Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Podsumowanie mojej drogi do nowego zycia:
Listopad - rozstanie
Grudzień - Swieta, czarna rozpacz, obarczanie sie winą
Styczeń - karmiona kłamstwami postanowilam zerwac kontakt telefoniczny
Luty - Sptkanie, nadal kłamstwa i codzienne telefony
Marzec - codziennie dzwoni, postanawiam wrocic do Polski
Kwiecień - zerwanie kontaktu, brakuje mi jego jak tlenu, zaczynam sie miotać z własnymi uczuciami nie wiem czy dobrze zrobiłam
Maj - wrocilam do Polski, terapia z psychologiem, wiem, ze dobrze zrobiłam
Czerwiec - czuje do niego złość, wsciekam sie ze mu sie dobrze wszystko układa
Lipiec - zaczelam chodzic na fitness, wychodze z domu, randkuje, lecz mam wstret do mezczyzn
Sierpien - oczyszczenie, narodziny, zmartwychwstanie, nie czuje do niego nic, czuje sie silna nikogo nie szukam na sile co ma byc to bedzie, kupuje moj pierwszy dom sama, jestem niezalezna i pewna siebie. Mam marzenia i je realizuje nie sa one chwilowo zwiazane z nikim innym tylko ze mną.

Ja mam coś do dodania

...spokój...

Kriss, dziewczyny, a mnie to na drugim torze, to co podlega osobnej weryfikacji wcale nie dotyczy chyba się wykończę. Była rozmowa i dowiedziałam się, że... A szkoda gadać. Dziwna rzecz, że młody facet nie ma ochoty, i ponoć tylko o to chodzi. Biada mi.
Tarantello najdroższa ja bym drzewko ci zapodała, takiego małego bonzai i on wraz z tym jakby rósł i był coraz silniejszy odzwierciedlałby twój stan. Bo ja nie wierzę, że ot tak bez pardonu twoja osoba Królowej znajdzie się na końcu kolejki, bo to bzdura jest

Tarantella: Nie mogę się zgodzić z Kriss co do jednego jej stwierdzenia: "takie cudo bowiem wielu rzeczy trzeba nauczyć albo wydobyć drzemiący potencjał".
Otóż niedoczekanie psychofagowe - nie będę więcej niczego uczyć ani wydobywać. Never ever. Jak się do dziś nie nauczył i nie wydobył to niech spada i następny proszę.

O ja też nie. Nie moja rola nauczyciela. Nie umie to drę się, a wczoraj jego możliwości przekroczyły wszelkie granice i obraził się, mimo, że zrobił największą durnotę z możliwych w swoim wykonaniu jak do tej pory. Aż szkoda gadać, taka paranoja. Co zrobić jak do gada nie dociera normalne słowo? Mnie to tak denerwuje, że krzyczę, nazywam rzeczy i osoby po imieniu, aż czasem nie potrafię się opanować, taki szczyt zdenerwowania. Macie coś takiego?

O tak, no właśnie... Hahahaha

Poza tym psychofag to inwalida we własnej osobie, a żadnej grupy nie ma, ani inwalidzkiej, ani wsparcia, choć ta druga prędzej by się znalazła.

Tarantello...
Nie jesteś słaba, a silna, żeby się zdobyć na taki krok, trzeba być silnym. Znaczy, że nie jesteś już na tym etapie, że po przebudzeniu i przed snem musisz zajrzeć. Nie mogę znaleźć tego felietonu, ani poprzedniego Zwierciadła, czarna d.. Może byś mi zeskanowała. Oj nie przeczytam Cię już więcej, nigdy? Niemożliwe. :*

Anitka a Ty wrocilas do Polski na stałe? tak sobie mysle ze jak komus nie jest dobrze ze soba samemu to niewazne gdzie bedzie i tak mu bedzie źle. A moze nie ? jak sobie radzilas na obczyznie z poszerzaniem grona znajomych? moj byly jest irl. i wiekszosc znajomych ktorych poznalam przez niego tez sa stad, ale nie wiem jak poukladaja mi sie stosunki z nimi skoro to caly czas wspolne grono. wczoraj do pozna czytalam "toksyczne namietnosci" i afirmowalam przed snem niszczenie natretnych mysli o nim, o nas i td. Dzisiaj jakos mniej mnie to dopada wiec chyba podzialaly moje wyobrazenia roztrzaskiwania młotem ogromnego głazu który dzwigałam na barkach.Przywiozlam tez rzeczy od bylego ( w mieszkaniu nikogo nie bylo tak sie umowilismy) takze pewien etap chce juz zamknac i chce zeby mi sie udalo.

