Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Żyjemy, kochane, żyjemy

Ja tu chyba najczęściej zaglądam
Wszystko, co napisała Kriss i karen to prawda - nadchodzi dzień, gdy trzeba wyfrunąć z gniazda. Sprawdzić, czy skrzydełka poniosą, czy zaliczymy "glebę"
Ja zaryzykowałam, skoczyłam i frunę. Nie jest to jakiś spektakularny lot jastrzębia, ale "gleba" daleko w dole
Jestem szczęśliwa Po prostu....
Zaryzykowałam, zaufałam i.... Zobaczymy, co będzie dalej. Jestem pełna nadziei.
Ale - uzda, kaganiec i krótko ściągnięte lejce.

A odnośnie przeszłości - jak napisała Kriss - pokazałam jej środkowy palec i pożegnałam na zawsze. Jeszcze tylko formalności

Ten wątek ma prawie 200 stron - wszystko już zostało po wielokroć powiedziane. Jeśli ktoś szuka pomocy - czytając go znajdzie odpowiedzi na pytania.
Wspierajcie się wzajemnie - niech nasza sfora będzie przykładem, że jeśli ktoś jest szczery w tym, co pisze, w opisywanych emocjach - może to się zakończyć przyjaźnią na całe życie.  Bo w naszym przypadku tak właśnie jest To wartość dodana z naszych tragedii.

P.S. Świat jest pełen psychofagów, kochane. Ale - wystarczy ich tylko omijać.
Przyznam się, że ja doszłam do etapu
"Wiem, że świat jest pełen psychofagów. Większość dość szybko umiem rozpoznać. A nawet jak nie - znam już granice, których nie przekroczę.
To moja działka do obrobienia. Wyruszam w świat"
I jeszcze jedno, specjalnie dla każdej z Was:
"Wszystko zależy od Ciebie. To tylko Twoje decyzje. Każda po kolei. On sobie może mówić, co by chciał, czego nie chciał, może robić różne rzeczy - WAŻNE jest tylko to, co Ty zrobisz. Zawsze, w każdym momencie możesz odwrócić się i odejść. ZAWSZE. Wtedy, kiedy będziesz chciała. Nic Cię przy nim nie może zatrzymać, gdy nie chcesz z nim być"

Powodzenia, kochane.
Lookam tu do Was czasami

P.S 2:
Hmmm... Właśnie sobie uzmysłowiłam, że moja sygnaturka - właśnie się "zadziała"
Zrozumiałam, że to koniec i to stał się początek.

Czy wiesz jakie jest najsmutniejsze zwierzątko na świecie? Mężczyzna.
A wiesz dlaczego? Bo ma piersi bez mleka. Ptaszka bez skrzydełek. Jajka bez skorupek i worek bez pieniędzy.
To czy my kobiety dla 60 dag. zwykłej parówki musimy brać do domu całego wieprza?

milego dnia!!!

Lookaj na nas Kochana Niekochana i opierniczaj jak trza!
Często właśnie Twoje dosadne sformułowania stawiają nas do pionu i wracamy na odpowiednie tory myślenia. Nie opuszczaj nas (na razie) Kochana.
Caluski! 
Wiesz, ze mój pozew dawno wysłany i musisz poznać moją datę...

"Czy wiesz jakie jest najsmutniejsze zwierzątko na świecie? Mężczyzna.
A wiesz dlaczego? Bo ma piersi bez mleka. Ptaszka bez skrzydełek. Jajka bez skorupek i worek bez pieniędzy.
To czy my kobiety dla 60 dag. zwykłej parówki musimy brać do domu całego wieprza?"

uśmiałam się ;D dobre

A mi się zawsze wydawało że nie można kochać za bardzo, bo kiedy kochamy kogoś za bardzo ? Przecież kochając nie możemy wyznaczać sobie granic, oczywiście nie mówię tu o przyzwoleniu na poniżanie i brak szacunku, ale kochać za bardzo ?
Ja kochałam tak mocno jak tylko mogłam, i nie żałuje bo chodź mój związek nie trwał długo w czasie kiedy mogłam sobie legalnie kochać tą drugą osobę byłam najszczęśliwsza na świecie.
A teraz, marze o tym by znów umieć pokochać kogoś, chodź już nie wiem czy będę potrafiła tak mocno.

