DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

Bardzo dziękuję za odpowiedź ale obawiam się że na wiele spraw jest za późno. Jeżeli macie czas to więcej o moich kłopotach jest na forum pod hasłem,, po kłamstwie z mojej strony- POMOCY,, . Mam nadzieję że to przybliży wam mój problem. Może ktoś mi coś podpowie, ponieważ sama się w tym wszystkim strasznie pogubiłam. Naprawdę mam dosyć wszystkiego. Cieszę się i dziękuję Bogu że mam dzieci to one dodają mi ostatki sił.

czytam Dorotko to co piszesz o swoim zwiazku i widze moj ..... ;( manipulacja , zawsze wszytsko musialo byc tak jak on chcial nie moglam decydowac sama o soebie kazda praktycznie decyzje musialam z nim skonsultowac kazde wyjscie ,podjecie pracy , dobieranie kolezanek rowniez nalezalo do niego czulam sie taka malutka taka ubezwłasnowolniona nie wytrzymalam i zerwalam -minely juz jakies dwa miesiaca a ja zyc niepotrafie normalnie bo zawsze byl on od 4 lat towarzyszyl mi tylko on . Odsunelam kolezanki od siebie i bylismy tylko ja i on a teraz nie mam nikogo praktycznie nikogo tak zaufanego ... tez pukaly po glowach sobie osoby ktorym opowiadalam jak funkcjonuje moj zwiazek ale ja podobnie jak ty myslalam ze tak ma byc przeciez jest dobrze tylko musze robic tak jak on chce i bedzie wpozadku wszytskjo zawsze sobie tlumaczylam jakos ale przez caly ten czas wiedzialam ze nie jestem soba i w koncu chyba wszytsko we mnie pękło ten głos o ktorym mowi Sasza odzywal sie co jakis czas "tak nie moze byc ,nikt nie bedzie mna rzadzic chce robic to na co mam ochote" i w koncu podjelam ta decyzje z ktora caly czas ucze sie zyc jest mi ciezko ale ide do przodu ..ledwo stanelam na nogi a tu kolejna poprzeczka ;/ mama po leczeniu zaczela znowu pic poprostu rozwalila mi calkowicie system caly czas jestem na lekach i chyba dzieki nimsie trzymam jakos ..nie potrafie sie rozpłakac a naleze do osob bardzo placzliwych i w sumie to taka panikara ze mnie ....powiem Wam ze chodzac na sesje do psychologa dowiedzialam sie jeszcze ze ja niestety moge miec tendencje do dobierania sobie takich partnerow ktorzy beda mna rzadzic bo relacje z partnerem sa takie jak z moja mama przenosze to do zwiazku i to jest chyba syndrom DDA . Taki przyklad : jesli kloce sie z mama to zawsze to ja ustepuje wole zeby sie napila a nie krzyczala na mnie i tak samo z partnerem gdy sie klocilismy wolalam przeprosic i zalagodzic sytuacje niz podkrecac atmosfere ... jeszcze jakies takie rozne sytuacje wtedy z ta pania psycholog znalazlysmy ale nie moge sobie teraz ich przypomniec w kazdym badz razie troche mnie to przeraza nie chce takiego zycia chce miec wlasne zdanie i byc szanowana kobieta ! chce normalnej rodziny nie takiego piekla jak przecodze w domu teraz .
pozdrawiam i dziekuje ze jestescie :)