Mam wrazenie ze wraz z odejsciem Tarantelli i Niekochanej forum obumarło wyraznie...:(

Do Polski wrocilam na jakis czas, mam wszystko juz rozplanowane. Swieta spedzam tu z babcią a pozniej wracam. Ide do pracy na kilka miesiecy, zeby nie siedziec w domu.
Po powrocie bylo tak sobie, bo bylam kupą gruzu ale terapia z psychologiem duzo mi uswiadomila. Przede wszystkim gdzie popelniłam błędy (czyli. jak sie cos wali, czujesz, ze cierpisz a on ma to gdzies to zmykaj gdzie pieprz rosnie itd.)
a ja podobnie jak Ty teraz, mialam tysiace mysli tylko nie takie, ze powrot do niego to najgorsze co moge zrobic.

Jesli chodzi o znajomych to mialam podobnie "jego" ale wiesz co,? to jest tak bardzo nie istotne, ze kompletnie nie ma sobie co tym ślicznej główki zawracac. Wszyscy tzw. (wspolni) znajomi odeszli razem z nim, bo on jest na miejscu. Napislam kiedys do jednego ze "znajomych" maila w pewnej sprawie nie zwiazanej z "moim ex" chcialam zeby mi chlopak pomogl w pewnej sprawie, zaoferowal sie ze pomoze a pozniej przestal do mnie pisac.
Tak wiec, to byli tylko znajomi, ktorych poznalam na swojej drodze. To nie byli znajomi, ktorym cos zawdzieczam. Mam 2 przyjaciolki, od podstawowki i to sa "siostry"  ktore mnie nigdy nie zdradzily i zawsze sa ze mna obojetnie co sie nie dzieje i vice versa. A tamci ludzie, hmmm, powiem Ci, ze z czasem zapomina sie ich imiona.

Wiem, ze na obczyznie jest samemu zle, ludzie sobie pomagaja ale do nich tez trzeba miec zaufanie. Jesli nawalą raz np. wybiora jego osobę to nie sa warci zaufania i po kij Ci tacy ludzie?

Nie przejmuj sie a zmiana srodowiska, zalecana jest takze osobom uzaleznionym np od narkotykow czy alkoholu. Ja bylam uzalezniona od psychola i wyjazd bardzo duzo mi dal.

Dlaczego tak kocham i nie umiem przestać mimo ,że cierpię:(((tak mi smutno jest w tej chwili a z oczu płyną łzy:((

Dziennik myśli kobiety np Melissy

6.45. Budzę się myśląc o Josephie; cieszę się na wieczorne
spotkanie. Leżę w łóżku i chwilę o tym marzę.

7.00. Mam ochotę zadzwonić do Josepha, żeby powiedzieć
mu dzień dobry, ale mówię sobie, że powinnam poczekać,
by się przekonać, czy on zadzwoni do mnie.

7.10. Nie mogę się zdecydować, czy umyć włosy teraz, czy
dopiero przed randką, tak żebym była naprawdę świeża na
spotkanie z Josephem.

7.15. Postanowiłam umyć włosy później, ale biorąc prysz-
nic mówię sobie, że wieczorem koniecznie powinnam
nałożyć mleczko do ciała, które Josephowi się podo-
bało.

7.40. Jem śniadanie wspominając, jak cudowne było to
wspólne śniadanie w ubiegły weekend, kiedy Joseph został
na noc.

7.50. Oglądam telewizję; jest program o miejscach wypo-
czynku na Karaibach. Joseph i ja zamierzamy wkrótce tam
wyjechać, więc zapisuję informacje podane przez spikera.

7.55. Joseph wciąż nie dzwoni. A może powinnam sama do
niego zadzwonić i wspomnieć o programie telewizyjnym?
Postanawiam czekać jeszcze dziesięć minut.

8.05. Dzwonię do Josepha i gawędzimy sobie kilka minut.
Bardzo się śpieszy, bo ma w pracy ważne spotkanie, więc
nie potrafi całkiem skoncentrować się na rozmowie, ale
mówi, że nie może doczekać się spotkania ze mną ? jestem
szczęśliwa.

