DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

No nie super.. to najgorsze patrzeć na to i nie móc nic zrobić...
Macie dzieci olimpio?

Jeny dziewczyno co Ty mowisz, to kompletna bzdora. Jestes silna i pelna wartosci kobieta a wiesz dlaczego bo byłas na tyle mądra zeby nie skonczyc tak jak Twoi rodzice!!!!Mam chlopaka ktorego rodzice to alkoholicy, jest mi go strasnzie zal bo chociaz nie mowi wiem, ze jest mu przykro, ze nie moze liczyc na swoich rodzicow. Ciagle wspomina dziecinstwo bo wtedy jeszcze mial fajna rodzine, cieply dom, wszystko zmienilo sie jak oboje stracili prace, najpierw matka zaczela a potem ojciec poszedl w jej slady. Moj chlopak nie chce tak o tym mowic bo sie wstydzi, ma ogromny zal do nich, pewnie sa mu obojetni, jakby im sie cos stalo to poczulby ulge. Nie mogl spelniac swoich ambicji, marzen. Musial isc do pracy zeby utrzymac dom i bylo mu ciezko bo rodzina w ogole go nie chciala sluchac ze jego rodzice to alkoholicy. Bywalo a nawet bywa ze musi sie myc w zimnej wodzie ze ma zimno w domu ze sie nie da wytrzymac. Tak mi jest przykro patrzac na to. Obawialam sie z nim zwiazac ale podjelam to ryzyko, wiem ze bedzie ciezko. Czasem jest bo on nie ma chwilami humoru i jest taki zdystansowany ale jest tez kochany, wiem ze potrzebuje ciepla i ja chce mu je dac. Pokazac moj swiat, ktory moze nie jest idealny ale lepszy od tego w ktorym on zyje. Chcialabym zeby nam sie udalo, on jest rozsadnym chlopakiem, ktory nie lubi zawodzic ludzi i docenia mnie bo jak to powiedzial "jestem taka dobra, taka inna". Musisz uwierzyc, ze moze Cie spotkac cos w zyciu fajnego. Nie chce sobie dodawac ale to, ze ja sie pojawilam w jego zyciu to naprawde jakies szczescie dla niego. Drzwi do nowego zycia, normalnego w ktorym zna sie umiar, wie sie kiedy skonczyc pic. Przez to co przezylas, masz strasnzie niska samoocene. Zycze Ci wiekszej wiary w siebie!!!

Witajcie, jestem studentką 4-tego roku psychologii klinicznej. W ramach pracy magisterskiej prowadzę badanie dotyczące funkcjonowania rodziny w której występuję problem alkoholowy. Zapraszam osoby, których rodzice bądź jedno z rodziców ma problemem alkoholowy, zapraszam osoby, których rodzice podjęli terapię jak i te które terapii nie podjęli.Badanie polega na wypełnieniu dwóch kwestionariuszy. Będę bardzo wdzięczna osobom które wezmą w nim udział. Osoby chętne muszą mieć ukończone 18 lat.

Bardzo proszę o pomoc.

Joanna

Witam,

Zawsze wydawalo mi się, że jestem jakaś inna, dziwna, nienormalna. Im starsza tym gorzej sobie radziłam/radzę z samą sobą... Cierpialam na anoreksję, później bulimię. Trwało to ponad 5 lat. Mam problemy z funkcjonowaniem w społeczeństwie, jeśli tak to można ująć. Ogólnie rzecz biorąc nie jestem duszą towarzystwa i najlepiej to jakbym nie musiała się do nikogo odzywać. Do tego jestem bardzo nieufna, nieśmiała i skryta. Ale do sedna... z pojęciem DDA spotkałam się dopiero kilka miesięcy temu. Nie wiedziałam, że istnieje coś takiego... mój ojciec był alkoholikiem, do dzisiaj pamiętam wieczory gdy wracał do domu... Ale tak się zastanawiam, czy moja "nienormalność" wiąże się syndromem DDA czy może jeszcze mam jakieś inne probemy, o których nie wiem. Stąd moje pytanie: czy jeśli chciałabym się zgłosić na jakąś terapię, to od razu udawać się na terapię DDA?  Czy może do jakiegoś ogólnego psychologa/psychiatry na postawienie diagnozy? Czy to bez róznicy? Z góry dziękuję za odpowiedź i pozdrawiam serdecznie!

Asia przez chwile czytajac twoj post wydawalo mi sie jakby to bylo o mnie....ja tez spiewam ...tez wychowalam sie z ojcem alkocholikiem ktory wmawial mi ze jestem zerem ..i tez jestem niezalezna tylko ze od 7 lat poniewaz wyjechalam do usa po smierci mojego ojca i radze sobie swietnie mam swoj zespol ..spiewam.....jednak niestety przeszlosc powraca ...ale tak jak powiedzialas ze jestesmy juz uodpornione psychicznie.....a tym bardziej ze chce mu udowondic ze sie myli rowniez jak ty takze zycze ci wsyztkego dobrego zebys zostala super mega gwiazda bo jesli chodzi o mnie ja raczej wole byc taka mala gwiazda jaka juz estem w usa hahahahahaha pozdrawiam

tylko ze w moim przypadku czesto przeszkadzaja mi zle wspomnienia z dziecinstwa o ktorych chce zapomniec ale na mojej drodze czesto pojawiaja sie ludzie ktorzy przypominaja mi o nich i czesto sie zalamuje .....