Piszesz Dorotko o swoim partnerze a ja mam przed oczami cechy charakteru mojego partnera (bylego i w twoim i w moim przypadku) dobrze napisalas ...to ze kogos kocham nie znaczy ze mam pozwalac na to zeby mnie krzywdzil ...choc u mnie byly to slowa ,manipulacja slowna a nawet i agresja ... boli wiem ze ciebie tez bo planujesz zycie a jednoczesnie widzisz te wady z ktorymi masz swiadomosc ze nie bedziesz w przyszlosci potrafila zyc ... moze to dla nas taka nauczka moze to nas czegos nauczy , moze znajdziemy ta druga polowke ktora bedzie naszym przyjacielem i oparciem potzrbuje bardzo kogos takiego zwlaszcza przez to co mam w domu ale boje sie tez ze moja decyzja bedzie np nieprzemyslana ze wpadne w kolejny zwiazek tylko dlatego zeby miec kogos kto mnie pocieszy i zrozumie ....a to ni ejest milosc ...i znowu sie wpakuje w zwiazek o ktorym mowi terapeutka ...dlatego mam takie postanowienie narazie sie z nikim nie wiazac poukladac to sobie wszytsko w glowce stanac na nogi i bardzo chce miec wiecej pewnosci siebie bo nawet w zwiazku w blachych sprawach nie potrafilam podjac decyzji taka jestem jakas slaba nie wiem czy powinnam ale o wszytsko to co ze mna sie dzieje obwiniam mame ... doprowadzila mnie do nerwicy do tego ze jak mi sie cos sypie to musze brac psychotropy bo inaczej nie jestem w stanie funkcjonowac normalnie o to ze nie radze sobie w zyciu ze przerasta mnie doroslosc i problemy zycia codziennego .... czy to jest DDA??

Dziewczyny kochane, widzicie, macie podobne doświadczenia...
Mi jest strasznie przykro, że musiałyście tyle wycierpieć... A jeszcze długa droga przed nami wszystkimi.
Jestem z Was dumna, że i tak zdobyłyście się na rozstanie, to jest początek sukcesu, mimo iż te życie jest trudniejsze bez tego "toksycznego" faceta, ale jest napewno zdrowsze...
Zyczę Wam powodzenia i pozdrawiam serdecznie:*

ja jestem DDA..

i mam nieudany juz którys związek za soba.. ten 4-letni

mój eks.. pił... codziennie przez te 4 lata..traktował mnie jak wycieraczkę... szarpał.. wyzywał.. a ja zachowywałam sie jak moja mama próbowałam tymi samymi metodami go zmieniać...płaczem, prośbą, groźbą

wchodząc z  nim w zwiazek już wiedziałam, że jest minimum dwa poziomy niżej... ale mnie pociągał.. przypominał mi swoim zachowaniem mojego ojca..

psycholog mi już na drugim spotkaniu powiedziała.. że dla mnie nie jest najbardziej bolesne poczucie odrzucenia.. ale porażki.. przegranej.. powiedziała, że gdzies tam w środku rywalizuję ze swoją wewnetrzną mama..

facet okazał się draniem.. skrzywdzi niejedną jeszcze ale nie o to chodzi... głownie chodzi o to.. że ja popełniałam te same błędy co moi rodzice.. chociaz wiedziałam o nich i próbowałam ich unikac.. schemat siedzie w głowie... ja dopiero teraz.. jak sie juz wszystko skończyło próbuje terapia zrozumieć siebie

słowa ranią bardziej od bicia... bo uderzają w najczulszy punkt... w serce...

a przeszłość będzie zawsze z nami.. i tylko od nas zalezy jak te doswiadczenia wykorzystamy... nie wymażesz jej

rozumiemy sie bardzo dobrze i niestety to przykre bardzo i smutne, że tak sie dzieje najgorzej jak potem nawet w oczy nie spojrzy ten co jest tym tyranem, ja mówie że najwazniejsze nie zatracić siebie bo to jest najgorsze

tzn na bank nie jest to jedyny czynnik.. ale bardzo istotny

mój ojciec znikał.. na kilka dni... latem, zimą, wiosną.. nikt nie wiedział czy jeszcze żyje czy już nie przychodził kompletnie zalany... wszyscy się bali czy czegoś nie podpali.. czy jeszcze żyje.. i nikt mi nie powie, że to nie ma wpływu na nic.. ja pamiętam ze jako dziecko zawsze się strasznie bałam

moja mama.. przez ta sytuację się rozchorowała... nerwica maniakalno-depresyjna.. teraz jest dobrze.. ale pamiętam jej dziki wyraz oczy, spojrzenie pełne obłędu..

