Seksoholizm

02 każdy uzależniony w tym i seksoholik sam musi znaleźć motywację do zerwania z nałogiem. Czy my mamy na to wpływ? Nie.
Ale wierzę w opinię psychologów że uzależniony zachowuje się tak dlatego że My mu na to pozwalamy. I to nie tak że my nie mamy kompletnie wpływu na to co On robi. Jeżeli będziemy się godzić na drobne kłamstewka wydawałoby się nieistotne, na zachowania które nam się nie podobają a nie mają nic wspólnego z uzależnieniem (np zostawianie skarpetek pod fotelem, okupowanie pilota przed telewizorem, wypad z kolegami na piwo i powrót w stanie wskazującym na spożycie dużej ilości alkoholu, "żartowanie" sobie z nas w towarzystwie, choć dla nas nie jest to zabawne), to tak naprawdę dajemy mu przyzwolenie na wszystkie złe zachowania. Jak często zdarza się że kobieta mówi mam wspaniałego męża ale nienawidzę jak robi: to czy tamto.
Nie znaczy to że powstrzymamy go przed zdradą, ale będąc konsekwentnym - nie lubię tego, tamto mi się nie podoba, czy tego sobie nie życzę- i nie pozwalając jemu na te zachowania, określamy niejako nasze stanowisko. "Nie godzę się na To".
A większość z nas jak zostawia skarpetki sama je wynosi do prania, jak wraca z "piwka" pijany wpuszczamy Go do mieszkania,jak nas obraża w towarzystwie to śmiejemy się ze wszystkimi, udając że nas to bawi. Wprawdzie robimy potem awantury, czy po prostu dudramy nad uchem, ale pozwalamy na to kolejny i kolejny raz. Gdybyśmy skarpetki spod fotela wyrzucały do śmieci, lub zostawiały pod fotelem brudne, jak raz by nie został wpuszczony do domu pijany, jak nie "śmieszyłby" nas jego "żart" tylko ostro zwróciłybyśmy Mu uwagę w towarzystwie na jego wątpliwe poczucie humoru to nie zrobiłby tego po raz kolejny. Ale najczęściej zbieramy te skarpety, bo nie lubimy bałaganu. Wpuszczamy do domu pijanego, bo wstyd przed sąsiadami, jakby spał na wycieraczce, lub się awanturował. Śmiejemy się mimo że czujemy się urażone, bo nam wstyd przed znajomymi się kłócić. Godzimy się na pewne zachowania i potem jak mówimy "Jak jeszcze raz mnie zdradzisz to rozwód". Ale tak samo mówimy setki razy "Jak jeszcze raz-skarpety, pijany, głupie żarty- to...." Po czym nie robimy nic, tylko gderamy. I to jest ten Nasz wpływ który możemy mieć na jego kolejną zdradę. Nie mówię że zawsze zadziała, czasem mimo naszej konsekwencji i tak skoczy w bok, ale wtedy wiemy, że nie jest Nas wart i żegnamy się z mniejszym żalem.
Co do Egona to się nie dziw. To co pisze reiki jest chore, a jak ktoś ma zniszczone życie przez seksoholika i wiele takich "reiki", to reaguje bardzo emocjonalnie. To tak jakby alkoholika leczyć alkoholem, narkomana marihuaną, a hazardzistę grami.

Nie przeczytałam jeszcze Was. Mój ostatni post jest z listopada. Pewnie nadrobię te trzy strony jeszcze dziś. Wciąż borykam się z pytaniem: Marku Dlaczego zrobiłeś to osobie, którą kochasz, swojej żonie? Nie umiem tego zrozumieć... Obdarzam zaufaniem za nic i wciąż jestem wykorzystywana, dlaczego? Za głupia jestem żeby sama sobie odpowiedzieć, ale nie chcę cała życie dostawać po dupie... Może jak doczytam posty z mojej nie obecności coś zrozumiem

Bardzo dobry artykuł. Jednak:
Współuzależnienie - potrzeba pomocy z zewnątrz.

Ciężar współuzależnienia przytłacza coraz bardziej . Im dłużej osoba pozostaje w związku z osobą uzależnioną , tym bardziej trwałe stają się wzorce zachowań współuzależnieniowych. Droga zamieniania zachowań współuzależnieniowych na te bardziej autonomiczne, indywidualne zależy od doświadczeń życiowych osoby. Wydaje się, że innej terapii będzie wymagała osoba, której cechy współuzależnienia tworzyły się na bazie doświadczeń w rodzinie generacyjnej (rodzinie, w której istniała jakąś dysfunkcjonalność), które uległy dalszemu wzmocnieniu w rodzinie prokreacyjnej. Zdolność takiej osoby do pozostawania w związkach z ludźmi z zachowaniem własnych granic jest względnie naruszona z powodu wzorców z dzieciństwa (odrzucenie bądź psychiczna inwazja). Taka osoba potrzebuje nie tylko terapii opartej na analizie zachowań współuzależnieniowych, ale też terapii pomagającej jej zbudować granice własnego "ja".

Pomaganie osobom, u których współuzależnienie powstawało w trakcie trwania związku z osobą uzależnioną (współmałżonek, dziecko) dotyczy następujących aspektów (por. Sękowska, 1997):

*

uświadomienia psychologicznej sytuacji osoby oraz pobudzenia jej motywacji do podjęcia leczenia, a tym samym przejęcia odpowiedzialności za samą siebie;
*

dostarczenie wiedzy na temat mechanizmów uzależnienia i współuzależnienia oraz ich wpływu na funkcjonowanie rodziny;
*

umożliwienie konfrontacji z systemem iluzji i zaprzeczeń w celu stworzenia realistycznych przekonań i realistycznych oczekiwań wobec siebie i wobec innych ludzi;
*

uczenie nowych, konstruktywnych sposobów radzenia sobie z sytuacjami trudnymi;
*

utrwalania procesu zmian z głównym nastawieniem na wzmacnianie poczucia własnej wartości.

Magdalena Sękowska
Właściciel, dyrektor Grupy Doradczo-Szkoleniowej TransMisja. Psycholog i psychoterapeuta.

Uzyskanie wiedzy o mechanizmach uzależnienia, naszego partnera jest jednym z punktów terapii. Potrzebna jest po to aby uświadomić sobie współuzależnienie.

Mam na imie Krzysiek i jestem seksoholikiem.
Czytając marka, czytałem o sobie.
Z tym tylko że ja nie mam wsparcia nikogo, moja Kochana odeszła kiedy wyszło jaki mam problem, wydała się moja zdrada. Wiem że niektórzy zdradę tym tłumaczą, ale ja wiem że u mnie to jest ten problem. Pornografia, ciągla masturbacja, porostu zapadanie się. Nie mam wsparcia, tak jak marek, nie wiem czy na nie zasługuje, nie mam też pomocy. Chciałbym znalexć grupę wsparcia, ale u mnie w mieście nic takiego nie istnieje (chyba że ktoś wie gdzie takiej szukać w małopolsce). Nie mam z kim porozmawiać, nie mam z kim walczyć ze swoim nałogiem. Staram się byc "trzeźwy" od 3 tygodni. nie mam do siebie zaufania i wiem ze znów moge się złamac. próbowałem szukac pomocy, MONAR, PORADNIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO, mam zdiagnozowane że potrzebuje terapii z psychoterapeutą, ale u mnie takiego nie ma dopiero koło 26 lipca. Tydzień lezenia w psychiatryku nie pomógł. Ośrodki owszem są ale pobyt za 4500 mnie nie stac, do tego nie mam srodków do zycia i muszę iść do pracy ( od jutra idę). Jeśli ktoś wie o jakiś grupach wsparcia w mojej okolicy (Kraków) to prosze o odpisani. Jestem na krawędzi załamania, najgorsze że moja Miłośc odemnie odeszła i nie chce mi pomóc, nie chce wspierac, chodz mnie kocha. (sama jest osobą która pomaga walczyć innym ze swoimi słabościami) nie wiem chyba sądzi że z powodu tego czym się zajmuje Ona myśli że ja gram. Chce wytrwać w trzeźwości ale to bardzo barzo tródne i wiem że sam nie dam rady. Marek zazdroszczę Ci, bo gdybym miał wsparcie swojej pani wiem że bym sobie poradził aczkolwiek pewnie nigdy nie był bym godny do końca zaufania. Wiem czym jest ten nałóg i do jakiego wyniszczenia prowadzi. Wyniszczenia psychiki. Ja wplątałem się w romans z seksoholiczką i pomimo to nie zaniechałem pornografii i masturbacji. Przez pół roku miałem już "wyłożone" na wszystko. Ćpanie czy chlanie ma większe możliwości pomocy niż moje uzaleznienie. Chodz wcale więcej nie wyniszcza organizmu i wcale mniej nie rujnuje życia innym. Chyba nikt kto nie był uzalezniony nie zrozumie tego, jak wielka jest potrzeba "rozładowania" napięcia, jak wielka jest potrzeba nowych doznań , bodzców. Chce sie z tego "wyzwolić" jestem 'trzeźwy" od 3 tygodni i chce by tak pozostało. mam nadzieję że wytrwam, chce wytrwać i odbudować, odzyskac swoją Miłośc, chce to zrobić dla Niej, dla mnie i dla naszego syna. Tylko cholernie się boje że nie dam sam rady.

Krzysiek, jestem seksoholikiem

A nie ma jakiś zdrowych sposobów na rozładowanie "napięcia"?

Ze mną jest trochę inaczej ponieważ sam stosunek mnie męczy i troszkę brzydzi i unikam go jak tylko mogę lecz rekompensuję to mojej lubej dużą ilością pieszczot i pocałunków.

ano trochę tak.

Witam,czytam Was od kilku dni.Nie moge przestac...nigdzie nie znalazlam tylku madrych slow na temat naszego(mojego i meza)problemu jak tutaj.Tak,jestem zona seksoholika i jestem wspoluzalezniona.Nie wiem jak zyc,jak postepowac z moim mezem,co mowic,czego nie mowic,o co pytac,czego lepiej nie mowic na glos.Jestem jednym wielkim strzepkiem nerwow.Obwinianie sie juz minel
o,wiem,ze cokolwiek bym zrobila,kimkoliwke bym byla i tak by sie stalo jak sie stalo...On wszedl w ten zwiazek juz uzalezniony.Zaczelo sie od pornografii,romansow internetowych,kolekcjonowania swoich zdobyczy,notoryczne klamstwa,zmienianie tematu/obwinianie mnie przy nakryciu go na takowych romansach...Skonczylo sie kompulsywnym odwiedzaniem prostytutek ...Wszystko to,co na dzien dzisiejszy wiem,wiem,dzieki sobie.Maz dlugo krecil,w koncu sie przyznal.Nie wiem czy wiem wszystko,moze nawet nie chce znac detali...Nie o to chodzi.
Kocham mojego meza,w pewnym sensie bardzo mu wspolczuje i chce mu pomoc.Nie wiem jak...
Dodam,mamy po 35/37 lat,dwojka dzieci.
marku,jesli jeszcze tutaj piszesz-odezwij sie do mnie,jak rowniez inne dotkniete osoby.

iruda,nie mieszkamy w Polsce.Poza tym sprawa dosc swieza,mamy termin do psychoterapeutki w polowie marca.Czy taka wizyta moze nam cos dac?jestes nadal zew swoim mezem?macie dzieci?