Myślę,że od razu DDA.
Tam psycholog stwierdzi, czy to głównie przez ten syndrom, czy może potrzebujesz innego wsparcia.

nnila oczywiscie mam podobnie ....ale ja walcze ..walcze wszytskimy silami zeby nie marnowac sobie zycia oczywiscie ze bywaja dni trudne nawet czesto ale trzeba walczyc bo zycie mamy tylko jedno  a wdodatku bardzo kruche i krotkie trzeba przywac kazda chwile jak najlepiej niestety my z takimi problemami wcale nie uzaleznionymi od nas mamy wieksze z tym problemy ale ja wierze w slowa

"dla chcacego nic trudnego" trzeba tylko w siebie uwierzyc i zaakceptowac .......trzeba wynajdowac sobie wiele zainteresowan pasji hobby zeby nie myslec o przeszlosci tylko patrzec na siebie jak bys chciala zeby twoje zycie wygladalo i po prostu brnac do wyznaczenego celu.......zycze wam wszystkim tego.....chodz sama miewam z tym problemy ale ja sie nie poddam chocby nie wiem co!!!! ;0

On wie o DDA? Zdaje sobie sprawę dlaczego czasami zachowuje się tak, a nie inaczej? Jeśli nie, to podsuwaj mu może jakieś artykuły na ten temat. Wiele informacji można znaleźć w sieci. Przede wszystkim musicie dużo rozmawiać. Jeżeli zacznie coś opowiadać, to postaraj się go wysłuchać, zrozumieć, daj mu poczuć, że chcesz go wspierać i być przy nim. Zmuszenie do terapii nic nie da, jeśli on nie czuje takiej potrzeby, ani chęci. To musi wyjść z jego inicjatywy.
Na pewno bycie w związku z taka osobą wymaga od Ciebie wiele cierpliwości i zrozumienia. Jeśli sobie nie radzisz, to możesz poszukać w sieci np. Poradnia Terapii Uzależnień i Współuzależnienia. W moim mieście taka poradnia istnieje i refundowana jest nie tylko przez NFZ ale tez jeśli ktoś nie posiada ubezpieczenia, to mają podpisaną umowę z miastem. Dzięki czemu pacjent nic nie płaci. Życzę powodzenia!

Witajcie:)
Też wychowałam się w domu, w którym ojciec, jak to się mawia, "pijał i bijał"...Bicie na szczęście nie było na porządku dziennym, dużo gorsze były wulgarne wyzwiska i ogólny terror w domu, jak ojciec wracał pijany. W moim dzieciństwie często się to zdarzało. Do dziś mam wrażenie, że nic nie potrafię, jestem kompletnym zerem,nie radzę sobie życiowo. Wciąż mam ze sobą jakiś problem, nie umiem podejmować konkretnych decyzji...Duży wpływ mają na to przejścia z dzieciństwa. Chodzę na terapię, walczę ze sobą cały czas...Mój ojciec nigdy nie przyznał, że jest alkoholikiem, moja matka całe życie uważała, że "to jest choroba nieuleczalna" i na tym stwierdzeniu się kończyło.
Moje małżeństwo rozpadło się (też min przez alkoholizm męża, byłam na dobrej drodze do niańczenia mojego biednego, schorowanego męża do końca życia i poświęcenia się opiece nad nim, aby nie stała mu się krzywda), teraz jestem w związku, gdzie partner praktycznie w ogóle nie pije alkoholu i staram się ŻYĆ. Nie jest to proste. Nadal mieszkam z rodzicami, podzieliliśmy dom na pół, my mieszkamy na piętrze, rodzice na dole. Nadal bywa trudno... Jestem pod stałą opieką psychologa i uczę się żyć....
Jak Wy sobie radzicie?

terenia09124, wiem, że to jest trudne, ale może powinnas chociaz spróbowac dać jej szansę? oczywiście nie zostawij dzieci pod jej opieką, bo jednak nigdy nic niewiadomo, ale na sam poczatek chociaz trochę pozwalaj widywac się z wnuczkami. Moj ojciec tez byl alkoholikiem, jeden z moich braci mial juz swoja rodzinę, a ojciec dalej pił. Nie chciał go znac, ale z czasem zlosc mu zaczela przechodzic i przynosil dzieci do nas, oczywiscie one byly tez pod moja i mojej mamy opieką. Potem ojciec przestał pic i nie pije juz 6 rok i chwala mu za to, bo to jakis cud chyba bo pil przez cale małzenstwo czyli 37 lat - koszmar.
Powoli bedziesz widziec czy Twoja mama sie zmienia, jaki ma stosunek do wnuczek, czy jej zalezy etc. Na wszystko przychodzi pora, a moze wlasnie dzieki temu zobaczy czego warte jest tak naprawde zycie i przestanie pic? oczywiscie alkoholikiem jest sie przez cale zycie, ale jak widac mozna zyc bez alkoholu tylko trzeba miec silną wolę.

Gdzieś czytałam taki tekst:" każda córusia wybiera sobie na mężusia osobę podobną do tatusia"....Coś prawdy w tym jest. Chociażby dlatego, że jak się przed czymś ucieka, to bywa tak że trafia się furt podobnie...U mnie tak właśnie było. I dobrze, że się skończyło.
Nie oznacza to jednak, że to jest każdy przypadek, nie można generalizować. W końcu czasy swatania i układanych małżeństw się skończyły ( na całe szczęście!!!) więc w razie czego nikt nikogo do niczego zmuszał nie będzie.:)
A bardziej serio...Musimy nauczyć się tak kierować własnym życiem, aby nie powielać cudzych błędów...

Najlepiej dużo poczytać i zyskiwać wciąż szerszą orientację w zakresie cech, jakie predestynują do uzależnień (i jednocześnie innych, trudnych przypadłości).