"Kochanie za bardzo" to nie określenie intensywności uczucia na skali kochania. To - jak widać myląca - nazwa chorego uzależnienia emocjonalnego, które osoba nim doknięta interpretuje jako wielką miłość...
Szczegółowo jest to wyjaśnione na stronie kobiece serca.
A co do granic właśnie trzeba je wyznaczać, chociażby w przypadku wspomnianych przez Ciebie krzywd i poniżenia, na które "kochające za bardzo/kochający za bardzo" częstokroć się skazują.
I to jest "kochanie za bardzo": gdy osobie zdrowej partner pluje w twarz- odejdzie, "kochająca za bardzo" nie potrafi.

A ja wróciłam, w 32 dniu [padła mi karta graficzna]

Przycupnę tu jeszcze i owszem, ale już na pewno z innej perspektywy patrzę na to co się działo, dzieje i będzie dziać.

Siada przed Wami inny już Domek i teraz ja oddam to co dostałam

Cóż za ulga, dziewczyny, cudowne uczucie!!!!
Właściwie to wpisałam się tu tylko raz ale sporo z tego forum przeczytałam, dodatkowo dostałam link gdzie znajdowały się wszelakie informacje w "naszym temacie". Przeczytałam, pzreanalizowałam i bielmo spadło mi z oczu. Żyłam z psychopatą, socjopatą czy tez osobą dysocjacyjną (nazw jest wiele ale zachowania pasują jak ulał). Oczywiście to nie zmienia faktu , że jestem "kochającą za bardzo" ale wiem juz z kim miałam doczynienia, rozwiały się wszystkie moje wątpliwości w stylu -co by tu zrobic żeby między nami było lepiej, jak sprawić by zawsze był tylko dobry, co czynic by oglądac tylko tą jego wspaniałą czuła stronę, jak walczyć ze sobą i swoimi uczuciami by z tego wyjśc, jak zaakceptować fakt że kochałam a on mnie krzywdził.
Miałam tysiące wątpliwości a najgorsze, że bardzo cierpiałam bo czułam się skrzywdzona i ciągle było we mnie pragnienie by byc z nim i wiara , że kiedyś będzie super, że on zrozumie i że będzie już tylko dobry.
Po przeczytaniu wszelakich informacji ZROZUMIAŁAM, że on NAPRAWDE nie potrafi kochac, potrafi się tak zachowywac by dac mi szczęście ale jest to tylko chwilowe i ma na celu "zbajerowanie mnie" a nie prawdziwe uczucie miłości, dbania o mnie itp....Żadnej innej też nie pokocha bo po prostu tego nie umie, odtwarza wzorce jakie występuja w przypadku miłości dwojga osób ale to TYLKO odtwarzanie zachowań a nie czyny wynikające z uczucia miłości jaką sie darzy drugą osobę i prędzej czy później odkryje swoją twarz. Jak to zrozumiałam to przestałam tez myśleć o glupiej niby-zemście ( często sobie wyobrażałam, że skoro on mnie skrzywdził to ja sobie znajdę fajnego nowego faceta i będę manifestować swój nowy, szczęśliwy związek tak by zobaczył ile stracił). Teraz myślę, że najważniejsze jest bym doszła do całkowitej równowagi po tym toksycznym związku, w chwili obecnej jestem szczęśliwa, że zrozumiałam o co chodziło w tym wszystkim, ja już go rozszyfrowałam i widzę, czuje jak uchodzi ze mnie ta "chora miłość " do niego. Zdrowieję ))))))

Myślę, że każdej kobiecie Kochającej za bardzo najtrudniej jest skonfrontować się z tym, że mężczyzna z którym były/są nie jest zdolny do miłości, do empatii. Mnie osobiście dalej jest ciężko kiedy pomyślę, że nie potrafił kochać mnie tak jak powinno się kochać partnerkę. Chciał mnie mieć, a co za tym szło sprawiał, że byłam zdołowana, nieszczęśliwa. Jest to zaprzeczeniem miłości, zakochał się i napewno bał, że mnie straci, ale to był egoizm. A to ja miałam serce na dłoni.

Tak. Napewno będę się starać:) Nie być "za wszelką cenę". Wróciłam do życia. I muszę powiedzieć, że nawet jestem z siebie dumna, że znalazłam siłę. bo to jest droga dla odważnych kobiet i zawsze będę podziwiać wszystkie te, które zmierzają do własego uzdrowienia.

Tak, dla odważnych kobiet. Chcemy nimi być. Próbujemy!

