Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Bardzo elegancko sobie to wszystko ułożyłaś. Bo potrzeba na wszystko czasu. Trzymaj się i nie daj się. Księżniczka bardzo dobrze. Mnie sie podoba. A on widać robi z siebie błazna. ;-)
Albo żyje normalnie, albo nie. Taki wybór.

A, jeszcze o jednym zapomniałam, bo jeszcze Niekochana doczytałam. Oni mają taką umiejętność, że przypisują swoje wady innym, taki czar...

Cześć Takajko !
Bardzo miło Cię słyszeć, ale przyznam, że raczej zasmuca mnie to opisujesz. Wycytowałam naszą Niekochaną bo niestety, ale w pełni podpisuję się pod tymi ostatnimi wnioskami...
Powiem Ci, nie wiem jak to jest być ciągle porównywaną do matki chłopaka, skoro piszesz, że to przeszkadza Ci najbardziej musi tak być. Niemniej jednak nie to wzbudziło we mnie największy niepokój.
Trzy rzeczy:

1) Poniżanie słowne (Czy ta pie*** idiotka to aby jedyny taki wybryk ? Nawet jeżeli jedyny... nie wyobrażam sobie kłótni z meżczyzną, przyjacielem ani rodzeństwem, w której na drodze nieporozumienia choćby nie wiem jak ciężkiego kalibru stosuję wobec bliskiej osoby wyzwiska poniżej godnego poziomu. Uważam, że klasę i standart zachowań człowieka poznajemy nie po tym jak zachowuje się gdy jest zgoda, bo wtedy nietrudno o przymilne zachowanie, ale po sposobie w jaki rozwiązuje konflikty i jak reaguje na rozbieżność pogladów. Czy podoba Ci się fakt, że jednego dnia słyszysz iż jesteś najważniejszą osobą w życiu a drugiego serwuje Ci odzywkę jak do obcego chłopa na ulicy ? Na dodatek- to jest początek znajomości. Nie przytłaczają Was wspólne problemy z dziećmi, kredytami, opłatami. Jeżeli na etapie randkowania i pomieszkiwania tak potrafi go zirytować Twoja osoba, że nie jest w stanie okiełznać języka do czego dojdzie jak będzie dodatkowo poirytowany wspólnymi zobowiązaniami, dojdzie jakieś nieuniknione znużenie sobą a o różowych okularach będzie można w ogóle zapomnieć ?)

2) Wymuszanie reakcji (tzn. jak Ci przejdzie zadzwoń i przeproś). Tak to można czteroletniemu dziecku mówić, które nie rozumie jeszcze, że zrobiło źle. Ty jesteś dorosła i w Twojej gestii leży żeby ocenić czy popełniłaś błąd i czy masz za co przepraszać ! Wcale nie wydaje mi się istotne czy domagał się przeprosin czy czego innego, chodzi o podejście do drugiej, niezależnej osoby. Czy on Cię wychowuje ? I niby z jakiej racji ?

3) "Nie poradzisz sobie beze mnie". To już chyba manipulacja... To, że mu odpowiesz, że tak nie jest i siebie zapewnisz, że na pewno dasz sobie radę to nic. Jak w ogóle można mówić takie rzeczy i co mu przychodzi do głowy ? Po co ci coś takiego usiłuje wmówić ?? Takaja, czy Tobie takie stwierdzenie wobec niego w ogóle przeszłoby przez usta ? Chce kobiety, która będzie z nim z wyboru czy takiej, która będzie mu poddana ze strachu, że sama zginie ?

I kochana, zapytałaś czy to, że Cię w ogóle cokolwiek niepokoi to faktycznie jego wina czy też masz "zryty beret" po poprzednim... Nie określiłabym tego tak brutalnie, ale wydaje mi się, że druga opcja ma w sobie coś z prawdopodobieństwa. Tyle, że nie nie mam na myśli, że po bolesnych przejściach jestes przewrażliwiona, ale wręcz przeciwnie. Czy sam fakt, że jest "zupełnie inny" niż Twój eks już nie powoduje, że nie widzisz, że coś z jego strony jest mimo wszystko bardzo nie tak ?

Przepraszam za brutalne wyłuszczenie spojrzenia na sprawę, ale dokładnie takie wrażenie odnoszę. Może to jest wyolbrzymianie i można powiedzieć, że w żadnym związku nie jest idealnie, ale jednak widzę to jako symptomy czegoś niepokojącego w tym człowieku. Zważyszy, że jesteście ze sobą bądź co bądź nie taki długi czas. Może to zależy od usposobienia i tego jaką pozycję w związku kobieta jest gotowa przyjąć. Mnie przeszkadza jeżeli facet próbuje dominować i przyjmować wobec kobiety pozycję "z góry", niektórym kobietom odpowiada przyjęcie "posłusznej" postawy a jeżeli odpowiada to pewnie nie ma w tym nic złego.
Ja bym zaryzykowała stwierdzenie, że te nieliczne wypowiedzi, które przytoczyłaś mogą wskazywać na to, że on wychodzi z założenia "ja jestem od Ciebie mądrzejszy, moja mama jest od Ciebie mądrzejsza, Ty się słuchaj bo i tak beze mnie nie dasz rady". Zastanów się na ile Ci to przeszkadza, na ile nie przeszkadza albo czy czujesz się na siłach zwalczać w kimś takie podejście i pracować nad zmianą swojego obrazu w jego oczach. Nie wiem czy to drugie jest w ogóle możliwe, może taką ma wizję kobiety w swoim życiu i kropka.