Iruda,dzieki za odpowiedz.Mieszkamy w Niemczech,Kolonia.Mysle,ze pojdziemy na to pierwsze spotkanie do psychoterapeutki,a ona wysle jedno z nas dalej,tzn.do "swojego" terapeuty.Co bylo u Was tym "dnem",kiedy maz sie przyznal?Czy Ty to sama odkrylas?Ja zobaczylam dopiero niedawno przez zupelny przypadek wyciagi z konta,maz placil karta w agencji...jasne,najpierw bylo,ze to tylko 3 razy,pozniej,6,nastepnie,przez pol roku...Dzis juz wie,ze to trwalo od zawsze,ze ma to "cos" z jego dziecinstwem wspolnego...Jest bardzo skryta osoba(zawsze nia byl),przyznaje sie do czegos,za kilka dni wypiera,wstydzi albo udaje,ze wszystko jest OK.
Jak wszystko badz prawie wszystko sie wydalo,powiedzial,ze najlepsze ,co mnie moze w tej sytuacji spotkac,to to,jesli on odejdzie i zgodzi sie na wszystkie moje warunki(rozwod).Nie odszedl.Nie odchodzil przez 6 lat,gdy "zlapalam" go na internetowych romansach,zawsze sie pakowal,wybuchal,obwinial,pozniej plakal,przepraszal.Ja wtedy nie widzialam w tym uzaleznienia od seksu.Bylam tylko wsciekla.
Czy Twoj maz mial "tylko"romanse w sieci ,pornosy i masturbacja?Przepraszam,ze zadaje tyle pytan.
Jak dlugo juz wiesz o jego uzaleznieniu?
Czy moze nam pomoc grupa AA(ktos pisal,ze mechanizmy sa podobne u alkoholikow i seksoholikow)?-jesli nie znajdziemy  w naszym miescie SLAA.

Podejrzewałam juz dawno, że coś jest "nie halo". Kontrolowałam jego komórkę (starał sie czyścic wszystko, ale nie zawsze mu sie udawało), przeglądałam komputer, śledziłam historię, wpisy w gg, skype itp. Był bardzo aktywny na różnych forach tematycznych i tam "łapał" swoje romanse i zauroczenia. Niektóre to były "tylko" flirty, siedział kilka godzin na gg, kładł sie spac ok 2 w nocy, wstawał o 4 i klikał dalej, nakręcał sie tymi flirtami, usmiechał sie do komputera, a potem było między nami dużo seksu (teraz sie okazało, ze to było tzw. uruchomienie, czyli seks ze mną nie był ze mną), robilam mu awantury, zakazywałam kontaktu, dzwoniłam do tych dziewczyn itp. - upodlenie na maksa.
Czarę przelało znalezienie w jego archiwum zachowanego czatu z kolezanką z pracy - obrzydliwy cybersex, a co gorsza sugerowali tam, że w realu również jest im fajnie. Kazałam mu sie wynosic z domu; nie mieszkalismy razem przez kilka tygodni.
To byl czas na to, zebym zrozumiała w czym jest problem, ze to uzaleznienie.
Okazało sie, ze było tez duzo porno i masturbacji (wiedziałam, ze jest, ale zdawałam sobie sprawy ze skali problemu).
Zaczelismy chodzic na grupy dla uzaleznionych i współuzaleznionych.
Dla mnie największy sens ma właśnie grupa. Zauważyłam, ze terapeuci bagatelizują problem seksoholizmu, a to tzreba leczyc jak kazde inne uzaleznienie - takze w oparciu o grupę.

Iruda,wiem,ze nie moge zapomniec o sobie.Zamierzam zaczac chodzic na spotkania dla wspoluzaleznionych od nastepnego tygodnia.Wiesz,ja mam tez inny problem,jedno z naszych dzieci ma niecaly roczek,musze zorganizowac dla niego opieke,ale mysle,ze sobie poradze.
Moj maz nadal uwaza,ze byc moze ma problem z uzaleznieniem od seksu ,a byc moze nie...Krzyczy,ze ja mu swoim gadaniem nie pomoge,ze go nie ulecze,ze potrzebuje spesjalisty,do ktorego nie idzie,ktorego nie szuka...Sam sobie zaprzecza-wie,ze musi sie leczyc,ale nie chce,boi sie.Wiesz,ze on dopiero wczoraj po raz pierwszy przeczytal definicje seksoholizmu???Bal sie?Udawal przede mna?Nie wiem.Dodam,ze nie ejst glupim facetem w sensie intelektualnym.Pracuje jako informatyk,takze dostep do czatow,portali randkowych byl od zawsze.A w domu kasowal kazdy swoj ruch w necie.Zreszta z domu chyba sie nie umawial,zalatwial wszystko w pracy.Pod koniec ,tzn.od ok.roku, lat wychodzil na przerwie obiadowej do agencji.Albo po pracy a mi sprzedawal historie o spoznajacym sie tramwaju itd.
Mowi,ze nie interesuje go dlaczego akurat seks jako nalog(on to nazywa lekiem na frustracje),jego interesuje dlaczego w ogole zaczal klamac i wpadl w "cos zlego".Mowie mu,ze byc moze nigdy sie nie dowie,ze to moze byc wiele przyczyn,ale on chyba tylko na tym sie skoncentrowal.
Z drugiej strony mam wrazenie,ze on klamie,nadal podle klamie.Odsuwa uwage od sedna sprawy.
On nawet mnie nie przeprosil.Gdy nie bylo juz wyjscia,gdy juz nie mogl krecic,gdy sie wydaly najobrzydliwsze fakty(burdele)-napisal SMS a o tresci "przepraszam ciebie za wszystko"...
Byc moze ja sie przed nim ponizam.Moze nie jestem mu do niczego potrzebna?
Obdarl mnie z mojej kobiecosci,zgnoil,a teraz ja modle sie,zeby zaczal sie leczyc,zebysmy nadal byli rodzina.Moze ja jestem bardziej chora niz on?
Z jednej strony wiem,ze to choroba,ze tracil nad soba kontrole,z drugiej strony czuje sie zdradzona setki razy.
Od 3 tyg.nie spotykam sie z kolezankami,nie wiem,co im mowic,wstydze sie o tym opowiadac.Zwierzylam sie jednej,nie musze dodawac,ze on byl wsciekly.Widzialam przerazenie w jego oczach-ze ktos jeszcze wie,dwie twarze ,dwa swiaty wyszly na jaw.Mieliscie cos takiego?Wstyd (Twoj)za niego i jego przed obcymi?
Boje sie o moje male dziecko,bylo radosne,bylo tala mala iskra,teraz ma zaryczana matke,ktora sie drze i boi swiata.
Iruda-strasznie Ci dziekuje,ze ze mna piszesz,ze sie odzywasz.Moze kiedys skontaktujemy sie na maila?Kiedys.

Zacytuje pytanie z bardzo starego postu, bo mnie strasznie poruszyło.
To do niedawna było moje główne pytanie "a co ze mną" "a co z nami"?
A teraz wiem - jak sama sie sobą nie zajmę, to nie mam co liczyć, że uzalezniony człowiek mi cokolwiek ofiaruje.
Współuzależniona - zajmuje sie swoim zdrowieniem osobiście!!!!

Kochane, post jest stary, lecz wciąż aktualny. Nadal tu zaglądam, mimo,iż moje życie zmieniło się radykalne. Jestem po rozwodzie, mąż nie zawalczył o rodzinę. Podobnie jak jedna z Was mam bardzo małe dziecko. Wychowuje się z dala od ojca, w sumie to bez ojca = bo kilkudniowe spędzenie popołudnia raz na pół roku to nie jest wychowywanie. Boli, wciąż. Nie uciekłam w nowy związek, lecz od roku chodzę na terapię. Dopiero niedawno odważyłam się powiedzieć, że mój, już były, mąż był/jest uzależniony. Ja - wciąż walczę ze współuzależnieniem. Od niego. Od relacji, którą trudno nazwać miłością, a do której jednak wciąż mnie ciągnie. Na razie działa tylko jedno - jak najmniej kontaktów. Z seksoholikiem jest trudno, bo jak nie widzimy jego kompulsywnych zachowań, to wydaje się nam, że to taki wspaniały człowiek. Bo seksoholik nie śmierdzi jak alkoholik, nie niszczy jak narkoman etc. Łatwo ulec iluzji. Wiem jednak, że mój były nigdy nie dopuścił do siebie myśli, iż jest uzależniony. Bo przecież seks to nic złego. Nie, nic, to prawda. Skąd wiem zatem? Z wszystkich układanych przez ostatni rok kawałków informacji. Terapia pomaga, lecz nie wyciąga jeśli same sobie nie strzelimy w twarz i jasno nie powiemy: "nie chcę cie takiego, nie chcę tak żyć!". Mam bardzo osłabione granice. Podobnie jak  napisała jedna z Was, wiem, że mój były zniszczył moją kobiecość. Chciałabym móc jak i on - uprawiać seks i nic nie czuć oprócz przyjemności. W lewo, w prawo, nie ważne z kim, gdzie i jak. Bo może wówczas nie bolałoby? Może osoby pozbawione empatii mają łatwiej. Bo niczego im nie brakuje, ponieważ nawet nie wiedzą czego brakować im może. Z moim byłym widuję się rzadko. Ale to i tak o wiele za często. Bo wciąż jestem związana. Niestety, wciąż jestem zaangażowana. Wciąż chciałabym, aby on chciał skorzystać z pomocy. Wiem, że nie mogę tego zrobić za niego. Wiem, że nie mogę nic oprócz wspierania siebie. Ale marzenia, raczej mrzonki, wciąż są. Daję sobie jednak prawo do tego, bo zbyt siebie karciłam za zachowania jego na które nie miałam przecież wpływu. Staram się zaakceptować i polubić siebie. Trudne zadanie dla kobiety, którą własny mąż zgnoił psychicznie tak, że najchętniej zakładałaby na co dzień czapkę niewidkę. Pozdrawiam. Myślę, że dla wielu osób z tego wątku sprawy nie są jeszcze zakończone. Trudno się jednak o tym pisze jak już się posiądzie wiedzę o mechanizmach, umie rozpoznać i nazwać problem. Bo dziwny to problem, choć zupełnie nie odbiega od tego co przeżywają żony alkoholików i innych uzależnionych.

tak piękne, ze az niemozliwe.
idź na SA lub SLAA, bo psychoterapia jako jedyna forma pomocy nie jest wystarczająca w wypadku uzależnien
trzymaj sie mocno

Minął miesiąc. Porządkuję swoją głowę, a właściwie bałagan, który tam mam.
Całkowity celibat nie jest zły. Jak na razie zupełnie łatwy. Ale to nie tylko moja zasługa, a raczej szoku i tęsknoty za Żoną (wyprowadziła się przed dwoma tygodniami).
Właściwie, to o niczym innym nie myślę, tylko czy zmienię się na tyle, że będzie chciała jeszcze ze mną żyć.
Jutro kolejna wizyta (druga) w SLLA. To wielka ulga wywalić ten bród z siebie, i czuć, ze jest się zrozumianym. Posłuchać innych też warto. Już nie jesteś sam.
Na spotkania z terapeutką oczekuję z coraz większym zniecierpliwieniem. Gdybym miał środki, chodziłbym codziennie.
Jak człowiek rozpoznaje przyczyny uzależnienia i może wypłakać ból dzieciństwa, to ulga jest ogromna.
Tylko żal i tęsknota ciągle jest taka sama.
Ale samotność nie jest taka zła.