Rozmawiam z moimi koleżankami , znajomymi z pracy (nie mówiąc o swoim problemie) i tylko chcę usłyszeć jak to jest w innych związkach małżeńskich.
Czego się dowiaduję?
Staż 20 i więcej lat małżeństwa i statystycznie niestety jest tak , że faceci mają w większości swoje żony gdzieś!
Nie dbają o nie , nie chcą z nimi rozmawiać, wychodzić na spacery, nie chcą wspólnych wyjazdów... po prostu nie mają potrzeby wspólnego przeżywania życia.
Większość z nich tkwi przy swoich facetach. Pytam czy jesteś szczęśliwa?
Odpowiedź prawie zawsze -NIE
-To dlaczego tak tkwisz, zrób coś z tym.
- Ale co?
Czyli ze mną coś nie halo!!! Bo ja tak nie chcę.
Ciągle brakowało mi i brakuje jego towarzystwa. Byłam i jeszcze jestem zazdrosna o jego czas zmarnowany (moim zdaniem oczywiście) z pilotem w ręku.
One się z tym zgadzają, a ja nie!
Coś ze mną nie tak? Chcę za dużo!
Oni  się nie zmienią, a MY możemy się zmieniać, dążyć do czegoś, drążyć , chcieć, marzyć..Już sama nie wiem!
Może, życie takie po prostu jest po 25-ciu latach ślubu i do obojętności drugiej osoby trzeba  po prostu przywyknąć.
Nuda, smutek, zmarnowany czas.
Mnóstwo mam chęci , pomysłów tylko z kim to zrealizować?
Jestem już bardzo zmęczona tym stanem.
Dziewczyny życzę sobie i WAM odwagi i siły do realizacji SWOJEGO szczęścia!
Oj, potrzeba nam tego!

Kochane Babeczki!
Dziś jest mój pierwszy dzień na TYM forum. A dwa tygodnie temu zaczęłam nowy etap w moim życiu. Wyprowadziłam się od mojego narzeczonego, który po trzech latach zaręczyn nadal nie mógł zdecydować się na ślub. Postanowiliśmy dać sobie trochę oddechu i wszystko przemyśleć. Czuję, że to jest właśnie początek końca naszego związku i że powinnam o nim zacząć zapominać. Niestety nie potrafię. Kocham go z całego serca. Próbuję sobie jakoś radzić z tym wszystkim, ale nie potrafię i co drugi dzień łapię strasznego doła. Brakuje mi energii, żeby wstać z łóżka i cokolwiek zrobić Tak ciężko jest żyć samej

Dzięki Mariorie. A Ty długo jesteś po rozstaniu? Jak sądzisz z perspektywy czasu, lepiej by było w tym tkwić nadal czy iść już swoją ścieżką?

Czyli tak na prawdę tyle co ja... W ogóle mój wątek pewnie przewinie się na różnych stronach bo ten związek jest, a może już był bardzo burzliwy. Wiele przez ten czas kiedy byliśmy razem się działo dobrych i złych rzeczy. Podziwiam Cię, że poszłaś do psychologa szukając pomocy. Czy to coś daje? Czujesz się lepiej? Ja się boję, że niewiele jest mi w stanie pomóc dopóki nie wyjaśni się ta cała sytuacja. I będę się tak męczyć... A z Twoim to już definitywny koniec?

Cieszę się, że to napisałaś bo to tak jakbym swoje słowa czytała I nie o to chodzi, że cieszę się z Twojego nieszczęścia. Ale wiem, że jeśli Ty dasz radę, to ja pewnie też Koniecznie napisz jak tam terapia! 3maj się dzielnie

A ja mam dzisiaj 16 rocznicę ślubu i nie wiem dlaczego ale jest mi smutno....

Nie jestem specjalistką w tej dziedzinie, ale wydaje mi się, że dobrze trafiłaś.....

Tutaj trafiają osoby, które kochają swoich partnerów, ale nie siebie. Uważają, że ich nie da się kochać, nie zasługują na miłość i jeżeli coś złego sie dzieje to właśnie z ich winy, a g****o prawda!, nam to się skutecznie przez lata wmawia, a każde kłamstwo wiele razy powtarzane staje się prawdą.

Ja będąc w Twoim wieku też nie miałam odwagi odejść, a nie miałem wtedy dzieci, bo ogromnie kochałam, a dzisiaj w 16 rocznicę jestem sama, bo to on zostawił mnie....