Powodzenia i pomyślnych rozwiązań I przede wszystkim- wiary w siebie i swoje odczucia !

nie rozpamiętuje tych chwil i tych uczuć,które były w czasie tej strasznej burzy  o której zawsze myślałam ,że mnie ominie
choć jest to jak jakieś uzależnienie, a każdy kto walczy ze swoim demonem wie ile to kosztuje wysiłku

nie sprawdzam na każdym kroku telefonu, poczty nie chcę popaść w paranoje boję się tego

zawsze byłam postrzegana jako niemota rodzinna co nic nie umie ,wszystko psuje ,jest brzydka, ma krzywe zęby , gruba ,jąka się albo za szybko mówi i nikt jej nie rozumie -cóż to za mądrość wygłosiła
i kiedy pojawił się ten ,który pokochał mnie z całą tą otoczką a co ważniejsze ja sama Go zaakceptowałam to myślałam ,że Pana Boga za nogi złapałam
jednak moja bajka zakończyła się tak, że wilk zjadł gapowatego czerwonego kapturka a w pobliżu  nie było gajowego ,który miał ją uratować musiała dać sobie radę sama   
zajęło mi to dużo czasu   albo i nie - nie wiem sama bo jeśli dożyję starości będę miała jakiś punkt odniesienia

wydostałam się poturbowana, pokaleczona , obszarpana ,niektóre rany już się zabliźniły inne jeszcze nie ale plasterek na ranę jest przyklejony i czekam cierpliwie aż będę mogła go zdjąć

miałam masę kompleksów nadal je mam ale teraz nie są one tak traumatyczne jak za czasów moich głupich i nieodpowiedzialnych nastoletnich lat
nie wiem jak to się działo ale mimo wszystko zawsze czułam i wiedziałam,że jestem inna - wyjątkowa
koledzy z podwórka byli zachwyceni moimi ślicznymi przyjaciółkami ale nie mieli bardzo o czym z nimi rozmawiać ja wiedziałam kim jest Robert De Niro one już nie bardzo ale Leonardo DiCaprio tak bo jest taki śliczny  
muzyka - lubisz hip-hop też lubię ale nie tylko bo lubię rock , heavy metal ,muzykę klasyczną a uwielbiam folk dla większości folk  to obciach a szkoda
znam tytuły ,wykonawców, albumy, nazwiska
jakoś nie lubiłam się ograniczać do jednego stylu czy też dziedziny
dla wielu z was może to nic nadzwyczajnego ale dla mnie i mojego otoczenia wiejskiego to jest naprawdę dużo

już od dawna wiem , że nie mam figury modelki ani urody aktorki filmowej i co z tego i tak jestem zajebista
mówię szybko i czasem się jąkam co z tego i tak jestem zajebista
może nie jestem geniuszem a moja wiedza w różnych dziedzinach jest bardzo skromna ale co z tego przyznaję się do tego bo się nie wstydzę chcę się dowiedzieć i słucham - bo jestem zajebista
mam poczucie humoru bo jestem zajebista
jestem wyrozumiała i tolerancyjna bo jestem zajebista
umiem się świetnie bawić (a przy tym i moje towarzystwo) bez alkoholu ani innych głupich używek bo jestem zajebista
jestem cierpliwa potrafię wybaczyć i zapomnieć krzywdy mi wyrządzone bo jestem zajebista
potrafię wysłuchać bo jestem zajebista
mimo dręczących mnie problemów i smutków potrafię wstać rano i mieć dobry humor ,żeby zarazić nim innych bo jestem zajebista
nie słucham plotek o sobie  bo nie interesuje mnie opinia ludzi na mój temat co co by nie powiedzieli to i tak to nie zmieni tego, że jestem zajebista
w łóżku  jestem zajebista 
mój chłop ma dużo swobody bo jestem zajebista
mój chłop też jest zajebisty bo ma mnie - zajebistą babę
ale najbardziej mam zajebiste dzieci
a jeśli ktoś się ze mną nie zgadza to nie mój problem ja potrafię uszanować czyjeś zdanie bo jestem zajebista

