Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

(...)Sama nie wiem, chce, ale się boje i to mnie blokuje. (...)

(...)Jestem zbyt emocjonalną i wrażliwą osobą. Emocjonalnie przeżywam wszystko co się dzieje z ludźmi, którym ufam i zawierzam, do których jestem przywiązana... Nie oszukuje samej siebie, jest ciężko - choćby dziś... Mam w sobie lęk, że nigdy nie wyrwe się z jego szponów, że zawsze będę pod jego wpływem i choć trochę rzeczy znikło to nadal strach jest...
Może jestem aż za bardzo uzależniona i boje się odbierać sobie samej nawet to głupie cierpienie, bo jak wiem, że jego już nie bedzie to nie będzie R w moim życiu wcale...

(...) coś trzeba zrobić z tym!! (...)

Odważyłam się !  - wiem, że może dla niektórych wyda się to śmieszne, ale dla mnie wyłamanie się po 16 latach z pewnego schematu to akt odwagi!

Dla mnie każda sobota wyglądała tak samo czyli:
-rano szybka kawa
-zakupy
-sprzątanie, prawie cały dzień mi zajmowało ogarnięcie całego mieszkania
-gotowanie
-pieczenie
-pranie
-odrabianie z dzieckiem lekcji..
0 godzinie 19 to nie byłam w stanie ręką i nogą ruszać, ale jak trzeba było to pouczyłam się, miałam ochotę wyjść do kina, zwykle nie szliśmy... no i te wewnętrzne zadowolenie z dobrze wypełnionego obowiązku, może chociaż na uśmiech zasłużę, jak to kiedyś Mussuka  przyrównała mnie do usłużnego kundelka, który czeka na pochwałę swojego pana...

wczorajszy dzień:
-rano kawa, spokojna i obowiązkowo lektura net-kobiet
-zakupy, na spokojnie z dziećmi pokręciliśmy się po markecie
-sprzątanie ograniczyłam tylko do odkurzania i w dodatku młodego do tego zaangażowałam
-obiad w MC Donald , nie zdrowo wiem ,ale jaka frajda dla dzieciaków
-ciasto, kupiłam w sklepie i od razu 3/4 zjadałam, przez te pół roku, trochę luzu  sobie wygospodarowałam..
-pranie, owszem wszystko włożyłam do bębna i ups zapomniałam włączyć, a rano popłoch w poszukiwaniu czystych skarpet, nie przeze mnie
-lekcje odrobiliśmy, spokojnie i bez nerwów, że nie zdążę posprzątać...
O 19 mąż wchodzi do domu a ja za torebkę i wychodzę z domu, wróciłam z pięknym czerwonym sweterkiem, zrobiłam sobie drinka ( rum z colą, pycha), poszukałam informacji o ochronie danych, no nie jest to moje hobby, ale potrzebne do pracy i poszłam spać

bilans:
- 0 kłótni,
- 0 rozmów
- 1 uśmiech od ucha do ucha, ale tylko mój

Ps. żeby nie było nie jasności, że mąż tak ciężko i długo pracuje a w domu nawet nie ma dla niego obiadu, on tak długo nie pracuje, tylko po pracy nigdy jemu nie spieszy się do domu....

Odważyłam się !

bilans:
- 0 kłótni,
- 0 rozmów
- 1 uśmiech od ucha do ucha, ale tylko mój

Ps. żeby nie było nie jasności, że mąż tak ciężko i długo pracuje a w domu nawet nie ma dla niego obiadu, on tak długo nie pracuje, tylko po pracy nigdy jemu nie spieszy się do domu....

Zapisuję się do grupy

ankinom napisał/a:

Odważyłam się !