Mały Duszku
Dziękuję Ci za wsparcie. To bardzo wiele, gdy ktoś w ciebie wierzy.
Ja na razie wierzę głęboko, że z tego wyjdę. Wierzę również w metodę którą podążam.
Klucz moim zdaniem jest w dzieciństwie. Zrozumiałem to po pierwszej wizycie u psychoterapeuty. Najpierw łzy na sesji, a dwa dni potem przebudzenie się z głośnym szlochem i kilkoma obrazami z dzieciństwa. Nic dramatycznego, scena ośmieszania w przedszkolu za seksualne zainteresowania i publiczne zmuszenie do obnażenia się kilku kolegów i koleżankę przez "panią", onanista zmuszający do patrzenia na klatce w bloku, starsza koleżanka zmuszająca do odgrywania podpatrzonych scen. Ot drobiazgi które odpłakałem po 40-tu latach.
Co siedmioletni dzieciak dowiedział się o seksie? - Brudna sprawa.!

W moim przypadku uzależnienie zaczęło się w podstawówce. Nieustanne napięcie (rodzice nic nie wiedzieli) łagodziła dopamina.
Kłopoty w kontaktach, w nauce podwajały stres. Zwiekszałem dawkę.
W liceum dołączyły fantazje na temat kobiet.
Tak stworzył się związek masturbacja-sex(brudny!)
Pornografia to turbodoładowanie, a wizyta u prostytutki to prosta konsekwencja "przeładowania systemu".
Uczuć w to zadnych nie mieszałem, bo kochałem Żonę.
Kłamstwo wobec siebie pozwalało na koegzystencję osobowości niczym w powieści.
Próbowałem skończyć wiele razy, ale pornografia załatwiała wszystko, kolejne wpadki leczyłem dopaminą.
Jeszcze 2 miesiące temu o erotomanach myślałem, że to niegroźni zboczeńcy, obnażający się po parkach.
Dziś sam jestem jednym z nich.
Za żadne skarby nie chcę tam wrócić.
Chcę, aby Bóg, który oddał mi duszę, zwrócił mi także moje życie.
PS
Celibatem nazwałem mylnie abstynencję, czyli całkowite powstrzymanie sie od czynności seksualnych.
Masturbacja łatwo wypadła, szczególnie jak zorientowałem się, że mam na to ochotę kiedy mam stres. Obiektu ani fantazji zadnej przy tym nie było. Pojąłem, ze dopamina mojego "chcę" nie rozwiąże. Dojrzałość i owszem.
Nadmienić muszę, że w ostatnim stadium nałogu samodzielnie potrafiłem zawiązać sznurówki. Pozostałe decyzje musiałem otrzymać z zewnątrz.
Panicznie boję się pornografii. I fantazji.
Ale wiem i to, że niema pornografii = niema konieczności korzystania z płatnego seksu.
Na razie pisanie przynosi wystarczającą ulgę.

Nie przepadł ani nie poddał się. Podjął walkę (chociaż nie o walkę tu chodzi) z uzależnieniem i pozostając w trzeźwości, czasem lepiej czasem gorzej, jakoś sobie radzi. Nie jest to jednak miejsce na to, abym o tym opowiadał. Najważniejsze jest to, że jestem na dobrej drodze i że zdrowienie postępuje.

OKO - jeżeli chcesz, napisz do mnie e-mail. Tutaj nie będziemy prowadzić dyskusji. Już teraz jednak chcę Ci coś podrzucić. Odszukaj w sieci stronę www Anonimowych Seksoholików (tutaj moderatorzy i tak usuną link) - znajdziesz tam info nt. mitingów. Nie zwlekaj ! Idź od razu na najbliższy ! Terapia terapią ale tam, wcześniej czy później i tak trafisz. Po prostu spróbuj i idź tam. Na stronie SA odnajdziesz również 12 Kroków i 12 Tradycji - wczytaj się w nie.

Uważaj na siebie, trwaj w trzeźwości i nie poddawaj się. Pozdrawiam.

Dlugo mnie nie bylo,tzn.nie udzielalam sie tutaj.Wlasnie przeczytalam swoje wpisy.Hehe.Tak tylko dla scislosci,o ile to kogos interesuje,napisalam wjednym,ze maz od ok.roku wychodzil na przerwie obiadowej w pracy do burdelu.Nie,laseczki,nie od roku,od zawsze chodzil do "panienek"dla kazdego,odkad zarobil pierwsza kase.
Duzo nowych faktow wyszlo na jaw po czasie.
Ciesze sie,ze wszystko wylazlo,cale gowienko sie wylalo i teraz mozna sprzatac.A maz sprzata,nie powiem,puk,puk,odpukac w niemalowane,zeby nie zapeszyc.
Ja mam swojego terapeute,swoje spotkania,on ma swoja "dzialke do obrobienia".Narazie spotkania SLAA nic mu nie daja,prosze bardzo,nie musi ,jego decyzja,chodzi do psychologa,stara sie w pracy,stal sie lepszym ojcem,milszym mezem,spokojniejszym facetem,a przede wszystkim OTWARTYM .On sam zaczyna ze mna szczere do bolu rozmowy,NIGDY tak nie bylo,zawsze u nas bylo ALL RIGHT;)On nie mial problemow,nie z terazniejszoscia,nie z przeszloscia,z niczym.Bo nie myslal dalej jak o tym,co bedzie za 3 dni.Osobowosc uzalezniona.
Sa zmiany.Jestem dobrej mysli,ale tez gotowa na podjecie waznej decyzji,gdyby Gugus jednak gral.Gdyby Gugus jednak wpadl znow w kupe.
Nie zapomne o tym bolu i nie chce go juz.To moja decyzja.Chce sie leczyc ze wspoluzaleznienia,chce byc szczesliwym,spelnionym czlowiekiem,dobra,madra matka moich dwoch synow.ChcialaBYM byc tez jego zona,ale to lezy w jego rekach.Bo nie chce byc zona oklamywana,proste.Wiem,ze gdy znow zrobi "w tyl zwrot"-odejde.Na dzien dziesiejszy dostal ode mnie kredyt zaufania,przebaczam mu kazdego dnia bardziej,choc nigdy nie zapomne.I bardzo dobrze.Trzeba sie uczyc;)
Nie zapomne o bolu i nigdy juz nie zapomne o sobie.
Dziewczyny,warto postawic warunki,warto czekac.Jestem na poczatku dluuuuugiej drogi,ale juz wiem,ze ta droga jest wygrana,cokolwiek by sie nie stalo,tylko pracujmy my nad soba,a facetom ,uzaleznionym osobowosciom dajmy robic swoje,nie zadreczajmy ich pytaniami i naszym bolem.To nasz bol.Oni maja swoje zadania.Nie kontrolujmy,ale nadzorujmy delikatnie,co Delikwent robi w kwestii naszegp warunku-leczenie,zaprzestanie kompulsywnych dzialan.Mysle,ze po czyms takim,co nas spotkalo mozna wyczuc z daleka Kolesia.Znamy ich klamstwa,znamy ich metody,szantaze emocjonalne,manipalcje.
Jesli dalyscie szanse nie zabierajcie jej.
Dajcie sobie czas.Gorzej nie bedzie.A moze byc lepiej.Musimy wylezc ze swojego wspoluzaleznienia i dac naszym mezom popapranym szanse pokazac jak im zalezy na sobie,na nas,na normalnym zyciu.Odejsc zawsze mozna.
Dziekuje Kochanej Kachnie za wsparcie duchowe,Kachna,nawet nie wiesz jak mi pomoglas:)

Filipina, jakbym czytala o sobie.
Ale szansa, która dałam została odrzucona. To, co bralam za oznaki zdrowienia był tylko bardziej zakamuflowaną manipulacja.
Nie widze dalej szans. Nasz zwiazek nie istnieje, chociaz formalnie jest.
Kazde musi osobno, bo razem to my nie wyzdrowiejemy.

Smutna kołysanka

Witam. Nick oznacza kłamca-manipulant-seksoholik (później wyjaśnię). 33 - wiek (później też wyjaśnię). Na wstępie radzę "zapiąć pasy". To nie będzie miła historia. W zasadzie miałem to napisać na jakimś forum katolickim, ale uznałem że mam pewną "misję" ewangelizacyjną, bo przekonanego nie trzeba przekonywać, a tu może ktoś się dzięki mojej historii mocniej zwiąże z Bogiem i nauką Pisma Świętego.

W naszej rodzinie od pokoleń istniał jakiś niewytłumaczalny dramat, ból i grzech. Pamiętam jak matka, ciotka czy wcześniej prababka często budziły się po nocach i mówiły że były "duszone", "dręczone". Zawsze się z tego śmiałem.

W rodzinie od strony matki były samobójstwa (dziadek umarł jak ja jeszcze w planach nie byłem), podobnie w rodzinie ojca. Z tego co mi opowiadała ciotka, wujkowie mieli też coś koło 33-35 jak "wybrali" sznurek itp. "rozwiązania".

No i najgorsze to to, że każde kolejne pokolenie przenosiło na kolejne te pokaleczenia emocjonalne. Moja babka zostawiła dziadka z gromadką dzieci, w tym moim ojcem, wybrała bowiem życie z kochankami (podobno mawiała "chłopa muszę" tyle wiem z opowieści zaufanej osoby w rodzinie). Ze strony matki tam też pradziad zostawił prababkę z 5 dzieci, wyjeżdżając za granicę, a jak przysyłał raz na rok list, to pisał "miłość to ja mam tu na ulicy". Skończył źle, przez kolejną młodą "siksę" z "kolekcji".

No niestety, rodziców się nie wybiera. Mój ojciec to erotoman i babiarz.

