie, jest zlosc, zazdrosc, wzajemne obrzucanie sie blotem..po co to wszystko? Bo kobiety chyba tak naprawde boja sie byc same. Nie nauczono nas samodzielnego zycia, szczescia w samej sobie. My sie musimy parzyc i jak bluszcz wic dookola jakiegos samca, bez tego ani rusz, placzemy i bladzimy jak dzieci we mgle. Tragedia.

Nie chce juz pisac o naszych polskich realiach, bo co to da. Tak nas babki i matki wychowaly, ze chlop w zyciu to podstawa, potem dom, dzieci gromada i sluzba do konca zycia albo malzenstwa..w polaczeniu z pokora rzecz jasna. Moze czas by to zaczac zmieniac i z duma obnosic swa madrosc i niezaleznosc od drugiej plci? Mezczyzna dla mnie to dodatek do mojego wlasnego, przeze mnie zaprojektowanego zycia a nie moje cale zycie samo w sobie. To tak jakby moje zycie to danie glowne na talerzu, wspaniale, pachnace, smaczne, dopieszczone..i teraz jesli chce dodac sobie aromatu to prosze o salatke, ladna, kolorowa. Jesli jest dobrze przyrzadzona to super - mam obiad jak krol i moge sie nim delektowac do woli:) Ale jesli cos mi w tej salatce zaczyna tracic nieswiezoscia albo kiepskimi skladnikami to suroweczke odstawiam na bok. Tylko, ze moje danie glowne nadal jest wspaniale i moge je zjesc bez tej zasniedzialej jarzyny. Bedzie nieco ubozsze ale nadal smaczne. Poza tym moge zamowic inna salatke, wybor zawsze mam:)I nie musze jesc byle czego i cierpiec na wrzody do konca zycia.

Niestety przerazajace jest to, ze taki model myslenia "lap faceta pokis mloda" nadal pokutuje na wsiach i w miastach naszego pieknego kraju. Jak czytam dylematy 18-20 letnich DZIEWCZAT!, ktore juz planuja zwiazki z jakimis .sorry..wulgarnymi dupkami,bo tak "nalezy" to wlosy mi deba staja.

A kolejna grupa to te lekko po 20-tce i juz z poobijanym cialem, dusza, smutnymi dziecmi i lajza na wersalce.O pardon..to Pan Maz.

Nie potrafie zrozumiec tego owczego pedu ku wlasnemu nieszczesciu. Brac, lapac, obraczkowac, rodzic..byle zdazyc zanim konkurencja przyjdzie i wykosi. A potam placz i zgrzytanie zebow przez nastepnych kilka, kilkanascie albo i dziesiat lat.

Jak pisalam w jakims poscie wczesniej, mam gdzies glupie konwenanse i tradycje, a za takie uwazam swatanie ludzi niedojrzalych i niegotowych do samodzielnego zycia. Swojej corce nigdy w zyciu nie powiem: oj spiesz sie spiesz kochana, bo latka leca i zmarszczek przybywa. Mnie na wnukach nie zalezy tylko na jej szczesciu i do tego swiadomego wyboru chce ja przygotowac. A jak zdecyduje, ze lepiej jej samej to tak bedzie. Za maz moze wyjsc i jak 40 skonczy.
W zamian za to bede jej kolki na glowie ciosac (co juz robie ku jej codziennej "uciesze":), zeby uczyla sie i skonczyla jakies wyzsze szkoly niz gimnazjum, zdobyla porzadny zawod (nie tytul a zawod, gwarantujacy jej prace i zarobki), poznala inne jezyki, zrobila prawo jazdy, zeby nacieszyla sie mlodoscia i wolnoscia, pozwiedzala swiata, poznawala ludzi, szanowala sie i nie szla na latwizne ani po byle co.. a potem juz z takim wyposazeniem niech sobie robi co chce i wiaze ze swym wybrankiem. Ale wiem, ze majac troche wiecej lat niz 18 i nieco wiecej rozumu i doswiadczenia..nie bedzie taka latwa ofiara.

