Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

chyba dobrą wybrałam kolejność Twoich myśli ?

Tak...... ja też się doczytałam, że poświęcił...... i że jesteś szczęśliwa.

FORUM!

Dziewczyny z Sabatu, prysznic długi, bezmyślny, gorący, ulubiony polarowy szlafrok, czekolada z orzechami laskowymi, wino różowe półwytrawne, iść daleko i długo nie wiadomo po co, spakować resztę maneli dupka i wywalić do śmietnika, albo - spektakularnie przez okno (wersja do wyboru), espresso, przytulić dzieciaki, uporządkować jakąś szafę z gratami (im bardziej zapuszczona, tym lepiej), zrobić peeling, maseczkę, manicure i pedicure (depilację?), kupić seksowną szmatę, założyć, ruszyć w miasto...
Każdemu pomaga co innego, niektórzy nie chcą sobie pomóc, muszą cierpieć.

Kochane - za bardzo kochające!

Tak bardzo potrzebuję teraz Waszego wsparcia... Udało mi się, podjęłam decyzję o rozstaniu i przyznam szczerze, że odetchnęłam z ulgą, ale nie mogę poradzić sobie z moim lękiem przed samotnością. Może coś mi doradzicie?

Z jednej strony - satysfakcja, że w końcu udało mi się zrobić krok w stronę lepszego jutra, że udało mi się zrobić (w końcu!) coś dla siebie. Z drugiej zaś ciągłe myśli, że przecież roztaczała się przede mną wizja takiej świetlanej przyszłości u jego boku (mąż, dom, dzieci - po prostu rodzina)... A za chwile przychodzi reflekcja - "Jaka, kurczę, świetlana przyszłość? Czy ty, babo, w ogóle myślisz? Świetlana przyszłość z kimś, kto nie miał do ciebie za grosz szacunku, kto poniżał cię, ubliżał na każdym kroku, uprzedmiotowiając cię?", a wtedy drugi głos mówi: - No tak, ale przecież nigdy cię nie zdradził, zawsze był ci wierny i oddany...

I właściwie to czasami już sama nie wiem, co myśleć. Jedno jest pewne - nie mogę do niego wrócić, bo po prostu nie chcę. Bo wiem, że on i tak się nie zmieni, a ja znów będę cierpieć.

Najgorsze są te samotne wieczory, próbuję się czymś zająć, staram się o nim nie myśleć... Ale to takie trudne...

Ja kochałam bardzo "za bardzo". Zostawił mnie ponad rok temu. Nadal cierpię:( Dziś mam mega kryzys. Boję się samotności, chcę już z niej wyjść, znaleźć kogoś.

Hej netkobietki

Potrzebuje Waszej rady, jesteście doświadczone i mądre i czytam wasze posty na bieżąco. Powiedzcie mi, czy przesadzam czy może mam racje, bo już mam mieszane uczucia.

Jestem z chłopakiem ponad 10 miesięcy, kochamy się bardzo, planujemy dzidziusia i bardzo przywiązani jesteśmy do siebie, ale...Wcześniej byłam w związku z innym chłopakiem 4 lata, cierpiałam 2 lata zanim doszłam do siebie, kobietki tutaj wtedy wspierały mnie bardzo w ciężkich chwilach, za co im jestem wdzięczna do dziś.
Teraz jestem z nowym i nie wiem czy ja już mam tak zryty beret po byłym, a może jestem przewrażliwiona i sama wyszukuje problemu w czymś w czym nie ma:(
Pokłóciłam się dzisiaj z nim, niby pierdoła, ale bardzo istotna rzecz, na ogół bardzo rzadko się kłócimy. Problem jest taki, że zawsze daje mi odczuć, że jego mama jest we wszystkim lepsza, a to w gotowaniu od mojej mamy,gdzie moja mama naprawdę dobrze gotuje, a to ode mnie. Jakieś sprawy urzędowe do załatwienia, to ja jestem ta gorsza, jego mama lepiej się zna i cokolwiek ja bym chciała załatwić, to musi to nabrać mocy prawnej przez jego mamę. Potrafi mi powiedzieć, że ja bym tego nie zrobiła, pomogłam mu zrobić opis do pewnej sprawy, to skrytykował to, powiedział, że musi mamy się zapytać, bo jego mama na pewno będzie wiedzieć. Zrobiło mi sie strasznie przykro, poczułam się jak jakaś tępa idiotka. Przestałam się do niego odzywać i dzisiaj po pracy się pokłóciliśmy, pojechał do domu. Usłyszałam parę niemiłych słów od niego i kazał mi, że jak mi przejdzie, to mam się odezwać i go przeprosić itd. Powiedziałam, żeby nie liczył na to, bo nic nie zrobiłam. Wymiana zdań i pojechał do domu.

