Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ktosik, Ty chcesz czy nie chcesz z nim byc? Zgadzasz sie na rozwod czy bedziesz walczyc? Nie pytam o uczucia, kochac mozesz go i posmiertnie..tylko co planujesz w sprawie wspolnego z nim zycia. Raczej, czego TY chcesz?

Bo, powiem Ci tak, jesli rozwod Cie nie przeraza, to bierz cala kase i nie dywaguj dlaczego on chce placic. Jak daja to bierz a pozniej, juz na spokojnie, mozesz go sobie rozkochiwac. Ale chociaz zebrac nie bedziesz musiala. Zreszta nalezy Ci sie i juz.

Nie stac mnie na to niestety. Ale mimo tego nie musze byc dla niego ulegla. Mam swoj rozum i wolna wole i nie musze byc tego samego zdania co on. Alimenty mi sie naleza. On mnie zostawia przez co pogarsza sie moja sytuacja finansowa. Poza tym to ja zostaje z 2-ka malych dzieci. Ja bede musiala brac wolne jak beda chore, ja bede placic za nianke, ja bede wozic do szkoly muzycznej, na basen i to ja bede siedziec i godzinami tlumaczyc jak podejsc do konkretnego zadania. Na mnie spadna wszsytkie obowiazki to niech on chociaz finansowo sie do tego przylozy. Bo alimenty na dziecko sa na jego utrzymanie, a na mnie sa na walke z wszystkimi codziennymi problemami ktore nie beda juz jego dotyczyc.

A z dzieciakami nie ma lekko, zwłaszcza kiedy wymagają dużo czasu, np. przy odrabianiu zadań właśnie. Niektóre nie chcą same siedzieć nad książkami. Wymagają żebyśmy z nimi siedzieli. A tu jeszcze maleństwo.

Zastanawiam się nad jedną rzeczą. Kiedy rodzice się rozstają, zakładając, że obojgu na dziecku zależy. Z kim dziecko powinno zostać? Czy ojciec potrafi zająć się dzieckiem na równi z matką dziecka? Co myślicie na ten temat?

O co chodzi? Pomieszanie z poplątaniem.

echhh...
wiem:(

W celu pełnego obrazu skopiuję pierwszy post z wątku założonego w dniu 21.09.2011 przez Ktosik2025. Tytuł wątku "Rozwod- co zrobic by wrocil, ale zachowujac honor".

Zapraszam do przeczytania  c a ł e g o  wątku. Jest ciekawy, nawet bardzo.

Witaj Ktosik2025,
Bardzo spodobał mi się ten fragment !
Przeczytałem kilka Twoich postów i dochodzę do wniosku, że musicie bardzo się kochać. On jest trochę cholerykiem (podobny do mnie) i razem lubicie życie na krawędzi. Pisząc to mam na myśli fakt, że tak naprawdę bardzo łatwo możecie rozpieprzyć coś pięknego czego wielu użytkowników forum napewno bardzo by Wam zazdrościło. Kiedyś Wam to minie. Tylko czy nie będzie za późno?
Dobrze zdajesz sobie sprawę z tego co Was łączy. Wiesz, za co go cenisz i dlaczego właśnie On. Jestem przekonany, że Twój mąż myśli podobnie. Jednak jesteście uparci. Oboje.
To "chce mi dokopać" powtarzasz kilka razy. Muszę się tutaj przyznać, że ja pamiętam taki okres w moim życiu. Teraz mówimy z żoną, że docieraliśmy się. A było nieraz ostro ! Kto wie czy gdyby nie wstawiennictwo naszych babć "tam w niebie", to mogło być tak różnie, jak przy rzucie kostką
Różnica jest taka, że to ja mógłbym dzisiaj pisać o braku szacunku do siebie itd.
Szkoda, że Twój mąż tutaj nie pisze. Może okazałoby się, że potrzebuje większej pomocy, niż Ty ? Chociaż z drugiej strony akurat w jego przypadku to nie byłoby wskazane. Szybko zostałby naprostowany w tych swoich "dziwnych" decyzjach
Bardzo często tak mało brakuje do zgody...

