Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Dziewczyny, powiedzcie mi proszę, czy to zawsze tak jest, że na nasze związki wpływa dzieciństwo? Mi strasznie trudno jest przypomnieć sobie jakieś straszne zdarzenia z młodości, a może tam powinnam szukać wskazówek, co ze mną jest nie tak?

Lukrecjo, to na prawdę straszne, że ktoś tak bardzo Cię zranił zostawiając bliznę na całe życie:(

To brzmi logicznie:) Ale może na przykład są jakieś statystyki, które mówią, że 90% przypadków to wina dzieciństwa...

Pewnie, że są. Tak na gorąco znalazłam to: http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=252 (dotyczy zdrowia również w zakresie tożsamości płciowej kobiet) oraz ciekawy artykuł dotyczący badań Anny Terruwe http://psychika.net/2009/12/jak-niezaspokojenie-emocjonalne-w.html

Dzięki Anhedonia:)

ŚWIĘTE SŁOWA NIEKOCHANA !!!!

Mam to samo. Ja nigdy się nie spóźniam i nie cierpię spóźnialskich.
Niedawno miałam poważną sprzeczkę z kimś bliskim z tego powodu Nie rozumie, że można się denerwować o 5 minut...
A ja mówię, że przecież wystarczy wysłać sms i już jestem spokojna.
Ja w ogóle nie lubię, jak ktoś bliski mi "znika"  Nie jestem upierdliwa - wystarczy mi lakoniczne info, że wszystko jest OK.

Bądźmy konstruktywne w tym co robimy, niech każdy "głos" coś nam da, niech coś z niego wyniknie. Widać po wpisach, że prawie każa z nas miała to dzieciństwo nie takie disneyowskie. Cóz z tego zwynika? Moje przeżycia wiażą się non stop z sytuacjami w których ciągle coś robiłam źle, nic się mojej mamie nie podobało, ciągle musiałam zwracac uwagę na jej humory i dostosowywać  się do sytuacji, dość wcześnie zauważyłam, że nie jestem kochana bezwarunkowo a i po spełnieniu wraunków też nie jest lepiej, z czasem miłośc znałam tylko z telewizjii i bajek, jakżesz za nią tęskniłam, jak wiele sytuacji sobie wyobrażałam i karmiłam marzeniami te moje male serduszko. Jakie ma to przełożenie na moje związki w życiu dorosłym z moim T.? Otóz on na początku znajomości całkowicie wypełnił tą moją ogromną lukę w miłości. Dbał o mnie, mówił słodkie słowa, że mnie podziwia, że mu imponuję, że jestem ładna, zgrabna, powabna i wogóle naj, że całe życie szukał takiej partnerki. Spijałam te jego slowa i ciągle byłam ich głodna.
Całkowicie się temu poddałam. Czy jeśli miałabym normalne dzieciństwo, byłabym w stanie zauważyć, że to tylko słowa? Przecież jak tylko zaczęłam dawać od siebie wszystko dla T. to on w sprytny sposób zabierał mi ten "narkotyczny sen" , jak się buntowałam i chcialam odejść to ponownie ścielił pod moimi nogami ten swój dywan utkany z cudownych słów i zapewnień. Myślę, że zdrowa babeczka odeszła by po pierwszym poważnym konflikcie, albo chociaż po daniu szansy a on by ponownie nawalił. Ja tych szans dawałam mu tysiące i znając siebie dałabym mu ponownie tylko zrozumiałam , że to co on robi to psychopatyczne zachowania w całej rozciaglości i tylko to mnie powstrzymuje od dania kolejnej szansy. Bo gdyby był zwykłym draniem (jak to napisała jedna z nas) to padłabym w jego ramiona po raz kolejny.

Bardzo dobry pomysł. Również oczekuje, że ktoś rozwinie tę myśl

Grejs - KOCHAM CIĘ!

Hmmm... gdybym miała pewność, że odniosę zamierzony skutek - sama zadzwoniłabym w imieniu jeszczemęża i umówiła go na randkę Będę afirmować to zdarzenie

Malwinko: ja czuję tak samo - nawet niedawno gdzieś to napisała. DZIĘKUJĘ jeszczemężu, że otworzyłeś mi oczka. Przejechałeś co prawda po zamkniętych powiekach żyletką, ale mimo wszystko: DZIĘKUJĘ.