Kurcze my tak mamy, że normalne życie nazywamy odwagą.
SUPER ! i tak trzymaj i bądź zawsze odważna.

ankinom napisał/a:

bilans:
- 0 kłótni,
- 0 rozmów
- 1 uśmiech od ucha do ucha, ale tylko mój

to początki więc jeden uśmiech .....im dalej, tym uśmiechów więcej ....a może i inni też zaczną sie uśmiechać ...kurcze ja już się uśmiecham bo wyczuwam ogromną radość w Twoim tonie i dumę ...i słusznie ja też jestem dumna z Ciebie.

ankinom napisał/a:

Ps. żeby nie było nie jasności, że mąż tak ciężko i długo pracuje a w domu nawet nie ma dla niego obiadu, on tak długo nie pracuje, tylko po pracy nigdy jemu nie spieszy się do domu....

w braku pośpiechu już jesteście związkiem partnerskim
jeszcze tylko musicie dopracować podział obowiązków domowych

prokurator_szacka napisał/a:

Jakże trafna obserwacja.
I teraz zastanawiam się dlaczego tak ciężko rozstać się w cywilizowany sposób. Czy to brak dojrzałości, czy to ukrywana pod płaszczykiem obojętności - nienawiść...?

Ja wiem ze swojego doświadczenia, że jak się jest osobą porzucaną, to trudno zachować się w sposób cywilizowany, ja np. nie potrafię normalnie rozmawiać z mężem , a on chciał, abyśmy normalnie ze sobą rozmawiali, wypili czasami kawkę, ba nawet zostali przyjaciółmi! hmm może to kwestia tego ,tak jak napisała Zofia, w jaki sposób się przekazuje taką informację? Gdyby powiedział o tym zanim zakochał się w koleżance, przygotował mnie na to, może nie byłoby tylu nieprzyjemnych, raniących słów, sama nie wiem....

ankinom napisał/a:

prokurator_szacka napisał/a:

Jakże trafna obserwacja.
I teraz zastanawiam się dlaczego tak ciężko rozstać się w cywilizowany sposób. Czy to brak dojrzałości, czy to ukrywana pod płaszczykiem obojętności - nienawiść...?

Ja wiem ze swojego doświadczenia, że jak się jest osobą porzucaną, to trudno zachować się w sposób cywilizowany, ja np. nie potrafię normalnie rozmawiać z mężem , a on chciał, abyśmy normalnie ze sobą rozmawiali, wypili czasami kawkę, ba nawet zostali przyjaciółmi! hmm może to kwestia tego ,tak jak napisała Zofia, w jaki sposób się przekazuje taką informację? Gdyby powiedział o tym zanim zakochał się w koleżance, przygotował mnie na to, może nie byłoby tylu nieprzyjemnych, raniących słów, sama nie wiem....

Ty nie potrafisz rozmawiać bo Cię poniżył ale gdyby okazał Ci przy tym wszystkim szacunek uwierz mi , ze rozmawiałabyś z nim.
Ty poczułaś sie odrzucona a on Cie zostawił z tym uczuciem.  Gdyby pomógł Ci wykrzyczeć złość , oburzenie. Gdyby Cię nie poniżał dalej a USZANOWAŁ Twój ból .... sama nie wiem .....moze tak mi się tylko wydaje.....Wolałabym aby partner powiedział mi , ze mnie szanuje, że jestem dobrym człowiekiem, że będzie mnie zawsze wspierał( wspólne dzieci i coś przecież mi przysięgał i obiecywał np. na dobre i złe)będzie wspólnie spędzony czas mile wspominał i chce byc uczciwy i odejść niż :zakochałem sie w kolezance i  to twoja wina bo TY jesteś.... , bo ty nigdy...., bo ty..., bo ty.... i nie kocham Cię - to z takim człowiekiem JA nie chciałabym usiąść przy kawie. Nie chciałabym mieć takiego przyjaciela...nikt nie chciałby takiego przyjaciela.
Moja koleżanka mieszka w Islandii i opowiadała mi jak tam jest z rozwodami i dziećmi z rozbitych rodzin. Otóż rozwodów jest mnóstwo i kiedy powstaje " nowa rodzina" lub dwie wszyscy są w dobrych relacjach a dzieci sA traktowane jak własne dzieci i własne wnuki. Zdziwiłam się : jak własne wnuki?! Powiedziała mi na to" w Polsce MÓWI się : wszystkie dzieci są nasze ale to tylko SLOGAN a w Islandii TRAKTUJE się wszystkie dzieci jak NASZE. Bajki opowiada ? myślę, ze nie, że można własne i cudze dzieci traktować jednakowo, jednakowo szanować.