Teraz nie wiem czy miałam powód do tego żeby poczuć się źle czy może faktycznie jestem przewrażliwiona. Było też innych kilka sytuacji, w których np. wyzwał mnie od debilki pier***Czuje w środku jakiś lęk, że sytuacja powtórzy się tak jak było w poprzednim związku, chociaż on jest całkiem inny.
Proszę napiszcie jak Wy to widzicie, osoby z boku, bo nie wiem już sama czy powinnam przeprosić go, czy to jednak ja mam racje. Czuje się źle z tym i boje, że będę znowu cierpieć, a uległa nie chce mu być.

Tarantella, dobrze, że podajesz piosenki bo to dobre do wina będzie, albo porządkowania szafy.

http://www.youtube.com/watch?v=FTcDEjWI0q0&feature=related  kochaj siebie

Oj dużo chcę ! ALE NA PEWNO NIE FACETA!!! - ja chwilowo jestem daleka od pozytywnych myśli o facetach. Pewnie mi to przejdzie.......czas ponoć goi rany. A życzeń do spełnienia mam dużo. Chcę wiosny, lata, słońca, dobrego nastroju, dużo pieniędzy , przyjaciół, skończonego remontu, mieszkanka...i jeszcze wielu innych rzeczy ;-)))

TEŻ SIĘ POD TYM PODPISUJĘ !!!

Moje kochane kobietki. Opisywałam wcześniej swoją historię w wątku "kontrola zrujnowała związek" i powiem wam, że zaliczyłam potknięcie i bardzo potrzebuję wsparcia.. właśnie Waszego- kobiet które jak ja kochają za bardzo. W czwartek zadzwonił do mnie mój wiele lat starszy były partner, powiedział, ze jego córka ma raka.. a On poza mną nikogo nie ma. Postanowiłam w takiej sytuacji pojechać do Niego i go wesprzeć, mimo że nie zasłużył na to po tym jak mnie traktował. Przez całe cztery miesiące od naszego rozstania dostawałam smsy, że byłam ostatnią kobietą w jego  życiu, że mnie kocha... Podświadmoie chyba tego potrzebowałam i wierzyłam w to, choć nie chciałam z Nim być. Potrzebowałam poczucia, że nadal jestem ważna w jego życiu. Kiedy już byłam u Niego.. znów się zaczęło. Mieszkamy 500km od siebie.. W piątek byłam na miejscu, w sobotę mnie zapytał " co na obiad?"... byłam w szkoku, bo byłam jego gościem, On jest milionerem więc stać go na restauracje, a On jak zawsze traktował mnie w ten sam sposób... do garów. Dopiero po terapii umiem się do takich zachowań zdystansować, bo na pierwszy rzut oka to nic, ale z dystansu... Jak masz gościa to karzesz mu u siebie gotować? To był drobiazg. W pewnym momencie mnie pocałował i spytał czy sie stęskniłam, już nie czułam tego co kiedyś, ale chyba nadal to była miłość.. tylko już nie taka naiwna.  Prawda jest taka, że spędziliśmy ze sobą noc. To mój straszny błąd i powiem nawet, że nie było mi tak dobrze jak kiedyś, kiedy to zdarzało się codziennie.. jak mieszkaliśmy razem. Czułam bezpieczeństwo, przywiązanie, a teraz miałam w sobie taki niepokój przed powtórnym otwarciem sięna Niego. Dziwne było to, że L. schował telefon. Rano zadzwonił budzik więc poszłam go wyłączyć.. No i.. niestety natknęłam się na smsy, które świadczyły o tym, że już spał z inną, że wrócił do relacji z byłą. Cholerny manipulant. I teraz sobie pluję w brodę jak to mozliwe, że ja pojechałam tam do Niego z sercem na dłoni, by mu pomóc i wierzyłam ciągle, że jestem jedyną.=, bo przecież tyle nas łączyło. A tu się okazało, że On już się pocieszył, że już sobie znalazł zastępstwo. Lepiej dla mnie.. dobrej samarytanki, która kochała za bardzo zwykłą świnię.