Myślę, że TYLKO TY potrafisz do niego dotrzeć i przekonać do rzeczowej rozmowy. (Bywało, że jak my się godziliśmy to ryczeliśmy jak barany ! i wciąż dziwiliśmy się jak bardzo jesteśmy uparci).
TO NIE JEST WYRAZ BRAKU SZACUNKU DO SIEBIE.

Facio jest trochę pogubiony, bo przecież nie jest głupi !
Bądź konsekwentna, bo przecież jesteś kobietą i to Ty masz ten szósty zmysł !
Życzę Ci dużo sił i trafnych decyzji, a mężowi dużo wiary, bo warto !

Ja już się wypowiadałam w tej kwestii jednak muszę dodać że, sama autorka również nie jest bez winy sposób wypowiedzi dotyczący męża jest jednoznaczny ani on przystojny ani pomocny , może i faktycznie facet jest cholerykiem jednak jak go poznałaś byłaś po przejściach nie każdy facet zgodzi się podjąć wychowania cudzego dziecka   więc widocznie nie jest taki zły,
jeśli nie potraficie dojść do ładu to faktycznie po co się szarpać

Kocham go i dla mnie jego wyglad jest idealny. Przytaczam tu slowa innych, gdyz sama w tej kwestii jako zakochana nie jestem obiektywna.
Co do wychowania dziecka przysposobionego to z tym tez roznie bylo, ale nie bede sie nad tym rozwodzic, chyba ze to cos wniesie do sprawy

z tego co on mowi, to moja depresja byla powodem jego nerwow. On to nazwal totalnym lenistwem. Czlowiek nigdy nie bedacy w depresji nie jest w stanie jej tak naprawde pojac.
Tak naprawde jest sporo takich "glupich" spraw. Miedzy innymi raz jak bardzo powaznie sie poklocilismy to mnie odrzucil w lozku, ja nauczona tym, ze moze sie to powtorzyc juz nie bylam taka otwarta w tych sprawach jak przedtem. I tak to sie nawarstwialo. On uwazal ze to moja wina, bo czegos nie robie, co rzekomo powinnam. Ale jak mu mowie, ze jest to wynikiem jakiegos tam jego zachowania to juz nie wazne.

Potrafil takze wypominac mi jakies moje zachowania jakie mialam zanim sie poznalismy. Takich rzeczy sie nie robi. Widzialy galy co braly. On jeszcze gorsze rzeczy robil, tylko, ze ja nigdy mu tego nie wypominalam. Skoro zdecydowalam sie byc z nim wiedzac o tym co bylo kiedys przede mna to nie powinnam miec pretensji, no i u mnie nie ma z tym problemu, natomiast u niego tak.

Ktosik2025 sama wiesz co dla Ciebie najlepsze, co najlepsze dla Twoich dzieci.
Dobrze trafiłaś , pobuszuj na tym forum, szczególnie ten właśnie wątek jest super.Tutaj piszą mądre kobiety i mądrzy faceci z doświadczeniami.
Każdy z nas jest inny, każdy co innego oczekuje , każdy ma inne priorytety...mnóstwo czynników sie na to składa.
Ty sama wybierasz, deydujesz.
Chciałabym tylko żebyś pamiętała, że faceci zupełnie inaczej myslą niż my. Ich duma niech to szlag!!!Żałują , a za skarby się do tego nie przyznają.
Takie życie.
Bardzo Ważne jeżeli go kochasz i jak ON kocha Ciebie, to warto zawalczyć.
Nie zawsze zadziała, to co sobie wymyślisz dlatego dobrze jest, jak ktoś z boku doradzi .
Myślałam tutaj o profesjonaliście...