Nie wiem co Tobie doradzić, czasami jak czytam takie wypowiedzi, widzę tą bezradność, mam ochotę krzyczeć: uciekaj dziweczyno! ale sama nie umiałam tego zastosować do siebie, niby wiem, że już nie chce z nim być, ale gdyby powiedział, spóbujmy jeszcze raz, to bym chyba wymiękła....tutaj potrzeba rad dziewczyn, które tą "trudną drogę" mają za sobą, ich wypowiedzi są mądre i dają kopa...trzymaj się

Grejs,

SWIETNy post !!! I niestety .... jaki prawdziwy...

Chyba go wydrukuje i olaminuje. I powiesze gdzies na scianie, cos na wzor instrukcji przeciwpozarowej

Zyby, moc zachowac zimna krew w takich sytuacjach, trzeba miec duzo dystansu. To wymaga wielu doswiadczen. Ale mozna nad tym pracowac. Z facetami trzeba grac ich wlasna bronia = OBOJETNOSCIA. Nas ( kobiety ) to bardzo, bardzo, bardzo irytuje, ten '' ich '' spokoj i luzackie podejscie do wielu tematow. Dlatego trzeba sie od nich uczyc.

Miloscia, oddaniem, a juz tym bardziej sprzataniem, dogadzaniem itp. -  wbrew pozorom sie nikogo nie zatrzyma...

Pozdrawiam

Po tych dwóch postach, Grejs i Majusia, z dumą i spokojem przekazujemy (że się tak w imieniu wszystkich poprzedniczek wyrażę) forum w Wasze ręce. Czasem z sentymentu tu zgalądamy
Tego tu potrzeba - konstruktywnych wniosków. Wyjnia jest potrzebna, ale po to, żeby dochodzić do LOGICZNYCH WNIOSKÓW. Odpowiedź zazwyczaj leży przed naszym nosem (czasem na kanapie ). Wszystko jest dużo prostsze niż się nam wydaje i rozwiązania są zasięgu ręki.

Pamiętajmy też, że walka z demonami powoduje, że same po trosze się w nie zamieniamy. Może więc warto ... zwyczajnie olać demony chorych jednostek, żeby dalej żyć własnym zdrowym życiem a nie ich chorym, pozbawiając ich w ten prosty sposób kontroli nad nami.
Świat jest zbyt piękny, żeby poświęcać życie na walkę z emocjonalnymi wydmuszkami. Po co ich wozić po terapeutach, zmuszać do zrozumienia czegokolwiek? Jak ktoś NIE WIE pewnych podstawowych rzeczy na poziomie organicznym, albo nie wyniósł z domu, albo jest zaburzony psychicznie, to po co go zmieniać. To tak jakby próbować nauczyć taboret skakać na skakance. Niby można próbować, ale PO CO? Chcecie mieć satysfakcję, że macie taki fajny taboret, czy chcecie mieć szczęśliwe i NORMALNE życie?

Trzymajcie się, Dziewczyny.

EDYCJA:
O! A nie mówiłam, że Was podglądamy?
Karen, cześć Kochana!

Grejs, kochana - CZAPKI Z GŁÓW!
Piękny post - jestem na milion % pewna, że kiedyś poruszy serce i mózg jakiejś dziewczyny, która go przeczyta. Pomyśli - to o MNIE!!! To MOJE życie!!! Ja też chcę się UWOLNIĆ!!! NIGDY nie jest ZA PÓŹNO na tą decyzję.

Grejs - JAJA to w Waszym domu masz zdecydowanie TY!

Pozdrawiam serdecznie.

.Prosiłam, ale zawsze znalazł jakąś wymówkę.Niestety trudny egzemplarz. Dziwne , bo w ogóle jest bardzo towarzyski i bardzo rozmowny. Rozmowny wszędzie tylko nie w domu.