A jak bedzie jej zle i zechce sobie poplakac to zawsze moze przyjsc do mamy:) Ja nie moglam ale ona bedzie mogla, zawsze i wszedzie:) Chociaz tyle moge jej dac, bo uchronic przed wszystkimi kopniakami od zycia nie uda sie:)

Wiecie..przypomniala mi sie taka scenka znad jeziora, gdzie spedzalismy tegoroczne wakacje, suwalszczyzna:) Kilku takich podgolonych lyskow, z uszami jak Plastusie, wytatuowane trojcepsy i wzrok niezmacony zadna mysla za to dobrze wstrzasniety alkoholem..siedza pod parasolka w barze i takie mniej wiecej teksty padaja z ich ust: K..wa czlowieku, mowie Ci k..wa jaka z niej niezla d..a, ale mi sie k..wa czlowieku odechcialo ja ...(tego nie napisze) jak mi powiedziala, ze ona k..wa ma juz 25 lat, stara rura...." itd. itp.  Siedzialam jak karp swiateczny z rozwalona buzia i sluchalam tego potoku komplementow pod adresem jakiejs podstarzalej niewiasty, ale jeszcze nizej mi zuchwa opadla jak po chwili podeszly do tych "gentelmanow" panienki po nascie lat i obwiesily sie na nich jak girlandy. Panowie klepneli kazdy swoja po pupie (jakis widocznie tamtejszy rytual witania sie), one im poMiskowaly, poskarbowaly a nastepnie zostaly odeslane po browar dla swoich Tarzanow. Poslusznie podreptaly a panowie nadal rubasznie sie zabawiali w swoim "macho" gronie. Bardziej mi te dziewuszyska Chite przypominaly z rozumu niz Jane.

I tak sobie wtedy pomyslalam..ktores z was stworza "zgodne" stadlo i wychowaja "szczesliwe" dzieci. Dreszczy dostalam na sama mysl.

Teraz ide po kawe, bo fakt, ze zimno jakies mnie przeszlo na wspomnienie tych cudow natury:)

Dziekuje hm:) Po prostu probuje nie powielac bledow z przeszlosci..choc nie zawsze sie udaje ale starac sie warto i uczyc czegos nowego kazdego dnia, bo praktyka mistrza czyni a i cel w tym wypadku swiatly:)

Tak jest. I na co komu biadolenie innych, że musi już to, musi tamto. Nic nie musi. Będzie chciała to zrobi, ale będzie to poparte jej decyzją, a nie żadnym przymusem czy czymś tam.

Jak dobrze móc Ciebie czytać. Jesteś takim trzeźwym obrazem świata, takim dobrym duchem.

Ja uciekałam od mojej matki, zaraz za ojcem. Wpadłam w ramiona jakiegoś kretyna, i teraz jak rozwód w toku to moja matka pierdzieli, że ona przecież na żadne śluby się nie zgadzała. Wiesz... własna matka, takie brednie.  A jej to tez było na rękę, bo grosza na mnie nie musiała wydawać. Mówiła, tylko nie mów ojcu, bo przestanie na Ciebie alimenty płacić. A ja nic z tych alimentów nie miałam. Nie miałam tego minimum. Ubrania. Pamiętam jak poprosiłam ojca, żeby mi kupił spodnie. Powiedział, że daje matce pieniądze i nic mi nie da. Więc go poprosiłam, żeby matce dawał tyle co na rachunki (bo ona twierdziła wtedy, że ja wszystko przejadam, podczas gdy nigdy nie było nic w lodówce, ani obiadu) a mnie resztę, żebym mogła sobie kupić coś do ubrania.
Nigdy nie miałam. Matka biegała po ciucholandach i jakieś dziadostwo przynosiła. Pamiętam jak wszyscy się ze mnie śmiali. To była dla mnie trauma. Pamiętam jak dziś jak coś fajnego w jakiś sposób upolowałam to chodziłam w tym do upadłego, bo dobre się w tym czułam.
I teraz minęło tyle lat i małżonek wspaniały potargał mi większość ubrań, które znalazłam na śmietniku. Chciał odkupić potem, tłumacząc, że się zdenerwował. I wtedy padło moje prawo, że wolę w jednych gaciach pod mostem siedzieć niż z nim, na jego łasce i w jego ubraniach (bo moje były jego, bo ja nie miałam nic swojego). I tak łatam dziury. To dla mnie strasznie smutne.