Ankinom - trzeba ją znać! Inaczej całe życie człowiek się będzie zastanawiał dlaczego?
Powiem Ci tak, tuż przed odejściem mój wznowił kontakty ze swoją starą koleżanką (smsy, czasem spotkania). Być może ona nie była przyczyną naszego rozstania, na pewno nie była... ale jest mi przykro, że ktoś nie uszanował naszego związku i wypisywał 20 razy dziennie smsy do mojego narzeczonego! Kiedyś powiedział mi, że jedyne co mu przeszkadza we mnie to że czasem się za bardzo o coś czepiam. Ale ostatnio zaczął wymyślać nowe rzeczy. I ja zgłupiałam. Nie rozumiem, nie mam pojęcia, o co tak na prawdę poszło. Chciałabym szczerej odpowiedzi na pytanie, co zrobiłam nie tak. Bo teraz wiem, że byliśmy razem trzy lata, generalnie było ok, ale się za dużo czepiałam, ale na miesiąc przed rozstaniem zaczęło się szukanie innych powodów. To skoro coś już pół roku temu było nie tak, to czemu mi tego nie powiedział???

zofia282 napisał/a:

ankinom napisał/a:

Ja wiem ze swojego doświadczenia, że jak się jest osobą porzucaną, to trudno zachować się w sposób cywilizowany, ja np. nie potrafię normalnie rozmawiać z mężem , a on chciał, abyśmy normalnie ze sobą rozmawiali, wypili czasami kawkę, ba nawet zostali przyjaciółmi! hmm może to kwestia tego ,tak jak napisała Zofia, w jaki sposób się przekazuje taką informację? Gdyby powiedział o tym zanim zakochał się w koleżance, przygotował mnie na to, może nie byłoby tylu nieprzyjemnych, raniących słów, sama nie wiem....

Ty nie potrafisz rozmawiać bo Cię poniżył ale gdyby okazał Ci przy tym wszystkim szacunek uwierz mi , ze rozmawiałabyś z nim.
Ty poczułaś sie odrzucona a on Cie zostawił z tym uczuciem.  Gdyby pomógł Ci wykrzyczeć złość , oburzenie. Gdyby Cię nie poniżał dalej a USZANOWAŁ Twój ból .... sama nie wiem .....moze tak mi się tylko wydaje.....Wolałabym aby partner powiedział mi , ze mnie szanuje, że jestem dobrym człowiekiem, że będzie mnie zawsze wspierał( wspólne dzieci i coś przecież mi przysięgał i obiecywał np. na dobre i złe)będzie wspólnie spędzony czas mile wspominał i chce byc uczciwy i odejść niż :zakochałem sie w kolezance i  to twoja wina bo TY jesteś.... , bo ty nigdy...., bo ty..., bo ty.... i nie kocham Cię - to z takim człowiekiem JA nie chciałabym usiąść przy kawie. Nie chciałabym mieć takiego przyjaciela...nikt nie chciałby takiego przyjaciela.
Moja koleżanka mieszka w Islandii i opowiadała mi jak tam jest z rozwodami i dziećmi z rozbitych rodzin. Otóż rozwodów jest mnóstwo i kiedy powstaje " nowa rodzina" lub dwie wszyscy są w dobrych relacjach a dzieci sA traktowane jak własne dzieci i własne wnuki. Zdziwiłam się : jak własne wnuki?! Powiedziała mi na to" w Polsce MÓWI się : wszystkie dzieci są nasze ale to tylko SLOGAN a w Islandii TRAKTUJE się wszystkie dzieci jak NASZE. Bajki opowiada ? myślę, ze nie, że można własne i cudze dzieci traktować jednakowo, jednakowo szanować.

Właśnie, takie podejście mojego męża umożliwiłoby wspólne wypicie kawy.......