MY z czasem też coraz rzadziej rozmawialiśmy  ze sobą...myślałam, że ten typ tak ma, po prostu jest zamknięty w sobie, nie lubi uzewnętrzniać swoich uczuć i paradoksalnie to dzięki korespondencji z jego ?przyjaciółkami ? dowiedziałam się, że mąż to bardzo otwarty człowiek, kobiecie po 2 miesiącach znajomości bardziej się otworzył niż przede mną przez 16 lat! Że potrafi pięknie mówić o miłości, poeta! Takiego nie znałam, ma poczucie humoru, szok! A wczoraj byłam świadkiem jak rozmawiał o zawodach z kolegą, kiedy skończył zapytałam jego: ? czym ja się różnię od S, przecież jego nie kocha a z takim ożywieniem opowiada coś o co ja ze 2 razy się pytałam, czy naprawdę sprawia Tobie problem usiąść ze mną przy kawie opowiedzieć jak było na tych zawodach pokazać zdjęcia? Nie potrafił mi odpowiedzieć.
Przez ostatnie miesiące karmił mnie słowami: nie pasujemy do siebie, nadajemy na innych falach, nie umiemy ze sobą rozmawiać i ja w to uwierzyłam! Ale wczoraj spadły mi klapki z oczu, tu nie chodzi o to że my nie umiemy ze sobą rozmawiać, tylko on nie chce tych rozmów ze mną a to ogromna różnica, bo tutaj nie mam mojej winy!!!

Obserwują nas, jaka nasza reakcja...
My w większości wybaczamy , bo wiadomo kochamy, kochamy, kochamy, cierpimy ale kochamy i wybaczamy...I teraz ONI już wiedzą usidlone, zakochane...
Myślę, że moje pierwsze wybaczenie spowodowało, że poczuł się pewnie w naszym związku.
Przez jakiś czas skruszony, daje dowody miłości, ja szczęśliwa.
No i już mnie miał!

To prawda, kilka dni temu stwierdził, że każdy z którym rozmawiał o nas, powiedział ,że nie powinien mówić mi , że mnie nie kocha, jeżeli nie planował odejść. Pytam więc dlaczego to powiedziałeś? Bo uważałeś, że nie zareaguję na to? Nie sadził, że będę chciała aby ODSZEDŁ!!! Nie spodziewał się takiej mojej reakcji, a dlaczego bo zawsze wybaczałam?.

Tylko nasz płacz i smutek nie wystarczy. na nich to nie działa. Mają to najserdeczniej gdzieś.
i to też smutna PRAWDA!       

                         
Ps. Umówiłam się dzisiaj do kina z kolegą, a co mi tam?.

Gratuluję szczerze Kochana - prawda, że jak człowiek zrzuci te klapy z oczu to świat zaczyna zupełnie inaczej wyglądać? Jest szeroki, ciekawy, kolorowy i tyle ma do zaoferowania
Czasem trzeba zatrzymać ten pęd i chcenie, by stanąć na chwilę, spojrzeć obiektywnie wokoło i wybrać to co najlepsze dla siebie.
To dystans. Niezbędny.
Na dobry dzień cytat z mojej ostatnio ulubionej książki ("Słuchaj swojego serca") " świat wynagradza wysiłek, nie wymówki" (uważam, że te 35 dni to duży wysiłek i starania)
Powodzenia wszystkim

Dzięki Majusia, drukuj, laminuj i przestrzgaj jak Instrukcji PPOŻ!
  Dzięki, pozytywna energia przypływa do mnie dzięki taki postom!

Kochana Niekochana dzięki za dobre słowo!
Też myślę, że dam radę i jeszcze nie jest dla mnie za późno! Między innymi dzięki Tobie!!!

TARANTELLKO KOCHANA , DZIĘKI !!! To dla mnie? Naprawdę? Dzieki , że wpadłaś!!!
  Kocham , kocham , kocham
Wszystkie posty, które były kierowane do mnie bardzo mnie ucieszyły. Wreszcie mnie oświeciło!!!
Myślę, że wiele dziewczyn stąd dostało  pozytywny sygnał, że nas podglądacie i podglądajcie dalej!!!
Dumna jestem, że forum jest w dobrych rękach!!!     

Wielokropek, padaj tu częściej. Zapraszamy i dzięki za uznanie!!!

Grejs

Tekst  zapisany juz w Wordzie, na pulpicie laptopa
Czeka do druku i laminacji

I jeszcze jedno, puszczam go w swiat i przesle kolezankom.