Ale gdybyśmy nie odnalazły tych forum to nadal tkwiłybyśmy w tych chorych związkach, ja do tej pory byłam przekonana, że nasz związek nie odbiega od "normy" i byłam przekonana, że to mój mąż ma problem, że wychował się w takiej rodziny, takie pobrał wzorce, a prawda jest bardzo bolesna: to ja mam "defekt", "
zdrowa kobieta" nie pozwoliłaby na takie traktowanie, jak to ja zrobiłam i jeszcze szukała winy w sobie, smutne...ale ciesze się, że zaczyna do mnie to docierać i może to dziwnie zabrzmi, ale dobrze, że mąż mnie zostawił inaczej dalej bym waliła z bezradności głową w mur....

wyzdrowiejemy, musimy...

z jednej strony "fajnie", że nie jestem z tym problemem sama, ale nie fajnie, że jest nas tak dużo, takie związki powinny być marginalne, a okazuję , że tych "zdrowych" jest jak na lekarstwo..

a może nam społeczeństwo narzuca nam pewne normy zachowań...czy nie zauważyliściwe, że większość związków rozpada się po 10-15 latach? może to nie jest normalne tyle lat być z jednym człowiekiem? wmawia nam się monogamię, żeby społeczeństwo "utrzymać" w ryzach, a prawda jest taka, że potrzebujemy zmian, mamy gdzieś zakodowane w genach potrzebę miłość, bycia z drugim człowiekiem, ale nasza "rzeczywistość" nie sprzyja długoletnim związkom, bo najnormalniej w świecie będąc tak długo z jedną osobą znamy się na wylot i już nic nas w niej nie pociąga, a wręcz nudzi, irytuje, uczucie słabnie i w pewnym momencie okazuje się, że jesteśmy razem, bo "trzyma nas razem" przyzwyczajenie, dzieci, wspólne kredyty itp. zobowiązania

to tak by sobie wytłumaczyć dlaczego mąż mnie zostawił....

Gdyby na prawdę tak było... to bardzo smutne, Ankinom:(

Ale tak uczciwie, ile znasz w swoim otoczeniu par, które są ze sobą szczęśliwe po 15 - 20 latach? Jest dożo par, które maja długi staż, ale czy oni są naprawdę szczęśliwi? Są razem z różnych względów najczęściej dla dobra dzieci?? ze względów finansowych...ale czy się KOCHAJĄ?

Ja osobiście chciałabym być w takim długim związku I po 20 latach stwierdzić, że wciąż kocham i jestem kochana

jesli smiem sie do tych nieuzaleznionych zaliczyc to pozwole sobie na swoje dwa grosze.

Ankinom, nigdy nie ma tak, zeby sie czegos nie czulo. Kazde zerwanie, skonczenie czegos oznacza smutek, zal, bol i czas rekonwalescencji. I kazdy zwiazek jest tak inny, ze nie mozna tego generalizowac, dac jakiejs instrukcji na odczynienie zla. Jesli zwiazek od poczatku byl niedobry, agresywny, patologiczny w jakimkolwiek sensie to powrot do "normalnosci" powinien u kobiety "zdrowej" nastapic relatywnie szybko.  Z prostej przyczyny. nastapila poprawa jej bytu i samooceny po odejsciu tzw. "oprawcy". Gorzej jesli zwiazek pozornie jest szczesliwy i dochodzi do krachu typu zdrada. Wtedy i zdrowa kobieta czuje sie jak kukla zrzucona z Mount Blanc w przepasc.Miliony pytan: jak to, dlaczego, niemozliwe, po co, czemu on, czemu z nia, co ja mu zrobilam, czy jestem taka gorsza, czy juz mnie nie kocha? Nie wiem jakich jeszcze, bo jak pisalam kiedys, mnie dotychczas nie zdradzono. Ale kiedy teoretycznie wyobraze sobie taka sytuacje w przypadku mojego obecnego, najdrozszego mi, partnera to az mi ciarki po plecach przechodza.