8.20. Robiąc makijaż myślę o naszej rozmowie i powtarzam
sobie czułości, które usłyszałam od Josepha.

8.35. Zastanawiam się, co włożyć do pracy. Zaraz też
zaczynam myśleć, jak powinnam się ubrać na wieczorne
spotkanie. Kilka dni temu kupiłam sobie nowy top, który
chyba spodoba się Josephowi. Przymierzam top od razu,
żeby sprawdzić, czy dalej jestem z niego zadowolona.

8.50. Ścielę łóżko i postanawiam, że po południu zmienię
pościel. Mam nadzieję, że Joseph spędzi u mnie noc.

9.20. Jadąc do pracy słucham radia. Nadają piosenkę
Carlosa Santany, którą oboje z Josephem uwielbiamy;
przypomina mi się podróż d0 San Diego, kiedy przez całą
drogę słuchaliśmy albumu Santany. Uśmiecham się, bo
świetnie się bawiliśmy. Kusi mnie, by zadzwonić do
Josepha na komórkę i powiedzieć mu, że wspominam San
Diego, ale przypuszczam, ze jest teraz w drodze na
spotkanie, które pewnie całkowicie zaprząta mu w tej chwili
głowę.

10.45. Patrzę na zdjęcie Josepha na biurku i dochodzę do
wniosku, że rnuszę kupić ładniejszą ramkę.

11.30. Spoglądam na zegarek i zastanawiam się, czy
spotkanie Josepha już dobiegło końca i czy dobrze mu
poszło. Mam nadzieję, że tak, bo to oznacza, że wieczorem
będzie w dobrym nastroju.

11.50. Joseph dzwoni w drodze ze spotkania. Głos ma
zadowolony. .Mówię rnu, że rano słyszałam piosenkę Santa-
ny-

11.57. P° telefonie Josepha jestem lekko zaniepokojona
i uświadamiam sobie, że to z powodu jego wzmianki
o konieczności wyjazdu z miasta w przyszłym tygodniu.

12.30. Jestem z nowym klientem na lunchu w restauracji,
w której nigdy wcześniej nie byłam; myślę, że Josephowi
bardzo by się tu podobało i że powinniśmy kiedyś tu
przyjść.

14.10. Mijam sklep i przypominam sobie, że skończyło mi
się ulubione mydło Josepha. Wchodzę więc, a skoro już tam
jestem,  idę  do  działu warzywnego.  Mają tam piękne
maliny, Joseph bardzo je lubi, więc kupuję.

14.35. P° powrocie do biura sprawdzam wiadomości,
a choć rozmawiałam z Josephem przed kilkoma godzinami,
jestem lekko rozczarowana, że się nie odezwał. Wiem, że to
głupie, ale tak czuję.

14.55. Otwieram pocztę i znajduję w niej zaproszenie na
przyjęcie na cześć znanego pisarza, który w przyszłym
miesiącu przyjeżdża na wykład. Notuję w pamięci, żeby
zapytać Josepha, czy będzie mógł ze mną pójść.

15.15. Zerkam na zegar na komputerze i czuję dreszcz
podniecenia na  myśl,  że  za niespełna  cztery  godziny
zobaczę Josepha.

I jaka jest twoja odpowiedź na dziennik myśli Melissy?
kobiety, po przeczytaniu mówią:
?Ojej, robię dokładnie tak samo!"
Może same myśli są inne w przypadku kobiet zamężnych albo
matek, jednakże ich częstotliwość jest bardzo podobna.
Mężczyźni natomiast reagują zupełnie inaczej.
Niektórzy sądzą, że stroję sobie z nich żarty, że tego typu zapiski
nie mogą być prawdziwe.
Inni wygłaszają komentarzew rodzaju:

?Z tej Melissy to kawał neurotyczki" albo
?Wygląda na to, że potrzeba jej prawdziwego życia
bo nie ma swojego!"