"Ciągoty do alkoholu", jak to Pani określiła, nie są izolowanym, niewinnym upodobaniem, lecz konsekwencją pewnych utrwalonych dyspozycji osobowościowych. Inaczej mówiąc, skłonność do kielicha nie bierze się tak po prostu, z powietrza, po alkohol w nadmiarze sięgają bardzo często ludzie w różny sposób zaburzeni osobowościowo.
Jeśli więc prawdą jest, że "córka alkoholika szuka sobie partnera alkoholika" - tak naprawdę jest to zbyt duże uproszczenie. W gruncie rzeczy córka szuka po prostu mężczyzny podobnego do ojca, mężczyzna ten wcale nie musi pić, ale może mieć cechy charakterologiczne, które w przyszłości wpędzą go w uzależnienie lub inny poważny problem (te same cechy wpędziły w picie wspomnianego ojca).

Bardziej prywatnie powiem też, że w doborze partnera (partnerki) bardzo ważne jest doświadczenie życiowe. Jak się ustrzec? Nie spieszyć się za bardzo, poczekać, poobserwować, poznać lepiej. Ołtarz nie ucieknie

Tylko jak dostrzec te cechy charakteru? Właściwie co to są za cechy? Zaburzenia osobowościowe, to dosyć ogólne pojęcie... Ja się też zastanawiam, czy to nasze uciekanie przed pijaństwem, zabranianie partnerom picia, podejrzliwość, nerwowość, wybuchowość, dociekanie prawdy etc. też nie wpędzają ich właśnie w to, od czego tak uciekamy - pijaństwo, kłótnie, kłamstwa... Paradoks? A może jest w tym jakaś prawda?

Kaya1989 chyba wszyscy tutaj się tego boją... Ja się panicznie tego boję.

Może to zabrzmi brutalnie (zwłaszcza dla niektórych osób, proszę więc o wyrozumiałość), ale trzeba zdawać sobie sprawę, że jeśli ktoś wiąże się na przykład z osobą pochodzącą z rodziny z problemem alkoholowym, powinien mieć świadomość, na co się decyduje. I jeśli podejmuje pewne ryzyko świadomie, to wszystko gra. Romantyzm romantyzmem (wiem, że rozsądna obserwacja osoby, w której jest się zakochanym, nie bardzo wchodzi w grę) jednak proszę pamiętać, że stawką jest nieraz całe życie. Zauroczenie mija, a problemy narastają.

Co to za cechy? Proszę poczytać o zestawie cech osobowości dyssocjalnej (jest tu na Forum nawet wątek pt. "psychopatia, porozmawiajmy o problemie") - to przykładowy zestaw cech, jakich należy unikać. Jasne, że nie jest to łatwe, żaden psychopata nie nosi na czole tabliczki z informacją... Jednak zdarza się często, że ludzie wchodzą w związki nie mające żadnych szans powodzenia, co widać gołym okiem z daleka. Na szczęście pretensje można mieć potem tylko do siebie.

Z całą pewnością gestapowskie kontrolowanie partnera jest nie tylko nieskuteczne, jest też bardzo szkodliwe.

Jest również pewien zestaw cech predestynujących do uzależnień. Jeśli Paniom zależy, to w następnym poście postaram się je syntetycznie opisać, chociaż myślę, że nie będzie to odkrycie Ameryki i że każda z Pań z grubsza zdaje sobie sprawę, o co chodzi.

moim zdaniem dzieciństwo niestety ma wpływ na całe nasze życie i będąc DDA powiem Wam,że przeświadczenie o własnej niedoskonałości i pragnienie dowartościowania się jest obecne przez całe życie...tak to już jest...

szkoda ze nie da sie po prostu o tym zapomniec i wymazac na zawsze z pamieci........tak bardzo bym chciala...bo choc bardzo ssie staram to i tak to ciagle gdzies gleboko we mnie siedzi ....i juz nie wiem czy lepiej o tym mowic czy starac sie zapomniec tylko ze nic nie pomaga.....i najgorsze ze moj tato juz nie zyje 7 lat ja zaczynam badzie go nieawidziec za to co nam zrobil za to jak mnie skrzywdzil pewnie juz do konca zycia......staram sie z tym wsyztskim walczyc ....nie pokazuje tego co czuje ....wsyztsko trzymam w sobie i tez nie wiem czy tak lepiej? najpierw ojciec alkocholik a potem facet ....i ja sama sobie na to pozwolilam chcialam go zmienic wyciagnac z nalogu jaka ja glupia ..popelniam te same bledy co moja mam kiedys....nie wiem co o tym wszytskim myslec.....jak jest za spokonie to czuje sie dziwnie sama szuka problemow co sie dzieje ze mna dlaczego tak jest ....mam tyle planow .....tyle celow do osiagniecia ale te wspomnienia na kazdym kroku nie pozwalaja o sobie zapomniec.....bardzo czesto u mnie zmieniaja sie nastroje ...az czasem to sama tego zniesc nie moge.....nie wiem ...nie wiem nie potraie opisac dokadnie co czuje wiem jednak jedno ze ojciec i moj ex facet zniszczyli mi zycie bo choc na ogol wydaje sie normalnym czlowikem tak w glebi duszy widze ze jednak sie roznie od tych wsytskich co mieli spokojne dziecinstwo ....i to jest okropne uczucie bo mimo wsyztsko czuje sie od nich gorsza::( ps mysle nad podjeciem sie terapii ale czego sie boje nabardziej czy ona naparwde pomoze ,gdyz boje sie zaczac rozdrapywac tych dawnych bolesnych ran......:(

Szanowni Państwo,
bardzo trudno jest w kilku zdaniach opisać czynniki ryzyka wystąpienia uzależnienia. Podjąłem taką próbę poniżej, ale z konieczności jest to opis skrótowy i uproszczony. Jeśli będzie to niezbędne, proszę zadawać dodatkowe pytania.
Należy przede wszystkim pamiętać, że obecność żadnego pojedynczego czynnika ryzyka nie decyduje o wystąpieniu uzależnienia i że nawet osoba silnie predestynowana nie musi koniecznie uzależnić się od alkoholu.