ALE..nauczona doswiadczeniem i majac diabla rogatego zwanego egoizmem za skora, mam taka swoja metode na najczarniejsze z czarnych dni. Kiedy zostawalam sama (albo on zerwal, albo ja ale to tez boli) i kiedy juz wyryczalam wszystkie lzy na jakie mnie bylo stac i spojrzalam na siebie w lustro z dwoma jajkami w miejscu pieknych oczu (a, niech sie pochwale i ja;) to cos we mnie pekalo a jednoczesnie budzilo sie. Taka mysl, ze skoro juz siegnelam dna to teraz juz gorzej byc nie moze, teraz musi nastapic wzrost mojej sinusoidy, tak jak w matematyce. Nie ma nieskonczonej glebi. I ta mysl dodawala sil. Nie rozpaczalam, ze od teraz juz na zawsze bede sama, myslalam o teraz ,ze TEN  wlasnie typ nie wart jest az tylu moich lez i emocji zwlaszcza, jesli dany pan okazywal sie np. dupkiem, kobieciarzem, nudziarzem, oszustem, chamem, moczymorda itp., przy tym oczywiscie czarujacym amantem, bo za cos go musialam chciec (paru takich trafilo sie ale na szczescie ja z takimi dlugo nie wytrzymuje). To pomagalo mi spojrzec na siebie w lustrze, czerwona i zasmarkana i wkurzyc sie jak cholera. Potem oddech, wysmarkanie nosa , usmiech i pierwsza pozytywna mysl, ze to ja jestem osoba WARTA kochania a on nic nie wartym chlystkiem, tym bardziej nie wartym mojej milosci. Myslalam sobie..niech sie inna z nim teraz meczy, ja juz sie narobilam, teraz sobie odpoczne.  Jak nie ten to bedzie inny i o dziwo byl..predzej czy pozniej. A jak nie inny to swiat tez nie runie, moge czerpac radosc z samej siebie, z dzieci, pracy, znajomosci podrozy dokad tylko JA zechce i fundusze pozwola, moge miec swiety anielski spokoj w domu, zaczac sie wysypiac i wydawac wiecej kasy na siebie, zaczac czuc sie lepiej i piekniej. Po rozwodzie (na moj wniosek), kiedy opadly emocje po ostatecznym wyjsciu ex meza z walizkami, kiedy przestalam trzasc sie ze strachu przed przyszloscia pomyslalam tez, ze od teraz nie bede tracic czasu na pranie jego gaci, skarpet, podgrzewanie obiadkow, klotnie dokad w weekend pojsc czy moze lepiej posiedziec i popierdziec w sofe przed telewizorem;), prosic o zakupy, pojscie na basen z dziecmi, wykrecic sie z niechcianej wizyty u jego rodziny..od teraz mam wszystko dla SIEBIE i dzieci. I nawet nie wiecie..jaka to ulge przynioslo.  Skupilam sie na stworzeniu sobie i dzieciom jak najmilszego, spokojnego, wesolego i cieplego domu. Nie rozmyslalam ani dnia o tym, ze jestem albo bede sama, ze zycie juz sie skonczylo. Tak zaplanowalam dni, wieczory i weekendy, zeby nie miec wolnej chwli na siedzenie i rozdrapywanie przeszlosci. Padalam zmeczona i zadowolona spac a wstawalam z usmiechem do pracy. Dzieci staly sie moja podpora ale i przyjaciolmi, nie zrzucilam na nich jakiegos bagazu swoich smutkow czy zadalam bezwzglednej milosci..po prostu zaczelismy miec wiecej czasu dla siebie i cieszyc sie z tego. Odzyskalam rownowage po relatywnie krotkim czasie. 10 lat malzenstwa i pare dni zaloby. I kto mogl w najsmielszych planach wymyslec, ze zaraz potem poznam tego naj?:) Ale i z tym NAJ zostawiam sobie pewna rezerwe uczuc..na wszelki wypadek. Kocham go ale czasem mysle, co bym zrobila gdyby odszedl, chce byc jakos psychicznie na taki czarny scenariusz przygotowana, wzmocniona. Czuje, ze przezylabym to bardzo..ale swiat by nie runal, krecilby sie dalej i ja z nim tez. Czasem mysle, o tym jak ciezko ludziom na wojnach, ludziom nieuleczalnie chorym, w sto razy gorszej sytuacji niz ja..to tez daje kopa, zeby nie uzalac sie nad soba:)

Jesli ktos cos z tego belkotu zrozumie to gratuluje, pisalam jak czuje, bez uwagi na konstrukcje zdan:)

ja zrozumiałam

trochę podniosłaś mnie na duchu, są chwilę, że też tak myślę: koniec udręki, ale są dni kiedy nie mam siły podnieść się z łóżka...

czyli to, że czuję ból, tęsknotę jest ok ( zdrowa miłość), ale źle, że tak długo wytrzymywałam te wszystkie upokorzenia ( chora miłość)...

byloby raczej nienormalne gdybys albo nic nie czula albo czula radosc. Ulge moge zrozumiec, bo to tez towarzyszy odejsciu z chorego zwiazku ale dopiero pozniej, na poczatku jest te bol i tesknota. Przeciez to koniec Twoich marzen, ktore nie spelnily sie ale byly. Tesknisz tez za tym, co bylo i co moglo byc, za dobrymi chwilami, planami, nawet jego istnieniem .bo to on mial te marzenia spelnic. Ale zawiodl, stad tez bol.

Nie wiem co to oznacza "dlugo" w Twoim przypadku. Lata, miesiace? Ale wyzwolenie sie z upokorzen jest zawsze dobre, lepiej pozno niz wcale.