Kochana - jest duży problem.
Z nim - i moim zdaniem powinnaś go jak najszybciej pożegnać.
Ale bardziej mnie martwi Twój problem, kochana. PRZEPROSIĆ GO? Chryste Panie!!! A za co? Za to, że Cie nie szanuje?
Kochana - dobrze, że zauważyłaś mimo wszystko W PORĘ.
MOIM ZDANIEM to nie jest dobry człowiek dla Ciebie. Bo to w ogóle nie jest dobry człowiek.

Heh... To mamy taki sam "staż"

Takaja: wróć do literatury: "Szantaż emocjonalny", "Toksyczne słowa" - CZYTAJ!!!!

Nie pisz tak. Nie pozwalam Ci.
Właśnie Ty możesz pomóc - opowiadając tą historię. Możesz sprawić, ze odejście Asi zyska m=nowy wymiar - że komus pomoże. Kimś może wstrząśnie na tyle, że zastanowi się, że podejmie DOBRĄ decyzję.
Ściskam Cię mocno. I bardzo Ci współczuję. Zostań z nami. Biorąc i dając.

Serdecznie witam
Na początek mam prośbę o pomoc techniczną. W związku z tym że czytam Wasz wątek, często wchodąc i wychodząc z niego nie  wiem jak "wskoczyć " do strony na której skończyłam czytanie. Do tej pory przesuwałam mozolnie po kilka stron aż doszłam do strony na której skończyłam czytanie.
Może jest sposób na szybkie wskoczenie w konkretną stronę.
Czytam to forum a głównie ten wątek od jakiegoś czasu. Z jakiego powodu ? Chyba nie muszę pisać. Każda z Was to wie. Ale nie jestem w stanie na razie napisać swojej histori.
Bardzo dziękuję Wam za tą odwagę.

Z tego co się orientuję niestety takiej opcji nie ma. Można tylko subskrybować, wtedy nowe posty przychodzą Ci na maila. Możesz jedynie przez swoje posty wchodzić na wątki i wyświetlać tematy od twojego ostatniego postu.
Ale być może nie wiem jeszcze wszystkiego w tym temacie. Jestem tutaj od niedawna.

Zastanawiam się ile lat ma Twój chłopak Takaja?

A nieprawda, żadnego lania nie będzie - bo bardzo mądrze napisane wszystko.

OOO! Zdalam spiewajaco:)

Ale tak na powaznie, to wydaje mi sie, ze czasem porady osoby "chlodnej" czy "kochajacej do granic" moga tez pomoc. Po prostu troche inne spojrzenie, z innej perspektywy, bez bagazu nieprzyjemnych wspomnien z wlasnego zycia, za to z jakas moze nadzieja, sila, optymizmem. Mozna skorzystac a mozna nie:)

Witajcie KZB!