Przepraszam za wylewnosc.

Takze najwieksze wsparcie powinnismy miec w rodzicach, ja w moich nie mialam i miec nie bede. A kiedy potrzebuje znalezc w sobie sile zagladam tutaj.

Oj tak i staram sie. Choc malo moge dac.

Ja nie zyje dobrze z moja matka. W jej oczach zawsze bylam najgorsza. Ale jej zdanie mnie nie obchodzi. Nawet jej to ostatnio wypisalam.

Ona swoje wady i zachowania przypisuje innym. Robi zamieszanie, a potem innym truje, ze to oni. Jak sie do niej przyjdzie to jest straszna nerwowka, niczego nie mozna ruszyc. Wiec chce wtedy jak najmniej sie ruszac, zeby sie skonczylo. Ide. A potem dowiaduje sie, ze wprowadzam nerwowa atmosfere.

Okropna jest.

Zaczęłam Mussuka analizować Twoje słowa: usłużność, uległość, pakora... tak to moje największe wady i skoro mam je naprawić to nie mogę zgodzić się  się na to wspólne mieszkanie, no nie mogę! Jeszcze pól roku temu z radości bym skakała, że pomimo wszystko ON chce ze mną mieszkać, a dzisiaj nie potrafię się na to zgodzić, nie przemawiają do mnie żadne jego argumenty, dotyczące finansów, nadchodzącego kryzysu, dobra dzieci, nie przemawia do mnie, że zachowuję się bardzo egoistycznie (ha ha to najbardziej mi się spodobało, przyganiał kocioł garnkowi ), nie wiem czym to wytłumaczyć, ale mam jakąś blokadę, która nie pozwala mi na takie rozwiązanie i powiedziałam mężowi, że mowy nie ma, żebym z nim zamieszkała i albo dalej załatwia ten strych, jeżeli chce być blisko dzieci, albo kupuje kawalerkę... nie wiem czy do niego to dotarło, przecież nigdy mnie poważnie nie traktował... ale mam to gdzieś

Jest jeszcze coś, gdybym zgodziła się z nim zamieszkać to przecież znowu bym pozwoliła jemu na ZARZĄDZANIE MOIM ŻYCIEM! On się nie zapytał mnie o zdanie, on tak postanowił i jak w takiej sytuacji nie być usłużnym, uległym i pokornym?

ps. jestem od 2 godzin magistrem

Kochana, nie chodze. Nie musze wlasnie.
Ona nawet na swieta ciagnela nas szantazem, takze paranoja. Nie no nie zyje z nia dobrze.
Ostatnio jej wyjechalam wszystko, ale sie dobrze poczulam, jak nigdy. Jak zwykle miala pretensje, napisalam jej, ze jej slowa do mnie nie trafiaja. Ze nic dla mnie nie znacza. Troche ja to zmiotlo.

Dzięki dziewczyny za miłe słowa

Przykro mi Hm, wydawałoby się, że mama to najbliższa nam osoba, która powinna wspierać a nie dołować... jak się coś sypie to hurtowo... tylko męża można się "szybciej" pozbyć, a mama zawsze będzie mamą..

ja z kolei życzę Tobie wytrwałości i anielskiej cierpliwości...

Dziękuję

Ja zanim podjęłam taką decyzje, usiadłam i spisałam wydatki i dochody, hmm zawsze tych wydatków jest więcej niż dochodów
U mnie szaleństwa też nie będzie, ale dam radę, bardzo lubię obecną pracę, ale on może się okazać, że od 2012 r. będę zmuszona poszukać innej pracy i stąd moja dalsza kontynuacja nauki... wracając do finansów, też biorę pod uwagę alimenty, bez nich to póki co nie dałabym rady, poza tym mąż zawsze twierdzi, że zapewni dzieciom byt... no ale póki nie mam to nie liczę...