Podstawowe psychologiczne czynniki ryzyka:
a. młody wiek inicjacji alkoholowej - im młodsza jest osoba pijąca, tym łatwiej o uzależnienie, głównie ze względu na niedojrzałość osobowości i pewną słabość psychologicznych mechanizmów obronnych. Przyjmuje się, że im starszy jest człowiek, tym dłużej trwa proces rozwoju nałogu i tym trudniej następuje samo uzależnienie.
b. zaburzenia osobowości - to temat rzeka. Predestynują przede wszystkim zaburzenia o charakterze dyssocjalnym (psychopatia), ale w zasadzie zaburzenia osobowości każdego rodzaju oznaczają pewne cechy podwyższające ryzyko uzależnienia. Wspólnym mianownikiem wszelkich zaburzeń osobowości są m. in. zaburzenia regulacji emocji, często zatem zastępczym "regulatorem" staje się alkohol lub inny narkotyk.
c. alkoholizm i patologiczne wzorce w rodzinie - to dość oczywiste, nader często, jak wiemy, dzieci alkoholików również uzależniają się od alkoholu.
d. niska stabilność emocjonalna i słabe radzenie sobie ze stresem - nie jest to czynnik jednoznacznie predestynujący, sama bowiem niestabilność niekoniecznie popycha do picia. Mamy wokół siebie mnóstwo osób niestabilnych emocjonalnie, jednak tylko niewielki ich procent pije. Osoby bardzo niestabilne czasami mogą mieć skłonność do obniżania przeżywanego napięcia przy pomocy używek, co z czasem może wejść w nawyk i przekształcić się w nałóg.
e. inne zaburzenia psychiczne i emocjonalne - (inne, niż sam alkoholizm). Osoby w rozmaity sposób zaburzone psychicznie bardzo często sięgają po alkohol, co dodatkowo pogarsza stan psychiczny i komplikuje ewentualny proces terapeutyczny. Nadużywanie alkoholu jest problemem niezwykle powszechnym wśród pacjentów psychiatrycznych leczonych zasadniczo z innego powodu.
f. współuzależnienie - osoba współuzależniona czasem sama również sięga po alkohol.
g. bieda, niski status socjoekonomiczny - to dość dziwnie brzmiący czynnik ryzyka, ale należy wiedzieć, że alkoholizm jest bardzo powszechny w kręgach społecznych o niskiej i bardzo niskiej stopie życiowej. Warto również o tym pamiętać.

Bardziej potocznie można dodać (zwłaszcza odpowiadając na wątpliwości wielu Pań), że należy liczyć się z ryzykiem uzależnienia szczególnie u osób wyjątkowo beztroskich, nieodpowiedzialnych, zainteresowanych głównie rozrywkami i zabawą, niedojrzałych, nie myślących poważnie o wspólnym pożyciu z partnerem.

Rzecz jasna - im więcej czynników jest obecnych jednocześnie, tym większe jest ryzyko uzależnienia.

Dziewczyny, słyszałam gdzieś tam o dda, ale dopiero tu na forum wiele rzeczy zaczynam rozumieć i łączyć swoje problemy z trudnym dzieciństwem bez ojca z matka alkoholiczka. Zabieram się do dalszej lektury wątku.

dda to jakaś wielka porażka. Przynajmniej w mojej sytuacji. Czasami brak sił na myślenie o tym co mnie spotkało.
A widze, że takich jak ja jest wielu.../

Zachowania, które Pani opisuje, wyraźnie sugerują duże prawdopodobieństwo, że Pani ojciec jest alkoholikiem.
Często spotykane nastawienie: "nie jest alkoholikiem, bo potrafi długo wytrzymać bez picia" jest błędne - całkowita abstynencja występująca naprzemiennie z ciągami alkoholowymi jest akurat jednym z podstawowych objawów uzależnienia od alkoholu.

Witam Wszystkich

Chodzę na terapię DDA już od ponad roku (indywidualną). Spotykam sie z moją terapeutką zazwyczaj raz na dwa tygodnie. Na początku terapii czułam się coraz lepiej, a teraz jest coraz gorzej...Jestem ogólnie bardzo smutną osobą, a do tego bardzo samotną. Moje niskie poczucie własnej wartości też mi napewno w niczym nie pomaga...ogólnie naprawdę nie jest mi lekko w życiu, bardzo boję się że już dokońca życia zostanę sama jak palec, bo przecież takiego idnywidium jak ja nikt nie będzie w stanie pokochać. Zresztą ja sama siebie NIENAWIDZĘ, więc dziwne by było aby ktoś mnie pokochał...Napiszcie proszę czy Wy też macie takie odczucia i jak sobie z nimi radzicie?