Jesli juz to zrobilas to teraz juz nie powinnas nazywac siebie KKZB tylko Kobieta Wyzwolona:) Lepiej brzmi?:)

sama sobie diagnoze wystawilas i to sluszna! Co z oczu to z serca - to nie tylko przyslowie, to sprawdzona prawda.

Ja bylam kiedys w idiotycznym, poplatanym zwiazku z chlopakiem, mlodym mezczyzna, o ktorego bylam smiertelnie zazdrosna, no bo jak sie kocha to sie chce zawladnac dusza i cialem tej drugiej osoby. To glownie doprowadzilo do konca naszej wspolnej, pieknej, romantycznej przygody (poza klotniami o "inne baby" naprawde bylo cudownie). On to skonczyl bo dosc mial moich ciaglych oskarzen. Gowniara wtedy bylam i bardzo niepewna siebie jeszcze. Ile to sie naplakalam, narozmawialam, nablagalam, natlumaczylam i naobiecywalam. On byl stanowczy. Najgorsze bylo to, ze jeszcze przez prawie rok (z powodow techniczno-finansowych) mieszkalismy razem i ja ciagle sie ludzilam, ze bedzie come back. Bo byly i lepsze chwile i gorace noce. A po nich kubel lodowatej wody "ide na sobote do X-skiego, idziemy na billard, wroce w niedziele". To co dla mnie bylo namietna noca kochankow, majaca nas zblizyc, dla niego bylo ..seksem z byla dziewczyna, wygodna, bo blisko i sprawdzona.
Po prawie roku nastapil kop w d...on postanowil przeprowadzic sie a ja nagle ocknelam sie z reka w nocniku..dokad pojde, skoro mnie na caly czynsz nie stac a on juz mnie w nowym mieszkaniu nie chce? Wtedy postanowilam wyjechac na chwile do rodzicow do Polski, odpoczac, uspokoic sie, przemyslec. Mialam tez nadzieje, ze i on zateskni. Nie tylko nie zatesknil ale i szybko sie pocieszyl. Trudno, bylo minelo, wtedy juz nie bolalo.

Ale to co najwazniejsze..z chwila kiedy wsiadlam do autokaru wywozacego mnie z tamtego miejsca, podswiadomie poczulam jakas ogromna ulge. Smutek pozostal ale tak jakbym odzyskala niewidoczna sile i wiare, ze bedzie dobrze. Przestalam plakac, to tak jakby ktos zatamowal wszystkie lzy. Patrzylam sobie na oddalajacy sie brzeg z klifami i na spokojnie myslalam "jego juz nie ma i nie bedzie..bedzie cos nowego, ciekawe co". Odkad stracilam go z oczu, odzylam i stanelam sto razy silniejsza na nogi. Wiesz jaki byl final tamtej historii? Jego syn, ktorego odrzucil na wiesc o mojej ciazy (2 tygodnie po moim powrocie do Polski) a ja go urodzilam i sama wychowalam na wspanialego madrego i juz duzego chlopaka, wkrotce mezczyzne. I nigdy nie mialam watpliwosci, ze dobrze robie i ze sobie poradze.

Mozna sie otrzasnac z g..naprawde. Trzeba tylko tego bardzo chciec i wierzyc, ze sie da rade, nawet bez niego . A wlasciwie to glownie bez niego:)

Ja chyba zrozumiałam, ale dopiero teraz po kilu miesiącach, kiedy nie jesteśmy "razem"..

Ale rozumiem, dlaczego Asia wtedy nie zrozumiała...ja też jak ta "kaczka" musiałam zmienić się, musiałam dobrze wyglądać, musiałam świetnie gotować, musiałam dobrze sprzątać, musiałam skończyć studia i dużo tego musiałam....aż któregoś dnia straciłam ochotę na ...życie, zgubiłam sens...zgubiłam uśmiech, wstyd się przyznać (ale jestem tu anonimowa)  chciałam skończyć "to" życie - co mnie powstrzymało: dzieci, to była pierwsza myśl, dzisiaj powoli zaczynam postrzegać świat inaczej, powolutku nieśmiało zaczynam odkrywać życie, moje życie i coraz częściej myślę , że wcale nie MUSZĘ, ale też jestem świadoma tego, że jeszcze długa droga przed mną, żeby na zawsze wyrzucić ze słownika słowo muszę...

wtrace sie do tego watku, choc Asi nie znam z opowiesci.

Cos zaczynam kumac o co w tym KKZB chodzi. O to, zeby sobie zasluzyc na milosc tej drugiej osoby? Stad to "musze"? Bez samoudoskonalenia sie, dojscia do perfekcji przez niego wyyslonej i akceptacji z jegostrony, sama jestem do niczego? Tak sie czulas czy nadal czujesz?

Jak mnie ktos do czegos zmuszal to reakcja moja zawsze niemal byla identyczna jak kozla w kapuscie. Za cholere nic na mus nie zrobie. Musi to na Rusi, w Polsce jak kto chce. No i wymuszone nikomu przyjemnosci nie sprawi..nawet obdarywowanemu.

