Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No to elegancko. A może ruszyła go Twoja obojętnośc?

Tak sobie czytam i myślę, że wszelkie żale i złości w stosunku do naszych exów najpierw pobudzają nas do działania, a potem kiedy już nie jesteśmy razem i dalej nas trawią doprowadzają tylko do złego samopoczucia i samo zadręczania.
To jest okropne uczucie.
Bo najczęściej exy się zmieniają i to czego nie miały nagle mają. Czy warto to analizować? Zwłaszcza, że ich nienawidzimy itd., w najlepszym przypadku nie czujemy nic.

Własne życie to samotne wyjścia, beze mnie i dzieci, on chce się dalej rozwijać (chociaż  ja nigdy jemu tego nie broniłam) on wtedy nie chciał dopiero inne kobiety oświeciły jego, że się marnuje, że ma wielki potencjał..

wspólne życie, to tak jak do tej pory, tylko bez kłótni i mojego "czepiania się"....

eh dam radę,

a przy okazji trzymajcie za mnie kciuki bo za tydzień mam obronę a potem skupię się na poszukaniu dodatkowej pracy...

ok będę suszyła dalej tym bardziej, że on już nie chce o tym rozmawiać

dasz rade a kciuki bedziemy trzymac, bo warto:) kobieta z dyplomem i taka niska samoocena??? nieprawdopodobne.
a te pobozne zyczenia Twojego meza to niech sobie miedzy bajki wlozy.

czekaj, czekaj, a jakbys Ty tak wymyslila sobie swoje "wymarzone" zycie na wzor i podobienstwo jego modelu? sprobujmy odwrocic te liste zyczen i napisac cos dla Ciebie:) Potem mu to przedstawisz jako to czego Ty chcesz, tez masz prawo do zadan, nie?:)

Grejs - nadal w SZOKU
Wczoraj "nie chwytała" tekstów o dacie, dziś nie patrzy na minki emotikonów.

Przekładam Cię przez kolano i leję po tyłeczku. Krew Ci do mózgu dopłynie

Niekochana, korzystając z Twej obecności chciałam zapytać co sądzisz o wychowywaniu dzieci przez facetów? Jeśli pozwolisz...

Wczoraj to był kosmos!!!
Byłam u koleżanki i wypiłam dobrego drinka. Wchodzę do domu, a tu jeszczemąż zszokowany, że jednak rozwód będzie. Czekał na mnie, A, ja chciałam po cichutku do mojej sypialni...
Na luziku tłumaczę grzecznie,  i uważałam jak mówię, bo mój język nie był giętki!!!
No, zakończyło się jazdą, bo chłopak wogóle nie kumał o co mi biega.

Potem zasiadłam do forum. coś cyferki mi nie wchodziły.
Dzisiaj zasiadłam i odczytuję wszystko,  czy mocno narozrabiałam. Nie, nie było źle!
Tylko Niekochana wycziła, że coś byłam nie HALO!

Uśmiałam się wczoraj tutaj , że hej!

Dzisiaj wchodzę, czytam i Olimpia zwaliła mnie z nóg!
Zgłosiłam do redakcji... bezsilność
Co robić?

Tylko Niekochana wycziła, że coś byłam nie HALO!

Wyczaiła oczywiście Sorki, nie tylko ja szwankuję, ale mój komp też!

Wejdź na wątek Marynarki - Mój wymarzony rozwód.
Tam Olimpia coś strasznego napisała.
ciśnienie mam chyba 200 i to ja zaraz zejdę z tego świata, jak ONA nie napisze...

A niechże na sosnę spadają. My też nie musimy być tolerancyjne. Nie musimy być następstwami Matki Teresy za przeproszeniem.

Grejs... Ja pierniczę. Biedna dziewczyna. Jak ja to rozumiem. Ale ona nie zrobi sobie krzywdy. Da radę. Trza jej pomóc. Skąd ona jest?

Nie wiadomo

Wiecie co mnie szlak trafia na te wszystkie tragedie, na ludzką krzywdę. To jest okropne. Ale sprawiedliwość jest, tylko trzeba być cierpliwym. Jasny gwint...

To wszystko to jest wogóle fantastyczne i przypomina jakąś zabawę. Nie sądzisz?