Ok, zaczynasz tutaj...czytaj kochana czytaj...
Była tutaj z nami Tarantella, Karen, Zazdrość, Anhedonia i mnóstwo świetnych dziewczyn, które kochały za bardzo .Pisały o swoich przeżyciach i czasami po nocach , warto.

No,a co teraz ze mną  ?
Żyję i będę żyła. Rok szkolny się zaczął, tak?
No, więc do szkółki czas ! Od poniedziałku ruszam na intensywny kurs jezyka angielskiego, we wtorek zaczynam energetyczną ZUMBĘ!!! Juz się cieszę! No, i jeszcze coś wymyślę!!!
Kochana do dzieła!!!
Bez faceta też można żyć, wierz mi!!! 

A wlasnie, czy sad przy rozwodzie z orzeczeniem o winie nie skierowuje przypadkiem na rozmowe z negocjatorem? Nie wiem jak to wyglada. Wiesz moze? Tu bedzie musial pogadac ze specjalista, choc tak jak mowilam- nie ulega on presjom i zadnym tego typu rzeczom wiec nic to nie da. On mi powiedzial, ze obiecal sobie ze sie ze mna rozwiedzie i tu jestem pewna ze jak sobie sam cos obiecal, to dotrzyma slowa. Dzialac mozna po rozwodzie

teraz on chce rozwodu- no to go dostanie. ale nie ma sprecyzowanego czego chce pozniej- wiec tu juz moge improwizowac:) Nieprawdaz?

A tak na powaznie, nie bede sie ludzic, ze wroci. chce odzyskac rownowage psychiczna- to jest moj cel. Jak on dolaczy do mnie i bedzie mi towarzyszyl to super, jak nie to tez musze zrobic tak aby bylo super.

Ciężka sprawa.
Zależy gdzie mieszkasz. jeżeli duże miasto, to może pomóc profesjonalista. Małe miasto kłopot.
Wiem jak ważne jest sprawdzenie, czy partner mówi prawdę. Mój zawsze kłamał i kłamie.
Nigdy nie sprawdzałam i wierzyłam jeszczemężowi. Kiedy przegiął postanowiłam sprawdzić i niestety okazał się być kłamcą.
Musisz sprawdzć, będziesz miała dowód. Będzie to straszne doświadczenie, jeżeli  sprawdzisz, że robi "COŚ" przeciwko Tobie, ale bedziesz wiedziała na czym stoisz.
Jestem zdania, sprawdź. Musisz sama znaleźć sposób.
Przykre, ale potrzebne.

To się nazywa mediator. Wysyłają, owszem.

Mój jeszcze mąż, a już niedługo eks również zarzekał się, że do końca życia będzie sam, skoro odchodzę. Ale niestety słowa na wiatr puszczone, jak zawsze. Ma babę, mieszka z nią. Ona ma nastoletniego syna. I wiecie co, on teraz dopiero wygląda jak człowiek. Kiedyś mu nie zależało, albo też miał więcej pieniędzy. Mówił zawsze, że to mnie wszystko przeszkadzało. ofiary sobie szuka. A tu się okazuje, że jest baba i to tyle co razem nie mieszkamy. To minimum, a nie wiadomo czy nie dłużej. Czuję się oszukana. Teraz można się ubrać, kupić sobie spodnie, sweterki. Widocznie nie zasługiwałam na dbającego o siebie męża. Jakbym to ja o siebie nie dbała. Nie mogę o siebie dba w takim pojęciu, bo nie stać mnie na to. Ale to głupie.

Ktosik..n Nadal nie ogarniam chaosu w jakim żyjesz. Bo zbyt wiele niewiadomych. Nie można stworzysz związku przyczynowo skutkowego.
Faceci w związkach nie mogą znać każdego szczegółu. Bo później wykorzystują to w sposób przeciwny. Obrót o 360 stopni. Przekonałam się o tym świetnie. I mimo, że niby jesteśmy w związku to tak naprawdę sami.
A jak ktoś się wyżywa na chorej o sobie to sam jest chory. Ojciec mojego dziecka (bo jeszczemąż to jednak zbyt wiele, ex też nie pasuje za bardzo) mówił, że psycholog i psychiatra są dla wariatów. A jemu każdy z nich mógłby się przydać.
I wiecie co, jestem szczęśliwa, e to już przeszłość. Bo teraz ma babę, która wjeżdza w strefę po której w ogóle nie można jeździć samochodami prywatnymi. Także są siebie warci.