Dokładnie tak czułam, że muszę zasłużyć sobie na jego miłość,

wybrałam sobie za męża człowieka, który dodatkowo "karał" minie za nie odpowiednie wykonanie jego 'żądań" (on nigdy mnie nie uderzył, rzucał przedmiotami lub walił pięścią w stół) to karanie czasami polegało na tym, że nie zrobił czegoś o co go poprosiłam, abym z tej lekcji wyciągnęła naukę na przyszłość, on to robił dla mojego dobra a ja w to wierzyłam!

To MUSZĘ wynikało z niskiego poczucia wartość, a tu z kolei kłania się dzieciństwo, gdzie wciąż walczyłam o uznanie rówieśników...

pamiętam pewne zdarzenie, które "zdrowa kobieta" inaczej by potraktowała...było to jeszcze przed ślubem, pojechaliśmy na urlop do Zakopanego, pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy sobie w jakiejś tawernie, przy kominku i sączyliśmy grzane wino, mój przyszły maż coś do mnie mówił, miał pretensje, dzisiaj nie pamiętam o co chodziło, ale doskonale pamiętam siebie: skuloną dziewczynę płaczącą pod prysznicem i moje myśli: on ma rację, muszę się zmienić, to było 16 lat temu a doskonale to pomiatam! czy normalna zdrowa kobieta ceniąca się wyszłaby za takiego człowieka za mąż? nie wiem jak to się stało, że dałam się w to wszystko wciągnąć....

nie wiem czy zdrowa kobieta wyszlaby za maz za Twojego meza..za malo wiem zeby go oceniac ale odnosnie tej sytuacji z Zakopanego wiem co ja bym zrobila w tym konkretnym przypadku: gdyby pretensje byly w jakimkolwiek stopniu sluszne..porozmawialabym z nim spokojnie i jakies wnioski starala sie wyciagnac (no w koncu nikt swiety nie jest, my tez nie:) a jesli bylby to stek bzdur po to aby mi tylko dokuczyc, walnelabym tym grzancem w stol, odwrocila sie na pecie i wyszla. Albo by pojal, ze przesadzil i pognal za mna mnie przeprosic albo pal go szesc. To moja reakcja, bo ja mam temperament byka na arenie. Ale Twoja wyraznie wskazuje, ze czegos sie boisz badz balas w zyciu..odrzucenia, samotnosci, kar? Nie chce zgadywac..ale sporo tu moim zdaniem duchow z przeszlosci. Nalezaloby od nich chyba zaczac porzadki. Bo zawsze wyleza, czy teraz czy pozniej, nawet jak bedziesz sama albo w innym zwiazku. Twoj maz dostrzegl latwy lup i wykorzystal to na swoj sposob ale Ty mu zadanie ulatwilas. A pamietasz, ze kazdy mezczyzna ma w sobie cos z lowcy..?

Kochany Domku nie możesz być zła na Aśkę! To był jej wybór i to ŚWIADOMY! Jej życie i jej wybór ! Widocznie była z tą miłością bardzo, bardzo nieszczęśliwa . A co z jej partnerem !? Może mu współczujesz ?
Ja nie byłam kkzb ale w pewnym stopniu stałam się  ( nie wszystkie cechy mogę sobie przypisać) i też miałam bardzo wymagającego partnera ( zaczął być wymagający od kilku lat) .....i nie poradziłam sobie i nie widziałam innego wyjścia ....taka totalna niemoc ! Czy cieszę się, że przeżyłam????????????
Moje pierwsze słowa w prześwitach odzyskiwania świadomości były: jestem rozczarowana....a dzisiaj....rozczarowanie minęło i jest świadomość, że mogę uratować dzieci przed ich ojcem i jego złym traktowaniem ( wyrzuceniem ich z domu).... a radości życia uczę się od nowa i nie chcę słyszeć ( może mi to przejdzie) o żadnym facecie. Wiem, że na nich ani zaczyna się  świat ani kończy.
NIE WSZYSTKIE PRZYPADKI TO KOBIETY CHORE NA  UZALEŻNIONE OD MIŁOŚCI.CZASAMI PARTNER NA NAS WYMUSZA RÓŻNE ZACHOWANIA A MY W KOŃCU ULEGAMY, BO DOM, PIENIĄDZE I NAJWAŻNIEJSZE -  DZIECI. CZĘSTO BŁĘDNIE SĄDZIMY, ŻE ODCHODZĄC OD MĘŻA SKRZYWDZIMY NASZE DZIECI ODBIERAJĄC IM OJCA.
OK. JEST TAKA CHOROBA KOBIETY KOCHAJĄCEJ ZA BARDZO .....A CO DOLEGA FACETOWI, KTÓRY PODNOSI RĘKĘ, GŁOS CZY PERFIDNIE MANIPULUJE PARTNERKĄ I OTOCZENIEM. ON JEST ZDROWY ?!?!?!!!
Wracając do problemu  Asi - ona kochająca za bardzo a on z niej niezadowolony i to znaczy, że on zdrowy ?, jej miłość chora a jego zdrowa ?
Pomóżcie kochane zrozumieć mi to.