Ja też tak sobie myślę, że przynajmniej dobre to, że dalej życia nie marnuję w tym bezsensownym związku.
Na prawdę niezła ta dziewczyna co o niej piszesz... Jak takie chodzą po świecie to, aż strach faceta z domu wypuszczać bo może się na niego rzucić i pożreć... Dobrze, że jej mąż ją pogonił.
Mieszkaliśmy razem 1,5 roku. Wyprowadziłam się półtora miesiąca temu bo chciałam go zmusić do przemyśleń po tym jak doszedł do wniosku, że nasza data ślubu za dwa lata to już też nie jest realna. I czekałam na jego decyzję. Powód jest prosty: "nie widzę naszej przyszłości". Cisza, koniec, nic więcej...

zofia282 napisał/a:

ankinom napisał/a:

podział obowiązków sam się dopracowuje mąż sam nastawił pranie, rozwiesił i wytarł kurze

Źle! Żle! Źle ! SAMO SIĘ NIC NIE ROBI. Samo się nie dopracuje- to Wy dopracujecie. Samo pranie sie nie nastawiło nie rozwiesiło i kurze się same nie wytarły. To on to zrobił i oczywiście żadna asysta do takich prac nie jest mu potrzebna:)

Nie bardzo rozumiem? Mam z nim ustalić podział obowiązków? TY to ja tamto? przez 16 lat nie dało rady to teraz zadziała? a poza tym po co? On ma się niedługo wyprowadzić to nie będę na darmo strzępiła sobie języka

Takie powody, że co trochę wypisywał smsy z jakąś lafiryndą. Mówił mi, że niepotrzebnie się czepiam bo to tylko jeden sms. Ale on z komórką chodził do kibla za każdym razem jak przychodził sms. Były okresy spokoju. A potem na przykład wyjeżdżałam służbowo i on zapraszał do siebie na wieczór koleżanki (zbywając mnie wcześniej przez telefon, że już idzie spać i nie będzie do mnie pisać bo jest zmęczony). I o to było moje czepianie się. Dodatkowo wściekałam się o to, że gdy nie ma mnie w domu ciągle siedzi na stronach porno... I dziwił się, że o to wszystko się wkurzam...

Ankinom, ja ciągle mam cichą nadzieję, że są faceci, którzy umieją być w 100% wierni jednej kobiecie - i to po moich doświadczeniach jest moim największym oczekiwaniem w stosunku do mężczyzny.

Jak przyjdzie moment, że będziesz gotowa to samo z siebie wyniknie. Ja to tylko dlatego mam taką nadzieję bo wiem, że chcę mieć dzieci, a do tego jakiś facet by się przydał. Ale daję sobie na to czas bo teraz nie jestem gotowa na poznawanie mężczyzn, ale w perspektywie kilku lat...

Taka pustka została w moim sercu Nadal go kocham, choć ta miłość boli, jak przypomnę sobie to jak mnie krzywdził

w ramach "mam Pana gdzies i robie co chce" zamiast wydawac ostatnie grosze na budowe to umowilam sie do ortodaty i zakladam sobie wymarzony aparacik na zeby:) Moj jeszczemaz juz dawno to zrobil mimo iz juz wtedy mielismy na karku budowe. Mi tez sie nalezy, nie tylko Pan wspanialy chce miec ladny usmiech. A poniewaz usmiecham sie teraz duzo czesciej warto zainwestowac w ladna szczene
Poza tym poniewaz jak jezdze na studia do szkoly to spie we Wroclawiu to zaplanowalam sobie juz 3 zjazdy do przodu
15.10- kino
22.10- basen
05.11- potancowka z kolezankami, u ktorych spie i ktore mnie bardzo lubia:)

ankinom napisał/a:

Odważyłam się !  - wiem, że może dla niektórych wyda się to śmieszne, ale dla mnie wyłamanie się po 16 latach z pewnego schematu to akt odwagi!

Dla mnie każda sobota wyglądała tak samo czyli:
-rano szybka kawa
-zakupy
-sprzątanie, prawie cały dzień mi zajmowało ogarnięcie całego mieszkania
-gotowanie
-pieczenie
-pranie
-odrabianie z dzieckiem lekcji..
0 godzinie 19 to nie byłam w stanie ręką i nogą ruszać, ale jak trzeba było to pouczyłam się, miałam ochotę wyjść do kina, zwykle nie szliśmy... no i te wewnętrzne zadowolenie z dobrze wypełnionego obowiązku, może chociaż na uśmiech zasłużę, jak to kiedyś Mussuka  przyrównała mnie do usłużnego kundelka, który czeka na pochwałę swojego pana...