Pozdrawiam

Przykre ze masz takie doświadczenie, które zresztą nie jest mi obce...Tez kiedyś siebie nienawidziłam i w dodatku byłam przekonana ze nie zasługuję na miłość, dobroć, ze jestem ,,śmieciem". Z czasem jednak to sie zmieniło. Zmieniłam sie o 180 stopni. Kiedyś byłam totalnie nieśmiała, zero pewności siebie, nie lubiłam przebywać z ludźmi...a teraz zupełnie na odwrót. Niektórzy ludzie to az mi zazdroszczą mojej odwagi, pewności siebie, zaradności, determinacji, moich sukcesów. Chociaż musze przyznać ze nie zmieniłam sie jednego dnia, praca nad sobą wymaga czaaaasu (w moim przypadku 7 lat, żeby osiągnąć obecny stan), cierpliwości i determinacji. Zresztą cały czas pracuje nad sobą.
Nie możesz sie poddawać tylko dlatego, ze chwilowo nie widzisz efektów, takich jakie były na początku terapii. Myślę, ze w żadnym wypadku nie powinnaś jej przerywać. Ja nigdy nie chodziłam na terapie?bo się najzwyczajniej wstydziłam? dlatego czytałam dużo książek. Mi osobiście pomogła lektura książek o dda np. ,,czas na wyleczenie" czy tez innych książek np ,,powrót do swojego wewnętrznego domu" itp. Przeczytałam tez mnóstwo książek psychologicznych w celu podniesienia samooceny i pozbycia sie ,,czarnych myśli" (m.in. A. Robbins ,,Obudź w sobie olbrzyma", J.Murphy ,,Potęga podświadomości", L.L. Hay ,,Możesz uzdrowić swoje życie")?w ogóle czego to ja nie czytałam?;)?.
Po prostu przyszedł pewien czas w moim życiu, w którym stwierdziłam, ze nikt poza mną samą nie jest wstanie mi pomóc, ze to ja musze zmienić swój sposób postrzegania siebie (bo jak napisałam wcześniej uważałam się za zero?a tak naprawdę nie było ku temu podstaw), świata.. Dzięki lekturze zrozumiałam, ze o ile nie miałam wpływu na dzieciństwo, o tyle MAM wpływ na swoją przyszłość.  Ponadto, znacząco zmienił się mój sposób myślenia po przeczytaniu i wprowadzeniu w życie rad z książek.  Poświęciłam na nie duuużo czasu, ale nie żałuję bo bardzo, bardzo mi pomogły. Teraz to nawet życie wydaje mi się łatwiejsze, nie jest już tak czarne jak było kiedyś. Otworzyłam się na ludzi, nowe znajomości i zdecydowanie łatwiej nawiązać mi relacje z mężczyznami.
Napisałaś, ze jesteś ,,smutną osobą, a do tego bardzo samotną? wiem,  że moja rada może być oklepana, ale spróbuj rozwinąć swoje zainteresowania lub zainteresować się czymś, zacznij uprawiać sport np. bieganie, pływanie albo jakiś sport ekstremalny. Możesz poznać przy tym wspaniałych ludzi(i nie mam tu na myśli tylko kobiet, ale i mężczyzn), nawiązać nowe przyjaźnie Zacznij się udzielać w jakiejś organizacji non-profit. Ciężko tak, udzielić Tobie konkretnej porady, to co napisałam sprawdziło się w moim przypadku, ale każda osoba jest inna?. Życzę Tobie jak i innym osobom które mają, miały alkoholika w domu żeby zawalczyły o siebie i nie poddawały się mimo chwilowych ,,braków efektów?, bo na prawdę można przez to przejść i żyć normalnie