Wiele dziewczyn już tutaj pisały, że ten spokój jest bezcenny.... i tu pewnie nie chodzi o taki sensu stricto spokój, ale takie wewnętrzne przekonanie, że już więcej nikomu nie pozwalamy nas krzywdzić, ja obecnie nie mam w domu kłótni, w ogóle ze sobą nie rozmawiamy, a pomimo tego cały czas czuję napięcie, ale tylko wtedy, kiedy  mąż jest w w domu, to też dużo dało mi do myślenia, a poza tym jestem już zmęczona tą "walką" o utrzymanie rodziny... chce tylko właśnie tego SPOKOJU....

Mialam dokladnie to samo, z pracy do domu wracalam noga za noga, wszystkie slimaki po drodze mnie wyprzedzaly. Dlatego, ze ta siedzial moj eks. Nie darl sie, nie wyzywal, nie bil, nie pil ale siedzal jak zly duch. Czulam wlasnie takie napiecie gdzies w srodku siebie, jego mina czy spojrzenie wystarczyly, ze odechciewalo mi sie usmiechac, jesc, mowic, robic cokolwiek. Burczalam na dzieci, lazilam z kata w kat, byle dalej od niego. Wlasnie ta cisz wisiala w powietrzu jak czarna chmura. A od momentu jak sie wyprowadzil, wstapil we mnie jakis nowy duch. Zaczelam lubic te powroty do domu, do dzieciakow i telewizora:) Moglismy znow glosno rozmawiac, smiac sie, bawic, sluchac glosnej muzyki, jesc to na co mielismy ochote albo i nic, wstawac rano bez awantur i planowac weekendy wiedzac, ze nikt nam ich nie zepsuje. WCALE mi nie bylo smutno ani samotnie, ja sie cieszylam kazda chwila tej samotnosci:)
Teraz juz nie jestem sama ale nadal powroty do domu sa wspaniale, uwielbiam zblizac sie do naszej furtki i widziec za oknami sylwetke mojego partnera:) Juz sie nie wacham czy otworzyc drzwi czy odwrocic na piecie i pojsc gdzies przed siebie. Podobnie z powrotami z podrozy sluzbowych..kiedys tak nielubiane (z gory wedzialam co na mnie czeka w domu) a teraz licze godziny i minuty kiedy stane w progu albo wyjde z hali przylotow i zobacze jego i dzieci:)
Warto dla takiego uczucia czekac i zyc. Warto wywrocic swoje zycie o 180 stopni.

Ankinom,
Właściwy, jedyny słuszny wybór. SPOKÓJ. To jest kluczowe słowo. Bez spokoju i odcięcia od źródła lęków, poniżania, upokorzenia nasz umysł pracuje na 25% a więc i z normalnego funkcjonowania nici, i z normalnego wychowywania dzieci nici, z radości nici, i z nauki też. A po co nam takie życie na 25%. Biedniej ale NORMALNIEJ. Początki będą trudne. Wiadomo, że prowadzenie wspólnego gospodarstwa z dwóch pensji jest tańsze - inaczej się rozkłada. Ale po jakimś czasie się przyzwyczaisz.

Używasz excela? Fantastyczne narzędzie. Ja od wielu lat prowadzę budżet. Jest łatwiej przewidzieć "nieprzewidywalne" - ubezpieczenia, awarie, leczenie zębów, sezonowe wydatki odzieżowe. Wszystko jest do ogarnięcia. Wczoraj opowiadałam moim przyjaciółkom jak postanowiłam rozstać się z ojcem mojego syna. Po tym związku zostały mi długi i malutki Adaś. Poszłam do pracy za 1200 zł. Z tych pieniędzy musiałam opłacić spożywkę, wszystkie świadczenia, kredyt, opiekunkę do dziecka (syn w żłobku chorował jak napiętnowany). Każdego 15-go było już bardzo ciężko. Na alimenty nie miałam co liczyć ? ojciec Adama jest obcokrajowcem, a do tego permanentnie bezrobotnym, więc na rozwiązania prawne nie miałam co liczyć. Po nocach robiłam tłumaczenia, oszczędzałam na wszystkim. Lumpeksy latami były moim domem mody. Nieoceniona była pomoc mamy, ale gdyby jej nie było, to też bym się nie poddała. Nie żałuję. Lepsze było to, niż udawanie, że życie w chorym stadle jest czymś lepszym od tej twardej samodzielności. Oprócz zarządzania budżetem nauczyłam się pokładać nadzieję w czymś wyższym. Nie zawiodłam się. Po jakimś czasie dziecko poszło do przedszkola (odpadły opłaty na opiekunkę), ja - do lepszej pracy no i tak już 14 lat żyjemy. To była twarda szkoła życia, ale żyjemy.