Jestem "typowym" dzieckiem z "wpadki", tzn. matka zaufała mu, w końcu 20 lat miała, młoda i naiwna była, on nie bardzo się spieszył do ślubu, wolał "zaliczanie", w końcu jednak rodzina matki nalegała na ślub że wszystko się ułoży. Prababka, która wycierpiała się na wojnie cudem unikając śmierci nie raz, a potem cierpiąc przez pradziadka, mówiła wówczas jednak: on mi nie pasuje, krętacz i tyle, i "postulowała" żeby matka wychowywała mnie samotnie.

Jednak był ślub, i praktycznie zaraz musiały się tam zacząć jakieś problemy - matka miała iść na studia (wzorowa uczennica) i z tego tytułu nie poszła, ojca chyba od początku nie było w domu, pamiętam że bywał raz w tygodniu, potem raz na dwa tygodnie, potem raz na miesiąc. Jak przyjechał to tylko bił, często przyjeżdżał pijany.

Jednak od czasu do czasu odwiedzała nas babka i ciotka, wtedy "tatuś" robił się kochający. Prezenty, itp.

Miałem jakieś 5-6 lat kiedy nastąpił dramat. Zaczęli się kłócić i wyzywać, nie rozumiałem tego. Pamiętam że matka grzebała ojcu po spodniach, ciągle kontrolowała, ten ciągle przyjeżdżał w "zapachach" perfum, słyszałem tylko wynoś się straszne bójki i rękoczyny, czasem jedno z nich brało mnie jako tzw. żywą tarczę i przykładało nóż albo jakiś kij "połamię mu giry" itp. odzywki.

Ogólnie jak byłem sam w domu to najlepiej się czułem. Albo z babcią. Miałem 4 czy 5 lat, jak już czytałem, mając 3 lata nauczyłem się będąc samemu robić "kanapki", mając 6 lat znałem już dziesiątki haseł z encyklopedii. Miałem np. zabawkę grę z państwami świata i stolicami, i kiedy szedłem do rodziców (akurat sensacja się nie kłócili jak się kłócili drżałem w obawie o życie ich, bo wpadali w coraz większe furie latające talerze wybijane szyby w drzwiach, ale i swoje życie) pobawcie się ze mną, to było tak: ja wiedziałem wszystkie hasła, oni niewiele, ja wtedy "prowadziłem w meczu", a oni zamiast pochwalić, to a baw się sam.

W zasadzie pochwały słyszałem tylko od babci, ciotki, pań w przedszkolu, no i miałem nawet "przyjaciółkę". Z rodziną ojca nie utrzymywaliśmy kontaktów.

Pewnego razu matka która coraz bardziej "wariowała" przez ojca i nadal "spała" ze mną, a miałem już ok. 6 lat, wciągnęła mnie do siebie i chyba doszło do tzw. nieświadomego kazirodztwa, pokazała mi "za dużo" zresztą nie mam całego "slajdu" i wolałbym go nie widzieć. Kilka tygodni temu pokazał mi się jeszcze straszniejszy "slajd" jak leżę na brukowanej ulicy (drodze?) a obok wywrócony bokiem wózek. Sam chyba bym nie wypadł, mam nadzieję że to nie matka mnie wyrzuciła, a kto wie może tak było bo wpadła np. w złość po coś się urodził.

Tak więc idąc do zerówki, lub podstawówki praktycznie już przestałem mówić mamo. Pojawiło się wreszcie "życie", czyli szkoła.

A że bieda była straszna, nędza PRL, czyli salceson, ale i ojciec co rusz "szalał", tzn. zarabiał nie najgorzej (na dzisiejsze jakieś 3000 matka rzadko kiedy tam pracowała) ale przywoził "grosze", można się domyślać na co i kogo wydawał, tak więc psychika się powykrzywiała bardziej. Nic tak nie niszczy psychiki w sensie kompleksu niższości jak bycie biednym czyli gorszym. Wtedy to jeszcze nie było widoczne - bo większość żyła na mniej więcej podobnym poziomie, ale ja to odczuwałem.

Kolejne klasy w szkole, świadectwa z "paskiem", obiady z "opieki" w szkole, naprawdę było miło. Lekcje na następny dzień robiłem w szkole, lubiłem przesiadywać w świetlicy, potem były kółka komputerowe, matematyczne, sportowe, jakieś zajęcia plastyczne i gazetki ścienne, uwielbiałem szkołę, w której mogłem spędzać 24 h na 24. Wracałem do domu, mało co się uczyłem, jak już to tylko jakieś czasem zadanka na jedynym w domu stole w kuchni. Ciągle jednak słyszałem wynoś się, po co mi tu przeszkadzasz, po co to piszesz co ci to da, a jak nie robiłem lekcji to po żeś się k***o urodził, trzeba było cię potopić po urodzeniu.

W tym momencie ojciec przywiózł jakąś kolejną chlamydiozę, czy inną opryszczkę, znów przepraszał, błagał, zapewniał, za tydzień wracał, potem potrafił twierdzić że jedzie w delegację (miał gotowe "papiery"), a jak się okazało dzięki życzliwym, siedział u kochanicy na osiedlu.

Zaczął naprawdę dobrze zarabiać, jakieś 7000 na dzisiejsze. Wreszcie nie musiałem się wstydzić w szkole z ubrań. Wreszcie kompleksy przestały mi dokuczać, do tego średnia w szkole 4.7 do 5.2, kolejne zainteresowania, ogniska, wyjazdy w góry, krótkofalarstwo, modelarstwo, PTTK, klocki Lego o czym kiedyś mogłem tylko marzyć, stałem się domowym "ekspertem" od VHS, miałem Commodore 64, Amigę 500, normalnie żyć nie umierać.

W tzw. międzyczasie dojrzewałem "normalnie", tzn. na Andrzejkach poznałem dziewczynę o imieniu Ania, pamiętam jak koleżanka na osiedlu się śmiała że ty się chyba zakochałeś, były małe "przytulanki", no i w końcu masturbacja chyba 13 r.ż. jakoś tak to było.

No a ojcu zaczęło świetnie iść, zaczął otwierać stoisko (tzw. "szczęki"), kupiliśmy parę sprzętów, remont w chacie. "Niestety" urodził się brat. Chwilę potem ojciec "ulotnił się", tzn. znów zaczął jeździć w tzw. delegacje. Wymyślił kretyn takie oto wytłumaczenie: haruję na ten dom, i muszę jeździć po hurtowniach. Jak się okazało, miał "kumpli" którzy za grosze odwalali "czarną robotę" (zresztą czasem ja stałem na stoisku za
"kieszonkowe": "tylko nie mów matce"). Ja jako "solidarny" nie mówiłem.

Okazało się później że jeździł po baletach, i do Renatek, Marzenek, Irenek, i agencji, bo te zaczęły chyba koło 90-92 roku powstawać. W końcu się wydało, że ojciec zarabiał nie tyle co przynosił do domu (2-3 "średnie" pensje) ale około 8-10 "średnich". Znów chwila odpoczynku od nałogu panienkowego, kupił samochód, zaczął przynosić prezenty, mi zabawki, bratu zabawki, matce wspólne wypady do restauracji (!), kwiatki, ciuszki. Kupił sobie pan i władca domu "święty spokój". Podobnie zresztą zrobił ze swojego domu i ze swoją żoną jego brat wojskowy, typowy tzw. "trep".

No i w końcu miałem już 18 lat, świetnie mi szło w szkole i poza nią
(żadnych tam używek, "panienek", dużo przyjaciół, kolegów, świetna "forma" sportowa, naukowa że tak powiem) Wszystko było pod kontrolą. Masturbacja to chyba nawet rzadziej niż raz na miesiąc, filmik czasem się obejrzało po 23:00 na niemieckim kanale, zresztą wtedy jeszcze leciało sporo tzw. "softu" także na Polsacie chyba. Za to codziennie rower, bieganie, wysiłek fizyczny, siatkówka, albo piłka, do 23 na dworze, do tego praktycznie byłem już "małym inżynierem". Wymiana koła zajmowała w rowerze mi jakieś 10 minut, montowałem całkiem ciekawe układy, w zasadzie posiadałem już dużo wiedzy z teoretyczną wiedzą z I roku studiów włącznie.

Planowałem ogólnie jakąś szkołę chorążych (radiotechniczna albo przeciwlotnicza) bo wiedziałem że na "cywilne" studia jestem "za tępy" i "nie będzie mnie stać", gdyż ojciec ostatecznie uciekł "w swój świat", przysłał list do matki, że chce zacząć "wszystko od nowa".

Zostałem na parę miesięcy przed maturą z matką bez pracy, bez dochodów, z małymi oszczędnościami, no i z długami.

Na szczęście "zawczasu" udawało mi się jak ojciec był pijany albo spał
"wyciągnąć" mu z kieszeni kilkadziesiąt lub sto tysięcy zł i tak uzbierałem
sobie na parę miesięcy "na przód" na skromne funkcjonowanie. Zresztą człowiek wychowany w biedzie umie tak zorganizować sobie życie za 200, 300, 400 zł, w tym i jedzenie, wszelkie przedmioty potrzebne do życia, nic się u mnie nie marnowało. Niektórzy nazywali to dziwactwem, znosi i znosi tylko do piwnicy.

To później mnie troszkę uratowało. Dodatkowo wpadła jakaś kasa, typu
malowanie, praca wakacyjna, troszkę załatwiano przez szkołę różne możliwości dorobienia. Po maturze matematyka 6, polski 4 (a spodziewałem się ja i moja polonistka 2 i to "przy dobrych wiatrach"), angielski 4 wahałem się, ale jednak postanowiłem zaryzykować. Wychowawczyni chciała żebym szedł na najlepszą polibudę na jaką się da, wojskowe szkoły odpadały (polikwidowali), poszedłem na najbliższą możliwą polibudę (taką "średnią") ale na dość ciężki kierunek.

Bo nigdy nie lubiałem łatwizny, taki ze mnie masochista. Nigdy nie ściągałem w szkole, zawsze mój wewnętrzny rygorysta mówił mi masz tak napisać na ile umiesz. I nawet ta trójka wtedy cieszyła. Zresztą podzieliłem sobie świat szkoły na "cele". Z matematyki musiała być 5 lub 6, fizyka 4 lub 5, z chemii 5, z informatyki min. 4, z geografii, biologii musiała być 5, tak samo przysp. obronne, i WF, no i ZPT. Ulgowo traktowałem sobie j. polski (nie miałem warunków czytać lektur), historię, wos, muzyki, plastyki i tym podobne. Tam z reguły "zwisało" mi to ile miałem. A miałem a to 2, słabe 3, a to 5, czy nawet 6.