wczorajszy dzień:
-rano kawa, spokojna i obowiązkowo lektura net-kobiet
-zakupy, na spokojnie z dziećmi pokręciliśmy się po markecie
-sprzątanie ograniczyłam tylko do odkurzania i w dodatku młodego do tego zaangażowałam
-obiad w MC Donald , nie zdrowo wiem ,ale jaka frajda dla dzieciaków
-ciasto, kupiłam w sklepie i od razu 3/4 zjadałam, przez te pół roku, trochę luzu  sobie wygospodarowałam..
-pranie, owszem wszystko włożyłam do bębna i ups zapomniałam włączyć, a rano popłoch w poszukiwaniu czystych skarpet, nie przeze mnie
-lekcje odrobiliśmy, spokojnie i bez nerwów, że nie zdążę posprzątać...
O 19 mąż wchodzi do domu a ja za torebkę i wychodzę z domu, wróciłam z pięknym czerwonym sweterkiem, zrobiłam sobie drinka ( rum z colą, pycha), poszukałam informacji o ochronie danych, no nie jest to moje hobby, ale potrzebne do pracy i poszłam spać

bilans:
- 0 kłótni,
- 0 rozmów
- 1 uśmiech od ucha do ucha, ale tylko mój

Ps. żeby nie było nie jasności, że mąż tak ciężko i długo pracuje a w domu nawet nie ma dla niego obiadu, on tak długo nie pracuje, tylko po pracy nigdy jemu nie spieszy się do domu....

Ja pierniczę, tak jak u mnie!!!
Normalnie toczka w toczkę (hi hi pa ruski gawariu: kropka w kropę)

I co, która wersja przyjaźniejsza dla nas? Jak myślicie?

Całuski anikom!!!

bardzo chciałabym się do niego przytulić... Taka pustka została w moim sercu Nadal go kocham, choć ta miłość boli, jak przypomnę sobie to jak mnie krzywdził

No nieee, Was to tylko zostawic na pare dni same i znow sie zaczyna: chce sie rozstac ale i nie chce, boje sie jego i boje sie byc bez niego, pamietam go jak byl dobry ale i niedobry i tak w kolo Macieju. Co Wy kobiety kombinujecie z tym rozdwojeniem jazni?

Nie ma tak zlozonych osobowosci, ze mozna byc jednoczesnie dobrym, czulym, kochajacym, dbajacym i bla bla kochankiem a jednoczesnie podlym, okrutnym, wyrachowanym, nieszanujacym, obrazajacym, zdradzajacym, i to wszystko co sobie dopiszecie, chamem. Dobry czlowiek nie krzywdzi, i to z premedytacja. A zwyrodnialy psychopata nie moze byc kochajacym i czulym partnerem. Albo jedno albo drugie. Dr Jeckyl i Mr Hyde to wymysl autorski - bujda, natury nie da sie oszukac. Z Waszych opisow wynika, ze macie samych Hydow obok siebie (albo mialyscie) a ta ich lepsza doktorowska czesc to maly procent ich osobowosci, jaki Was zbajerowal na poczatku wspolnej drogi a potem odszedl w zapomnienie (bo juz bajer nie jest potrzebny). To se ne vrati i chyba czas najwyzszy stanac oko w oko z prawda a nie snus marzenia scietej glowy.

Przeczytalam kazdy jeden post z tego weekendu i choc historie sa tu rozne to diagnoze wystawie wspolna: Wy jestescie kochane uzaleznione od CHLOPA!. Nie od milosci, bo wynika z tych histori, ze tej kazda z Was zaznala tye co kot naplakal od  pseudo mezow, ale wlasnie od chlopow i portek w domu. Skad to przywiazanie do rodzaju meskiego, skad ten paralizujacy strach, ze jak zostane sama (chociaz wcale tak nie musi byc) to nie moge byc juz szczesliwa, pelnowartosciowa i kochana przez swiat osoba? Sama czyli bez faceta. Tylko takie zycie ma dla Was sens? Tylko chlop moze Was uszczesliwic? To straszne, bo to samoskazanie sie na wieczne uzaleznienie od samcow. Potworne ograniczenie praw do wlasnego szczescia.