Grejs kochana to są Twoje słowa! NIE CHCĘ WYŁAZIĆ, UDAJĘ, ŻE JESTEM SZCZĘŚLIWA - ja przechodziłam przez różne etapy w małżeństwie i także przez ten etap grania. Kocham swój dom, kocham w nim być i nie lubiłam z niego wychodzić a wychodziłam znowu dla niego, nie dla siebie, bo nie miałam planów na spędzenie wieczoru.
Kolejność powinna być taka : mam plany na wieczór( lub dzień) więc wychodzę a ja wychodziłam i dopiero po zamknięciu drzwi zastanawiałam się co ze sobą zrobić - czy iść do koleżanki czy może do galerii ( handlowej). "Na wolnym" kontrolowałam czas powrotu.
Dzisiaj jest inaczej ( jestem już 6 miesięcy sama), dzisiaj mam plan więc wychodzę i nie muszę kontrolować tego czasu, bo jest mi fajnie poza domem, bo lubię być wśród ludzi. Dzisiaj nie muszę zastanawiać się jak mam reżyserować...... dzisiaj zastanawiam jak fajnie zagospodarować MÓJ czas, fajny czas DLA MNIE. Są to wycieczki ( uwielbiam jeździć) czy spotkania w fajnych kawiarenkach z koleżankami (super, że je mam), wyjścia na koncerty do teatru ale już robię to dla siebie !
Jestem w innej sytuacji jak Ty bo ja już pogoniłam faceta. Zrozumiałam , że jest on dla mnie zagrożeniem , że nie fajnie jest mi z nim być. Życie w nerwach skończyło się . Jestem szczęśliwa, że nie ma go już przy mnie natomiast przechodzę przez różne stany jak samotność(ten stan już mam za sobą) jak uczenie się , odkrywanie swoich zainteresowań, pasji, jak zrozumienie tego co się zadziało w moim życiu.

Chciałabym jeszcze poruszyć jeden temat o którym tu się nie mówi - dzieci.
Mój młodszy syn ( 17 lat) był ( i nadal jest ale inaczej) wciągany przez męża w nasze sprawy. Wiele razy mąż go wołał i tłumaczył jak to bardzo ja go krzywdzę swoimi podejrzeniami o kochankę a on jest niewinny i taki biedny i nie ma żadnej kobiety. Kiedy syn słyszał awanturę wywoływaną przez pijanego ojca ingerował stając w mojej obronie i tłumaczył dorosłemu facetowi, że nie można nikogo obrażać i nie ma prawa tak mnie traktować. Kiedy już udowodniłam facetowi zdradę i pogoniłam z domu zastałam syna szlochającego. Pierwsza myśl- boli go coś, druga -przeżywa nasze rozstanie......okazało się, że syn......nie umiał pogodzić się z kłamstwami ojca i tym jak to powiedział : jak on mógł to wszystko Ci robić. Zaskoczył mnie bardzo i dopiero wtedy zrozumiałam, że dzieciaki też cierpiały ! Dzisiaj syn nie wyobraża sobie powrotu ojca do domu i twierdzi iż od dawna wiedział o ''chorobie'' ojca ( o charakteropatii) Wiem, że i on jest szczęśliwszy i spokojniejszy. On też ma poczucie bezpiecznego domu !
Mąż go nadal wciąga w nasze sprawy ale dotyczące płacenia alimentów. Dzwoni do niego ( bo na mnie jest obrażony) i ustala dzień zapłaty ..... i oczywiście zapomina zapłacić i zadzwonić ze słowami : obiecałem ale nie mogę dotrzymać terminu. Doszło do takiej sytuacji po kilku tego typu telefonach, że syn zapytał czy mamy na chleb. Już kilka razy zwracałam mężowi uwagę ale nie przyniosło to oczekiwanych skutków i nadal wciąga syna w swoje chore gierki.

Ja to wiem...ale mam daleko do- www.sanon.pl

dlatego myślałam wesprzeć się w al-anon...

Lepiej już gadam co?
Zdrowieję Niekochana, zdrowieję i coraz silniejsza jestem!!!
 
    Też Ciebie Kocham!!   

Gadasz jak trza!
Widziałam dziś Twój awatar na półce w księgarni... Od razu o Tobie pomyślałam

Zosiu,mam nadzieje ze masz wyrok sadowy w sprawie alimentow.
Jesli nie,to szybko zaloz sprawe.Sad zobiwiaze do placenia-zdrowy mezczyzna moze pracowac.
A jesli nie bedzie placil,to do komornika i z zaswiadczeniem o nieskutecznosci egzekucji idz do opieki i wtedy oni Ci placa,a jemu dlug bedzie rosl.