bardzo kocham moich rodziców... BARDZO.. wiem, ze to nie sa źli ludzie... i wiem, że nigdy nie chcieli mnie skrzywdzić ale to odcisnęło duże piętno na moim dorosłym zyciu.. ma niskie poczucie własnej wartości, nie potrafię stworzyć zdrowej relacji i wybierać "zdrowych facetów"

do tej pory jednak nie znałam innego schematu miłości..wydawało mi się, że facet musi być męski (czyt. jak mój ojciec) tylko teraz wiem, że mój ojciec nigdy nie był dobrym partnerem.. i tego sie uczę... to nie jest u mnie rzecz oczywista.. że miłość nie polega na poświęcaniu całego siebie, na cierpieniu z powodu drugiej osoby, na wybaczaniu wszystkiego i zawsze, na tolerowaniu poniżania, bicia i picia... miłość polega na czymś zupełnie innym.. ale mi w przeciwieństwie do wielu osób ktoś musi to tłumaczyć.. jestem na poczatku tej drogi i wcale nie ejst ona dla mnie przyjemna.. a wręcz przeciwnie.. bardzo bolesna

Mieszkamy w Polsce która niestety jest w czołówce krajów, w których spożywa się największe ilości alkoholu. Z danych statystycznych (Polska 2009) wynika, że 4,5mln osób nadużywa alkoholu. Każdy powinien sobie zdawać sprawę z faktu, że systematyczne spożywanie alkoholu nawet w niewielkich ilościach np. w soboty na dyskotece bardzo często prowadzi do uzależnienia (choć oczywiście jest to uwarunkowane od wielu czynników). Osoby, które twierdzą, że im to nie grozi są później same sobie winne.

Abra wiem o czym mówisz.. o tych emocjach co błędnie nazywamy miłością, o tej huśtawce... bo przecież jak jest dobrze to jest "nudno"
o tej pokusie wiązania się z ludźmi z którymi nas nic dobrego nie czeka.. a dają nam to uczucie wiecznego "czekania na" zachwyt, awanturę... na wrażenia... w większości negatywne

nie wiem czy ktoś z was wie skąd to się bierze... bo ja jeszcze nie do końca... bo zawsze mi sie wydawało, że nie popełnię tych samych błędów co moja mama a jednak...

ja tez niemoge zyc normalnie w dziecinstwie zawsze sie balam teraz mam jakies wizje ze napewno cos zlego sie stanie,mam meza ale niepotrafie mu tego wszystkiego tak wytlumaczyc zeby mogl mnie zrozumiec,mam napady agresji potem mam wyrzuty sumienia jezeli mam problem niepotrafie sobie z tym poradzic zamykam sie w sobie i analizuje to mnie meczy niewiem co zrobic niemoge isc na terapie bo mieszkam za granica,chodzilam wczesniej ale to byla dawno mam 26 lat i czasem mysle ze nic dobrego mnie w zyciu nieczeka co mam zrobic wstydze sie o tym z ludzmi rozmawiac bo boje sie odrzucenia czy czegos w tym stylu,jak bylam nastolatka,chcialam sie zabic przez to ze niemoglam sobie z myslami i strachem poradzic strachem przed ojcem ktorego dwa albo trzy razy w zyciu widzialam trzezwego.boje sie samej siebie,niedaje rady,niechce zwariowac ....

dzieki ,chyba masz racje bede pisac bloga ale jak to sie robi???