Nie wiem- moze. Nie zastanawiam sie nad tym

Hm... ja nie mam zali. Odcielam sie od przeszlosci. Jezeli dojdzie do rozwodu to tez bedzie on z klasa. Uzgodnilismy tak, ze bedzie tak jak ja chce Rozwod z orzeczeniem o jego winie, alimenty dla mnie i dla dziecka + on splaca kredyt na dom a ja z dziecmi w nim mieszkamy- chyba niezle nie? Obgadalismy to juz jakis czas temu i juz nie wracamy do tematu. On tez ma napisac pozew (oczywiscie, ze niby ja go pisze). Tylko tak jak pisalam, cos sie nie odzywa o tym pozwie nic. Na poczatku jak zadecydowal o rozwodzie i ja nie chcialam sie zgodzic, to juz po 3 dniach pokazal mi projekt pozwu (bylo to na swierzo po klotni, emocje jeszcze mocno graly, itd). Teraz kiedy sie na niego zgodzilam i obgadalismy szczegoly to 2 tygodnie milczy w sprawie rozwodu... Niby tez tak strasznie kocha dzieci, ale jak pisze do mnie maile w roznych sprawach to nawet o nie nie zapyta. A mlodsza ma juz 7,5 miesiaca. Na tym etapie dzieci w szalenim tepie sie zmieniaja. Probuje siadac, je coraz wiecej roznych rzeczy, zabki wychodza itd. Ja bym nie wytrzymala i pytalambym sie codziennie. I jak ja mam tu wierzyc, ze on te wszystkie warunki jakie co do rozwodu zostaly uzgodnione sa ze wzgledu na dzieci?

Sorki za oftop, ale moja mama wlasnie do mnie przyszla i mowi ze jest CZAROWNICA!!!- trafila 5-tke w totak i wygrala 5000zl a zagrala pierwszy raz od paru lat

Nie pogniewajcie sie drogie panie za takie troszke uogolnienie..moze i stereotyp wyjdzie z tego,  ale ja mam punkt spojrzenia na mezczyzn nieco wzbogacony (no moze poszerzony) o moje zagraniczne doswiadczenia z plcia brzydka. W UK mieszkalam i bylam z tambylcem przez ok. 5 lat, przeszlam tez przez etap skandynawski, 10 letni jako zony, chociaz obserwacje mezczyzn i kobiet oraz ich wzajemnych relacji czynie tu nadal;)

Do czego zmierzam? Otoz na moje babskie oko to nasi rodacy (bo reszte zycia spedzilam jednak w PL i tez jakies zwiazki w tym czasie zaliczylam) pomimo naszej slowianskiej kultury, w ktorej to kobieta glownie dba o dom, dzieci, siebie, jak pisze ankinom: "dwoi sie i troi", zeby dom byl cieply i posprzatany, obiad gotowy, dzieci wychowane a mezulo zadowolony; pomimo tego, ze Polki sa naprawde zaradne i piekne, cieple, kobiece i wierne; pomimo ksiezy na ambonach nawolujacych owieczki swoje do zycia w monogamii i wzajemnego poszanowania blizniego swego- pomimo tych wszystkich wartosci i czynnikow - nasi panowie, powiem krotko, czesto gesto na polowe zony nie zasluguja. A duzo czesciej na zdrowego kopa w ..odwrotna ich strone.

Dlaczego pisze o rodakach a nie ogolnie chlopach. Bo widze zdecydowane roznice w ich zachowaniu w stosunku do kobiet, zon, matek i kolezanek w pracy.