Po tym, co mi się przydarzyło z psychofagiem też nie jest łatwo. Kiedy pojawił się pięć lat temu w moim życiu, długów i komorników na głowie miał więcej niż średni statystyczny Polak jest w stanie wygenerować w ciągu całego życia (nie o wszystkich mi powiedział). Ja już byłam stabilna finansowo. Nie przekreśliłam go jednak, bo wierzyłam, że dwoje kochających się ludzi wspólnymi siłami może góry przenosić. No i pomagałam mu je przenosić ? Udało mi się Kasprowego przemieścić z Tatr gdzieś w okolice Mazur na własnym grzbiecie. Kiedy stanął na nogi szybko o tym zapomniał ? on się bawił, łajdaczył, a ja dalej z tym Kasprowym na plecach ? chyba chciałam zrobić temu Kasprowemu zaślubiny z morzem. Niewspółmierność dawania i brania w tym związku była tak rażąca, że po raz kolejny musiałam podjąć decyzję ? chore stadło, czy głodniej, ale godniej. Nie jest łatwo. Ponoszę (również finansowe) konsekwencje nadmiernej ufności, ale wiem, że skoro przeżyłam 14 lat temu, to teraz też się nie poddam.

I tak to jest ? krok do przodu a teraz dwa kroki do tyłu. Ale damy radę, Ankinom. Trzeba uzbroić się w logistykę i wiarę. Wierz w cokolwiek ? Boga, Anioła, energię astralną, Los. Niejednokrotnie przekonywałam się, że dobro i zło wracają. Do nich też wróci.
Zapamiętaj też hasło, które mnie trzyma przy życiu ? samoorganizujący się chaos. Wszystko na początku może się wydawać totalnym, koszmarnym chaosem, ale TO MA SENS i za jakiś czas zaczniesz go dostrzegać.

Dzięki dziewczyny, Wasze wpisy utwierdzają mnie w słuszności moich wyborów, kiedy będę łapać doła to sobie poczytam... to forum działa jak psychoterapia i nic nie kosztuje, a my musimy oszczędzać

Tarantella mam excela i muszę nauczyć się kalkulować swoje wydatki, bo rozrzutność to moja kolejna wada

Rozumiem Cie, ale ja pisalam o sylwetce tego nowego partnera, tamtego bylego wolalam ani w oknie ani w zadnym innym miejscu nie ogladac.

To bardzo wazne, ja tez tak wlasnie sie poczulam po jego odejsciu: to MOJ dom, moge tu robic to co JA zechce.Niesamowite uczucie:) U mnie nie chodzilo o bezpieczenstwo tylko o swobode oddychania.

Mnie tez ktos nie byl potrzebny i wcale go nie szukalam. Swietnie zylo mi sie i bez niego. On sie trafil i wniosl jeszcze wiecej radosci do mojego, juz i tak, spokojnego i normalnego, zycia. Ja nie mialam urazu do mezczyzn, bo az tak mnie nie skrzywdzili i nie widzialam w kazdym z nich potwora. Ale rozumiem, ze po Twoich przejsciach jest to mozliwe. Oby minelo.

hmm...nie wiem zofio czy to az takie dobre rozwiazanie..na jakis czas pewnie tak ale ja jakos nie wierze w chemiczne leczenie duszy..mam nadzieje, ze kiedys je odstawisz i bedziesz potrafila usmiechac sie bez srodkow dopingujacych;)

dokladnie..a co to my, kobiety wychowane w czasach siermieznego socjalizmu nie poradzimy sobie? Pamietacie jeszcze czasy Burdy? Albo swetry dziergane na zime? I jakie nietuzinkowe kreacje wtedy powstawaly, nie takie mass production jak teraz. A zupe na ogonie swinskim tez podobno da sie ugotowac:)) Musze kiedys sprobowac! Jak ogon znajde...