Zacząłem być coraz bardziej wymagający wobec siebie, i zaczęło mnie drażnić wszystko. Matka była już wrakiem psychicznym. Dostała alimenty na siebie, na mnie i brata. Później ojciec stwierdził że nie stać go płacić ("załatwił" sobie krętacz jakieś papiery że schorowany a dorabiał zapewne żeby mieć na "dupy" na czarno albo nawet za granicą), sąd okazał się bezradny. Zostaliśmy z alimentami z funduszu. Miałem jakieś 150 zł na miesiąc. Z tym że oddawałem to matce. Ja "żyłem" ze stypendium to było 200-300 zł, zdarzało się że miałem
też naukowe rzędu 90-100 zł. Na początku wystarczało, potem musiałem rezygnować z obiadów, na imprezę jak szedłem to tylko na jedno piwo i "dla relaksu", posiedzieć, pogadać. Zresztą zajęć bywało i 8-10 godzin dziennie, a sesje i zaliczenia odbywały się nawet po nocach.

No akademik jak to akademik, kumple, koleżanki, jakoś specjalnie żyjąc w tym dole psychicznym i finansowym niespecjalnie mnie to zajmowało, owszem oglądało się czasem na necie z kolegami "gołe baby" i "wyścielało się rozkładówkami" pokój, w końcu akademik to w 80% zamieszkały przez niewyżytych panów w wieku 19 do nawet ... 30 lat. Niestety także studentek, koleżanek studentek.

Poszedłem na jedną imprezę, nic nie robię, a tu "panienka" (Kasia) podeszła usiedliśmy pogadaliśmy. Dałem się omotać, może gdyby koledzy byli to bym się nie dał, ale oni gdzieś się ulotnili (z reguły oni się upijali do nieprzytomności, a ja 1-2 piwa, a potem "grzecznie lulu", bo generalnie brzydziłem się tą swobodą studenckiego życia). W zasadzie nie wiem jak to się stało, uległem wdziękom. Nigdy jej już nie spotkałem.

Była impreza na chacie, przyszły znów jakieś koleżanki koleżanek istny
babiniec, dziewczyny były naprawdę fajne, humor, oczytane itd. popiły
troszkę, no i wyszło tańce zabawa i potem w tajemnicy przed światem "ciało rzucone na łoże traci na oporze".

Czułem się podle następnego dnia, dodatkowo zaraz był kolejny ciężki egzamin. W tym czasie była kolejna dziewczyna, zaczęło się od zapukania do drzwi i poproszenia o "męską" pomoc w pokoju. Przyszła w dość mocno prześwitującej "halce".

Kumple oczywiście nie wszyscy (ci co mieli narzeczone a niektórzy nawet żony) szaleli, w zasadzie tryb studiów był tak stresujący ("rycie łba"), że niektórym naprawdę odbijało. Jeden kręcił z pięcioma pannami naraz - zresztą z tego co wiem, to dość szybko "wkopał się" w alimenty, jeden "chodził" z "małolatami" koło 17 lat. Jeden rwał na auto, dosłownie jeden krył drugiego. Taka "solidarność zawodowa" psia mać.

Szczytem wszystkiego było krycie kumpla, który umilał sobie życie z poznanymi w piątek a później w sobotę w barze koleżankami, kiedy w odwiedziny przyjechała z daleka jego przyszła żona.

Moja sytuacja w sumie i tak była już beznadziejna. Nauka mi szła, ale coraz ciężej, coraz większy stres, ciągłe zapalenia oskrzeli i płuc z
niedożywienia, nie było kasy, matka dostała kolejne prezenty od ojca czyli kupę długów do zapłaty (bodaj 8000 zł wszystkiego przy 600 dochodu jej i 500 mojego) trochę dorabiałem handlując niestety kompleksy z lat szczeniackich powróciły. Załamanie kolejne, poszedłem do wojska. Czułem że to ostatnia i jedyna nadzieja.

Nie wiem co dodają tam czy to rzeczywiście brom, ale ustanowiłem tam jeden z "rekordów" czyli ponad 50 dni bez masturbacji, po tych przygodach z dziewczynami było to raz na 2-3 dni a nie jak kiedyś raz na 7-30 dni.

Odzyskałem spokój, "dokarmili mnie". Nauczyłem się ciekawych rzeczy, niestety niektóre z nich wykorzystałem później w złym celu.

Powrót na studia próba walki, ale nie dość że nie miałem kasy, komputer był złomem, i w zasadzie byłem sam jak palec, nikogo nie miałem.

Dotrwałem do piątego roku, ale już na początku wiedziałem że ciężko będzie mi się utrzymać finansowo. Miałem za sobą jeden nie zdany egzamin, odebrali mi na pół roku stypendium tak socjalne jak i naukowe. Żyłem za 5 zł na dzień, bywały "weekendy" spędzone z wodą mineralną za 50 gr i chlebem jako zapychaczem żołądka.

Zrobiłem kolejną złą rzecz, zacząłem handlować alkoholem. Wpadłem na pomysł że przecież można kupować piwa tzw. sikacze, trzymać je w lodówce u kumpla, i potem sprzedawać w akademiku (oficjalnie nie wolno tam spożywać przechowywać i handlować alkoholem ale życie swoje). Kupowałem po 1.80 sprzedawałem za 2.50 potem 3.00 (taryfa nocna). Wielu studentów nie miało lodówki, a sporo było korytarzówek i innych imprez, i niejeden i co gorsza niejedna studentka przyłazili z lenistwa. Ja targałem po 40 kg na sobie w torbach i plecakach z dość odległych sklepów typu dyskont, a że nikomu się nie chciało latać, to sprzedawałem i jakieś grosze wpadały. Na bar mleczny miałem już.

Zresztą w wojsku też znalazłem swoją "niszę". Kupowałem na przepustce np. zupki chińskie po 49 groszy w ilości np. 50, a w jednostce realizowałem "zamówienia" tzw. kotom którzy nie mogli wyjść przez 50-80 dni nie tylko do domu po 1.70 za sztukę, ale nawet na tzw. miasto i już się robiło 60 zł w kieszeni a przy 100 zł żołdu to jakby nie patrzeć spory zastrzyk gotówki.

Niestety, zakochałem się na zabój w dziewczynie która pracowała w kiosku. Co ja mogłem jej zaoferować. Ani auta, ani kasy, co najwyżej umiejętności typu udzielanie korepetycji z rysunku technicznego. Odpuściłem, "i tak mnie nie zechce", "a nawet gdyby to jej rodzice nie będą chcieli takiego wyrzutka".

Załamałem się, w końcu nie dałem rady ze studiami. Psychika siadła, zabrakło mi dosłownie 1300-1500 zł na opłaty za akademik, plus na życie na koniec plus wydruki pracy dyplomowej kwiaty dla promotora marynarka etc. Nie wiedziałem co ze sobą począć. Szczerze mówiąc, zamknąłem się w łazience wziąłem miskę wody, żyletkę i postanowiłem zakończyć tą rozpacz z powodu ciągłej biedy z nędzą i nędzy z biedą podlanej pechem.

Pojechałem do kolegów, którzy kulali się w nędznej robocie, wsiadam do windy w bloku, patrzę jakieś dziewczyny wsiadają. Bez żadnego tam "napalania się". Okazało się że koledzy organizują mini imprezę ja dostałem 4 piwa w zamian za "transport" ... 40 z monopolowego. Niestety, na "baletach" dziewczyna z windy niejaka Dorotka poprosiła mnie do tańca. Często potrafiłem jeszcze w zaprzyjaźnionym klubie jak już pijane towarzystwo się ulatniało oddawać po 20 butelek pozostawionych na zalanych piwem stołach i kasować kaucję za zwrot po 50gr i wpadała kasa na ... obiad. Miałem jak zwykle "się pilnować" tzn. nie upić, trzymać "fason". Niestety strzał tzw. impuls. Taniec, szum, zapach perfum, no i ten czerwony sweterek. Kolejna na koncie.

Potem "kampania wrześniowa" czyli Sylwia, i Ewelina. Krycie się żeby nikt się nie dowiedział. Czułem się coraz bardziej podle, depresja zaczęła się nasilać coraz bardziej. Kolejne miesiące na bezrobociu i bez ubezpieczenia zdrowotnego (!), ale radziłem sobie, kulając się to tu to tam, waletowałem po różnych naprawdę miejscach.

Któregoś dnia poszedłem do Kościoła, tak po prostu odwiedzić to miejsce po "paru" latach, wychodzę, idę na ryneczek, gdzie różni żule sprzedawali klamoty, ale i książki czy płyty winylowe. Płyty po 50 groszy, po złotówkę (widać że handlowali mydłem i powidłem by mieć na nalewkę), Pan Tadeusz za złotówkę, encyklopedie, słowniki, różne całkiem unikalne książki.

Jako urodzony bibliofil (jedyne normalne uzależnienie jakie posiadam) wiedziałem co może przedstawiać wartość. A więc szybko załatwiłem karton i skupowałem książki po 1-5 zł, rzadkie winyle z lat 80-tych głównie, i potem sprzedawałem na allegro. Nie miałem komputera ani internetu, nie stanowiło to dla mnie problemu, dostęp miałem w bibliotece, urzędzie pracy (!), tam załatwiałem transakcje. Np. książka kupiona za 2 zł dała mi 48 zł zarobku, płyta po 2 zł - 18 zł, itd. Sprzedałem nawet kalkulator inżynierski za 350 zł.

Jakoś się skromnie "kulałem". Wpadła mi raz myśl, pójdę sobie na piwo. Kupiłem kebaba, piwo, potem jeszcze dwa, wyskoczyłem na imprezę. "Postanowiłem" że muszę iść w jakieś nowe miejsce, gdzieś z dala od znajomych mi miejsc. Trafiłem do ciekawego klubiku, fajna impreza, usiadłem przy barze, potem poszedłem na taras, znów przy barze, piję trzecie piwko, nagle przysiada się Aga. Była gdzieś ok. 22-23, bliżej 23 pewnie. Konsumpcja nastąpiła o 3 w nocy w toalecie. Szok.

Przez kolejne dni "wyłem psychicznie", co się dzieje na tym świecie. Nic nie robię, nie latam za dziewczynami, nie jestem jak te "dranie" co skaczą z tekstami cześć mała. A na palcach dwóch rąk mogłem policzyć imprezy na których "nie czekała na mnie niespodzianka". I zawsze to samo, jesteś fajny, oczytany, inteligentny, poczucie humoru, itd. Po prostu "byłem sobą". Niczego specjalnego nie robiłem.

Prawdziwe bagno dopiero się zaczynało. Nagle "odkryłem" że daje mi to "bombę" porównywalną chyba z jakąś morfiną, albo amfetaminą co najmniej (zawsze brzydziłem się ćpunami, narkomanią, dopalaczami i całą tą białą śmiercią, a nawet papierosami). Tytuł tej bomby brzmiał "ktoś mnie zechciał".

Poznałem dziewczynę "na parę razy", paliła papierosy. Też zacząłem palić. Jak szybko ją poznałem, tak szybko przeskoczyła na "innego kwiatka", ja zostałem wielbicielem fajek. Na szczęście nie zdążyłem się chyba uzależnić, bo po pół roku rzuciłem.