Wpojono naszym "slicznym" panom znad Wisly, ze
primo: chlop to jedynie od diabla piekniejszy byc musi, wiec strasza nas po paru latach malzenstwa spaslymi brzuchami, powiekszajaca sie lysina i coraz bardziej wyczuwalnym skapcanieniem;
secundo - facet ma w domu lezec i nie , w odroznieniu do kobiet ladnie pachniec, ale moze sobie smierdziec, pierdziec i odpoczywac - bo mu sie nalezy!;
tertio - mamy naszych wybrancow (ciotki i babki tez) zrobily nam niedzwiedzia przysluge przekonujac ich, ze maja dwie lewe rece do kazdej "babskiej" roboty wiec pomagac im nie musieli i g... dzis zrobic w domu umieja (badz chca),
quattro - inni przedstawiciele z gatunku wasatych wmowili im, ze bajdurzenie o monogamii to wlasnie to i w zasadzie od chwili wyjscia z kosciola mozna te szczegolna przysiege anulowac i uzywac sobie ile dusza zapragnie,
po piate i dziesiate - wiekszosc z nich swiecie wierzy, ze kobieta to przeciez podgatunek czlowieka, wiec nalezy okreslac ja mianem: stara, baba, d..pa., szmata oraz innymi wyszukanymi komplementami, wychowywac ja na istote pozyteczna przy zastosowaniu tortur fizycznych badz psychicznych a o takich pierdolach jak ROWNOUPRAWNIENIE w pracy i w domu to chyba tylko starozytni mitologowie marzyli. Moga wiec sobie te mity miedzy bajki glupie baby wlozyc.

Czyli po tym wszystkim, zgadzam sie z ankinom - do dupy z takimi facetami. Do dupy z tradycja matki-Polki na uslugach pana i wladcy.

Na pocieszenie napisze, ze sa i inni, odwrotnosc calkowita wyzej opisanego moscipana. I takie babki jak Wy to niejeden ..moze obcy a moze i swoj, na rekach by nosil.

Mussuka ...chętnie bym Cię uściskała za te słowa. Tak sobie przewertowałam z w głowie jedną babcię, drugą. Służące. No racja. A zagranica jednak różni się. I tu mamy przykład.

No wyjść z podziwu nie mogę. :*

Witam Was wszystkie, jestem tutaj nowa, mam 30 lat i jestem kobietą kochającą za bardzo. Rok temu dowiedziałam się ,że mój mąż jest erotomanem, że zdradzał mnie od 4 lat z prostytutkami, oszukiwał od 10 czyli od początku naszego małżeństwa. Płakał wtedy i prosił o szansę. A ja oczywiście , nie umiałam powiedzieć nie. Podjął terapię, oboje podjęliśmy ( tak własnie mija rok od momentu jak podjęłam terapię DDa). Widzę drobne zmiany , czuję że już nie godzę się na to co było, ale co dalej skoro nadal nie potrafię podjęć decyzji o rozstaniu. Nadal jestem jak ta chorągiewka na wietrze, każde jego zachowanie ma ogromny wpływ na mnie i na moje samopoczucie. Acha, chciałam podkreslić ,że on co jakiś czas jezdzi na terapię, a potem w domu nie stosuje się do zadnych zaleceń (stad te moje rozwazania, nad rozstaniem), bo czuję ,że on sie nie zmienia. Postanowiłam napisać, bo dziś przed jego wyjściem do pracy rozmowa na temat, czego on chce? że chyba nie chce być z nami ( mamy 10 letnią córkę), że się wyprowadza, a ja niby chciałabym ,żeby się wyprowadził, ale cholernie sie tego boję. Myslenie osoby współuzaleznionej, czy ja sobie sama poradzę ? Gdzieś w głębi wiem ,ze bym sobie poradziła, ale strach jest tak silny, bo w końcu przez te wszystkie lata słuchałam jaka to jestem sierota i ,że bez niego to sobie rady nie dam. Przeczytałam wiele książek, na ten temat, ale co nie mam wsparcia i jest mi cholernie ciężko. Staram się jak mogę, ale czasami czuję ,że już mogę coraz mniej, że wykańcza mnie to,że juz nie mam sił. Mieszkam za granica i nie ma tu żadnych polskich grup wsparcia ,a wiem że tego potrzebuję. Cały czas się łudzę ,że on się zmieni, że może gdy zobaczy ,że ja się zmieniam, to też zacznie , to poczuje ,że chce z nami być.  Przepraszam za chaos panujący w tym poscie, ale to tylko odzwierciedla to co dzieje się w moim wnętrzu. Pozdrawiam serdecznie Miriam30