Co druga placze, ze sobie rady nie da, ze spac bez niego nie moze, ze teskni i wspomina i jeszcze by sprobowala kijem Wisle zawracac, bo wierzy, ze zasnie obok frajera a obudzi sie przy cudownym kochanku, ktory jej rozami reszte zycia wysciele, bo juz nikogo wiecej oprocz tego frajera na bozym swiecie nie ma i nie bedzie..zastanawiacie sie co sie popsulo, dlaczego oni Was nie kochaja, nie szanuja, pedza do innych albo z komorkami po sraczach wysiaduja. Bo tacy sa i nic sie nie zmieni. Nie na lepsze w kazdym razie.

Pytam Was: co Wam to biadolenie i psychoanalizy dadza? Kolejne nieprzespane noce, zapuchniete oczy, przeplakane popoludnia, wieczory i weekendy i pare lat zmarnowanych i wyjetych z wlasnego zyciorysu.

Czy nie lepiej byloby zwyczajnie powiedziec sobie i jemu glosno i wyraznie: "TO KONIEC. Nie kochasz mnie i pewnie nigdy nie kochales. Trudno ALE na Tobie skarbie swiat sie nie konczy a zwlaszcza moj." I zaczac konsekwentnie pisac wlasny scenariusz swojego lepszego zycia zamiast rozkladac juz rozwalony zwiazek na czynniki pierwsze.

Mamy XXI wiek, nie sredniowiecze. Kobiety moga pracowac, zarabiac, ksztalcic sie, robic kariere i pieniadze, nabywac nieruchomosci i brac kredyty, jezdzic autem, wyjezdzac za granice, wychodzic bez obstawy na miasto, poznawac nowe rzeczy i ludzi, wychowywac dzieci samodzielnie, miec kochankow dla wlasnego widzimisie i miliony innych rzeczy o jakich nasze babki nawet nie snily. Sa osrodki pomocy, terapie (tu bylabym ostrozna, bo trzeba najpierw samemu chciec a nie "oddac sie" w rece uzdrowiciela), pomoc spoleczna, socjalna, sady, policja, Internet - nie zyjemy na wyspie bezludnej i pomocy nalezy szukac, jesli potrzebna, a nie siedziec bezczynnie z rekoma podniesionymi do gory.  Uwierzcie w koncu, ze nie jestescie NIGDY same, nie macie tylko portek w domu ale to nie jest zadna wada, bez tego da sie zyc i to jak zyc:) Zwlaszcza bez TAKICH portek jak tu opisujecie. A te z Was co maja dzieci - to prawdziwe blogoslawienstwo, chyba wiekszej pociechy nikt nie moze miec niz usmiechniete mordki wlasnych maluchow co rano i co dzien i co wieczor. Na cholere wtedy jakas skrzywiona twarz wkurzonego meza obok? Fuj, niech znika jak zly sen:)

Te co juz odeszly od swoich Don Juanow i poznaly smak zycia "na wolnosci" a nie "w samotnosci" moga Wam opowiedziec, jak cudowna moze byc swiadomosc, ze jest sie kowalem wlasnego losu a nie podkowa, ktora ktos tlucze co rano i co noc, zeby ja na swoj wymyslony wzor uksztaltowac. Ciezko jest zrobic pierwszy krok, potem jest juz coraz lepiej.

ankinom: zrob z ostatniego weekendu swoja szara codziennosc, to nie ma byc wyjatek a regula. Wtedy sie uda:)

No nieee, Was to tylko zostawic na pare dni same i znow sie zaczyna: chce sie rozstac ale i nie chce, boje sie jego i boje sie byc bez niego, pamietam go jak byl dobry ale i niedobry i tak w kolo Macieju. Co Wy kobiety kombinujecie z tym rozdwojeniem jazni?

Nie ma tak zlozonych osobowosci, ze mozna byc jednoczesnie dobrym, czulym, kochajacym, dbajacym i bla bla kochankiem a jednoczesnie podlym, okrutnym, wyrachowanym, nieszanujacym, obrazajacym, zdradzajacym, i to wszystko co sobie dopiszecie, chamem. Dobry czlowiek nie krzywdzi, i to z premedytacja. A zwyrodnialy psychopata nie moze byc kochajacym i czulym partnerem. Albo jedno albo drugie.