czy to znaczy  ze z moja psychika jest zle?wczesniej myslalam ze jestem sama ze ludzie mnie nierozumieja ale odkad jestem na forum i czytam to co pisza inne jakie maja problemy to czuje sie samolubna ze pisze o moim stanie ducha,tak bardzo bym chciala zyc spokojnie ale przy moim mezu niewiedziec czemu bo to dobry facet,nieczuje sie bezpiecznie wydaje mi sie ze o wszystko musze walczyc sama niewiem czy to kolejne skrzywienie w mojej psychice?jestesmy w podobnym wieku wiec jezeli chcesz mozesz mi napisac o wszystkim tez niewiele ci moge powiedziec czego bys niewiedziala ale od ja tu pisze rzeczy o ktorych nigdy wczesniej nikomu niemialam odwagi powiedziec to jest mi znacznie lepiej,

tak jest terapie duzo dają jak i wygadanie sie przed bliska osoba . Gdy sie ma problem tzrba o nim rozmawiac nie dusic tego w sobie bo w tedy najlatwiej jest popasc w depresje czy inne stany .... ja obecnie jestem na psychotropach zeby bylo mi latwiej zapomniec o zwiazku ktory legnął w gruzach i powiem Wam zycie jest piekne tak mi dobrze jak je biore niczym sie nie przejmuje , od ponad miesiaca nie uronilam ani jednej lzy choc mialam ku temu powody mam taka znieczulice niesamowita ze nic nie jest w stanie mnie zwalic z nóg:D wiem ze branie lekow to tez zla droga bo latwo sie uzaleznic i skoro teraz tak dobrze mi z nimi to nie wiem co bedzie jak lekarz nie wypisze mi kolejnej recepty bo nie wiem czy dam sobie ze soba rade bez nich ! jak wiecie moja mama pije , mieszkam z nia ... teraz gdy sie napije poprostu mam to gdzies nawet mnie to nie rusza ,jak mialam leki na sen to zeby na nia nie patrzec zazywalam jedna jak tylko sie przebudzilam kolejna gdy kolejny raz wstalam nastepna i tak przespalam caly dzien nie widzac jej ....leki na sen mi sie skonczyly niestety ale te na dzien tez sa dobre ! poprostu nic mnie nie rusza dziewczyny !

mam znajoma z tym klopotem uczestniczyla w grupie wsparcia i chodzila na terapie.dzieki pomocy innych ludzi i wlasnej pracy nad soba jej spojrzenie na siebie i swiat sie zmienilo na lepsze. najej przykladzie sugeruje Wam dziewczyny rozejrzenie sie za jakimis takimi osrodkami w swoich miejscowosciach.

baile bedziesz:) wiecie,mi pewna psycholozka powiedziala,ze kiedys przeprowadzono badania na kotach,ktore trzymano w klatce z takimi poziomymi drutami czy cos takiego.po wypuszczeniu koty nie potrafily zejsc ze schodow, o ile dobrze pamietam.nie wiedzialy ze mozna zrobic cos innego,bo tego nie znaly:)

Nikol jestem bardzo podobna do Ciebie.Też nie jestem szczęśliwa chodź mam dobrego i kochającego męża.Często też zdarza mi się na nim wyładowywać swoją złość.To okropne bo to cudowny facet.Do tego zdarza mi się myśleć że go nie kocham a wiesz/wiecie dla czego?Tylko dla tego że nie daje mi dużych emocji,wrażeń,jest taki stabilny.A przecież ja nie chce żeby mnie poniżał czy bił.To jest takie zagmatwane??

Zapraszam na psychoterapię skierowaną dla kobiet prowadzoną przez Elżbietę Bromowicz. Warsztat odbywa się w dniach 17-21 sierpnia w Użmuadach na Suwalszczyźnie. Grupa psychoterapeutyczna dla kobiet oparta jest na psychoterapii zintegrowanej,  z ukierunkowaniem na podejście systemowe,  z elementami terapii poznawczej i psychodynamicznej. Warsztaty prowadzone są przez Ośrodek Alcha. Można znaleźć w necie.

Jest możliwa wpisz sobie w Google "porady psychologiczne online", wyskoczy trochę wyników.