Nie zdają sobie sprawy, że ich własne dziewczyny lub żony
przypuszczalnie myślą o nich tak samo często jak Melissa
o Josephie.
Miłość jest stale obecna w umyśle Melissy, podobnie
jak u wielu kobiet. To największy kawałek ?placka" jej
świadomości. Nie oznacza to wcale, że nie skupia się na
obowiązkach zawodowych ani na innych dziedzinach
życia ? w istocie ma bardzo napięty plan dnia ale...no własnie
Wszystko tylko dla niego!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hmmm, czarno to widzę...
Chyba czas Zazdrości przeczytać od nowa wszystkie SWOJE swoje posty zawierające rady odnośnie zapominania, zajęcia się sobą, odrywania myśli poprzez natłok zajęć, te zumby itp. Przewrotne życie...
Trzymaj się kochana

Uważam że Melissa to wszystkie zakochane kobiety i to jest smutne, bo facet całkowicie potrafi oddzielić np życie zawodowe od osobistego, a tam wcale nie mysli o swojej "ukochanej". Niestety też tak miałam i w czasie trwania związku i po rozstaniu, ciągle zastanawiałam się co on robi, teraz czasem też o nim pomyslę ale potem przychodzi refleksja że jest mi to obojętne i mam to głęboko w doopie. Pamiętasz jak wysłałam Ci swoje zdjęcie z nim a Ty po obejrzeniu napisałaś że mam błysk w oku?, otóż własnie, byłam wtedy tak bardzo zakochana i uzależniona od niego że wszystko robiłam i kupowałam z myslą o nim, cieszę się że już mi przeszło i zapewne wyglądam starzej bez tego "błysku w oku" ale czuję się zdrowiej i o dziwo bezpieczniej własnie bez faceta. Uważam teraz że te "motylki w brzuchu" to ostatnia rzecz jakiej bym chciała, bo zamulają prawdziwy i rzeczywisty obraz człowieka którego kochamy. Tylko że własnie kochamy wyobrażenie nasze o nim, a nie znamy jego prawdziwego wnętrza, "motylki" odpływają i dopiero wtedy "widzimy jasno i wyraźnie" że znowu się pomyliłysmy.

Co u Ciebie Niekochana?

Gdzie nasz aktywny wątek...oj brak.....................   

Ja chyba zacznę odmawiać Ojcze Nasz w intencji żeby Tarantelka wróciła tu pisać, ja się skręcę bez jej "pióra".
(Tarantello, jeśli tu jeszcze zajrzysz zobacz coś Ty mi zrobiła ! Noż gorzej niż psychoofag jaki ;) )

Tak, kobiety zwykły myśleć jak Melissa, a co gorsza- ja myślałam, że tak dobrze, że tak się powinno. Że to dobrze tak się nakręcać wewnętrznie żeby potem lewitować w surrealistycznym świecie zamiast żyć własnym życiem.
Dobrze, że w pewnym monencie flaki się nam wywróciły do góry nogami, wtedy dopiero zaczyna się wyłapywać co jest tak naprawdę nie tak. Jak się nie dostanie po dupsku solidnie można się tak bujać w nieskończoność, skutki mogą nie być skrajnie brutalne, ale nie są dobre tak czy siak.

Cóż nasza kochana Zazdrość zakochała sie na amen, osobiście wolałam jej "zdroworozsądkowe" wcielenie.

ja przechodze faze zaprzeczania na przemian z proba akceptacji i zlosci. mizernie ale dzis pojawily mi sie przeblyski rozumu. moze jeszcze nie wszystko stracone. w sobote mam konsultacje w spr przystapienia do nowotworzonej grupy DDA i wspoluzaleznionych. a tak to norma....placze lub wycie, chec kontaktu, korba w glowie i usprawiedliwianie jego decyzji ( racjonalizacja) obwinianie siebie, usprawiedliwianie siebie, tesknota, duma, poczucie beznadziejnosci ze "do niczego nie doszlam w tym wieku" (patrz mąż i dzieci bo to wyznacznik) i ze pewnie juz za pozno, wizja staropanienstwa lub zwiazku z jakims psychofagiem kolejnym. czasem przeswity nadziei ze sie ułozy, znowu dół i tak w koło Macieju...

dobrej nocy

Kochanie ja mam 34 lata ani meza ani dzieci, przechodzilam to samo myslenie co Ty, ale przeciez nie polozymy sie juz do trumny, na wszystko mamy czas!!!

Sa tez dobre strony tego, np. ze nasze dzieci nie przezywaja z nami rozstania, naszego dołu i nikogo w ten sposob nie krzywdzimy, bo dziecko zawsze czuje jak sie cos zlego dzieje i na stare lata wylazi tak jak z nas wylazlo to ze na sile chcemy zalozyc dom (szczesliwy) nie baczac na to z kim chcemy go zalozyc.