Trafiłam dzisiaj na świetny artykuł, umieszczony na pewnym blogu, który dogłębnie porusza problem, z którym tak bardzo staramy się uporać... Owszem, tekst jest dość długi, ale naprawdę każdej z Was bardzo gorąco polecam zapoznanie się z jego treścią.

Chciałam też powiedzieć Wam, że mimo iż dopiero jestem na początku drogi do wyzwolenia się z piętna "kochania za bardzo", jest całkiem nieźle. Można? Oczywiście, że można! I musimy w to wierzyć ze wszystkich sił, jeśli chcemy cokolwiek zmienić w naszym życiu. Chociaż naprawdę kochałam tego faceta i wiąże się z nim wiele moich wspomnień (właśnie, wspomnienia są już jedyną rzeczą, która nas ze sobą w jakikolwiek sposób "wiąże"), nie rozpaczam, nie załamuję się - po prostu działam. Dltego chciałam Wam życzyć dużo energii i motywacji do tego by działać. Kiedy coś robię, nie zadręczam się tylko ze wszystkich sił staram się normalnie żyć i nieprzerwanie iść naprzód - cała reszta sama się układa. To wszystko jest w naszych głowach, musimy się z tym zmierzyć i jestem przekonana, że przy odrobinie dobrych chęci, efekty będą widoczne szybciej niż same się tego możemy spodziewać. Tak jak w moim przypadku. Jestem z Wami i trzymam za Was wszystkie bardzo mocno kciuki.

A to treść wyżej wsponianego przeze mnie artykułu:

"Dopóki twoja świadomość nie otworzy się na teraźniejszość, wszelkie związki ? zwłaszcza intymne ? dotknięte będą głęboką skazą i w sumie zaburzone.

Przez chwilę ? na przykład gdy jesteś ?zakochany? ? może się wydawać, że jest doskonale, ale ta pozorna doskonałość nieuchronnie pryska, w miarę jak coraz częściej dochodzi do sporów, konfliktów, wybuchów niezadowolenia i aktów emocjonalnej, a nawet fizycznej przemocy.

Niemal każdy ?związek miłosny? przeradza się niebawem w splot miłości i nienawiści.
Miłość może wtedy w mgnieniu oka ustąpić miejsca dzikiej napastliwości, wrogości lub zupełnej nieczułości. Uchodzi to za zjawisko normalne. Przez pewien czas ? kilka miesięcy czy lat ? związek taki waha się między biegunami ?miłości? i nienawiści, dając obojgu uczestnikom tyleż bólu, ile przyjemności.
Dość często zdarza się, że obie strony popadają w nałogowe uzależnienie od tej sinusoidy.
Dzięki dramatowi, w którym tkwią, nareszcie czują, że żyją.

Kiedy znika równowaga między biegunem pozytywnym a negatywnym i mroczna, destruktywna faza powraca z rosnącą częstotliwością i mocą (a większość par prędzej czy później osiąga ten etap), w niedługim czasie związek ostatecznie się rozpada.
Można by sądzić, że gdyby tylko się udało wyeliminować negatywną, destruktywną fazę, wszystko byłoby cacy, a związek przepięknie by kwitł ? ale jest to, niestety, niewykonalne.
Bieguny nawzajem od siebie zależą.
Nie można mieć tylko jednego z nich: trzeba brać oba naraz. Faza pozytywna od początku zawiera w sobie negatywną, choć ta nie od razu się ujawnia. Obie są tak naprawdę dwiema stronami tej samej anomalii.
Mówię tu o związkach, potocznie zwanych romantycznymi, a nie o prawdziwej miłości, która nie ma negatywnego odpowiednika, ponieważ płynie z rejonów dalszych niż umysł.

Miłość jako stan ciągły wciąż jeszcze jest wielką rzadkością: spotyka się ją nie częściej niż ludzi w pełni świadomych.
Krótkie, złudne jej przebłyski mogą się jednak zdarzać, ilekroć w umysłowym nurcie powstaje luka. Oczywiście dużo łatwiej jest dostrzec anomalię w negatywnym aspekcie związku niż w pozytywnym. Z większą też łatwością dostrzega się źródło wszystkiego, co negatywne, w partnerze aniżeli w sobie.