Bo to przykre jest, że człowiek się stara, żeby ktoś wyglądał, żeby zadbał o to o tamto. I muszą być ciągłe awantury. Nagle się rozchodzicie, a tu nagle zmiana powiedzmy przypominająca to o co kiedyś się starałyście. Czy to nie głupie? Czy może powinnam wciągnąć się na listę zasłużonych, że udało się faceta wychować.

hm... i zofia282 tyle napisalyscie. Powiem wam tak. Gadalam z moja mama. Jest ona bardzo inteligentna kobieta i maja przyjaciolka, jedyna osoba, ktora choc cos (nie wie wszystkiego, ale jednak wiecej niz inni) wie o moim zyciu i ona powiedziala, ze na jej gust to moj jeszczemaz wcale nie chce odejsc, ze mam poczekac i zobacze, ze on nie odejdzie. Moze i sie rozwiedzie, choc tego tez nie jest pewna, ale na pewno bedzie chcial wrocic. Uwaza tez, ze cala ta akcja jest przez to, ze on siedzi tam sam na budowie, na malutkiej wiosce, a bardzo by chcial byc z rodzina i dlatego musi sie wyzyc emocjonalnie na mnie za to ze on tak cierpi- ja tez musze poczuc to cierpienie, dlaczego niby tylko on?
Wiem, ze jest to chore, bo jak sie kogos kocha to tak sie nie robi, ale ten typ chyba tak ma.
Na szczescie ja rosne w sile, moze przyjdzie taki dzien, ze on bedzie chcial wrocic, a ja bede na tyle silna, ze powiem glosno "NIE".
Wczoraj moi rodzice kupili mojej starszej corce kotka perskiego:) Boze ile to malenstwo wnioslo radosci do domu:))) wszyscy sa szczesliwi od najstarszych (moich rodzicow) do najmlodszej 7-miesieczniej corci:)

Napiszcie dziewczyny co chcecie dokladnie wiedziec. Czy maja to byc moje przezycia z przeszlosci, czy powody wszystkich klotni, co chcecie wiedziec konkretnie aby moc bardziej obiektywnie podejsc do sprawy a nie tylko gdybac?

Bardzo wam dziekuje- tyle mi pomagacie, a tak naprawde moj problem to nic w porownaniu do problemow z jakimi wy sie borykalyscie. Choc szczerze powiem, ze byly takie momenty w naszym zwiazku, ze bylam cieniem czlowieka, klebkiem nerwow, prawie w anoreksje wpadlam, tragedia. Teraz rosne w sile, choc mam tez chwile slabosci. Nie jest najgorzej, bo wiem, ze jest sam i ze nikogo nie szuka, pewnie bedzie gorzej, jezeli po rozwodzie jednak sobie kogos w koncu znajdzie. Nie wiem.
Pamietam jak mnie poznal- wtedy rzeczywiscie szukal, moze nie kogos z kim chce byc, ale szukal kogos z kim bedzie mogl choc tak na chwile pogadac. Przerodzilo sie to w cos duzego. Teraz jednak na pewno nie rozmawia z nikim, tak jak juz pisalam- sprawdzilam go i tego jestem pewna.

.....więc porady mamy mogą być błędne bo jej wiedza na wasz temat jest niepełna a znając życie to mocna ocenzurowana..... więc właściwie nie możesz brać pod uwagę co ona Ci powiedziała + jej zaangażowanie emocjonalne ( no może przesadziłam z tym plusem)

tak czy inaczej żyli długo i szczęśliwie czego i ja Ci życzę

......malutki chłopczyk siedzi na malutkiej budowie, na malutkiej wioseczce i myśli sobie jak tu powiedzieć im , że ich kocham-Ktosik błagam Cię......czy Ty też jesteś malutką dziewczynką

....gdzie się naczytałaś , że miłość ma boleć ?, że to cierpienie? Kto Cię tego nauczył?