No i o to chodzi.
A jak sobie jajka nie potrafi obrać, to trzeba je dawać tyle razy, aż się nauczy

Przyszło mi do głowy właśnie, że jak się dał zabrać to co to za ojciec.

Powiem szczerze, że na początku też uznałam iż mój rozmówca to chyba jakiś nienormalny, ale potem przeanalizowałam pod tym kontem cały mój związek z T. i przyznaję  bez bicia-nic dodać nic ując, robiłam wszytsko co chciał, jak się zbuntowałam to dostałam kwiatek, albo słowa-cuda, albo wypad do restauracji, albo pierścionek-przeprosinowy i dalej było tak samo. Ja tam się przyznaję bez bicia że byłam traktowana jak ta "szmata" i juz. Teraz po mojej wyprowadzce i I sprawie w sądzie tez chciał mnie przekupić (sprawy mieszkaniowe , samochód, oczywiście terapia i całe te trele-morele) oczywiście jako jedna z was zgodziłam się na próbe ale nie wprowadziłam sie do niego i to mnie uratowało. W porę "przejżałam" i wysłałam pismo o przywrócenie sprawy rozwodowej.

A no mnie też chciał zeszmacić i szmacił niejednokrotnie. Ale skończyło się. Sprawy doszły do pewnego momentu kiedy powiedziałam dość, a to zasługa okoliczności sprzyjających. Kiedy to uwierzyłam, że dam radę sama, że szkoda życia.

A może to panowie powinni wychowywać synów? Tacy ułożeni panowie.

Prokurator... żartujesz? Spodziewali się, że będziesz im dziecko wychowywać? A oni co robili całe życie?  To już są jaja.

Dziewczyny polecam Wam książkę, a w zasadzie dwie. Pierwsza to "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby do nas mówiły". A druga "Jak mówić, żeby dzieci się uczyły".
Pierwsza to raczej poradnik, a druga w sumie też poradnik, ale można powiedzieć z akcją. Powiem Wam coś pięknego i niesamowitego zarazem.
Bo to nie o to chodzi, żeby mieć całodobową kontrolę nad dziećmi, chodzi o zaufanie i samodzielność. SAMODZIELNOŚĆ Panowie!!!!
I książkę tą należy zadedykować rodzicom, którzy skrzywdzili swoje dzieci usługującym im i nie ucząc życia. Powody są nieważne. Chodzi o to, że to wcale nie wymaga opieki całodobowej. Każdy ma mieć do zrobienia swoje, bo ma swoje. (Tutaj wypada przytoczyć jeszcze jeden tytuł "Życie samotnego rodzina. 50 praktycznych rad). Dorośli mają dom na głowie, a dzieci zadania, naukę i przy domowych sprawach też mogą pomóc, bo póki są małe i chcą trzeba im pozwolić. Nie oznacza to, że będą wszystko od razu robić perfekcyjnie, ale jeśli nie spróbują i nie będą tego robić to się nauczą".

Ja mam teraz "partnera", który nigdy nie mył kibla za przeproszeniem, który mówi, że tego, tamtego nie umie.
Krótka piłka. Pyta mnie co na kolację, a ja na to, że nie umiem gotować, kroić chleba i mam dwie lewe ręce... Przykro mi. Ja nie jestem służący automat do obsługi lenia śmierdzącego pt. "Nie umiem..." Nie ma. I nie obwiniam jego mamy, ale wiem, że to poniekąd z domu wychodzi. Wiem też, że ona nie miała czasu. Pytanie brzmi, oczywiście przy założeniu, że są rzeczy na których jej zależy, przypuśćmy umycie naczyń, porządek. Czy przy tym założeniu i pokazaniu schematu i poszczególnych wartości. Czy w tych okolicznościach dając dzieciom wzorzec one nie robią tego?
Ja mówiłam zawsze mojemu synkowi, żeby starł jak wyleje, żeby podniósł jak spadnie i sama to robiłam. I co jest teraz? Nie muszę mówić. Bo on to już wie, że dla mnie to ważne. I nie rozkazy, a okazanie tego, że to dla nas ważne, że czujemy się dobrze kiedy mamy porządek, czy to, czy siamto. Właśnie to powoduje, że ludzie, którym zależy dbają o to, żebyśmy się czuli dobrze. Tutaj chodzi także o szacunek.
I wydaje mi się, że kiedy mój partner wie, że to czy tamto jest dla mnie ważne i wie, że pewne rzeczy mnie drażnią więc jeśli ich nie zrobi, czy też zrobi (np. rozrzuca skarpetki i tak leżą cholera wie ile) to oznacza dla mnie, że nie ma do mnie szacunku. On ceni spokój, a ja porządek (nie sprzątanie a posprzątane, bo on tego nie rozumie, ale z przekory chyba, nie raz powiedział, że jak lubię sprzątać to niech se sprzątam...buuuu). Więc mówię, że chyba nawet do siebie nie ma szacunku, skoro wie, że kiedy on robi mi na złość to ja się denerwuję i nie raz głos podniosę.( Ale (SUKCES!!!) ostatnio bez krzyków wszystko na spokojnie.) A skoro jest rumor to nie ma spokoju, który dlań jest tak ważny. I kto tu komu krzywdę robi?
Ale ostatnio jestem spokojna i mam stosunek analny do jego nieróbstwa i za niego nie zrobię nic, chyba, że robimy wspólnie. On jedno, a ja drugie.
I tyle. Ale wie, że jest czas, że musi i nie ma zmiłuj.