Skłonności negatywne mogą się przejawiać pod wieloma postaciami: jako zaborczość, zazdrość, żądza władzy, oddalenie i milcząca uraza, potrzeba stawiania na swoim, niewrażliwość i pochłonięcie samym sobą, emocjonalnie umotywowane żądania i manipulacje, chęć toczenia sporów, krytykowania, osądzania, obwiniania lub napastowania, gniew, bezwiedna zemsta za ból, zadany niegdyś przez któreś z rodziców, wściekłość i przemoc fizyczna.

Pozytywna strona związku przejawia się w tym, że ?kochasz? osobę, z którą jesteś związany. Początkowo do głębi cię to zaspokaja.
Wyraźnie czujesz, że żyjesz.
Twoje życie nabrało raptem sensu, ponieważ ktoś cię potrzebuje, pragnie, napawa poczuciem, że jesteś wyjątkowy, ty zaś wszystko to odwzajemniasz.
Kiedy jesteście razem, czujecie się pełni.
Uczucie to bywa tak silne, że reszta swata blaknie i traci znaczenie.

Być może jednak zauważyłeś, że w tych silnych uczuciach jest pewien element niesamodzielności i kurczowego przywierania.
Wpadasz w nałogowe uzależnienie od drugiej osoby.
Działa ona na ciebie jak narkotyk.
Dzięki niej doznajesz euforii, ale samo przypuszczenie, że ukochana istota mogłaby kiedyś stać się niedostępna, potrafi wywołać zazdrość, zaborczość, próby manipulacji za pomocą szantażu emocjonalnego, obwinianie i oskarżanie ? a wszystko to z obawy przed utratą.

Jeśli zaś twoja druga połowa w końcu rzeczywiście cię opuści, może to wzbudzić w tobie zajadłą wrogość albo najgłębszą rozpacz i żal.
Miłosna tkliwość w jednej chwili ustępuje miejsca dzikiej napastliwości lub straszliwemu żalowi.
Co się nagle stało z miłością?
Czy może ona w oka mgnieniu przedzierzgnąć się we własne przeciwieństwo? I czy ogóle była to miłość, czy po prostu nałogowe lgnięcie i chciejstwo?

Nałóg a poszukiwanie pełni
Czemu popadamy w nałogową zależność od drugiego człowieka? Romantyczny związek miłosny jest tak silnym i powszechnie upragnionym przeżyciem, ponieważ zakochani mają wrażenie, że uwolnili się od głęboko zakorzenionego lęku, łaknienia, niedosytu i niedoskonałości ? stanów, które są nieodłącznym elementem człowieczeństwa nieświadomego.
Mają one zarówno wymiar fizyczny, jak i psychiczny. W sferze fizycznej oczywiście daleko ci do pełni i nigdy jej nie osiągniesz: jesteś mężczyzną albo kobietą, czyli połową, a nie całością. Na tym poziomie tęsknota za pełnią ? za powrotem do stanu jedni ? przejawia się jako przyciąganie między męskością a kobiecością: to, że mężczyzna potrzebuje kobiety, a kobieta ? mężczyzny.
Jest to niemal niepohamowany pęd do połączenia z przeciwstawnym biegunem energetycznym.