Ankinom, wczoraj widziałam się z dziewczyną, która rozstała się w lutym ze swoim chłopakiem. Mieszkali ze sobą dwa lata bez jakichś konkretnych planów na przyszłość. To było niesamowite, jak ona opowiadała o tym wszystkim, co jej się przytrafiło. Chłopak ją nie zdradził w pełnym tego słowa znaczeniu, ale spotykał się z inną. Ona to odkryła. Wyniosła się z mieszkania. Potem on się załamał i przepraszał. Dała mu szansę, którą on zmarnował. Odeszła. Pamiętam jak wtedy było jej smutno i ciężko. Ale już na wiosnę nie było po niej nic widać. Zapytałam się, czy nie czuje żalu, czy nie cierpi. A jej odpowiedź mnie zaskoczyła - a może zachwyciła...? "Wiesz... staram się widzieć w tym swoją siłę, że nie rozpaczam, lecz idę na przód. Zostawiłam wszystkie pamiątki po nim. Czuję się silna, że patrzę na nie każdego dnia i nie płaczę. Wywalając rzeczy człowiek robi to tylko na pokaz, a ja chcę zrobić coś dla siebie nie dla niego."
Teraz odnoszę takie wrażenie, że naszym problemem jest niekontrolowanie emocji. Tu nie chodzi o to, żeby zapominać, żeby się odkochiwać, tylko żeby umieć żyć dalej nie patrząc na to wszystko, co pozostało w zranionym sercu. Nam te emocje i uczucia nie dają spokoju i wyłażą przy każdej możliwej okazji: łapiemy doła, wściekamy się. A ta dziewczyna bez żalu w głosie, czasem nawet śmiejąc się z niektórych rzeczy powiedziała, że pewnie jej podświadomość czuła, że to nie jest związek na całe życie i tak miało być.

ja dzisiaj też bym podziękowała temu panu, dzisiaj mam wiekszą świadomość, bo mam doświadczenie i wiem jak nie chcę by mnie traktowano

kiedyś umówiłam się z pewnym panem X , miałam chyba nadzieję, że może mąż będzie zadrosny, ale póżniej się okazoło, że on byłby szczęśliwy gdybym kogoś poznała ( nie czułby wyrzutów, że jestem nieszczęśliwa) wracając do pana X to na pierwszej nazwijmy to randce, miał uwagi, że powinam inaczej się czesać i chodziło o ubranie i to była nasza ostania randka, czyli powoli chyba mam zdrowsze podejśćie? jak myślicie?

Ja coraz bardziej "zdrowieję", gdyż wiem, że bardzo mnie skrzywdził, odebrał radość i chęć do życia....ale dlaczego do cholery płaczę po każdym złym słowie od niego? przecież nie powinnam się tym przejmować, a jednak nie umiem przejść obojętnie obok tych raniących słów...ja już nie wiem jak mam przed nim schować nie wystawiać się na jego atak, unikam go, nie rozmawiam z nim, wychodzę do innego pomieszczenia a i tak mnie "dopadnie", a najgorsze jest to,że tak naprawdę boje się dnia kiedy odejdzie....

W moim przypadku łzy pozwalają mi się "oczyścić", gdy te złe emocje zbyt długo trzymam w sobie, wybucham i obrywa się niewinnym osobom, niestety najczęściej dzieciom, więc wolę sobie popłakać....najlepiej by było, gdyby on tego nie widział, ale problem w tym, że on jest przyczyna tych łez...

eh dołujący jest ten dzień, zawsze po weekendzie czuję się wypalona...

Ciekawe życie. Ciekawe. I nie było czasu nawet żeby martwić się o pieniądzę i o inne pierdoły.

Wiecie oglądałam w sobotę program o babce, która jest zawodowym skoczkiem spadochronowym, uprawia base jumping, skacze na bungee i przeróżne inne cuda.
I doszło do mnie kolejny raz to paskudne prawo, że bez pieniędzy nie ma nic. Nie można pójść na zumbę, ani do kina, ani na imprezę, ani do muzeum. Nie można robić nic co byłoby spełnieniem marzeń. Nie można mieć nic, i ja mam takie nic. Nie mam na nic. To mnie strasznie przytłacza.
Kobieta z programu mówiła właśnie, że trzeba wierzyć całym sercem, że się da, że marzenia się spełniają. Guzik prawda.
Kogo stać na spadpchron, na wynajęcie samolotu, na to na tamto.
Koleżanka mi powiedziała ostatnio, kurcze jakbym miała taki basen  koło siebie jak ty, to byłabym tam co weekend. A ja nie mam nawet na ten zasrany basen.