MoNia, zabił Go ALKOHOL, nie Ty!
Ja codziennie drżę o życie mojej mamy, bo ona często się odgraża, że ze sobą skończy. Jestem bezradna, totalnie niewypowiedzianie bezsilna. Nie mieszkam już z rodzicami, postanowiłam ratować siebie. Pomogłabym im, gdyby tego chcieli, ale nie dopuszczają do siebie myśli o uzależnieniu. W zeszłym roku mama wylądowała w szpitalu, prawie zapiła się na śmierć. Mimo to nadal twierdzi, że problem alkoholowy jej nie dotyczy...
Nie obwiniaj się!!! Walcz o siebie. Wierzę, że masz przed sobą piękne życie, Ty też w to uwierz, że najlepsze przed Tobą. Przecież zasługujesz na szczęście tak jak każdy. Nie rezygnuj z terapii, z pomocą specjalisty na pewno dasz radę się z tego podnieść. Nie poddawaj się, kiedyś nadejdą lepsze dni.
Życzę Ci z całego serca, byś odnalazła w sobie siłę a w życiu radość.

Samobójstwo to rodzaj ucieczki, nie jesteś winna, że Twój ojciec wolał uciec niż stawić czoło problemom. To nie Twoja wina, że nie radził sobie z chorobą.

nell999 pieknie to napisalas Pieknie.

Ja też jestem DDA. Mój ojciec pił. pije nadal, znęcał się nad matk, nie dawał nam spać, urządzał awantury, uciekałyśmy po nocach błąkałyśmy się po mieście. ojciec kazał matce brac kredyty, wpadła w pętle kredytował (ojciec był zawsze zwalniany po kilku miesiącach pracy za picie). Ja z siostrą chciałysmy mieć normalne życie, normalny dom... Mama nie piła, jakoś sie z tym wszystkim borykała, dbała o nas. Jednak jak byłam na studiach nie wytrzymała presji i chciala popełnić samobójstwo. Odratowano ją ale wtedy coś uderzyło we mnie i siostrę. Podjęłyśmy decyzję:teraz albo nigdy! Złożyłyśmy doniesienie na ojca o znęcaniu się nad matką i nami, o groźbach karalnych itd. Mama jeszcze w szpitalu napisała pozew o rozwód, my o alimenty. ponieważ życie mamy było zagrozone pod jednym dachem z ojcem, ojciec dostał sądowy zakaz zbliżania się do zakończenia spraw sądowych. To nam uratowało życie. Sprawy ciągnęły sie dwa lata. Ojciec manipulował matką i spotykali się po kryjomu. Nie potrafiłyśmy tego zrozumieć. Bardzo pomógł nam mój ówczesny chłopak, potem narzeczony (teraz mąż:)) Dał nam swoje oszczędności żebyśmy mogły wynająć adwokata. Przez zawirowania w relacjach ojciec-mama sprawy karne się przeciągały, w międzyczasie mama wycofała pozew o rozwód (mimo że cała rodzina już zeznawała). Jednak fakty były niepodważalne i ojciec został skazany na wyrok pozbawienia wolności w zawieszeniu za znęcanie sie nad rodziną i groźby karalne. Skończyłyśmy studia, wyszłam za mąż, pracuję w zawodzie. Mam szczęśliwe życie u boku męża. Ale widzę że mama jest niessczęśliwa. znów spotyka się z ojcem. Nie zabronie jej tego, jest dorosła i sama musi kierować swoim życiem. Wiem o tym. ale teraz ja przejęłam rolę matki :martwie się o nią. Mama nie odbiera telefonów jak jest u ojca - stąd wiem kiedy jest u niego. Nadmieniam że ja i siostra nie kontaktujemy się z ojcem od kilku lat. Ojciec nie mieszka z nami, od początku zakazu zbliżania, ja po ślubie mieszkam z mężem w mieszkaniu jego siostry (mieszkamy sami) ale ojciec nadal myśli że mieszkamy z mamą. To wszystko jest takie pokręcone...
Ze studiów znam całą specyfikę rodziny alkoholowej, znam swoją rolę w tym systemie i wiem że jestem DDA. Typowym. Muszę mieć kontrolę nad wszystkim, ciągle się zamartwiam, jestem czarnowidzem. Wiem że mama jest między młotem a kowadłem bo nikt przecież nie chce być sam a chyba ma za niską samoocenę żeby kogoś sobie znaleźć a do tego ojciec nią manipuluje...
Boże jakie to pokręcone.
Ja też zanim poznałam mojego męza myślałam że nie wyjdę za mąż. rzeczywiscie jak spotykałam się z kimś to zaraz rezygnowałam bo miał ciągoty do alkoholu. Ale mój mąż jest najcudowniejszym człowiekiem na świecie. Mądry, kochający, wiem że nie zawiodę się na nim. Mimo że przez całe dzieciństwo miałam piekło, które skrzętnie było ukrywane przed całym światem, teraz mam swoją rodzinę, planujemy dzieci.
Ale ciągle sie denerwuję o mamę.