Otóż musimy oszczędzić siebie i nasze dzieci, a oszczędzanie pieniędzy wtedy nie będzie aż tak strasznym problemem. Chociaż wiem, że nieraz spędza nam to sen z powiek, ale to i tak mniejsze zmartwienie niż ścieranie się z podłościami jakie zafundowali nam nasi byli...(niech każdy nazwie po swojemu).

Jak już MUSISZ kochać M - to mnie kochaj   Ja też jestem M

I nie pozwolę się kochać ZA BARDZO. Trzymaj się

To prawda grejs, ale jest jedno male ale. Ja decydujac sie na rozwod, juz NIE kochalam swojego eksa. Ani jego ani wspomnien. Tego, ze chce odejsc i zyc od nowa i sama, bylam pewna, jak tego, ze po nocy przyjdzie dzien i tego jak sie nazywam. Cienia watpliwosci. Dlatego moj rozwod to byla formalnosc. Bez walki, bolu, rozterek, wewnetrznej szarpaniny. Nic mnie juz nie bolalo, bo nic nie czulam. Ani zlosci ani milosci, po prostu obojetnosc. Nie nienawidzilam go, nie obwinialam, zwyczajnie nie widzialam sensu dalszego zycia razem. No..ale proces odkochiwania sie tez troche trwal i nie byl calkiem bezbolesny.

Kiedy dojdziesz do tego etapu, ze jest Ci wszystko jedno gdzie on jest i co robi, Tobie tez bedzie lzej i lepiej.

Powodzenia na rozprawie:) Trzymaj SIE i trzymaj klase. Nie dokopuj prosze eksowi, nie grzeznij w brudach..nie wierze, ze to jedyna droga do rozwodu. A po co Ci do konca zycia takie paskudne wspomnienia z Waszego rozpadu malzenstwa? Co on zrobi to jego sprawa, Ty badz soba i po prostu konsekwentnie obstawaj przy Twojej decyzji.

Napisz jak poszlo:)

Czy to jakiś psychotrop?

Tak więc każdy ma swój odstresowywacz. Ja idę do klubu, 3 godzinki zajęte i buzia uśmiechnięta. Sama radość, nie mogę się już doczekać. Rewelacja. A w pracy także odreagowuję dom!

Porządny biustonosz i będzie elegancko. Na Zumbie nie powinnaś mieć z nim problemu, tam raczej jest tanecznie, nie ma jakiegoś potwornego skakania. Zumbę polecam najbardziej, nie trzeba nawet znać kroków, a można się świetnie bawić. To jest na prawdę wspaniałe.

Ja generalnie nie cierpiałam sportu. Pewnie z racji mojego taty co to zawsze go w domu nie było bo ćwiczył lub "ćwiczył", biegał, siłownia. Brał mnie. Nie cierpiałam. Zostały mi narty (kocham!), pływanie (kocham wodę!) no i w tym roku się wybrałam do fajnego klubu ze squashem, z którego nie chce się wychodzić. Jestem pod wrażeniem. Łączę przyjemnie z pożytecznym. Siłownia jest super wyposażona i wcale nie idę wyciskać, raczej robię sobie wysiłek kardio przed tv a potem idę na jakieś zorganizowane  ćwiczonka. Sprawia mi to frajdę. Umorduję się i jest przyjemnie. Zumbę polecam, jeśli tylko masz możliwość, warto spróbować, naprawdę.
Ja jestem pod wrażeniem swojego nastawienia bo nie sądziłam, że aż tak mi to przypadnie do gustu.
Specjalnie nie mam wystrzałowego stroju, ale co tam. Może kiedyś sobie sprawie, na razie wiesz jak jest. A jeszcze dziś buty mi się rozpadły i zbierałam wodę po drodze do pracy. I mam to w nosie! 
Chyba mam dziś dobry nastrój. Mimo, że wczoraj pan bałaganiarz mnie wkurzył i byłam zła na to że się spieszyłam do domu. Dał psu kość, a ten sobie ją położył na wersalce nie przykrytej niczym. Wyprać potem nie ma kto, a dlaczego to mam robić ja? To wynajmowane mieszkanie razem z meblami i co z tego, tylko potem trzeba mieszkać a takim gnoju, ale jemu to nie przeszkadza. Ja się poważnie zastanawiam czy go nie kopnąć w dupę. Nie dość, że w bałaganie to jeszcze w zakichanym celibacie. A z jakiej racji? Bo on twierdzi, że to nic takiego, że to normalne, że nie ma problemu? A dla mnie to problem. I tak mu się zbiera. I nawet pomyślałam sobie, że sama dałabym sobie radę ze swoją pensją. Bez problemu.
Powiedziałam mu, że jakby miał zamieszkać u mnie i robić coś takiego na moich meblach to dawno by wraz z tym psem wyleciał. Ale do niego jak kulą w płot. Czas zatem znaleźć przyjaciela. Dbam o siebie na ile mogę. A samopoczucie dziś dobre bo zajęcia niedługo