Buziak dla Ciebie. To ja dziekuje za twoj madry tekst. BEZCENNY

Cześć wszystkim.
Ja juz jestem po "laniu łez" teraz składam to wszystko do kupy by całkowicie zamknąc ten rozdział mojego życia i zrozumieć ich mechanizmy by zminimalizować szanse na wejście w podobne bagno.Podzielę się z wami moimo spostrzeżeniami bo to BARDZO WAŻNE, by dzielic się swoją wiedzą. Kiedyś miałam pewnego znajomego faceta, który notorycznie zdradzał swoją żonę, ona była typową matką-żoną w domu wszystko zrobione i dzieci zadbane, pracowała na kolejii.Kiedyś opowiedział mi o pewnym mechaniźmie......Ania mnie tak naprawde to jest obojętne czy mam uprasowane koszule , czy są weki na zime,czy jest posprzątane i ugotowane, czy dzieci są zadbane. Jest mi z tym wygodnie ale nie jest to priorytetemn, nie jest to ważne, nie jest to nawet drugoplanowe, jest gdzieś tam w tle. Ja mówię Krzysiek jak to????? przecież codziennie potrzebujesz tej koszuli, chcesz zjeść śmaczne śniadanie przy czystym stole, przecież dzieci są twoje, nie cieszysz się, że są czyste, najedzone, że sie uczą? Dla nas kobiet to priorytety!!!!----A dla nas facetów nie, jak mam wygodnie to po prostu mam wygodnie ale zupełnie mam gdzieś skąd się ta wygoda bieże, po prostu ją mam i już, jak nie będę miał koszuli uprasowanej przez żonę to zaniosę kochance, jak i ona nie będzie chciała prasować to zaniosę do pralni, jak nie będe miał kasy to założę inną a w ostateczności sam uprasuję, to samo tyczy się jedzenia, czystości w domu, wychowywania dzieci, to są rzeczy, które konsumujemy ale zupełnie mamy gdzieś kto to robi i po co to robi i w pełni świadomie wykorzystujemy fakt , że kobiety to robią same z siebie. Jeśli chodzi o miłośc Ania zapamiętaj jedno, mężczyzna nie kocha za wygody, mężczyzna musi kobiety pragnąć a posprzatany dom czy czysta koszula ma się nijak do pragnień mężczyzny. ............Powiedział mi to ze 4 lata temu, byłam oburzona i nic z tego nie zrozumiałam, a może nie chciałam rozumieć a może ... a może,,,, dalej prasowałam swojemu T. dalej robiłam obiadki, dalej szorowałam gary....T. mnie bardziej nie kochał, nie pożądał, nie przytulał, wręcz przeciwnie zaczął nawet wyzywać, ubliżał mi bardzo leciały k....y, ch...je, szmaty, dz...ki itp. cała gama wyzwisk a ja dalej kochałam i cierpiałam i prasowałam i czekałam aż mu minie bo wierzyłam, że to jakieś chwilowe zaćmienie, że przecież zaraz się zroientuje że ja dobra jestem i ponownie będzie super facetem. Teraz dopiero to zrozumiałam, że tak ma 90% facetów.
Druga sprawa, która pomogła mi zrozumieć ich mechanizmy to kolejna rozmowa z facetem na czacie. Pożaliłam się, na mojego T. opisałam co robię , jak on mnie traktuje i dostałam 'w pysk" odpowiedzią ale to była prawdziwa odpowiedż, bardzo bolesna ale prawdziwa. Mój rozmówca powiedział mi, że dla faceta jednym z priorytetów jest władza, nieważne jaka ale władza, to ich nakręca, buduje , karmi, podnieca, sprawia że czują się wartościowi, najwazniejsi itp. Zapytałam jak to ? Władza nad żoną ?, upokarzanie ją? wyzwywanie od dziwek? (mimo że żona praktycznie święta), przeciez to matka jego dzieci? , szarpanie ją? zdradzanie ją? To was facetów nakręca? Odpowiedział- Nakręca nas fakt , że możemy wam  zrobic i powiedzieć wszystko a wy i tak dalej będziecie prać i gotowac z tymi łzami w oczach, czujemy się wtedy nad wami, wystarczy skinąc palcem, skoczyć po kwiatek i juz jesteście łaskawe w naszych oczach jesteście szmaty i nas kręci POSIADANIE takiej szmaty.Dlatego nie chcemy byście odeszły, wcale nie dlatego ze was kochamy ale dlatego że wyzwalacie w nas to poczucie władzy które dla faceta jest cholernie ważne.
Do tej pory popełniałam ogromny błąd, bo uważałam ,że mężczyźni myślą podobnymi kategoriami jak my, otóż nie i ważne byśmy wszystkie to zrozumiały.