Super, ze idziesz na grupe terapeutyczna. Teraz jest mega ciezko ale zobaczysz jaka wspaniala z tego wyjdziesz. Wspaniala dla siebie samej

latwo bylo byc twarda bez faceta.... jak sie pojawil wymieklam

dzis placz i zgrzytanie zebow ( doslownie) chce pokochac siebie. wypisuje swoje pozytywne cechy charakteru i za co sie lubię. kołowrotek w głowie maksymalny i wyalienowanie totalne. malo co w robocie kontaktuje i podejrzewam ze moj wzrok jakis zamglony

wlasnie miesiac minał odkad powiedzial ze nie jedzie ze nie pojedziemy razem na wakacje ( planowane od 2 miesiecy).pojechalam sama i to byly niezapomniane wakacje mego zycia w sensie negatywnym. prawie cale 2 tygodnie milczenie ogólnie z obu stron, ponad tydzien temu spotkanie na którym oznajmił ze nie chce byc w zwiazku ale chce byc w kontakcie. Oddalam mu pare rzeczy i wtedy jeszcze do mnie nie dotarło wiec spotkanie bylo miłe. Potem to juz efekty odstawienia jak widac.Masz racje Megg, robie czasem takie małe notatki jak czulam sie niekochana, ze za malo uwagi zwracal ze nie słuchal.. ze nie byl romantyczny.. i td i tp, ale dalej sie trzymam mysli ze on "nawrócony" i steskniony stanie w moich progach, no bo wkoncu KKZB jestem. Najsmieszniejsze jest to ze tyle sie naczytalam i ostatnio nawet tłumaczylam przyjaciółce niektore zagadnienia DDA i KKZB i jak walczyc z mechanizmami, akceptacja, oderwanie i te wszystkie mądre rzeczy, ale jesli chodzi o praktyke...jak grochem o sciane.
Jedyne co udaje mi sie wytrwac to nie kontaktowac sie, choc dzis juz chcialam "sie sztachnac" ze zapozycze zwrot od Tarantelli..ale w zamian poszlam odwiedzic przyjaciółke

Kurcze, może to dziwne, ale ja tak nie myślę. I chyba nigdy tak nie myślałam. U mnie jest inaczej.

Heeeloooł!

Jest tu Ktoś jeszcze?

Dziś wieczorem, ten drań, który ponad miesiąc temu wyrzucił mnie i naszą Córkę z domu, przyszedł na "widzenie" do Dziecka. Wizyta była z mojej inicjatywy, ale z jego trwała ok 20 min, w czasie których dowiedziałam, się, że prowadzę gierki i wymyśliłam dziecku chorobę, i przez to nie mógł Jej zobaczyć dwa tygodnie temu. Z drugiej strony, nie wiem dlaczego dopiero dzisiaj o tym mówił, w każdym bądź razie Dziecko wtedy gorączkowało z powodu ząbka. Dodam jeszcze, że pani stomatolog, u której Córcia leczyła i spieprz.ła ząbki nie miała czasu żeby nas przyjąć(!!!!), w każdym bądź razie ten dupek nawet nie zapytał wtedy ani dziś o tą ponoć wymyśloną przeze mnie chorobę! Kiedy mu sama o tym powiedziałam, stwierdził, że wymyślam, że go to nie obchodzi, bo liczy się dla niego, to, że wtedy nie "dostał" Dziecka,  więc puściły mi nerwy i odpowiedziałam, że, gdyby nie zrezygnował z bycia ojcem na codzień, to wiedziałby co się dzieje.  Zmroziło mnie to co usłyszałam: zrobił co zrobił, bo Córcia była w pakiecie ze mną. Potraficie sobie wyobrazić takie skurw....stwo?!?! Czy wszyscy faceci tacy są??? Dlaczego taki baran zamiast do Dziecka przychodzi pastwić się nade mną?!?! Dlaczego wygaduje te wszystkie rzeczy??? Dlaczego nie myśli o  Dziecku, za mało widziało i słyszało?!? Po tych słowach wyszedł, a ja się rozsypałam. Córeczka mnie pocieszała...

Czy to nie powinno mnie uleczyć z KKZB??