Witam serdecznie mam na imię Daria mam 22 lata jestem dzieckiem alkoholików od młodych lat w Moim rodzinnym domu alkohol stał się codziennym napojem dla Moich rodziców .... Na początku mieszkałam w Wielkopolsce do 9 roku życia nie było tak strasznie rodzice mało pili lecz bez umiaru gdy miałam 4 lata Moi rodzice zabrali mnie na urodziny do Mojego przybranego dziadka zapili sie tak że całkowicie zapomnieli o Mnie.że zostawili Mnie na placu zabaw obok jego domu zapłakana szukałam Moich rodziców dzwoniłam po domofonach do obcych Mi ludzi pewna kobieta gdy odebrała zauważyła w Moim głosie płacz i wyszła do mnie gdyby nie to że znałam adres bym nie znalazła drogi do domu ta kobieta zaprowadziła Mnie Mój tata gdy zobaczył Mnie z obcą kobietą za rękę wziął Mnie za bluzkę i zócił na schody zaczął Mnie kopać do góry co schodek gdyby nie sąsiedzi Może i by mnie na tym świecie już nie było...  Po tej sytuacji nic się nie zmieniło rodzice jak pili tak dalej pili Moja mama Mnie zabierała na zabawy poznawała tam facetów którzy jej stawiali non stop wracaliśmy do domu nad ranem po tem z rana szłam do szkoły ...Po pewnym czasie moi  rodzice zmienili adres w czym spowodowało to że musiałam się pożegnać z Moimi przyjaciółmi z zerówki od tej pory stał się horror Moi rodzice non stop zmieniali mieszkanie i mi szkoły nigdy nie mogłam się dostosować do pozostałych osób ponieważ co chwile inna szkoła ... To spowodowało w we Mnie zamknięcie się w sobie oraz wagarowanie i uciekanie z domu od kąd Moi rodzice przeprowadzili się na Śląsk byłam bardzo nerwowym dzieckiem nikt Mnie nie rozumiał a nawet nie chciał rozumieć ... Zaczęłam kraść w szkole szkolne rzeczy uczniów żeby tylko na siebie zwrócić uwagę ale to nie pomogło to zaczęłam uciekać rodzica z domu do Wielkopolski do babci chciałam swoich przyjaciół s powrotem Moi rodzice zrobili Mi wielką krzywdę tą przeprowadzką i to jeszcze tak daleko  od kąd zamieszkaliśmy w Katowicach im się lepiej powodziło finansowo i zaczęli non stop pić w dzień w dzień pijani byli ... Od szkoły gimnazjalnej  Moja mama nie potrafiła przeżyć dnia bez alkoholu piła na początku same piwa teraz pije co popadnie nawet tak zwane f16  Mój tata co wraca z pracy musi sobie kupić pół litra co wracałam ze szkoły oni już byli nie przytomni jak miałam 17 lat poznałam chłopaka brata od Mojej przyjaciółki on miał 22 lata  wtedy wstydziłam się go przyprowadzić do mnie do domu bo wiedziałam ze zastanie ich nieprzytomnych dzień przed Moimi 17 urodzinami poprosiłam ich żeby nie pili nie dotrzymali słowa Łukasz zobaczył ich takich od razu chciał Mnie im zabrać kazał Mi się spakować powiedział ze zabiera Mnie do siebie rodzice się zgodzili bo widzieli że nie popuści... Moja mama w dzień w dzień do Mnie przychodziła przynosiła Mi jedzenie twierdząc że Łukasz Mnie głodzi.. Łukasza to denerwowało bo jak tylko się pojawiła za progiem non stop pijana była zaczęła nawet do nas koleżanki przyprowadzać z którymi piła alkohol u Nas Łukasz się zezłościł w pewny dzień i wyżócił Ją za drzwi już sie nie pojawiła przez miesiąc  u nas powiem szczerze wtedy naprawdę odpoczęłam od teg wszystkiego nie przejmowałam się zupełnie niczym byłam szczęśliwą nastolatką u boku ukochanej Mi osoby ale po pół roku mieszkania z Łukaszem wszystko się zmieniło zaszłam w ciąże przeszłam Ją 4 miesiące Mój ginekolog wykrył ciąże pozamaciczną zaczęły się krwawienia wylądowałam w szpitalu przez Mój pobyt w szpitalu Łukasz zabrał wszystkie Moje rzeczy z domu i zaniósł do Moich rodziców a Mi przez telefon powiedział że już nie jesteśmy razem na drugi dzień lekarz przyszedł powiedzieć Mi że przy czyszczeniu macicy zeskrobali Mi ciąże i nie jestem w ciąży płakałam jak dziecko małe tak bardzo chciałam tego dziecka ... po dwóch dniach po wyjściu ze szpitala znowu wylądowałam w szpitalu z okropnym bólem brzucha po czym wyszło że byłam nadal w ciąży i się przerwała ciąża zaczął krwawić cały Mój brzuch w środku musieli mnie operować gdyby nie to że mama na czas zdążyła przybiec do szpitala podpisać zgodę na operacje to by mnie nie było na świecie teraz ... Czasem załuję że żyję czuję że nie zasługuję na to życie czuję się jak śmieć nic nie znaczący ... Myślałam że po tym wszystkim będzie lepiej w domu ale się pomyliłam mama non stop pije tata razem z Nią ... Mój brat jest przepełniony nienawiścią przez ten alkohol Ja po nie kąd też ale nie tak jak on Ja potrafię wstrzymać się od podnoszenia ręki na mamę on już nie może dlatego że jest starszy że dłużej widzi jak Nasi rodzice się niszczą i Nas jednocześnie ... moja psichika jest przepełniona dużo żalem,smutkiem,rozczarowaniem wstydzę się z Moją mamą wyjść na ulice bo co wyjdę ona każdego zaczepia albo krzyczy lub mówi sama do siebie ... Po ciąży skończyłam gimnazjum i już do żadnej innej szkoły nie poszłam czułam się samotna z tym wszystkim nikt Mnie nie rozumiał co ja czułam w tej chwili ... Nie wychodziłam z domu na krok przez trzy lata grałam ww grę która umożliwiała Mi zapoznać innych ludzi w tej grze czułam że żyję mogłam powiedzieć co czuję i każdy mnie rozumiał ta gra była tak ważna że zapomniałam o całym świecie było tylko sen i gra sen i gra przez trzy lata .... spowodowało to ze strasznie spasłam z 75 kg stało się 140kg brak ruchu ... Teraz Moje ciało wygląda jak wygląda wstydzę się na ulice wyjść a gra poszła w niepamięć .... Wogólę nie wychodzę z domu siedzę w czterech ścianach już od roku wstydzę się jakiej kolwiek pracy zdobyć .... Raz poszłam do pracy jako pomoc kuchenna to się ze Mnie śmiali bo jak się nachyliłam całą im przestrzeń zabrałam po 4 dniach zrezygnowałam i od tej pory nigdzie nie wychodzę ... Kilka dni temu byłam w rodzinnym mieście w Wielkopolsce Moje dawne przyjaciółki z zerówki za którymi tęskniłam śmiały mi się w twarz z Mojego wyglądu wstydziły się stanąć koło Mnie ... Mama Mnie też dobijała gdy wyszłam z Nią i np jechaliśmy autobusem zaczęła jakąś obcą dziewczynę wyzywać bo się zaśmiała to od razu mamię się u widziało że ze Mnie się śmieję ... Jestem zrozpaczona naprawdę nie wiem co mam robić z soba... Jest wielkie prawdopodobieństwo,że z jednym jajnikiem  już nigdy nie będę Matką i ta myśl Mnie strasznie dołuję bez tego nie widzę sensu dalszego zycia ...   pragnę zapaść się pod ziemie czasem mam ochotę wziąść garść tabletek i po prostu zasnąć ... nie mam w nikim wsparcia mama pijana przyjaciół brak .. zostałam sama Proszę pomóżcie Mi .... Odnaleźć w sobie wiarę

Witaj jestem DDA chcę zaprosić cię na faceboku grupa wsparcia  dzięki której prowadze prezentacje przez internet na temat DDA. zAPROS INNYCH Z TYM PROBLEMEM. Znajdziesz mnie jako Danuta Sarna Maj

Uważam, że alkoholizm to choroba dziedziczna a nawet genetyczna.
Mój dziadek był alkoholikiem
jego trzej synowie również,
i ich synowie również.