Bo widzisz, to nie tylko kwestia tej kultury, ktora nas Polki uczyla od zarania dziejow, ze mezowi nalezy sie wikt, opierunek, uslugi nocne, bezwzgledne posluszenstwo i takie tam inne bezsporne bonusy bycia w malzenstwie ale tez i roznica w samej walce kobiet o rowne prawa.
Poczytaj nawet na tym forum, jak wiele dziewczat..juz w wieku 20 lat!!!, ma meza, dziecko albo i wiecej i do tego pierwsze klopoty malzenskie za soba. A przeciez nikt ich na sile w lapy jakiegos debila nie pchal ani tym bardziej do lozka nie zaciagal. No a jesli juz to jest jeszcze cos takiego jak antykoncepcja. Mam wrazenie, ze wiele z nich po prostu chce jak najszybciej, niemal na sile, zlapac tego meza i ze statusem mezatki i matki dumnie sie po miescie czy wsi obnosic. A potem placz, rozczarowanie, brak mozliwosci ucieczki.
Tu gdzie mieszkam ale pewnie i w innych krajach tez, mlode kobiety w wiekszosci w tym wieku skupiaja sie na swojej edukacji a nastepnie karierze i z zamazpojsciem czekaja az sie same ustawia co nieco, czesto nawet do prawie 30-tki. Maja juz wowczas prace, wlasne zarobki i nie sa na garnuszku meza.
Nie twierdze, ze to im zagwarantuje szczescie i dozgonna milosc mezow ale daje im poczucie sily, niezaleznosci, wlasnej wartosci, daje tez mozliwosc rozstania sie w razie niepowodzenia.

To tez sprawia moze, ze mezczyzni patrza wowczas z wiekszym szacunkiem na kobiety niz tam, gdzie to kobiety same pchaja sie do tego gniazdka rodzinego, walcza jak lwice o kazde portki, byleby ich nikt za stare panny nie wzial w wieku 20+ lat.

Moze i glupia teoria ale do takich wnioskow doszlam czytajac tu setki postow od zrozpaczonych kobiet, ktore..gdzyby tylko wczesniej pomyslaly..

To świetnie, bo dotąd nikt nie reagował.

Mieszkasz w Małopolsce?
Dostaniesz namiary i sprawdź co i jak. Innym kontaktem nie dysponuję, na maila nie odpowiada.
Długo się nie odzywała. Ostatnie wiadomości były dobre. Miała mieć konsultacje w sprawie dziecka, może coś poszło nie tak, może ktoś odebrał jej nadzieję. Ale  małemu nic nie zagraża, można dużo "poprawić". Miała nadzieję, że wszystko, może nie do końca jest to możliwe...

Przepraszam. Dopiero wszedłem i próbuję to ogarnąć. Ja jestem ze Śląska.

Rano przypadkowo trafiłem na posta OLIMPII. Powiadomiłem "na kontakt" zarządcę portalu i kilka instytucji.
Przed niecałą godziną wróciłem i dlatego zainteresowałem się, czy coś "ruszyło".
Poza Paniami z forum NIKT nie odpowiedział. Nie w tej chwili, ale sprawdzę co poinformowani zrobili w tej
sprawie. Szkoda, że nie jest to w moim zasięgu, podjechałbym.
Chociaż szczerze mówiąc sytuacja nie byłaby komfortowa.
Jednak nie byłbym sam. Dziękuję.

Grejs,

GRATULUJE

Dawno tu nie zagladamlam, ale jak zwykle jest Ciekawie i OPTYMISTYCZNIE.
Za co was uwielbiam:D

Pozdrawiam

Co sie stalo z Olimpia???

kurczaczek Grejs, ja tez zapisalabym sie chetnie na jakies dzikie tance. Ponoc jestem w tym dobra i ja tak baaaardzo kocham tanczyc... kiedys przez 7 lat tanczylam w zespole tanecznym. Potem osiadlam z moim jeszczemezem, no a on nienawidzi tanczyc- uwaza, ze to zbedne tracenie energii, ktora moze wykorzystac na lozkowanie (ok, to moze byc) lub na bieganie (kooowa, woli 3 godziny biegac i ledwie zyc, niz 3 godziny tanczyc)- masakra.
Moja kolezanka zapisala sie na profesjonalny taniec na rurce- rewelacjaaaaa. A ja chcialabym wlasnie na takie egzotyczne. Kiedys tanczylam juz sambe, rumbe, salse itd. Echhh to byly czasy...
Teraz niestety nie moge, za male mam dzieci. Do tego praca i szkola i nie mam juz wogole czasu. Poza tym problem ze znalezieniem kursu, gdzies blisko. Ja niestety mam wszedzie daleko...
Ale za pare lat na pewno sie zapisze i bede wywijac...:)