Nie mogę robić niczego co kocham, nie mogę znaleźć drugiej pracy, bo zabraknie mi doby...
Skończe już te brednie. Wyżaliłam się...

Aniknom, czy to jakis problem iśc do pracy?

nie rozumiem, przecież ja pracuję...do czego to odnosisz?

aha już wiem, kiedy pisałam, że bez pracy nie wykarmię dzieci to było po 1 zdradzie 3 lata temu. Dzisiaj mam pracę i dlatego tutaj jestem, bo to nie do końca, jest tak, że tylko mąż chce odejść, to była jego inicjatywa, ale już o tym pisałam, że był moment, kiedy chciał byśmy byli razem i ja się nie zgodziłam, gdyż wynikało to z poczucia odpowiedzialności wobec dzieci, a nie z miłości do mnie, a ja takiego życia nie chcę, a moim problemem jest to, że  z drugiej strony ciężko mi żyć bez niego, takie chore uzależnienie

wtedy nie miałam pracy, bo dzieci były małe i zanim doszło do tej "zdrady" umówiliśmy się, że będę z dzieci w domu, poza tym to nie tylko kwestia siedzenia w domu dla wygody....ale brak miejsc w przedszkolu, a nawet choćby babci...poza tym to chyba nic złego, że chciałam być z nimi przez pierwsze lata życia moich dzieci

Bardzo dziękuję.
Kiedy pierwszy raz przeczytałam któryś z twoich notek zauważyłam twoją sygnaturkę i zanotowałam ją sobie. Jest ze mną na co dzień, choć czasem zapominam.

Aniknom, może nieodpowiednio coś zinterpetowałam, przepraszam. Nieporozumienie się wdało i rozwiązało się samo.
Trochę czasu mija i wszystko jakby samo się wyjaśnia.

Jak najbardziej rozumiem to, że matka w początkowym okresie życia dziecka jest mu szczególnie potrzebna. Z przedszkolami też jest niełatwo, poza tym lepiej się nie spieszyć. Ja musiałam korzystać z pomocy żłobka, ale nie było innego wyjścia.

Być może. W czym problem?

O skąd ja to znam niestety nie jest to takie proste, jeśli powodem jest facet to nie warto.

jestem zalamana nie wiem moze to ja nie jestem dobra

najgorsze jest to ze wszyscy mi to mowja a ja nie rozumiem . nie moge zapomniec tego co bylo w kazdej sekundzie mysle o tym co bylo wszystko mi przypomina jego.

Czy warto tracić czas by myśleć o tym co było? Po co?
Rób wszystko by dobrze było teraz. Bo jutra też nie znamy.

Nie szukaj za wszelką cenę problemu w sobie. Przyjmij to na klatę. Musisz iść dalej, nim się nie martw. Czy on martwi się Tobą, czy jego interesuje co czujesz, czy martwi go twój ból? Jeśli nie, to wiesz, że to nie on był dla Ciebie. Kiedyś być może zapłacze, ale wtedy to już będzie inna bajka.
Spróbuj mu pokazać, że jest dla Ciebie obojętny. Wiem, że to sakramencko trudne, ale da się. Z każdym tygodniem, nie dniem, będzie coraz to lepiej. Postaraj się znaleźć w sobie siłę. Dasz radę.
Są momenty gorsze i lepsze, ale jeśli chcesz dasz radę! Nie poddawaj się.
Nie daj się!

Złe uczucia trzeba złapać w ryzy, tak jak kogoś kto robi nam krzywdę.
Niech odejdzie w niepamięć.

Mnie ostatnio też nie lekko, jakby wszystko ustawia się przeciwko mnie. Na każdym kroku pod górkę.  Nie dam się. Nie szukam krajobrazu z górki, tylko wspinam się. Nie pozwolę, żeby jakiś zły omen rządził moim życiem. Ja będę decydować o sobie.

I nawet kiedy nie wierzysz w poprawę powtarzaj sobie, że będzie tak jak sobie zaplanujesz, jak sobie założysz. Nawet jeśli wydaje Ci się to teraz głupie. Afirmuj to a stanie się.

Twoje życie i szczęście nie jest składową Ciebie i jego. Nie. To ty tworzysz swoje szczęście i nie pozwól aby ktoś swoimi czynami Ci je zakłócił. Nie ma takiego prawa.
Wiem, że przeciwności jest mnóstwo. Uczuć, emocji. Ja to wiem. I wie to każda z nas.

Ciuciaa pokaż mu, że jesteś silna .Pomyśl o sobie ,o swoich potrzebach,zajmij się czymś co sprawia Ci przyjemność.Wiem, że teraz to trudne ,ale dasz radę.