Mam 3 braci i wszyscy maja ten problem. Wiem, że często mówi się że takie maja wzorce zachowań i tak samo potem się zachowują, ale osobiście uważam że to nie tylko wzorce to musi mieć podłoże genetyczne. W mojej rodzinie powinno "zabronić się rodzić męskich potomków" bo wszyscy zachowują się tak samo. Alkoholizm brak szacunku dla kobiet i totalny brak ludzkich uczuć i odruchów.

Często pytam moich braci czy zapomnieli jakie to uczucie uciekać przez okno żeby zadzwonić na policję, jak bardzo dziecko boi się pijanego rodzica, patrzą się na mnie i nic nie odpowiadają i co najbardziej mnie denerwuje to zachowują się tak samo. Nie rozumiem tego

Dario, wiem jak to jest wychowywać się w rodzinie z problemem alkoholowym, choć może u mnie było trochę lepiej, bo rodzice o mnie jako tako dbali. Ale i Ty masz szansę wyjść na prostą, ułożyć sobie życie i być szczęśliwą. Tylko zacznij myśleć o sobie. Przełam się i postaraj się znaleźć sobie jakąś grupę wsparcia w swojej okolicy, ludzi, którzy Ci pomogą się z tego zaklętego kręgu wyplątać. Poszukaj pracy, usamodzielnij się i wyprowadź. Wiem że to nie łatwe, że wstydzisz się swojego wyglądu, ale uwierz mi, że jeżeli dasz się poznać z dobrej strony to ludzie cię polubią za Twój charakter, a nie wygląd. Zadbaj o swoje ciało, wprowadź dietę odchudzającą i zdrowe nawyki żywieniowe, ruszaj się jak najwięcej, a na pewno z czasem uda ci się odzyskać sylwetkę sprzed lat. Trzymam za Ciebie kciuki Pisz, jak Ci się układa

Witam.
Jestem Joanna , w lutym skończę 18 lat, więc pomyślałam iż mogę uznać, że jestem pełnoletnia i mogę podzielić się z Wami moją historią.
Mam trzech starszych braci, dwóch z nich założyło już swoje rodziny, jeden natomiast studiuje. Dzieli nas duża różnica wieku. Moi rodzice są alkoholikami. Długo nie potrafiłam się do tego przyznać przed samą sobą.
Gdy mieszkaliśmy jeszcze wszyscy razem, nie było tak źle. Byłam mała, mało widziałam, mało rozumiałam, choć i wtedy znajdowałam usprawiedliwienie dla moich rodziców. Moi bracia starali się, bym widziała jak najmniej. Jednak oni opuścili ten Hades a ja tu pozostałam zupełnie sama. Ojciec pracuje za granią, więc przyjeżdża na 3/4 miesiące, a następnie wyjeżdża. Matka natomiast jest bezrobotna. Od małego pamiętam awantury, przepychanki, wyzwiska kierowane ze strony ojca co matki, a czasem z rozpędu do nas wszystkich. Często jako mała dziewczynka chciałam być tarczą dla swojej matki. Do dziś przed oczami mam obraz ojca z nożem w ręku, który próbuje dostać się do mojej matki, a ja jako małe dziecko próbuje go powstrzymać. Płaczem, wrzaskiem, całą sobą...jedyna korzyć mojej 'pomocy' była taka, że oberwałam ja,a nie ona. Nóż przeciął mi rękę. Pamiętam każdą nocą ucieczkę. Zawsze jak to małe dziecko stawałam po stronie matki. Jednak, gdy bracia się wyprowadzili, a ja stałam się starsza, zaczęłam więcej dostrzegać. Codzienne picie...wspólne picie, awantury, wyzwiska. Tak bardzo pragnęłam i pragnę ich jakoś usprawiedliwić. Z zewnątrz jestem murem, w środku zaś ruiną.
Gdy ojciec wyjeżdża zostaję sama z matką. To nie jest aż tak straszne... tzn da się wytrzymać , zawsze znajdę jakiś sposób, a to pójdę spać do brata, a to poczekam aż uśnie z nadzieją, że w końcu spelni swoje obietnice odnoście abstynencji. Wiem moja naiwność nie zna granic. Natomiast gdy przyjeżdża ojciec, zaczyna się piekło. Piją razem, chodzą po knajpach, a potem wracają do miejsca które nazywają domem by ostatecznie się doprawić i wyzbyć się wszelkiego człowieczeństwa. Gdy znudzą się już bijatyką i kłótnią między sobą, przychodzi czas na mnie. Najczęsciej stwierdzają, że gdy na mnie patrzą,żałują, iż aborcja jest zakazana, że jestem jedynie problemem. To, że jestem problemem mam już bardzo głęboko zakodowane.
W moje 17 ste urodziny ojciec całą noc chlał ... chlał i chlał . Wyzywał mnie, popychał, a na końcu spakował i kazał wynosić się z domu, przecież jestem juz prawie dorosła. A ja czułam się jak największy śmieć stojąc z walizkami w dłoniach i spływającymi łzami po policzkach, które miały ukoić palący ból. Pijana matka ubłagała człowieka który zwie się mym ojcem bym mogła zostać.
Cały czas jakoś to ukrywałam. Moi znajomi do pewnego czasu myśleli, że mam idealne życie, rodziców , chodzę do najlepszego liceum w mieście, więc czego może mi jeszcze brakować ? Żadne z nich nie pomyślało, że brakuje mi zainteresowania i miłości osób tych które z pozoru powinny być moimi najbliższymi.
Oczywiście zaczeły się problemy ze szkołą. Przestałam do niej chodzić, urodziła się we mnie obojętność. Moje życie stało się dla mnie zupełną obojętnością. Jestem to jestem, nie ma mnie, to nie ma. Zaczęłam nienawidzić samej siebie. Tyle razy pragnęłam umierać, ze teraz wstyd mi przed samą sobą żyć.Czasem ciężar zdarzeń przytłacza. Naciska ciężką stopą na pierś i zabiera oddech, zagarnia siłę.
Ale nie chce już tak dłużej żyć, nikt inny za mnie tego nie zrobi. Czasami musimy podnieść się zupełnie sami.