OK. to jest chore i myśle, że potwierdzą to nie tylko piszące tu ale i te czytające.
odpowiedzi na to mam kilka:
- jak tak ma to nie narzekaj i ciesz się tym typem ...oczywiście typem miłości
-zmień typ, może wystarczy typ miłości

..... i znowu coś dla niego.....bo to on ma usłyszeć NIE.....Ktosiczku kochany to ma być dla Ciebie, To Ty masz czuć w sobie chęć na NIE - dla soebie i Twojego spokojnego życia.

to Ty musisz wiedzieć co Cię niepokoi i dziwi w nim i jego zachowaniu, czy myśleniu

....no i chyba już wiesz o czym masz pisać.....chyba, że tak reagujesz na szczęście

ok. rozumiem, Twój małżonek jest niemową.... a może on nie szuka kogoś do rozmów tylko do.... sexu, przytulania,do spędzania miłych chwil....sprawdziłaś go ?...no nie wiem...nie łatwo nakryć kogoś ostrożnego ale czasami i nie o zdradę chodzi.....

Kochane NETKOBIETKI przepraszam Was, że czasami jestem ostra ale chyba nie chodzi o to abyśmy głaskały się po główkach ze słowami : jakaś Ty biedna. Ostre słowa często poruszają i prowokują do przemyśleń a chyba o to tu chodzi. To też nie jest tak , że ja wszystko wiem i sama jestem happy ale jest tak, że osoba  z boku inaczej widzi problem i z boku widać jak opowiadający stara się coś wytłumaczyć czy ukryć coś przed samym sobą. Ja też któregoś dnia opiszę na spokojnie swoją historię i już marzę by ktoś pokazał mi moje błędy. Mam nadzieję , że i ZAZDROSC będąca ostra w swych wypowiedziach napisze mi : ocipiałaś głupia babo myśląc ,że..... i tu wymieni co tak naprawdę mnie boli i co sama przed sobą ukryłam.

A co zrobic jak on wszystko stara sie-naprawde sie stara-naprawic?
Kazalam mu sie wyprowadzic,kiedy odczytala jego sms do mlodziutkiej kobiety,moja corka...
Mija 8 tydzien.Wynajal mieszkanie,chodzi na terapie.Mowi,ze dopiero teraz rozumie gdzie tkwil blad...ze teraz juz naprawde bebe tylko ja...
Mamy wspolny kredyt-na niego,ale razem go stracilismy.To przyspieszylo moja decyzje o jego powrocie,bo zyjac na dwa domy nie ujedziemy.
Ma wrocic w nadchodzacy weekend.
A ja sie miotam...boje...wsciekam...szlak mnie trafia!
Z ostatniej sprawy-napial do 21 letniej dziwczyny,niby przypadkiem...i zaczal flirtowac...co by bylo gdyby moja corka tego nie przeczytala???
Te mysli...
Niby juz czulam,ze dam rade-zzeruje liczniki i zaczniemy od nowa.
Ja pracuje nad swoim uzaleznieniem od niego,proba odzyskania siebie,jestem DDD i KKZB.
On ma mitingi DDA,terapie i mitingi dla uzaleznionych od chorej milosci i seksu.

Sama nie wiem czego chce...

l-ukrecja... uzależniony od sexu mówisz? To sakramencko niełatwe.

Nie wiem po prostu wydaje mi się, że coś tu nie gra. Wydaje mi się, że nie napisałaś najważniejszych rzeczy. Czy twój mąż nie ma czasem problemów emocjonalnych?