Witam wszystkich )
Czytając te opowieści jestem wzruszona.Sądziłam, że nie ma dużo osób gdzie mają właśnie problem z " alkoholem "
Niestety mój tato też pił i pije a przy tym jest agresywny, nie raz miałam okazje być świadkiem właśnie bijatyki,wymiany zdań z tatą.Alkoholizm robi ogromną dziurę w psychice.
Ja nie raz właśnie słyszałam od innych że właśnie jestem córką alkoholika to i męża takiego sobie wezmę . . . wielokrotnie z tego powodu płakałam i zadawałam pytanie dlaczego . . .  jak by miał mi ktoś odpowiedzieć. To straszne układać sobie życie z myślą  że mogę mieć tak jak mama ma a przy okazji my czyli dzieci:(
Mimo wielu obaw wyszłam za mąż,jestem dwa lata po ślubie i miałam kilka razy już właśnie poważne awantury z mężem właśnie przez alkohol.
Niestety teść z którym mieszkamy też jest alkoholikiem choć jest "nadzieja" bo teraz podjął leczenie, że będzie dobrze bynajmniej narazie nie pije.
Mąż ze mną nie ma łatwo bo jestem dość zamkniętą w sobie osobą i raczej o moich smutkach i żalach nie rozmawiam z nikim.
Ale jak mąż mi się tak napił to co prawda tego dnia i następnego w ogóle się do niego nie odzywam,tylko siedzę i płacze i wyrzucam sobie że jednak inni mają racje, że jednak zmarnowałam sobie życie,że wyszłam za mąż za alkoholika itd.  .  .
Jednak ta skrucha męża i jego poczucie winny i to że wie na czym problem polega (czyli zna moją przeszłość a i jego dzieciństwo też nie było słodkie) jakoś mnie przekonuję i mu zawsze wybaczę. Choć nie powiem że  przed każdą imprezą większą lub mniejszą, boję się i to bardzo, choć uważam że już powinnam inaczej myśleć i zaufać mężowi. Ale uszczerbek mojej psychiki, ta myśl o tym jak miałam w dzieciństwie  to siedzi tak głęboko, że czasem to sama jestem przerażona.
Nie wiem czy człowiek sam sobie może z tym poradzić, jednak ja uważam że nie ciężko jest zapomnieć o przeszłości a jeszcze ciężej żyć przeszłością.