Dziewczyny!!!
Piszę pracę dyplomową na temat różnic w emocjonalnym radzeniu sobie w trudnych sytuacjach. Badam kobiety w wieku 25-40 lat. Szukam dziewczyn, których przynajmniej jedno z rodziców nadużywało lub nadużywa alkoholu. Udział w badaniu polega na wypełnieniu kwestionariuszy, co zajmuje ok. 20 minut. Badam typ temperamentu i typowe strategie radzenia sobie w sytuacji stresu.  Chętnie opowiem osobie badanej, jakie są jej wyniki. Ta informacja może być przydatna w codziennym życiu - zwiększy świadomość tego, jaka jesteś. Chętnie odpowiem też na Wasze pytania dotyczące możliwości udzielenia pomocy psychologicznej ? wiem, gdzie można otrzymać darmowe konsultacje, itd. Będę bardzo wdzięczna za udział w projekcie, gdyż odpowiednia ilość badanych pozwoli mi lepiej poznać naturę kobiecych emocji. Zainteresowane dziewczyny bardzo proszę piszcie na mój email. Dziękuję!!!!

Niech ktoś ze mną pogada...
zastanawiam się jak poradzić sobie ze sprzecznymi emocjami które we mnie siedzą.
Jestem córką alkoholika.
Żyję w miarę normalnie (jeśli takie dzieci mogą żyć normalnie) staram się nie powielać błędów z domu. Mam syna (2 lata), którym mój ojciec uwielbia sie zajmować. Przy nim nie pije oczywiście (jak do tej pory) i widzę że obu przynosi to mnóstwo radości. Jest to tez wielką pomocą dla mnie jak mały jest chory a ja i mąż musimy iść do pracy.
I tu pojawia się moje rozdwojenie - z jednej strony jestem mu wdzięczna i po takiej pomocy znowu "lubię" go trochę bardziej. a z drugiej strony po takiej opiece jak wraca do siebie do domu, następnego dnia dzwoni do mnie podpity i opowiada jak to mój synek jest wspaniały itd itd, a ja czuję jedynie kolejny raz porażkę i smutek i wszystko wraca z czasów kiedy nienawidziałam go bardzo.
Czy uczciwe jest chcieć od niego pomocy i korzystać z niej a potem znowu go nie szanować bo sobie w domu popije.
z jednej strony tłumaczę go że przecież wypił dopiero jak wrócił do siebie do domu, wieczorem i ewentualnie rano po prostu nie wytrzeźwiał do końca. Ale z drugiej czuje sie oszukiwana i jak nie reaguje na to jego podpicie to mam wrażenie że on myśli że znowu mnie okantował..
Nie wiem jak się zachować ...
niech mnie ktoś wesprze swoim słowem

Witajcie

Postanowiłam podzielić się z Wami moimi doświadczeniami.Mój ojciec był alkocholikiem, ale na szczęście dla mnie mama się z nim rozwiodła zanim jeszcze się urodziłam.Widywałam się z nim bardzo żadko i tylko kilka razy widziałam go pijanego.Miał pozwolenie od mamy, aby widywać się ze mną tylko wtedy gdy był całkowicie trzeźwy.
Niestety moja siostra wpadła w nałóg i również została alkocholiczką.
Trwa to już około 10-ciu lat i boję się że skończy jak mój ojciec.Ojciec został "poczęstowany" alkocholem etylowym i umierał w ogromnych męczarniach.
Problemy z siostrą się bardzo nasiliły w ostatnim roku.Zaczęło się od tego że miała halucynacje (nie spała 3 dni), chciała udusić moją matkę.W kaftanie została wywieziona do szpitala psyhiatrycznego.Była tam 3 tygodnie, oczywiście obiecywała że nie będzie już pić.Był to ogromny szok dla wszystkich, każdy wiedział że pije ale żadko nazywano ten problem.
Minęło kilka miesięcy i znowu zaczęła więcej pić, tym razem rozebrała się do naga (na działce) , podobno okropnie krzyczała i również spędziła w szpitalu kilka tygodni.
Z własnej woli zapisała się do AA i wydawało się że pierwszy raz pragnie zmiany.Wszyscy ją kontrolowali i nie piła około miesiąca.Teraz robi to bardziej dyskretnie i może w mniejszych ilościach.Niestety z grupy AA ją wyrzuciła prowadząca, w momencie gdy spytała się czy ona nie pije ( to wersja siostry)
Już pół roku minęło od jej ostatnich ataków (halucynacji).Bardzo się boję, bo czuję że już nic jej nie powstrzyma.Czasami też jestem obojętna, żyję swoim życiem i mam dość jej.
Niszczyła mi dzieciństwo (jest starsza 7 lat), wracała późno w nocy i robiła straszne awantury, znikała na kilka dni, chciała skoczyć do Odry.Moja mama ciężko pracowała aby nas utrzymać i może zbrakło kontroli, uwagi itp.
Ja teraz mieszkam w innym mieście i bywam w domu tylko raz w miesiącu.Staram się z nią rozmawiać, ale to nic nie jest warte.Co powinnam zrobić aby ją uratować?