Ten fizyczny popęd ma swoje duchowe źródło w pragnieniu, żeby położyć kres dwoistości, odzyskać stan pełni. Na poziomie fizycznym najbliższe tego ideału jest zespolenie seksualne, toteż spośród wszystkich przeżyć, jakich może dostarczyć sfera fizyczna, właśnie ono sprawia ludziom najgłębszą satysfakcję. Ofiarowuje im jednak zaledwie przelotną wizję pełni, moment błogostanu.
Dopóki bezwiednie traktujesz je jako narzędzie ?zbawienia?, usiłujesz położyć kres dwoistości na poziomie form ? to zaś jest niewykonalne. W efekcie ukazuje ci się kuszące mgnienie raju, ale nie dostajesz zezwolenia na stały w nim pobyt i lądujesz z powrotem w swoim osobnym ciele.
Na poziomie psychicznym wrażenie niedosytu i niedoskonałości doskwiera jeszcze silniej niż na fizycznym. Dopóki utożsamiasz się z umysłem, twoje poczucie Ja? opiera się na zewnętrzności. Innymi słowy, swoje wyobrażenie o sobie czerpiesz ze spraw, które tak naprawdę nie mają nic wspólnego z tym, kim jesteś, takich jak rola społeczna, majątek, wygląd zewnętrzny, sukcesy i porażki, przekonania itd.
To fałszywe, z umysłu zrodzone ,ja?, czyli ego ? kruche, niepewne siebie ? szuka coraz to nowych rzeczy, z którymi mogłoby się utożsamić, bo tylko dzięki nim czuje, że istnieje. Nic jednak nie daje mu wystarczająco trwałego spełnienia. Wciąż dręczy je lęk, niedosyt i łaknienie.

Idealny związek?
I oto nagle pojawia się zupełnie wyjątkowy związek.
Wygląda na to, że rozwiązuje on wszelkie problemy ego i zaspokaja wszystkie jego potrzeby.
Przynajmniej z początku tak się wydaje. Wszystko, na czym dotychczas opierałeś swoje poczucie ,ja?, staje się stosunkowo mało istotne.
Skupiasz się odtąd na jednym jedynym zjawisku, które zajęło miejsce wszystkich dawniejszych spraw, nadaje twojemu życiu sens, ty zaś właśnie przez jego pryzmat określasz swoją tożsamość. Zjawiskiem tym jest osoba, którą ?kochasz?.
Przestałeś być odrębną drobiną w obojętnym wszechświecie ? przynajmniej na pozór.
Twój świat ma teraz centrum: ukochaną istotę.
Fakt, że owo centrum mieści się na zewnątrz ciebie ? czyli nadal czerpiesz spoza siebie wyobrażenie o tym, kim jesteś ? początkowo wydaje się błahy.
Grunt, że ulotnił się tak typowy dla umysłu egotycznego, stale ci dotąd towarzyszący lęk, a wraz z nim wrażenie twojej własnej niedoskonałości, niedosytu i niespełnienia.

Ale czy naprawdę się ulotniły, rozwiały?
A może wciąż czają się pod cienką powłoką szczęścia? Jeśli w twoim związku ?miłość? przeplata się z tym, co jest jej zaprzeczeniem ? napastliwością, przemocą emocjonalną itp. ? należy się obawiać, że mianem miłości pochopnie określasz egotyczne przywiązanie i nałogowe lgnięcie.
Nie można kogoś kochać, aby już za chwilę go atakować.
Prawdziwa miłość nie ma negatywnego odpowiednika.

Jeśli twoja ?miłość? ustępuje niekiedy miejsca swojemu przeciwieństwu, znaczy to, że nie jest miłością, lecz silnym popędem ego, które pragnie zyskać pełniejsze i głębsze poczucie ?siebie?, a partner chwilowo potrzebę tę zaspokaja.

Ego osiąga dzięki temu namiastkę zbawienia, która przez krótki czas nieomal sprawia wrażenie autentyku. W pewnym momencie partner zaczyna jednak postępować w sposób sprzeczny z twoimi potrzebami ? a raczej z potrzebami twojego ego.
Lęk, ból i niedosyt ? stałe elementy świadomości egotycznej, które tylko prowizorycznie zamaskował ?związek miłosny? ? znów dochodzą do głosu.