Witam was.
Mój ojciec pił odkąd pamiętam, ok 4-5 lat temu dostał kilku ataków padaczki i okazało się, że ma torbiel w mózgu. Przestraszył się i przestał pić. Nie pije do tej pory. Niedawno jednak zaczął pasjonować się motocyklami i wyjechał z takimi znajomymi na ponad tydzień. Nigdy tak nie wyjeżdżał więc już z mamą odchodziłyśmy od zmysłów. Byłyśmy pewne, że znów będzie pił, już nawet szukałyśmy sobie mieszkania do wynajęcia żeby się od niego wynieść. Jednak wrócił i okazało się, że jest wszystko ok. Kamień z serca normalnie.
Jednak powiem wam, że nienawidzę go. M.in. za to, że musiałam tydzień srać po gaciach i zastanawiać się czy będę mogła tu mieszkać. Żałuję, że mama kiedyś go nie zostawiła, już byśmy dawno miały ułożone życie we dwie. Oni się już nie kochają tylko mieszkają razem, mama już tylko czeka na emeryture żeby sie wyprowadzić.
Mój chłopak ma super rodzinę, dużą i zżytą. Dla niego ta sytuacja jest nie do ogarnięcia, on nie rozumie jak mogę nienawidzić swojego ojca, jak mogę chcieć by odszedł itp. Dlatego nawet z nim, najbliższa mi osobą, nie mogę o tym porozmawiać

To co napisałaś w swoim liście dokładnie tak jest. D.Dzieci alkoholików najczęsciej wchodzą w takie związki .Takie dzieci przyciągają sie jak magnes. Jesteś osobą chorą ,bo gdybyś była zdrowa szybko byś go rozpoznała. Po pierwsze zostaw go i zajmij się sobą . W żadnym wypadku nie próbuj go zmienić ,bo i tak nic nie wskórasz. Na początek będzie się ukrywał i udawał , że nie ma z tym problemu. Im dlużej z nim będziesz staniesz sie jego ofiarą . Ofiarą dlatego , że to ty będziesz cierpiała nie on. Ty już cierpisz ,bo jak napisałaś to bardzo go kochasz  !!! Zapewniam cie! Jak z nim zostaniesz twoje cierpienia nigdy sie nie skonczą , a dopiero się zaczną ... Jestes dorosłym dziekiem alkoholika są takie grupy DDA.  Poszukaj takiej grupy są prawie w każdym mieście. Zacznij tam chodzić . Poznasz co to jest choroba alkoholowa poznasz symptomy tej choroby. Jeżeli tego nie zrobisz to możesz być pewna ,że twoim mężem  w przyszłości będzie alkoholik . Jestem pewna , że ty sama siebie nie znasz  do konca .To jak możesz poznać kim jest osoba z którą sie związałaś.???  Masz poczucie niskiej wartości ,niską samoocenę i sądzisz ,że nic innego już cię nie spotka, że nikogo innego już nie poznasz..... Boisz się podejmowania decyzji ,bo jest w tobie strach i lęk . Strach i lęk siedzi w tobie od dziecinstwa.Musisz się go pozbyć , ale sama tego nie zrobisz. Szukaj pomocy w DDA. Nie jest to żaden wstyd ,bo to nie jest twoja wina ,że masz taki problem. Odważ się ! Pozbądz się wstydu ! Zacznij myśleć o sobie ,bo to ty jesteś najważniejsza ,to ty musisz uleczyć swoją psychikę .Pokonać poczucie wstydu ,strachu i lęku. Na DDA poznasz siebie i  zaczniesz  myśleć pozytywnie.Moja droga nie stanie się natychmiast po kilku spotkaniach. Trzeba dużo czasu poświęcić ,żeby wyjść na prostą. Zapytaj siebie!!! Co jest dla ciebie ważniejsze ????. Zdrowa psychika ,czy bycie z osobą która już pokazała kim jest?  Byłam żoną alkoholika 23 lata. Wiesz ile lat życia przeleciało mi przez palce. Kilka lat po rozwodzie wstąpiłam do al-anon . Dopiero tam zaczęłąm siebie poznawać .Dla ciebie jest DDA ,ale i  AL-ANON też jest dobrą grupą . Służę radą .Lena.