Postanowiłem się "zemścić". Poznałem Kaśkę, która ... paliła papierosy. 6 rano, trafiona zaliczona. Tak po prawdzie to dałem się znów "złapać" łatwo. Siedziała na ławce pod lokalem z założoną nogą na nodze. Niestety, dla słabego człowieka widok ud, oraz czarnej mini (miałem słabość do brunetek) działa jak "wyzwalacz". W lokalu skłamałem, twierdząc że pracuję w firmie budowlanej, poza tym studiuję zaocznie. Zacząłem dostosowywać teksty do "oczekiwań". To że bujda na resorach to nic, ja muszę. "Najpierw dowód, potem miłość", jak był dowód, to "wszystkie one są takie same".

Wymyśliłem kolejną "metodę". Zrywałem plakat czy afisz który wisiał w lokalu, i zaczynałem "zabawę" znaną z lat szkoły podstawowej, czyli przy okazji poznawania nowych osób (w zasadzie tylko dziewczyn) w nowych lokalach i krótkiej pogawędce szedłem na tzw. spontan czyli "wpiszesz mi się" z tyłu?

Działało w 100 procentach. Atmosfera robiła się coraz "fajniejsza",
dziewczyny zaraz mnie wyciągały, i teraz "najlepsze". Cel główny, czyli ta na której mi zależało, zostawała na koniec, albo w ogóle udawałem że mnie nie interesuje. W końcu kończyło się tak samo. Tak w ciągu 33 dni od 6 grudnia do 9 stycznia doszły do "łupów wojennych" Kaśka, Emilia i Wioletta. Dramat.

Impulsem pt. Emilia była fajna kurteczka, a pt. Wioletta kręcone włoski.

Oczywiście to nie tak, że leciałem na wszystko co się rusza. Miałem raczej dość "sztywne" zasady dotyczące "wymagań", spełniało je jakieś 10 procent dziewczyn, problem w tym, że jak obok buzi, był jeszcze duży dekolt i właśnie taki "dodateczek" typu "odzieżowego", typ chodu, uśmiech, to byłem załatwiony.

Któregoś razu dostałem od jednej z koleżanek maila, że jest impreza. Miałem w ten dzień urodziny, więc "muszę sobie sprawić prezent". Pojechałem kilkadziesiąt km, wracając pociągiem wysiadłem niewyspany, mało co nie wpadłem pod auto. Żeby dopełnić obrazu tego bagna (nie byłem wtedy akurat przy kasie), dodam że wydałem ostatnie 30 zł z portfela, żeby mieć na pociąg i piwo.

Jak byłem przy kasie, to brałem np. 20-30 zł do jednej kieszeni do tzw. puli dla siebie na piwo, a do drugiej np. 50-100 zł do tzw. puli inwestycyjnej na drinki, taxi, kwiatka, zamówienie piosenki.

Poszedłem do normalnej pracy, a że zajmowała mi mnóstwo czasu, nie miałem sił i głowy do imprezowania. Zająłem się znów przesiadywaniem z bibliotece, a nawet nauką angielskiego (!). Potem miałem małe problemy ze zdrowiem, zacząłem się udzielać jako wolontariusz. Nagle zdrowie zaczęło się normować, odłożyłem kasę, kupiłem sobie w końcu po latach oczekiwań prawdziwy komputer (wcześniejszy który złożyłem niemal "ze złomu" sam, służył mi do ... samouctwa komputerowego). Teraz założyłem sobie internet.

Znów bezrobocie, znalazłem pracę ale dość stresującą (tzw. mobbing) a przede wszystkim męczącą głównie nocki wychodziło po 200 h w mies. Po 3-5 nocek z rzędu.

Internet zaczął służyć jako źródło rozrywki. Do tej pory na kompie trzymałem tylko trochę rozkładówek soft typu CKM, Playboy. Teraz zaczęła się pornografia.

Znalazłem sobie - najstraszniejsze jest to, jak łatwo tam trafić, wystarczy tylko kliknąć "Enter" zamiast "Exit" - dwie ulubione "laseczki", z "mojego typu". Ściągnąłem kilkaset filmów, w zasadzie rzadko kiedy się oglądało je całe, czasem wystarczył nawet tylko sam początek, jak laska robi mini-striptiz.

W pracy robiłem zamiany harując nawet 22 h bez przerwy lub 18 na dobę tylko po to, by mieć wolne w sobotę (zdarzało się że musiałem w niedzielę być na 14 w pracy i musiałem oczywiście być trzeźwy).

Potem był schemat, planowanie operacji np. Pustynna Burza, Overlord, kryptonim Magda, przygotowywanie, "ostatnie poprawki", trochę gołych bab "co by sobie podładować się", i "na łowy".

I znów szok. Przychodzę na imprezę a było to po 8 piwach wypitych w domu co by taniej wyszło, siadam sobie koło damskiej torebki, wraca właścicielka na imię miała na pewno na A ale nie zapamiętałem w tym stanie jakie to imię (!) i po półtorej minuty rozmowy dotyczącej ... modeli telefonów komórkowych rzuca się niemal na mnie i "gdzie pójdziemy to zrobić". Ja po prostu nie wierzę że to tylko alkohol, co te "dziewczyny" (chyba ok. 40 lat bo nosiła "okulary do czytania") teraz biorą. A ja oczywiście szybko do kieszeni do puli "na wydatki wojenne" po kasę na piwo. Barmanka nie mogła się powstrzymać chyba ze śmiechu, jak widziała błagalne teksty zdziecinniałej bardziej niż ja panny "no chodź".

W inną sobotę kiedy impreza się kończyła, poszedłem oddać bodaj piąte czy szóste piwo, odwracam się, idę jeszcze zajrzeć może jakaś piosenka poleci, to zatańczę, a tu dziewczyna siedząca samotnie przy stoliku łapie mnie za rękę i mówi do mnie: siadaj. A u mnie znów zamiast obrócić to w żart, to "zasady" się odezwały. "Lepiej być erotomanem niż pedałem". "Panienka podpita panienka zdobyta, dlatego alkohol jest twoim sprzymierzeńcem".

Miałem serię dość bolesnych zabiegów, lekarka powiedziała przed rozpoczęciem w żartach niech pan skoczy sobie na jakąś dyskotekę. Nie wiedziała że skaczę prawie co tydzień. Poszedłem ewidentnie z zamiarem wyrwania panienki i żeby mieć odlotowy bombowy "filmik" o działaniu przeciwbólowym.

Ponadto na gg zacząłem korespondować z Olą, Renatą, Kaśką, Monisią, a przygotowywałem się już do "pogawędek" z kilkoma dziewczynami o różnych nickach, które zaczepiły mnie na maila, były też koleżanki z pracy. Na szczęście umówiłem się tylko z jedną. Po tym jak przyznała się że dwa dni wcześniej miała faceta "z netu" zastanowiłem się nad sobą. Oczywiście były też kilkugodzinne cyber"sesje" wykańczające fizycznie i psychicznie. Wychodziło po 35-40, a nawet raz chyba było 53 h bez snu, licząc 24 h w pracy, plus impreza, i przed komputerem.

W końcu impreza, znów impuls (blondyna z wylewającym się biustem). Krótka rozmowa, wszystko gra (sygnałki kobiece czyli jak ja to nazywałem tzw. "klasyka z poradnika"), no i skończyło się ... na przystanku autobusowym. Potem była jeszcze m.in. Grażyna i Baśka. Były też "operacje" przynoszące straty, jak zgubienie telefonu, zgubienie 50 zł ...

W końcu zrobiłem test na HIV, miałem humorystyczną sytuację, bowiem odmówiłem dziewczynie, powiedziałem zadzwonię jutro, a ta na mnie z łapami że ona chce teraz (!) tak była chyba napalona. Inna sprawa że sam sobie jestem winien, bo postawiłem jej dwa drinki. Numer telefonu wyrzuciłem, tzn. kupiłem nowy z kiosku.

Poznałem emerytowanego wojskowego, zobaczyłem na czym polega ten nałóg. Jaki to kamuflaż, a ja jako absolwent szkoły podoficerskiej rezerwy (sporo było zajęć z kodowania, szyfrowania i różnych "tajników") się też potrafiłem kryć. Facet w swoim telefonie tak ukrywał przed żoną kochanki: Renata była zapisana w kontraktach jako Rysiek, a Halina jako Heniek. Hotel do którego z nimi jeździł zaznaczył jako praca kadry. Mówię to żeby pokazać jacy potrafią być faceci, ku przestrodze. Która z żon nawet przeszukując telefon, kontakty wpadnie na pomysł by dzwonić "do kolegi Heńka", albo do "kadrowej do pracy"?

Skończyłem 33 lata, tzw. wiek Chrystusowy. Coś mnie tknęło, żeby zrobić porządki przedświąteczne. Za szafą znalazłem zakurzony totalnie przez 10-15 lat (?) obraz komunijny w ramce. Wytarłem szmatką, ukazała mi się czysta "szybka", i poczułem chęć spowiedzi. Pierwszej od dwóch lat, ale pierwszej uczciwej. Idąc na spowiedź czułem straszne lęki, jakby naokoło latało mnóstwo czarnych "ptaków", "stworzeń". Bałem się jak małe dziecko, że coś mi się stanie, i nie dotrę na spowiedź. W końcu udało się, wyszedłem z Kościoła, i okazało się, że lęki minęły.

Poszedłem do sklepu po zakupy, akurat wyszedł tego dnia CKM (datę wyjścia znałem oczywiście z poprzedniego numeru). I co się stało? Po raz pierwszy od długiego czasu nie kupiłem.

Włączyłem sobie w domu spokojną muzykę, sprzątnąłem pokój. Jeszcze miałem parę upadków pornograficznych (ściągnąłem jeden film), ale wkrótce wyrzuciłem całe to bagno z komputera.

Dwa tygodnie bez masturbacji, i coraz lepszy nastrój. Zacząłem chodzić na mszę co niedzielę. W Wielkanoc znów się wyspowiadałem z ostatniej "dawki" nałogu, i wkrótce przystąpiłem do Komunii po raz pierwszy od ponad dwóch lat. Najgorsze zawsze było na spowiedzi krycie grzechów szóstego przykazania. A tak po prawdzie to dopiero czytając na nowo Pismo Święte i modlitewnik komunijny zobaczyłem ogrom zniszczeń, jak posiadanie Bożka przyjemności, kłamstwo, "małe kłamstewka", wyzywanie podczas kłótni po co żeś mnie urodziła, złorzeczenie ojcu (akurat za "słaby" jestem żeby się za niego modlić), myśli samobójcze, planowanie samobójstwa, niezdrowy tryb życia, przeszkadzanie w modlitwie, gniew, nerwy (jak nie było "bomby") itd.

A tyle razy udało mi się ocalić od śmierci (cztery traumatyczne sytuacje wypadkowe podczas podróży i w wojsku). W ogóle jak doczytałem i z doświadczenia widzę że ludzie z PTSD kończą jako alkoholicy, erotomani, lekomani, hazardziści itp.