To tak, jak z każdym innym nałogiem: po odpowiedniej dawce narkotyku czujesz się świetnie, ale nieuchronnie przychodzi czas, gdy narkotyk już na ciebie nie działa.
Kiedy powracają owe bolesne uczucia, doznajesz ich z jeszcze większą niż dawniej silą, a w dodatku uważasz, że druga strona związku jest ich sprawcą.
Rzutujesz je więc na zewnątrz i ze wściekłą brutalnością, wyrosłą z twojego bólu, atakujesz partnera. Może to w nim zbudzić jego własny ból i skłonić do kontrataku.
Ego na tym etapie wciąż jeszcze żywi nieświadomą nadzieję, że jego napastliwość lub próby manipulacji okażą się wystarczającą karą, aby współuczestnik dramatu zmienił postępowanie i znów dal się użyć w charakterze parawanu, przesłaniającego twoją boleść.

Każdy nałóg bierze się stąd, że człowiek nieświadomie wzbrania się przed stawieniem czoła własnemu bólowi i przejściem przez ten ból.

Każdy nałóg od bólu się zaczyna i na nim też się kończy.
Niezależnie od tego, co jest twoim narkotykiem -alkohol, jedzenie, legalnie lub nielegalnie kupowane psychotropy, czy wreszcie druga osoba ? używasz czegoś albo kogoś, żeby ukryć swój ból.

Właśnie dlatego, po przeminięciu początkowej euforii, pojawia się w związkach osobistych tyle nieszczęścia, tyle bólu.
To nie związki są ich przyczyną.
One tylko wydobywają na jaw nieszczęście i ból, które już wcześniej w tobie tkwiły.
Działa tak każdy nałóg.
W każdym nałogu następuje moment, gdy narkotyk już nie wywołuje pożądanego efektu, wtedy zaś boli cię bardziej niż kiedykolwiek.
Między innymi dlatego ludzie nieustannie próbują uciec przed teraźniejszością i szukają takiego czy innego zbawienia w przyszłości.

Jeśliby skupili się na pełnym przeżyciu obecnej chwili, wsłuchaniu się w siebie, pierwszą rzeczą, jaką mogliby napotkać, byłby ich własny ból, a przecież to jego najbardziej się obawiają."

Postaw twarde warunki - odcięcie pępowiny. I nie odpuszczaj na centymetr. To On ma się postarać. A Ty zastanów się, czy jest RZECZYWISTA szansa na poprawę.

P.S. Nie byłabym sobą, gdybym tego nie napisała: MAMA nie jest jedynym problemem.
* wyzywał Cię
* oczekuje Twoich przeprosin, mimo iz sam zawalił
* SAM porównuje Ciebie i inne kobiety do swojej mamy - to JEGO nawyki, a nie MAMY.

Napisałam to, bo WIDZĘ, że zaczynasz go tłumaczyć. NIE Z NAMI TE NUMERY - KOCHANA

Mussuka - mam do Ciebie pytanko, a właściwie prośbę. Napisałaś wczoraj w innym wątku o swoim dzieciństwie. A mogłabyś tu napisać o swoim małżeństwie. Jeśli to oczywiście nie problem. Tzn w kontekście tego, jak radzisz sobie z doświadczeniami z dzieciństwa. Jak nie przenosić goowna do związku. Myślę, że to byłoby dobre dla nas wszystkich - taki opis, ze się da.
Co Ty na to? Nie naciskam, no może troszkę

Ankinom, szkoda tylko, że chyba większość dziewczyn, tak jak ja, odkrywa to forum po fakcie, kiedy już są strasznie zranione:(

Wybacz Mussuka, ale wydaje mi się, że chyba niewłaściwie zinterpretowałaś ten tekst...