Mam nadzieje, ze nikogo nie urazilam moim postem

Faktycznie ten mój post jest bardzo przykry ale niestety prawdziwy. Oczywiście nie wszyscy są tacy, ale myślę, że partnerzy tych które to czytają tak...bo inaczej by tych kobiet tu nie było.Ja nie uważam facetów za biednych zwierzaczków bo to są straszne drapiezniki. Myślę, że właśnie lekceważenie ich jest totalnym błędem, oni uwielbiają jak ma się ich za biedaków , którzy nawet nie wiedzą gdzie chlebak w domu stoii. Właśnie o to chodzi....on taki biedny , skaleczył się skorupką od jajka to następnym razem mu podam obrane......i same sobie robimy robotę:). Wcale też nie podziwiam kobiet, które owinęły sobie facetów wokół palca i oni skaczą koło nich jak pajacyki , ja preferuję związki partnerskie dużam dam i tyle samo chcę otrzymać, nie kręci mnie posiadanie w domu "troków od kaleson" ale sama " szmatą" też juz nie chcę być.
Mężczyźni doskonale potrafią wszystko zrobić i o nas dbać i nas kochać każda z nas pewnie przeszła okres w którym była tą najważniejszą!!! Czy wtedy prała? prasowała? podawała kanapeczki?sprzątała w brudnych dresach dom na świeta? No watpię, ja w tym czasie jak mój T. mnie kochał to byłam zapraszna przez niego do restauracji, zabierana do teatru, na romantyczne spacery, kolacje i seks do białego rana, a tą jego wygniecioną koszulę zamiast prasować to rano zakładałam na siebie by po chwili on ze mnie ją zdarł w miłosnym uniesieniu, do tego wtedy służyła jego koszula, to ja jej  nadałam inne znaczenie. To ja sama zaczełam je prasować bo myślałam że go uszczęśliwię tym.
Oczywiście nadal jestem zwolenniczką czystego domu, zadbanych dzieci, uprasowanych koszul ale nie jako "szmata" niewolnica chama tylko pełnowartościowa kobieta- partnerka i tego pragnę.

Mam dzisiaj taki dzień na przemyślenia i opisze jeszcze jedną sytuację. Dotyczy zupełnie innej strony zagadnienia, może już jako matki popełniamy pewne błędy za które cierpią potem kobiety naszych synów.
Ja mam córkę więc nie wiem jak się wychowuje syna ale moja koleżanka kupiła dla swojego syna kanarka (dzieciak chciał i już) oczywiście po paru dniach synek znudził się ptaszkiem i większosć prac wykonywała ona. Po jakims czasie  przy sprzątaniu klatki kanarek uciekł. Basia pobiegła do sklepu kupiła jakąś zabawkę i po południu zawołała swojego synka (w zanadrzu trzymała nową zabawkę by zmniejszyć cierpienia synka)powiedziała mu, że kanarek niestety uciekł , dodała do tego jakąs historyję, że pewnie znalazł innego kolegę ptaszka i razem gdzieś tam w świecie sobie latają ( to wszystko by zmniejszyć potencjalne przykre przeżycia związane ze stratą kanarka i obawą, że się samotnie błąka gdzieś) a on wyrywając  jej z ręki nowa zabawke powiedział tylko - NO TO JAK ŻEŚ GO PILNOWAŁA!. i to wszystko.............
Sama jestem matką i wiem co to miłośc matczyna, bezwarunkowa na zawsze itp ale pomyślmy czasami co za zasady i zwyczaje wpajamy naszym dzieciom.

Nie, po prostu teraz powiedział, że czeka go coś strasznego bo będzie się uczył prasować... I mówi mi, że poczuł, że chce się tego nauczyć. Poza tym po prosił mnie, żebym mu wyjaśniła jak się włącza pralkę...

prokurator ....To właśnie ich sposoby, cokolwiek zrobią, powiedzą, byś tylko ponownie pojawiła sie w zasięgu. Oczywiście na początku dostaniesz poczucie ważności ale tylko po to by potem skaptowac Cię do poprzedniej roli. Nie daj sie....Czy faktycznie uważasz, że jakikolwiek facet w epoce lotów kosmicznych potrzebuje nauczyciela do uruchomienia jakiegokolwiek urządzenia? albo potrzebna mu analiza kolejności wkałdanych rzeczy do pralki???? BEZEDURA on będzie się wszytkiego chwytał bys się pojawiła, na naiwność i litość liczą najbardziej. Nie dajmy im tej satysfakcji.
Kurcze, żeby tak tych psychopatów można było znaczyć jakimś widocznym znakiem