Wiem że wszystkie te moje "cudowne" ocalenia to fakt tego, że Bóg był zawsze przy mnie. Tylko ja od Niego odeszłem kiedyś, zresztą moi rodzice od 25 albo i więcej lat nie odwiedzili Kościoła, i chyba już nie odwiedzą. Bóg miał dość bagna, jakie się działo w tej rodzinie, i dał mi szansę, pokazując że jest silniejszy niż szatan. Że nawet kogoś, kto idzie coraz bardziej i coraz szybciej w bardzo złym kierunku, cały czas kocha, i czeka by się nawrócił.

Niestety ogrom bagna jest straszny, i nie ma tak dobrze, że już wszystko "będzie fajnie". Walka trwa, nikt nie mówił że życie Chrześcijanina jest łatwe. Mam teraz swojego kierownika duchowego, bardzo fajnego księdza. Poznałem w ogóle ciekawe towarzystwo, trochę inteligentnych ludzi, i mam grupę z którą mogę porozmawiać na każde tematy. Nagle się okazało, że "są jednak porządne kobiety". Inna sprawa, że ja teraz powinienem zamiast dostawać tą swoją nędzną wypłatę, harować za chleb i suchą wodę, a resztę przeznaczać na dom dla samotnych matek.

Modlitwa codzienna, msza co niedzielę, no i Różaniec. To najlepsza broń. A byłem taki słaby, zresztą znamienne jest to, że jedna z panien po imprezie rzuciła mi się niemal przy samym kościele całując i szepcząc "kocham cię". A ja uwierzyłem, potem oczywiście łapiąc doła na kolejne tygodnie. To kocham cię mówił po prostu szatan do swojego "poddanego".

"Szatan stara się usidlić kobietę, by przez nią dotrzeć do mężczyzny, tak jak Ewa skłoniła Adama, by popełnił grzech. Kobieta jest tutaj postrzegana jako narzędzie, poprzez które można uwodzić mężczyznę i doprowadzić go do grzechu, by odsunął się od Boga, by stał się ateistą. Wbrew pozorom, najważniejszą rzeczą dla szatana nie jest opętanie człowieka, lecz działanie mające na celu doprowadzenie człowieka do upadku, do grzechu. Kolejnym powodem częstszego opętania kobiet jest to, że szatan chce się zemścić na Maryi, jego wielkiej przeciwniczce".

A ja już od lipca bez kobiet, imprez, dyskotek, od lutego bez syfu z internetu, coraz rzadsze (raz na kilkanaście dni) masturbacja i piwo. I coraz mniej nerwowy.

Witam wszystkich, jestem tu pierwszy raz. mój mąż, a własciwie były mąz jest seksocholikiem. Ja jestem uzalezniona. To jest masakra. Jutro ide pierwszy raz do terapeuty. Własciwie nie piewrwszy raz ....... Już próbowałam terapii ale niestety nie udło się ....... Dusze się, męcze, pustka połaczona z bólem jaki mam to masakra. Strasznie się boje......Pisze o tym tutaj bo już z nikim o tym nie rozmawiam. Z nikim. Nie mogę wyrazić tego co czuje M. bo mnie nie słucha. Każda taka rozmowa kończy się tylko moimi łzami... bo on nie słucha, właściwie wkurza się że cokolwik mówie, zaczyna mnie lekceważyć........ zaczynam czuc, to, że chyba już nie potrafie z nim żyć, już nie chce być ponizna, lekceważon, traktowana jak ścierka...a jednoczesnie bardzo się boje, choć sama nie wiem czego....jesl mi zle, chce mi się wyć, wyjść na ulicę i wyć,...

zostawiłam dewianta , kłamcę , oszusta, despotę ,tyrana ,  gołą , brudną i pijaną  ś.....ę paradującą z fajfusem na wierzchu , próbującą po pijaku opróżniać się na mnie .Czułam i czuję nadal do niego obrzydzenie  i pogardę . Wiem ,że ma zrobaczywiały mózg , że jego rzekoma siła , to brak siły i że ma jeden kierunek w życiu. Tarzać się w burdelach , lub jak to robił we własnym domu , uprawiać orgie z dziwkami pod własnym dachem.
Męcząc się  z robactwem i wulgaryzmem jego osobowości stałam się współuzależniona . Czułam jak sama zaczynam się staczać , jak moje myśli stają się brudne i obrzydliwe . I zdobyłam się na ten krok.Wyrzuciłam go z mojego życia.
Rozpoczęłam trzeci rok mojego nowego etapu w życiu. Jestem rozwiedziona, a sąd nie miał  argumentów , aby nie dać rozwodu z orzeczeniem jego winy. Ponadto facio nie miał odwagi mówić o swoim nocnym życiu erotycznym z dziwkami , po prostu stchórzył.
Aha , aby podkreślić moją determinację i odrzucenie d...a wróciłam do rodowego nazwiska.
Dodam jeszcze ,że ten palant nie miał żadnych oporów , aby nocą , gdy ja i nasz wówczas 17 letni syn spaliśmy , dzwonił do alfonsa i zapraszał dziwki do domu rodzinnego. Syn ,o jednej takiej sytuacji wiem od córki, po konsultacji telefonicznej ze starszą siostrą wyrzucał tatusia dziwkę z domu . A tatusiowi to nie przeszkadzało. Sprowadzał dalej. Był tak leniwy ,że  nie ruszył d..y z domu , aby dojechać do burdelu. Stąd jego nadwaga i cukrzyca.A może już gorsze choróbska .
Konsekwencją jego postępowania było , już po jego wyrzuceniu, odwiedzanie mnie ,  celem wyłudzenia pieniędzy , przez burdelowego alfonsa . Niestety smród gnoja ciągnął się za mną . A może gnój płacił , aby łajno burdelowe mnie nękało.
Dodam jeszcze ,że gnój zajmuje tzw. wysokie stanowisko i że pracuję z nim w jednej firmie ( i mimo to nie mógł mnie ruszyć , choć do dzisiaj kąsa). Ludzie w firmie orientują się w sytuacji , lecz takie działania mają przyzwolenie społeczne , szczególnie społeczności męskiej.
Pomimo wszystko uwolniłam swą psychikę od robactwa . Trwało to prawie dwa lata. Ale było warto .
Teraz mam umysł jasny , jestem spokojna  i opanowana , myślę w miarę pozytywnie.
Wszystkim zakręconym przez dewiantów seksualnych życzę odwagi i wytrwałości w dążeniu , bo wewnętrzny spokój jest wartością najwyższą.

Irudo
wiem ,że dobrze zrobiłam uwalniając się od plugastwa . Jednak płacę za to dużą cenę do dziś . Wydaje mi się ,że uwolniłam się już od tego jadu ,który mnie żywcem zżerał , ale chyba przebłyski zostały. Pisząc ten post chciałam , przynajmniej w namiastce, opisać co czułam. Wierz mi ,że rzeczywistość była jeszcze gorsza.
Chcę i muszę pozbyć się wszelkich emocji wobec tego facia. Robię to dla siebie , a on zasługuje tylko na ignorancję i pogardę
pozdrawiam

Mój facet też jest chyba uzależniony... Ma taką pracę, że musi wchodzić na różne portale, w tym randkowe i erotyczne, w poszukiwaniu ludzi do talk-show. Często musi rozmawiać z nimi na temat seksu itp. Wchodzi na setki profili, chcąc-nie chcąc ogląda zdjęcia nagich kobiet, oczywiście wszystkie zdjęcia są wyzywające.. Rozmawia z nimi przez telefon o tym, co robią z facetami, jakie mają usługi itd. Przyznał się, że czasem po takich rozmowach musi pójść do toalety i załatwić sprawę podniecenia.. OK, mogę to zrozumieć - faceci tacy są, tak działają na nich obrazy, słowa, tym bardziej, gdy są na to podatni. Ale odkryłam również, że w momentach, kiedy było z nami źle, właściwie od razu zagadywał do kobiet z pytaniem o spotkania sponsorowane - nie wiem, czy do jakiegokolwiek spotkania doszło - on tłumaczy się, że to było tylko takie pisanie i z nikim się nie spotkał. No ale czemuś to pisanie chyba miało służyć..? Zauważyłam również, że większość z tych kobiet była od niego starsza (on ma 32l.) - 45, 50 lat... Nie wiem, czy dobrze kombinuję, ale wydaje mi się, że ma to związek z Jego trudnym dzieciństwem - ojciec Go porzucił, wychowywała Go matka, z którą ma teraz beznadziejny kontakt - Ona nawet nie odczuwa potrzeby spotkać się z Nim, widzą się raz na rok, nawet świąt nie spędzają razem (choć On bardzo by chciał...). Może w ten sposób chce jakoś poczuć bliskość kogoś, kto przypominałby Mu matkę. Właściwie codziennie ogląda filmy pornograficzne, nawet kiedy w tym samym pokoju śpię ja... Lubię seks z Nim, ale bywa tak, że ja Go do tego zachęcam, a On woli spędzić czas przy ulubionej grze komputerowej. A czasami jest tak, że ja nie mam ochoty, bo czuję do Niego żal, źle się nam układa i wtedy np. wolę, żeby tylko zrobił mi dobrze, ale nie wyobrażam sobie się z Nim kochać, przytulać Go. Karol jest poza tym Piotrusiem Panem (to też wynika z tego, że wychował się bez mężczyzny w domu i nie miał męskich wzorców). Nieodpowiedzialny, nie myśli o przyszłości, składa obietnice bez pokrycia (również sobie!), jest narcyzem, w towarzystwie zawsze błyszczy - jest duszą towarzystwa, wszystkim chce zaimponować, a mnie zostawia na boku, flirtuje z innymi kobietami - czuje potrzebę dowartościowania się. A z drugiej strony - widzę, że mnie kocha, inni też mówią, że widać, jak On bardzo jest za mną. Gdy wraca z pracy i jest zmęczony, często to On robi mi kolację, a nie ja Jemu, to On robi mi masaż, mimo że bardziej przydałby się jemu.. Czule o mnie mówi, wszystkim się mną chwali, pokazuje moje zdjęcia, pisze do mnie miłe smsy, powtarza, że mnie kocha. A jednocześnie kłamie, oszukuje - i wszystko właśnie "w dobrej wierze, żebym się nie martwiła i nie denerwowała"... Nie wiem co robić!!! Teraz jesteśmy na rozstaju dróg, On mówi, że zrobi wszystko, żeby ratować związek, bo mnie kocha i chce ze mną być, że chce pójść na terapię. A ja nie wiem, czy mogę Mu wierzyć, czy dać kolejną szansę...