Może trzeba żebyś napisała nam jakie są wasze zachowania i reakcje na nie. Wtedy będziemy mieć jakiś obraz. Tak jak wszystkie dziewczyny tutaj.

Tak, on na pewno ma jakies emocjonalne problemy. Wynikaja one wedlug mnie z trudnego dziecinstwa. On i jego siostra sa najbardziej "skrzywieni" (mam nadzieje, ze nikogo tym stwierdzeniem nie obrazam), poniewaz sa najmlodsi i oni najbardziej nie moga utrzymac emocjonalnej rownowagi. W najlepszej sytuacji jest najstarszy brat, ktory nawet pamieta jak ojciec do matki mowil slodkie slowka i on zalozyl normalna rodzine i jest naprawde od wielu lat bardzo szczesliwy.
Natomiast moj jeszczemaz jest najmlodszym z 3 braci i przedostatnim dzieckiem, ktore przez najmlodsze lata bylo terroryzowane psychicznie i fizycznie przez sflustrowana matke.

Pamietam pierwszy raz jak sie powaznie poklocilismy. Przyjezdzal do mnie wtedy z anglii. dzien wczesniej przed przyjazdem poklocilismy sie i rano przylecial samolotem, ja mialam czekac na niego na lotnisku, ale mnie nie bylo. Nie mialam chyba z kim dziecka zostawic czy jakos tak, a poniewaz nie mialam prawa jazdy to musialabym z dzieckiem tluc sie pociagami i autobusami na lotnisko, wiec nie przyjechalam. Po przylocie zadzwonil do mnie z pytaniem gdzie jestem, wiec powiedzialam, ze nie ma mnie na lotnisku i on wtedy powiedzial, ze mnie zegna i ze juz nigdy sie nie spotkamy i ze konczy ten zwiazek. I ja sie zlamalam i zaczelam go prosic. Po chyba prawie godzinie takich moich prosb rozlaczyl sie i za jakies pol h zadzwonil, ze mam po niego przyjechac na pkp. I wiecie, najgorsze jest to, ze on wiedzial, ze wcale nie zakonczylby tego zwiazku tylko chcial mi tak dac nauczke:( powiedzial, ze nie moglby bo mnie bardzo kochal. I takich sytuacji bylo sporo:(
Wydaje mi sie tez, ze mial kompleks nizszosci- jak sie ze mna klocil, to wjezdzal mi na ambicje mowiac, ze jestem glupia, ograniczona psychicznie, nienormalna itp. Ja nigdy tak do niego nie mowilam. Jakos tak mam, ze jezeli nie uwazam, ze ktos rzeczywiscie jest glupi to nie potrafie tak do niego powiedziec, ani ogolnie o tej osobie tak sie wyrazic.

Poza tym on na poczatku naszej znajomosci powiedzial mi, ze ma takie problemy, ale pozniej jakos sie do tego juz nie przyznawal, wrecz nawet odrzucal jak mowilam, ze powinien sie leczyc, bo uwazal, ze jemu to nie przeszkadza.
Nie zostal nauczony przepraszac. Pamietam tylko jak 3 razy mnie przeprosil. Ostatni raz jakis tydzien przed "ta decydujaca" klotnia. Potrafil natomiast powiedziec, ze jest mu przykro, ze zrobil tak a nie inaczej, czy ze wie ze zle zrobil, ale nie wie dlaczego tak sie dzieje, ze tak robi. Potrafil takze przyznac sie do tego, ze nie potrafi przepraszac. Nikt go nigdy tego nie nauczyl, a te slowo chyba staje mu kolkiem w gardle.
Najgorzej jest jak sie poklocimy a potem np wieczorem jest jakas nasiadowka i on pije- 3 razy zrobil mi taka jazde, ze nie moglam sie ogarnac. Zadko pije, czasami jak sie napije to jest bardzo smieszny i naprawde lubie go wtedy, natomiast po naszej klotni jest przeokropny, wygaduje wtedy moje najskrytsze sekrety i poniza mnie jak moze, twierdzac, ze mnie juz nie kocha, ze jestem taka, siaka i owaka i ze sie rozwiedziemy. Wyrzuty sumienia po takich klotniach przychodza po tym jak sie pogodzimy i kiedy jest juz ok.