W skrócie - chodzi w nim o to, żeby wyzbyć się dawnych schematów myślenia i działania, gdzie sposobem na "zagwarantowanie" sobie poczucia spełnienia przez jednostkę jest właśnie kochanie za bardzo swojego partnera, którego "osaczając" naszą, niestety trzeba to szczerze powiedzieć, zaborczą miłością i nieracjonalnym strachem przed porzuceniem (!), tracimy na własne życzenie. Wszystko wynika z tego, że kobiety, które mają podobny problem jak ja, nie rozumieją jednej, zasadniczej kwestii - nie możemy od nikogo oczekiwać by zagwarantował nam szczęście, bo ono zależy tylko od nas i tego czy będziemy umiały zdobyć się na to by pokochać siebie, a zatem przestać traktować nasze związki jako jedyne źródło szczęścia, a to prawdziwe piękno dostrzec w sobie, w naszym wnętrzu. Myślę, że artykuł ma dość ogólny charakter ze względu na uniwersalne treści, które w sobie zawiera, a także to, że nie jest konkretnie skierowany do kobiet cierpiących na KZB, ale również innych czytelników bloga, którzy mogliby utożsamić się z podobnymi odczuciami odnośnie ich relacji. Jednak artykuł ma przede wszystkim zachęcić nas do tego by nie rozdrapywać zagojonych ran, ale skoncentrować się na teraźniejszości i działaniu - tu i teraz.

Rozumiem, że Ty już posiadłaś tę wiedzę, która zapewne stanowi dla Ciebie oczywistość, jednak jest masa osób o nieco odmiennej wrażliwości, nieco niższej samoświadomości. BTW jak wiadomo najlepsza inwestycja to inwestycja w wiedzę... Dlatego myślę, że warto poznać dokładnie swój problem by móc go lepiej zrozumieć i pomyślnie rozwiązać. Tego typu artykuły oraz literatura związana z daną tematyką oraz wsparcie drugiej osoby są bardzo pomocne, a w mojej ocenie wręcz konieczne by odzyskać równowagę i uswiadomić sobie, że można żyć inaczej. Lepiej po prostu. Analizując takie teksty łatwiej jest uświadomić sobie, gdzie leży mechanizm napędowy naszych działań, a co za tym idzie być może wyciągnąć jakieś wnioski, które mam nadzieję - uda nam się kiedyś przenieść do swojego życia by nie pozostać gołosłownym i jedynie nie teoretyzować.

Sorki - ja ten nieformalny związek podciągnęłam pod małżeństwo
Dobra - ja poczytam w netkafejce i jeśli pozwolisz- coś interesującego nam tu zapodasz, oki?

Kochana - to jest NAJWIĘKSZY problem. Bo większość nie wie, ewentualnie nie dopuszcza do siebie tej wiadomości. Bo też i nazwa nie jest najszczęśliwsza

Odnośnie finansów - nie trafiłaś. Większość kkzb "trzyma" dom na swojej głowie - finansowo i organizacyjnie. Bo my we wszystkich innych dziedzinach niż "love" jesteśmy silne.

Nikt tu nie błądził!!!!

Wyjnia, wyjnią - ale MY cały czas piszemy: TO NASZ PROBLEM. TO MY MAMY SIĘ NAPRAWIĆ.

Walnę sobie tą Twoją apetycznie wyglądającą kawę wieczorem i jadę...

Ma rację, ma.... I bardzo się cieszę, że zmierzacie w tym kierunku.

Mussuka - podzielam Twoje zdanie i sądzę, że aspekt braku niezależności finansowej w wielu przypadkach stanowi jedną z przeszkód w powrocie do normalnego funkcjonowania po rozpadzie związku, ale do tego właśnie dążymy na tym forum by zrozumieć jak istotne jest zachowanie autonomi oraz postrzeganie siebie jako oddzielny organizm, który ma swoje poglądy, swoje życie, swoje zainteresowania ale również pieniądze by móc normalnie funkcjonować. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni i chwili tylko dla siebie, inaczej można oszaleć.

zeby ulatwic ci zmudna misje, zacznij od strony 543 tej kafejki, tam chyba pierwszy dluzszy gryzmol popelnilam, nastepne juz jakos znajdziesz:)

http://www.youtube.com/watch?v=Zc2-in4DBe4