Zapisuję się do grupy, ale to dopiero początek. Chcę się uwolnić ''od mojego nałogu'' ale nie wiem od czego zacząć. Moje koleżanki mówią że jestem głupia że z nim jestem. Łatwo im mówić kiedy u nich się uklada. Dlatego jestem tu i liczę na was. Mówi że mnie kocha a robi co chce, lekcewazy, leci do byłej żony kiedy ona tylko zawoła, ''bo ona będzie zła'' a ja to mogę bo przecież kim jestem??? A ja wszystko wybaczam bo mam być magawyrozumiała-jak on to mówi. No i ja głupia jestem. Dużo by takich przykładów podawać, wy mnie napewno zrozumiecie. Więc pytam: od czego zacząć?Jak uwierzyć w siebie? Jak przestać go kochać? Jak uwierzyć ze będzie dobrze bez niego?

Miło Was widzieć w dziewczyny . Zastanawia mnie co u tej Olimpii.

Witajcie dziewczyny.
Wiem, że macie swoje sprawy, swoje zmartwienia i własne problemy, ale pisze do Was z nadzieją, że ponownie mną wstrząśniecie i wylejecie kubeł zimnej wody na mnie, może nawet pomożecie jakąś wskazówką. Zacznę, że do tej pory starałam się 3mać, w wakacje robiłam wszystko aby nie myśleć i nie analizować wszystkiego - bo i tak nic by mi to nie dało, chyba że tylko większy dół psychiczny...A więc była pomoc mamie, skupienie uwagi na sobie, ale były trudne momenty jak np śmierć przyjaciela... Kontakt z R został ograniczony do zbędnego minimum (sprawy administracyjne mieszkania) i wydawało mi się, że to jest to! Zaczęłam studia, poznaje nowych ludzi i... kurna no jest do dupy! Wspomnienia wracają, do momentów gdy on mnie ranił, do momentów gdy byliśmy razem. Powraca strach i lęk przed ponownym (kurna jakim??) odrzuceniem, że znowu będę cierpieć (ciekawe kiedy??) itp. Do głowy wpadają myśli - "co on robi?" i zaczynam być zazdrosna, że on ma super życie a ja...??!! Chyba nie umiem żyć w samotności dla samej siebie, skupiając uwagę na własnej osobie... Ciężko mi walczyć o własną niezależność. No bo gdy sobie przypomnę chwile - on był to wszystko inne było łatwiejsze, nie było tęsknoty itp, zaczynam się bać... Normalnie przeraża mnie to wszystko. Czuję się jak ofiara losu, dziś przyszła nawet myśl, że może źle iż nadal żyje... Zdaję sobie sprawę, że nadal jestem w jego sidłach, że nadal jestem uzależniona od niego, choć wiem, że owszem powinnam być uzależniona ale od samej siebie, od własnych potrzeb, od własnych pragnień skupiając uwagę na sobie! Ale czy kocham siebie? na pewno akceptuje, ale czy akceptacja jest miłością? Czuje się samotna, czuje się niepewnie, czuje że jest źle... Wiem, że najważniejszym krokiem jest decyzja NIE CHCE TAK DŁUŻEJ i o dziwo tak jest: nie spotykam się z nim, nie kontaktuje, nie wyczekuje na spotkanie, moje samopoczucie nie jest już zależne od jego humorów, a jednak czuje, że coś jest nie tak...
Zastanawiałam się nad terapią - jestem chętna pomóc samej sobie, ale jak zaczęłam wyszukiwać namiarów na gabinety przeżyłam SZOK! Wszyscy mają jakieś szkoły poznawcze czy behawioralne (co to kurna jest) i boje się, że nie znajdę psychologa, który by mi pomógł z moim problemem, bo nawet nie wiem gdzie się kierować, do jakiego specjalisty (tzn od czego ona ma być:od uzależnień czy czegoś innego). Jedna wielka niewiadoma, a po środku ja z szarpanym na dzień dzisiejszym poglądem na siebie i zerowym pozytywnym myśleniem...