O rany!
Nic nadzwyczajnego nie zrobił, w tym sensie, że to schemat. Ja tez to przeżywałam, takie brednie. Stawianie siebie na piedestale, a uczucia dziecka, jego zdrowie jakby w ogóle nie docierały do mózgu. To jest coś z egoizmu, ale nie wiadomo jak t wytłumaczyć. Generalnie każdy facet ma umiejętność przeinaczania wszystkiego i dopasowywania do siebie. To jest okropnie denerwujące. Chcemy wtedy krzyczeć, żeby się zamknął.

Będę brutalna, kochana - jego cel został osiągnięty. W jego oczach wizyta była udana.
A teraz Ty, KOCHANA - zrób coś, żeby to się nie powtórzyło.  Nie daj mu tej satysfakcji.

Ależ oczywiście, ludzie tak robią. Tylko jedną perspektywe podałam, odniosłam się do konkretu. Ale ok, człowieki tak robią niektóre.

Chyba też jestem kobietą kochającą za bardzo. Przez długi czas znosiłam upokorzenia, wierzyłam w każde słowo człowieka któremu nigdy nie mogłam ufać, poddawałam się kontroli, by udowodnić, że jestem czysta. Podobno jestem młoda i piękna, nie mogę narzekać na brak powodzenia, ale odczuwam tak ogromną potrzebą bycia kochaną i zaopiekowaną, że chyba idealizowałam swój zwiazek, nie chciałam widzieć rzeczywistości. Do dziś miewam takie stany, kiedy napiszę smsa, zadzwonię, żeby tylko sprawdzić czy nadal mu na mnie zależy, chociaż już nie chcę z nim być. To straszne tak się zamknąć na jedną osobę i widzieć w nim kogoś wyjątkowego, innego od tego kim jest w rzeczywistości.

Tak. Psychoterapia już za mną, ale znacie pewnie doskonale to uczucie napięcia, drżenie rąk kiedy dzwoni telefon. Ja utknęłam w tym momencie w którym nie chcę być z L., ale przez to co mu dałam ciągle chciałabym być dla Niego ważna. Nie mamy teraz kontaktu ponieważ go urwałam, później on znów się odezwał, chciał przyjechać. Ale ja tak nie potrafię. Świadomość, że nie da się tego odbudować, że kiedyś nawet próbował mnie otruć, a ja wróciłam jest straszna. Z jednej strony znamy człowieka kochającego, czułego, dobrego, a z drugiej ta osoba jest totalnym egoistą, rujnuje nam życie. Czasem nie umiem sobie z tym radzić, ale wiem, że gdybym znów do Niego wróciła byłoby jeszcze gorzej.

Jak przykro. Czułam się tutaj jak w drugim domu. Codziennie martwiłam się czy dam radę wszystko przeczytać... a teraz.... Nie ma NIC Bardzo mi WAS brakuje.
Nie mam komu się wyżalić, pogadać, pośmiać się...
Smutek.
W domu pustka i tutaj.
Już tak zostanie?
Dziewczyny wróćcie!

Oba wątki tak wymarły... też wchodzę, patrzę, a tu nie ma co czytać...i nie wiem, czy to źle, czy jednak dobrze...

Kto jak kto, ale Ty Dunkis zawsze mozesz sobie po mnie pojezdzic...

Cześć Dziewczyny! Bardzo proszę nie tworzyć teorii spiskowych w stylu: stał się kataklizm, psychofagi dopadły, wystrzelano, zakuto w kajdany, uprowadzono w jasyr.

Uprzejmie donoszę - że Dziewczęta o które pytacie - po prostu przeszły z etapu "wycia" w etap "konstruktywnego układania sobie życia w oparciu o porządnego kopa w dupę". Etap ów wymaga kategorycznego zamknięcia pewnych drzwi - aby z hukiem otworzyły się następne. Z bycia KKZB można się wyleczyć - w ten sam sposób jak leczymy sraczkę - odsuwamy złą dietę i nie karmimy patogenów. I to właśnie Sfora czyni. Po prostu.

Nie znaczy to że Kobiety "zlały" forum. Absolutnie. Zglądają, poczytują, jednak nawał - po prostu nawał nowych doznań i zdarzeń - powoduje iż nie udzielają się tak jak kiedyś. Ciągle jednak działają prywatne maile - można się jak najbardziej skontaktować, skonsultować, wypłakać, powqrwiać.