Wczoraj byl w moim domu. Przyjechal na noc, bo on nie ma samochodu, a musial dostac sie do ortodaty i nie mial pociagu powrotnego wieczorem wiec nocowal u mnie (takie troche zakrecone, ale nie wazne- wazne ze byl u mnie). Odebralam go z pkp, bylo "czesc" i zabralam do domu. Siedzial z moimi rodzicami, corka i kotem (nie nawidzi kotow, a nasz nowy pers przypadl mu do gustu) na dole w salonie. Ja bylam na gorze, uczylam sie (a przynajmnie probowalam). Jeszczemaz raczej srednio dogaduje sie z moimi rodzicam, natomiast wczoraj bylo super. Potem przyszedl na gore, ja rozlozylam mu lozko w drugim pokoju i poszlam spac do siebie, a on do siebie. Potem, rano go odwiazlam na pociag powrotny. Podalismy sobie rece i tyle.
Co do mojej mamy, to hm... zna sytuacje w miare dobrze. Nie zna szczegolow kazdej klotni, ale wie dosc sporo. Wie jaki jest moj maz, jaka mial przeszlosc, jakie sa jego bolaczki. Nie raz byla na niego wsciekla po tym jak zachowywal sie wobec mnie, czy dzieci, ale nigdy nie zareagowala, uwaza ze to moja sprawa i ona nie bedzie ingerowac skoro ja akceptuje taka sytuacje.
I tu tak jak pisalam, moja mama uwaza, ze moj jeszczemaz wroci, nawet poweidizala to do mojej siostry.

Nie wiem jak do tego podchodzic. Naprawde staram nastawic sie na najgorsze i w tej najgorszej dla mnie sytuacji dac sobie rade. Nie pisuje do niego, nie nagabuje go. Jak ma sprawe to sam pisze. Mama mowi, ze ona podejrzewa, ze sprawa zmieni sie jak zamieszkam w nowym domu, ze bedzie mial nas wtedy blisko i tylko dla siebie i wiele to zmieni i nie bedzie chcial ise juz wtedy mscic za swoj nieszczesny samotny byt. Nie wiem, moze ma racje, moze nie.
On natomiast twierdzi, ze on jest swiadomy swojego mocno aspolecznego charakteru, i ze jest duze prawdopodobienstwo, ze zostanie sam do konca zycia, nie chce jednak obudzic sie za 10 lat z reka w nocniku i ze swiadomoscia, ze zmarnowal przy mnie zycie.
Pisze tu to co on mowi. Slyszalam to juz nie raz, a po kazdym z tych razy slyszalam tekst, ze nie moze zyc beze mnie. Nie wiem wiec co jest prawda, a co falszem.
On jest tam sam i zastanawaim sie co bardziej w nim narasta- poczucie samotnosci i zwiazana z tym zlosc skierowana do mnie czy coraz bardziej sie od nas oddala?

Powaznie rozwazam, a nawet probuje ulozyc sobie samotnie zycie z dziecmi. Jezeli on pojawi sie kiedys w moim zyciu na nowo, wtedy rozwaze wszystkie za i przeciw i ewentualnego wspolnego zycia, teraz mam za duzo na glowie i to choc troche mi pomaga. w ten weekend zaczyna mi sie szkola. Koledzy zaprosili mnie na impreze (co roku mamy taka na rozpoczecie- wluczymy sie po pubach i klubach prawie cala noc) i mysle, ze powinnam isc, a nie zamykac sie przed swiatem.

Sorki, znowu napisalam pol ksiazki;/

.... i Ty w to wierzysz?

a jednak nie wierzysz.

gdyby córka nie przeczytała to przypadkiem skończyłoby się to " w łóżku" i przypadkiem zapomniałby o terapii i o Tobie.