Moniu...
Rozumiem jak Ci ciężko. To mogą być niezrozumiałe dla nas emocje. Ja na przykład wczoraj byłam u exa i widząc ten jego "nowy dom" z niewiadomych przyczyn zrobiło mi się jakos przykro. Mimo, że sytuacja jest inna, bo ja do niego nie czuję nic, a jeśli już to nic pozytywnego. Popieprzone to wszystko.
Wiesz, mnie żaden psycholog nie pomógł, może kiedyś z jakimiś drobnymi kłopotami w średniej szkole. Miałam tak niskie poczucie wartości i niechęć do życia, że pomógł. Znaczy nie mógł mi przemówić do rozsądku czy też do czegoś. On mi mówił, że mam stanąć przed lustrem i sobie powtarzać "jesteś ładna" i takie tam. A le to nie o to chodzi. Ja pamiętam, wykrzyczałam mu wtedy że wcale nie jestem i to wszystko jest bez sensu.. itd. A potem poznałam swojego przyszłego, a teraz już prawie byłego męża. Najpierw dzięki niemu wyszłam z tego, ale za parę lat, kiedy byłam już nikomu niepotrzebna wróciło. Wróciłam do psychologa, ale nie było żadnej różnicy czy do niego szłam, czy nie.
W końcu znalazłam się tutaj. I powiem jedno. Nasze zdrowie psychiczne, czy też równowaga jest uzależniona od naszego wnętrza. Polecam taniec, bieganie, pływanie, cokolwiek. Ruch da ci radość, zadowolenie z siebie i satysfakcję. Znajdź jakieś zajęcie, żeby choć trochę się odciąć. Nie jest to recepta na całe zło, ale potrafi dać wysoki procent poprawy. Wtedy zmienia się nasze spojrzenie.
Ktoś kiedyś mi powiedział, że jeśli człowiek sam sobie nie pomoże to psycholog też nie da rady. Słyszałam też, że są też specjaliści, którzy potrafią pomóc. Słyszałam nawet o dziewczynie, która zaszła w ciążę, poroniła, zostawił ją facet. Skierowano ja na terapię. Dwa miesiące wyjęte z życia, była w strasznym stanie. Zaprogramowali ją jakby od nowa. Inna osoba. Wyszło jej to na dobre.

Bliscy nas krzywdzą, my ponosimy konsekwencje, nie możemy się podnieść. Jest nam bardzo ciężko. Potem często nieświadomi zdajemy sobie sprawę, że to oni i co dalej? Mamy ich obwiniać do końca zycia? Mamy być zatruci negatywnymi emocjami jakie się w nas narodziły? Jedyne wyjście to zostawić je w tyle. Nie analizować, nie trawić. Zostawić.
Przytoczę słowa Beaty Tyszkiewicz z jej książki "Nic nie potrafi mnie złamać. Można mi zabrać wszystko, a i tak nie będzie to miało znaczenia". (Pytanie tylko, czy ktoś kto niczego nie ma też by tak powiedział, ale być może, nie wszystkim majątki przysłaniają wszystko).

Moniu, może warto poznać kogoś z kim można pójść do kina, na kawę, na coś. Wtedy będziesz myśleć o czym innym.

Pogoda nam sprzyja. I co z tym zrobimy? Masz jakiś pomysł? A może trzeba to jemu wyłożyć. Kawa na ławę. Myślisz, że to by ci pomogło?

Oj wiem, nie łatwo wyjść z dołka.
To nie o to chodzi, żeby on coś poczuł, tylko o to, żebyś ty poczuła się lepiej. Dlaczego się nim przejmujesz? Teraz kiedy już nie jesteście razem możesz sobie na to pozwolić. A skoro on się zbliża, znaczy, że mu zależy, więc...

Czy ja nie za zbyt analizuję?

Ale to wszystko pomieszane. No nie?
Jak zabawkę Cie potraktował, niby bez emocji...

Napisałam to niby bez emocji, bo jakaś iskra czegoś się we mnie zapaliła, czy oni rzeczywiście nic nie czują?