I tego Wam Laseczki życzę - wylezienia z czarnej doopy, otrzepania spódniczek, poprawienia podkolanówek i ściągnięcia kucyków. Następnie pokazania środkowego palca w kierunku adekwatnym - i do przodu!

Mariorie, na pewno dzieci dodają siły, ale... Dzieci są mądrzejsze niż nam wszystkim się wydaje, widzą ogrom zła, które siedzi w ich rodzinach, muszą to dźwigać, nosić na swoich drobnych barkach coś co przerasta nas, wtedy naprawdę serce pęka...

Poczekaj, Ty też zaznasz tej radości, tylko trochę później. Będziesz wtedy silniejsza a Twój Dzieciaczek szczęśliwy, nieobciążony jakimś tam KKZB...

Witam wszystkie forumowiczki, jestem tu bo tak jak Wy cierpię i szukam rozwiązań jak z tego wybrnąć.
Mam 43 lata i przez ostatne kilka lat przez moje życie przeszło kilkadziesiąt tornad, tajfunów, burz gradowych oraz wszelakich innych zjawisk, które zatrząsneły moim życiem emocjonalnym. Oczywiście sprawcą tych wszystkich zajść był facet mojego życia T. Cały czas czuje jego brak, ciągle o nim myślę jednym słowem książkowy objaw "odstawienia" ale teraz chciałabym napisać o jednym ważnym fakcie. T. to manipulator "wszechczasów" zawsze wszytsko potrafił tak pomieszać , że na koncu z pokrzywdzonej ofiary stawałam się winną, teraz wiem, że to dlatego bo pozwalałam mu zawsze na pierwszy ruch, zawsze czekałam na jego gest, słowo, a dopiero potem robiłam co w swojej mocy by było dobrze, on zawsze zanim wykonal ruch to wszystkie mozliwe sytuacje przemyślał i "kierował" naszym życiem, ja podchodziłam do tego emocjonalnie i z ufnością, wierzyłam, że on chce dobrze, a on owszem chciał dobrze ale TYLKO dla siebie. Po dłuższym rozstaniu mieliśmy się spotkać bym mogła mu coś oddać, nie chiałam go widzieć i rzecz oddałam jego bratu, prosząc by poinformował T. że to jest u niego. W jakąż furię wpadł, jak się złościł, był po prostu wściekły (wiem bo napisał mi kilka maili,)najbardziej zabolało go to, że on sobie juz zaplanował przebieg tego spotkania (każde kończyło się moimi łzami i nerwami) a tu go ubiegłam. To było cudowne uczucie, dla mnie, zrozumiałam , że nareście chociaz w małym kawałeczku zaczynam przejmowac kontrolę nad swoim życiem. On oczywiście co jakiś czas nadal próbuje swoich sztuczek (a wie na co jestem wrażliwa, zna mnie i wykorzystuje to) ale ja już raz nauczona powolutku staram sie narzucac swoje decyzje i nie dac się wciągac w jego gierki.Oczywiście są dobre i złe chwile i nadal czuje tą "chorą miłość" ale chyba widzę światełko w tunelu...
Esterka

1Aneczka : Takie zachowanie cechuje każdego faceta, który jest życiowym egoistą i nie odczuwa empatii tylko wyznaje znaną pewnie wszystkim KKZB zasadę, że tylko to co On odczuwa i myśli jest ważne. U mnie również było tak, że podczas kłótni, kiedy czułam się przez niego bardzo źle zazwyczaj odwracał kota ogonem, mówił mi, że przecież ja kiedyś też ... i tu zaczynało się wypominanie błędów przeszłości, które nawet nie były błędami. Bo jak błędem może być to, że kobieta chce się czuć kobieco i ubierze sukienkę, jak błędem może być prawo do własnych wyborów, przyjaciół. Kiedy dałam się wciągnąć i zostawiłam wszystko co było dla mnie najważniejsze w życiu: moją kobiecość, przyjaźnie, rodzinę wtedy naprawdę miał nade mną pełną władzę. Stałam się chyba na jakiś czas Nim, żyłam jego wartościami, jak marionetka. Do czasukiedy zaczęłam czuć siebie, płakać codziennie, czuć się niedoceniana. A przecież tak mnie kochał. Tylko, że... miłość może być różnie rozumiana. To ja kochałam. Szczerze i prawdziwie. On chciał mnie mieć. W swoim posiadaniu.