- Tak eks ma dziecko i chrapkę też, rozwodu nie ma.
-  Bałaganiarz to partner-konkubent.
Co on ścierał tym papierem? A mleko rozlane przez kota. Tak. A on ma psa. Więcej zwierząt nie ma.

Poza tym wszystko się zgadza. A zumba jest super. super.. Nie będzie ci nic przeszkadzać.

Kochasz wyobrażenie o swoim mężu.
Jego już nie kochasz .
Trzymam od rana za Ciebie kciuki.
BĘDZIE LEPIEJ !!!!

masz racje zofio, piszac, ze nie naleze do grup KKZB, jakos chyba nie potrafilabym. Kiedys moja dosc bliska mi kolezanka, wysluchawszy moich kolejnych wyznan o jakims tam panu X ze zwiazku kolejnego powiedziala mi, ze ja mam chyba w sobie wiecej testosteronu niz tego odpowiednika kobiecego. I jej zdaniem czasem czuje albo mysle i dzialam bardziej jak mezczyzna niz kobieta. Nie wspinam sie na szczyty uczuc tylko lewituje gdzies w polowie i po upadku, jak to powiedziala "wstajesz, dupsko otrzepiesz i idziesz dalej, jak przecietny chlop". Ale to bzdura, mezczyzni tez zakochuja sie za bardzo i tez cierpia. Niestety spotkalam takich na swojej drodze, to nie jest fajne doswiadczenie.

O tym niepotrzebnym dokopywaniu eksowi pisalam po to by Grejs nabrala dystansu do calej sprawy, nie nakrecala sie samymi zlymi emocjami i nie zaczela ziac ogniem na sali sadowej. Bo to nikomu niczego nie da. Przeciez o tych nawet najgorszych rzeczach z przeszlosci mozna zwyczajnie poinformowac Sad Wysoki, ja nie uznaje prania brudow ale skoro taki cyrk musi sie odbyc, to niech chociaz zona na spokojnie te brudy wyciagnie i porozwiesza dla sadu do oceny.

Nabralam jakiegos niesmaku po tym jak czytalam niektore posty, w ktorych panie jakby podsycaja wlasna nienawisc do tych eksow - psychole, dupki, zimne dranie, itp. Jakos dziwnie to brzmi skoro ON juz i tak zaraz zniknie z pola widzenia.
To fakt, ze mnie tak nikt nie skrzywdzil, wiec pewnie nie umiem wczuc sie w role kobiety na sali sadowej po latach roznych przejsc. Wiem tylko, ze zimny chlod predzej wyprowadza z rownowagi tych psycholow niz np. wrzaski, oskarzenia, placz, wyzwiska. A i do sadu lepiej trafiaja takie rzeczowe spokojne relacje.
Tego zimnego chlodu zyczylam dzis Grejs na sali sadowej.

czekaj jeszcze chwilke:) ona teraz wodke pije albo z radosci albo ze zlosci albo jednego i dugiego:) wytrzezwieje to napisze;)

Hm... to jaki jest pożytek z tego gościa Twojego? Czekasz jak on się zmieni czy nabierasz mocy do Twojej zmiany?

Ja się powstrzymuję, żeby się nie odezwać, to jest proste jak jest ok u mnie i jestem silna, a jak już inne problemy spadły na mnie to nie wiem czemu chcę szukać jego wsparcia..