No i super!
Trzymam się tej wersji!
Koleżanki z forum bierzemy przykład i wierzymy . Od razu nam lżej będzie przechodzić całe stadium wyleczenia z psychofaga!

W ostatniej Olivii tematem miesiąca jest
              MAŁŻEŃSTWO PO RAZ DRUGI CZYM RÓŻNI SIĘ OD PIERWSZEGO
a TAM między innymi co mi się spodobało: ..."z analiz Judith S.Wallerstein wynika, że połowa badanych przez nią  rozwodników znalazła szczęście w drugich małżeństwach
Jak im się to udaje?
-Nieudane małżeństwo nas nie zabije, ale wzmocni wtedy, gdy potraktujemy je jak cenną lekcję.Owszem bardzo kosztowną i często wyniszczającą, ale z drugiej strony bez tej lekcji
i wyciągniętych z niej wniosków nie byłoby potem szczęśliwego życia w kolejnym związku.."

Jest jakaś nadzieja dla nas... i do tego żywy przykład Malwiny69 

A ja:
Kupiłam z córką film AMELIA,  a tam avatar Zazdrości. Tak, zakodowałam ten avatar, że wieczorem mówię córciu, to chodź włączyć film ZAZDROŚĆ

ONA do mnie:
- Mamo jaka ZAZDROŚĆ? przecież to Amelia, skąd wymyśliłaś jakąś ZAZDROŚĆ
Już ja wiem skąd, ale zamilkłam, a ta twarz to już dla mnie zawsze będzie ZAZDROŚĆ!!!

             Całuski Niekochana!!!

Rozumiem Cię doskonale, bardzo Ci współczuję, każdy dochodzi do siebie swoim cyklem ale możesz pomóc sobie, odłuż na chwilke emocje i przeczytaj jedną z ważnych na tym portalu ksiażek 'TOKSYCZNE SŁOWA" Patricia Evans. Uwierz mi pomaga. Dla mnie NRUMER 1. od tego powinnam zacząć bo dopiero po tej lekturze nabieram szacunku do siebie i mój związek z T. nareście WIDZĘ. Jezu tam było całe moje życie, te wszystkie sytuacje dla mnie niezrozumiałe nabrały wymiaru.Z tego co opisujesz myślę, że odnajdziesz tam siebię i kawałek swojego życia. Ksiażka kosztuje 29 pln  ale dla mnie jej wartosć jest bezcenna. Czytałam też "Koniec współuzależnienia" i wiele opracowań. Tak jak Ty nie mogłam tego zrozumieć jak najważniejsza osoba w moim życiu może mnie tak traktowac i powiem szczerze, gdyby nie książki to chyba bym nigdy nie zrozumiała. Własciwie skoro nie mogłam tego pojąć będąc w związku to i po nim miałam nikłe szanse, owszem liczyłam na zapomnienie ale żal, ból, niezrozumienie były ze mną non stop i praktycznie ciągle przeżywałam to na nowo. Czas leczy rany, oczywiście tak, one przysychają, robi sie strup, potem blizna,  dla mnie przyszło kolejne olśnienie, które odwróciło o brakujące 180 stopni (bo pierwsze 180 mialam jak zrozumialam że to psychofag) mój proces rozumienia. Bez zrozumienia tego wszystkiego tylko ciągle wałkowałam wspomnienia, cierpiałam, tęskniłam, wałkowałam, cierpiałam, teskniłam..............teraz wchodze na wyższy level. Jedna z Was napisała, że po tej ksiażce..." nic juz nie będzie takie samo" i kurcze podpisuję się wszystkimi kończynami.