... bajki nam opowiadasz...

....że się boisz, że zawiedzie ?....

to on ma zzerować licznik....Twoje ciągle stoją w punkcie "0"

czy powrót do niego nazywasz tą pracą....ja się doczytałam , że próbujesz odzyskać.... jego.

chcesz jego, za wszelką cenę...

.....rozumiem, że z tej żądzy zemsty wracasz do niego i z tej nienawiści.

....tego to i my nie wiemy ale wiemy ,że siebie nie kochasz!

Jak widać w niektórych przypadkach rozum schodzi na inny plan, zostaje w tyle, a rządzą emocje.
l_ukrecja nie dałabym rady żyć z kimś kto nie panuje nad sobą w tym temacie.

Mussuka... ja znam kilku facetów, którzy są w ogóle nie wychowani i trzeba w nich wpoić pewne rzeczy, żeby nadawali się do życia. Chyba, że rozpatrujemy to w kategoriach, że ktoś taki wcale nam nie pasuje. I nie chodzi o cuda, tyko o podstawowe rzeczy.
Mój mąż zmienił się, kiedy byliśmy razem. Możesz twierdzić, że stało się to samoczynnie bo on tak chciał. Nie wiem.
Nie będę wdawać się w szczegóły małżeństwa, nie chcę do tego wracać. Ale myślę, że przez to co zrobił mam prawo czuć żal. Są rzeczy, które po czasie do mnie dotarły. Ale wiem, że i tak nie warto nawet o tym myśleć. Szkoda czasu.

Ktosik...kurcze, czy on ma absolutne prawo krzywdzić innych skoro sam był krzywdzony? Czy nie powinien się starać robić przeciwnie? Powiedz, czy w obecnej sytuacji pojechałabyś na to lotnisko?
Wydaje mi się, że mimo, że on świrował ty brałaś winę na siebie. Uważasz, że tak jest dobrze? Spójrz obiektywnie. Czy to nie prowadziło do tego, że dziwna sytuacja pogłębiała się jeszcze bardziej. Że w końcu doszliście do ślepej i on zdecydował o rozwodzie. O rozwodzie, który prawdopodobnie nic nie zmieni poza tym, że on będzie wolny. Mnie się wydaje, że tu się wdaje patologia.

O to, to !!! Super!
Nie spiesz się kochana!
Terapia, myślę, że to najlepsze rozwiązanie. Chłopak się zagalopował, przegiął,pogubił...

Wierzę, że coś z tego jeszcze będzie
Widzisz, każda z nas myśli inaczej.
Ja z tych pozytywnie myślących.
Gdybym była na Twoim miejscu przewiozłabym go po terapiach , psychologach.
Postaw warunki: jasne , zrozumiałe, zdecydowane!
Niech  zawalczy o WAS, a nie straszy rozwodem. Tu jestem pewna, że przegra,jeżeli nie zgodzi się na Twoje warunki. bo TY wiesz czego chcesz i bardzo dobrze. 
Nie zgodzi się, to Panu już podziękowałyśmy!!!!

Moze i bedzie grejs, moze i bedzie, ale raczej nie teraz- teraz juz mnie chyba nie kocha.

Wiem- to jest bardzo budujace

teraz niestety nic nie zrobie, on nie chce. Mowi, ze nie chce byc ze mna, a na sile nic nie zrobie. Aby tak zrobic to obie strony musza chcec.

Mysle, ze kiedys przyjdzie taki czas. A jak nie to i tak dam sobie rade.
Dzieki:)

A propos poprzedniego mojego postu...
Dlaczego psychofag ma mieć prawo założyć nowy, szczęśliwy związek skoro sam sobie tego prawa nie daje?

Wygląda na to, że zmieniłaś się z SARENKI, no może nie w panterę, ale w młodą LWICĘ
Twój mąż potrzebuje pomocy, tylko w jaki sposób do niego dotrzeć ?

Dokładnie!

Moje myślenie