Właśnie nie ma żadnego pożytku. Ja mam wybór taki aby pójść do matki (która jest ogromnie trudna do życia) albo pozostać. Ale nie odzywać się nie mam zamiaru. Coraz mniej mnie już trzyma.

Rozwódka...info u Marynarki
 

Wydaje mi się, że nie. To są leki, które podaje się przy padaczce a mała dawka działa antydepresyjnie ( poprawia humor). Wątpię aby padaczkę leczono psychotropami. Mogę sprawdzić to.

To dobre pytanie: jak one rozweselają.
Nie działają jak głupi " Jaś", nie działają jak wino nie działają także jak Jaś po winku
Nie jestem po tych tabletkach w takim stanie, ze każde kiwnięcie palcem wzbudza mój śmiech i pokładam się ze śmiechu na podłogę. Nie jest też tak, ze czuję się na haju ( chociaż nawet nie wiem co to znaczy) i ze wszystkiego jestem happy i wszystko mam gdzieś. One powodują moje lepsze samopoczucie psychiczne tzn. mniej się wszystkim przejmuję i potrafię uśmiechnąć się czy odwzajemnić uśmiech. Jestem z natury " grzeczna i miła". Kiedy załatwiam różne sprawy wiem, ze miłe słowo i uśmiech więcej zdziała jak żądanie czy postawienie sprawy " należy mi się". Bez tabletek nie potrafiłam zdobyć sie na uśmiech a teraz jest i to bez przymuszania się. Wróciła ochota na żarty i dowcipy. Mniej się też przejmuję, jestem spokojniejsza. Wcześniej każda sytuacja " przerastała mnie" i często wydawała mi się sytuacją bez wyjścia - po prostu powalała mnie. Dzisiaj tak nie jest.
Ogólnie bardzo boję się leków bo na wiele jestem uczulona. Źle reaguję np. na leki przeciwbólowe, antybiotyki. Ten lek toleruję. Jak długo będę na nim ? Myślę, że wizyta u lekarza da mi odpowiedź.
Praca - ale jak człowiek w dołku to każdy najmniejszy ruch jest wysiłkiem i nie ma sie napędu do tej pracy. Sterta brudnych naczyń nie robi wrażenia i tylko przymus działa np. zabrakło kubka na herbatę.
Lepsze samopoczucie wróciło, gorzej jest z tym napędem. Kiedyś lubiłam non stop coś robić. Zawsze potrafiłam znaleźć sobie zajęcie. Nie pracowałam zawodowo a w domu za dwie osoby. Prowadziłam dom, dbałam o ogród a nawet odśnieżałam. Teraz mam problem ze zmyciem naczyń.

Ja takie napady "złego nastroju" mam, raczej miałam, w piątki... dziwne bo większość ludzi cieszy się, że koniec tygodnia i upragniony weekend, a mnie przerażał i kiedy nad tym się zastanowiłam to znalazłam odpowiedz weekend=przebywanie z mężem.  Dzisiaj jestem spokojniejsza, ale wcześniej nie było weekendu bez kłótni. W tygodniu to właściwie się mijamy, a w weekend to nie bardzo jest jak i wtedy zawsze był czas na dociekanie dlaczego?

No ale to mam już za sobą. Chyba coś w tym jest , że jak "uciekasz" to Ciebie gonią, mam na myśli, że jak przestałam interesować się mężem, zajęłam sobą, nie ma obiadków pod nas jak wraca z pracy, ba czasem w ogóle nie ma , nie pytam jak Tobie minął dzień itp. to zauważyłam, że mąż przestał się drzeć, kiedy jest bałagan, widzę, że w nim się gotuje, ale widzi też, że jego wybuch nie zrobi na mnie żadnego wrażenia, kiedy wraca to ON pyta jak mi minął dzień, co robiliśmy.

najlepsze w tym jest to, że jakiś czas temu to zaczęłabym to analizować, że może jemu jednak zależy, chce ze mną być, dzisiaj wiem, że to zwykła grzeczność, gada by gadać, ot co....

Gratulacje.

A co z opieką nad dziećmi?

Ja nie czekam na kawę do łóżka, tylko na jego wyprowadzkę, a w tym temacie cisza hmm ???