Witam,
mam na imię Ewa, byłam przez kilka miesięcy kobietą - kochanką seksoholika.
Facet był żonaty, miałam romans z żonatym facetem.
Na początku było cudownie, był czuły, troskliwy, cudowny kochanek.
Później seks był coraz bardziej nachalny, czasem miałam wrażenie, że był brutalny. 
Po czasie dowiedziałam się, że nie jestem jedyną kochanką.
Wtedy też facet zafundował mi ostry seks -  twarzą do poduszki, o mało mnie nie udusił ... poza tym zrobił jeszcze coś, czego nie uzgadnialiśmy wcześniej. To było obrzydliwe.
Rozstałam się z nim. Po krótkim czasie chciał, żebyśmy wrócili do siebie.
Unikam go, bo po prostu się go brzydzę. 
Manipulował mną. Umawiał się tylko wtedy gdy mu pasowało. Przychodził do pracy i nachalnie całował.
Często też w pracy próbował " czegoś więcej" niż całowanie.
Gdy o tym wspominam, mam odruchy wymiotne.

cześć. nie wiem czy jestem typowa zona seksoholika. Jestesmy malzenstwem od ponad 4 lat. Spał ze mna tyle razy ze wszystkie moge policzyc na palcach obu rąk. Gdy czytam o Waszym zyciu zwykle sa tam informacje o dzieciach. Ja pomimo tego, że zawsze myślalam o tym, że kiedys bede je miala - nie mam. Mam trzydziesci kilka lat. Od około 3 lat zastanawiam się co z nim jest nie tak. Wydawało mi się, że to impotencja. Duzo na ten temat czytałam. Bardzo, bardzo wiele zrobiłam.

Dbałam o romantyczne chwile, o to by na różne sposoby go do mnie zbliżyć. Bez szczegółow. W jego szufladzie były prezerwatywy. Były. Nie wiedziałam po co. Były, bo ze mna ich nie zużywał, bo nie sypiał ze mną. Akurat kilka dni przed jego wyjazdem z pracy zajrzałam do pudełka było ich dwie. Gdy wyjechal znow sprawdziłam, zostala jedna. Doznalam szoku. Bo cały czas uważałam, ze to ze nie sypia ze mna to jest nasz wspólny problem i razem sobie z tym poradzimy. Ale zastanowiło mnie to po co on na wyjazd z pracy zabiera prezerwatywy. Po powrocie zapytałam go o to.
Powiedział - a wiesz czasem sie onanizuje. Nie wiedziałam co mam odpowiedzieć. I niby do tego były mu potrzebne Nie wiem, nie znam sie.

Kilka miesięcy później po oddaniu komputera do informatyka, zupełnie przypadkiem zajrzałam do historii odwiedzanych stron. Przypadkiem bo nie miałam zielonego pojęcia co zobacze. Strony pornograficzne. Nie odzywalam sie przez kilka dni. potem wytłumacznie z jego strony - bo wiesz jakos z toba nie moge. Dziwne bo jestem zwykła fajna kobietka.ale zero zainteresowania z jego strony. Smutne. Przepłakałam wiele wieczorow, nocy. Ciagle byl zdziwiony czemu wstaje wkurzona. Do tego co jakis czas telefony dziwnych kobiet z przeszłosci.
A ja juz chyba nie czuje sie kobieta, opisałam to wszystko w bardzo skroconej wersji.bardzo. Wstydze sie powiedziec o tym komukolwiek. Zal mi siebie.
Mam kolezanki, one wyszly za maz. maja dzieci. Ja jestem postrzegana jako karierowiczka. Niektorzy mowia a bo ty to musisz jeszcze to i tamto, a potem Ci czasu zabraknie, bo twoj maz to tak chciałby miec dziecko na pewno a ty, tylko praca.
A ja ? co ja mam im odpowiedziec, kiedy to jest kompletna niepawda. Nie dosc,ze musze sobie radzic z tym ze on ze mna nie sypia, z tym, ze kobiety dookola mnie sa w ciazy, maja dzieci, to jeszcze przyjmowac krytyke ludzi za to ze ja dzieci nie mam...
To jest niesprawiedliwe.Nie mam siły.
Około rok temu przeczytałam artykuł na wp, o żonach, mężowie nie sypiają, sie masturbuja, ogladaja strony pornograficzne. seksoholizm. To pasowało do mojego meza.
Piszecie ze oni sa swietnymi manipulatorami - zgadzam sie z tym w 100%, manipulował mna i nadal probuje to robic. Nie mam siły. O kobiecosci nie mam co marzyc. W łózku sie po prostu ode mnie odwracał. Nie zycze nikomu.
a wszyscy mysla - ideał, jesli kogos skytykować to oczywiscie mnie. Bo nie jego . Moim zdaniem manipuluje moja rodzina i moimi znajomymi.
Czasem czuje sie jak wrak. Liczyłam na to ze wszystkie fajne rzeczy  ktore robi kobieta z mezczyzna bede robic tylko z nim, do konca zycia, okazuje sie ze on pozbawił mnie kobiecosci w ogole.
Ech dlugo moznaby pisac....

Dla mnie to było światło, które pomogło podjąć decyzję: jak to choroba, to choroby sie leczy, a nie tłumaczy.
Człowiek za chorobę nic nie moze, ale za podejmowanie wzorców - juz tak; choroba nie jest wytłumaczeniem dla zwykłego sk...

Żabko 13, od chwili kiedy ja przeżyłam taki szok minął niecały rok (jestesmy ze sobą osiem lat, plus drugie osiem czekania na siebie- takie love story). mój mąż poszedł na terapie. zmiana jest DIAMETRALNA. zabrzmi to moze dziwnie, ale czasem nawet (w chwilach kiedy przestaje sie skupiac na własnym bólu, upokorzeniu itp) myslę, ze gdybym nie dokonała tego szokującego odkrycia to nigdy nie mielibysmy szansy na prawdziwą bliskość. dopiero teraz czuję ze mam męża i przyjaciela, kogoś takiego do konca zycia. nie mowie ze nie ma dołków- zwłaszcza ja mam skłonność do rozmyślania o tym co było i pytania po raz trzy tysiace szescset czterdziesty ósmy : jak mogłes mi to robic tyle lat...???
on odkreslił tamten okres gruba kreska. wzial za to pelna odpowiedzialnosc i ciezko pracuje na to zeby byc nowym człowiekiem.
nie wiem skad jestes, ale my jestesmy z warszawy a i tu było ciezko znalezc sensownego terapeute- przerobił jedenastu zanim trafil na własciwego. ze wzgledów logistycznych nie mogl do tej pory chodzic na grupe (ale od poniedzialku zaczyna . od marca zeszlego roku nfz refunduje leczenie seksoholizmu w 24 osrodkach na terenie polski. ale leczenie jest dobrowolne- wszsytko zalezy od tego jak Twoj mąż to ocenia, czy widzi problem i czy chce cos z tym zrobic. jesli tak to wszsytko przed wami nie martw sie i nie czytaj tych przesiakniętych jadem komentarzy w necie bo i mnie one na poczatku podcinały nie skrzydła ale gardło. najwiecej maja do powiedzenia ci, którym sie nie udało, albo ci którzy niegdy tego nie pzezyli i mądrzą sie na temat o którym nie maja pojęcia.

tak bardzo się cieszę ze znalazlam ten temat i wiem ze nie jestem z tym problemem odosobniona z tego, ze moj mezczyzna jest uzalezniony od pornografii i masturbacji zdalam sobie sprawe dopiero wczoraj.. Chciala bym opisac w skrocie jak to sie zaczelo u nas. Poczatkowo nasz sex byl bardzo udany, codziennie, nieraz kilka razy na dzien jednak kiedy zaszlam w ciaze bylo coraz rzadziej, myslalam ze to z powodu mojego wygladu, ze w ciazy nie dzialam tak na mojego chlopaka, ze jak urodze to dalej bedzie jak kiedys... Jednak bardzo sie mylilam, doszlo do tego ze do zblizen dochodzilo raz na miesiac raz na dwa miesiace. Doszlo do tego ze spalam w osobnym lozku bo ilez to sie mozna prosic faceta o sex czulam sie okropnie myslalam ze jestem jakas obrzydliwa, odpychajaca.Czytalam troche na tym forum wpadlam na watek o mezczyznach aseksualnych. I doszlam do wniosku ze moj taki poprostu jest... Ale dalej cos mi nie pasowalo, szczegolnie kiedy zaczelam coraz czesciej wpadac na to ze kiedy wychodze z domu on za kazdym razem oglada filmy porno! Rozmawialam z nim o tym w koncu zaczelam robic mu wyrzuty, stopniowo stalo sie to u mnie obsesja, caly czas o tym myslalam dlaczego on od kobiety ktora kocha go calym sercem, zrobila by dla niego wszystko woli te wulgaryzm z internetu. Byly obietnice z jego strony ze juz nigdy wiecej i co, dalej to robil doslownie kilka minut mijalo od mojego wyjscia z domu a on juz w pornosach siedzial. Az w koncu przez przypadek odkrylam ze on sie masturbuje, robil to niemal codziennie!! zawsze kiedy szedl pod prysznic to robil, poczulam jak by serce mi peklo, kiedy ja probowalam cos zainicjowac mowil ze jest zmeczony ze mu sie chce spac, ze nie ma sily a to tylko dlatego ze wczesniej sobie zwalil i nie mial juz ochoty. W chwili obecnej nawet kiedy juz do czegos dochodzi to nie potrafi sie inaczej pobudzic niz za pomoca reki i rowqniez nie potrafi dojsc w inny sposob. Co ja mam dalej robic pomozcie mi bo czuje ze juz wariuje caly czas mysle  tylko o tym rozmawialam z nim mowilam ze jesli to sie nie zmieni to odejde bo nie mam juz dluzej sil na to ale czy jest mozliwezeby on przestal to robic?

bajabopngo- mozliwe. ale musi sie leczyc. innej drogi nie ma. albo wspołnoty typu anonimowi erotomani, albo terapia uzaleznien. wiem co przezywasz - ja to przechodzilam dwa lata temu. moj m. postawil wszytko na jedna karte i zgodzil sie na wzsytkie moje warunki. leczy sie i jakos dajemy rade. wpadnij na forum samozycie24 na watek moj mąż seksoholik albo seksoholizm. tam sporo konkretniejszych rzecyz niz tu - znajdziesz literature do poczytania, namiary na terapie itp.

Ten mezczyzna posiada zone, nazeczona, stala partnerke? jesli tak jestes tylko jedna z wielu do ktorych powraca co jakis czas. To nie sa uczcia. Jezeli nie ma nikogo na stale poza Toba, kto to wie, moga w tym byc czucia. Tak sexoholik umie kochac, ale zazwyczaj jest dla tej swojej drugiej polowki straszny w zyciu. Dopuki nie uswiadomi sobie, ze jest chory, do momentu kiedy nie zechce sie zmienic. Ale to musi on sam. Musi sie ocknac i cos z tym zrobic. Ty go nie zmusisz, musi on chciec. Ty wtedy mozesz mu pomoc, ale to droga cierniowa
Zreszta dlugo bym mogla pisac, ale tu sie sklada zbyt wiele czynnikow, ktore maja wplyw i kazdy przypadek jest inny... Jesli chcsz porozmawiac napisz na priv. Pozdrawiam