No nie pozostaje nic, jeśli oczywiście on nie chce się zmienić za wszelką cenę i nic do niego nie dociera. Nie pozostaje nic jak pieprznąć tym i odejść.
Ja myślę, że te dziewczyny, które wiedzą jacy to faceci, zrobią wszystko, żeby ich synowie byli inni. Ale mimo wszystko to zbyt mały procent. Bo matki tych popaprańców też są niejednokrotnie żonami i co? Nie zastanawiają się "Co z tego wyrośnie?"

Jestem pełna współczucia dla Ciebie. Teściowie to ci się trafili. Najlepiej tłumaczyć rozwodami, cudami, niedojrzałościami. Jak to się mówi winny się tłumaczy.

Hej,
Po której ? Po "Toksycznych słowach" czy tej o "współuzaleznieniu" czy może jeszcze inną masz na myśli?
(Ja przeczytałam "TS" jeszcze będąc w związku , fakt zmieniło się moje myślenie, ale niestety nie na tyle, żeby teraz po rozstaniu nie wałkować, nie tęsknić, nie obarczać się winą itp.,itd. )

Oj zgadzam się z przedmówczynią (czy też raczej przedpiśmienniczką).
Te wszystkie uczucia oznaczają, że coś się dzieje i o dziwo najważniejsze są te najbardziej skrajne: gniew, złość, frustracja. One napędzają Cię do zmian i jeśli się nie poddasz doskonale Cię zmotywują. Z czasem nabierzesz spokoju i nie raz się uśmiechniesz. Będziesz zadowolona. Nie od razu, ale już niedługo.

ale jak zrozumieć siebie?
były chwile, że czułam ogromny gniew ale po pewnym czasie czułam, że ten gniew obraca się przeciwko mnie...czułam, że mnie zżera od środka...

oj ciężko mi dzisiaj ...

są chwile, że robię tylko coś dla siebie, dzisiaj np. idę do kina z koleżanką, w tygodniu chodzę poćwiczyć, nie zajmuje się tylko "domem"...
ale są takie dni jak dzisiaj , że kompletnie sobie nie radzę z tym odrzuceniem...że wciąż próbuję odpowiedzieć sobie dlaczego, co ja takiego zrobiłam? ja chciałam tylko, żeby ktoś przy mnie był, pogłaskał po głowie i powiedział, fajnie że jesteś.... czy tak dużo oczekiwałam?

więcej zajęć, kobieto, litości ja się ciesze, że przy mojej dwójce w ogóle mam czas zrobić coś dla siebie....

u mnie problemem jest to, że póki co nie mam możliwości odciąć się od męża...kiedy jestem sama w domu, jest mi czasem smutno, czasem nawet o całej sytuacji nie myślę, ale kiedy on wraca nie umiem się odnaleźć we własnym domu, wtedy łapie doły i później robię albo mówię rzeczy za które sama jestem zła na siebie!!

mąż wciąż twierdzi, że on musi się wyprowadzić, bo przecież ze mną nie da się żyć...ale ta jego wyprowadzka dość mozolnie idzie...i skoro się już wyprowadza to po jakiego diabła czepia się każdej nie zrobionej rzeczy?

Ps. dziękuję za przytulenie, dzisiaj bardzo mi tego potrzeba...

ooo to jest o moim mężu...

a wiesz ja tak nieśmiało myślałam, aby w weekend nie sprzątać i nie gotować (zawsze w soboty domek błyszczał, zrobione zakupy, ugotowany obiad i upieczone ciast, czasami jakaś sałatka w lodówce na kolacje, odrobione lekcje...no nie powiem dumna byłam.... i naiwna, że on to doceni! zawsze znalazł jakieś "ale", np. czy do cholery jasnej nie można zabrać tej piłki z spod stołu!)

tylko nie wiem czy mam w sobie dość odwagi aby jego pretensje, o nie, raczej "wydzieranie" przyjąć na klatę?

o szybo "doszłaś" do siebie, u mnie upłynęło 5 m-cy od kiedy dowiedziałam się, że mąż znowu się zakochał w koleżance z pracy, a ja nadal przeżywam huśtawkę nastrojów, ale to pewnie dlatego, że on wciąż ze mną mieszka....