Droga Dori! Przeczytałam twój list zresztą nie tylko twój. Wszyscy mają tu podobne problemy. Bardzo się cieszę ,że tobie udało się i jesteś szczęsliwa. Natomiast jeśli chodzi o twoją mamę to jest to osoba współuzależniona . Wiesz ile razy mnie moje dzieci namawiały do rozwodu z moim mężem pijącym.Setki a może tysiące razy. Wiele razy zakładałam rozwód a potem go wycofywałam. Byłam nieodpowiedzialna ,nie miałam swojego zdania. W ten sposób pokazywałam swoim dzieciom jaka jestem bezradna. Był we mnie strach i lęk co będzie z nami.Chcę tu napisać do wszystkich , że ten strach ,lęk ,bezradność , brak własnego zdania przed podjęciem każdej decyzji ,ma ogromny wpływ na małe dzieci. My dorośli wpajamy to naszym dzieciom już za młodych lat . Nie zdajemy sobie z tego sprawy ,że to odczują w dorosłym życiu. Na pewno masz żal do mamy , że ty jej pomagasz ,chronisz a ona po kryjomu wraca do twojego ojca i wiesz , że dalej nią manipuluje. Moja droga nie obwiniaj jej za to i nie krytykuj ona jest osobą chorą i nieodpowiedzialną za siebie. Żony  alkoholików takie są .Uważają , że muszą się opiekować dorosłym alkoholikiem ,bo sam sobie nie poradzi. Są z alkoholikiem dlatego ,aby mieć nad nim kontrolę . Nie zrozum mnie zle , ale twoja mama pomaga mu w piciu . Robienie zakupów,sprzątanie,pranie,gotowanie i podawanie mu pod nos, branie wszystkich obowiązków na siebie i  opiekowanie się nim to jest właśnie pomaganie mu w piciu alkoholu. Tak funkcjonują żony alkoholików . Spotkaj się z nią jeszcze raz i porozmawiaj . Ale nie mów jej co ma robić . Mów o sobie ! Co czujesz ,jak jest ci przykro ,że ona cierpi. Jak bardzo ją kochasz i powiedz- KOCHAM CIE MAMO- i pragnę twojego szczęścia. Możesz jej tylko podpowiedzieć ,że są takie grupy jak al-anon ,które znajdują sie prawie w każdym mieście przy kościołach . Może sama znajdz taką grupę . To nic nie kosztuje tam nie potrzebne są pieniądze. Może skorzysta ,ale nic na silę. Ona sama musi podjąć decyzję. Na takiej grupie wsparcia zacznie poznawać siebie. Pozna symptomy choroby alkoholowej . Po jakimś czasie zrozumie ile czasu swojego poświęciła alkoholikowi i zapyta sama siebie jakie  miałam pragnienia  i  marzenia .Gdzie są moje uczucia ? I w koncu ,gdzie jestem JA ? To nie jest jej wina , że taka jest i tak postępuje.Po prostu ona nie wie ,że można inaczej żyć . Kocham was !

Przepraszam, że moja wypowiedź nie jest do końca spójnie ułożona i przeskakuję w niej nagle z jednego wątku do drugiego, ale nie chciałam się jeszcze bardziej rozpisywać bo to już czy tak jest długie, a chciałam żeby było w skrócie i w miarę  zrozumiale i mniej więcej zawrzeć najważniejsze rzeczy które czy tak się z sobą łączą w całość...

Witam !!! Bywam na tym forum , bo jest to temat interesujący dla mnie. Czytam wasze posty i wiele z was pisze ,że jest DDA.  A ja chcę zapytać ,Która z was korzysta z poradni DDA . Czy ktoś z was był na takim spotkaniu chociaż raz ? Wiele razy czekałam na takie osoby i nikt się nie pojawił . To bardzo dobrze , że jesteście chociaż tu i szukacie pomocy i porady o waszych problemach. Ale zapewniam ,że lepiej jest w grupie . Dobre są czyjeś rady .Powinnaś zrobić tak!!! Czy ja bym zrobiła tak !!! Powiedz mu to czy tamto!!!  Kochani to nie na tym polega ,aby wyjść z tego problemu . Wolałbym przeczytać !!! Co zrobiłyście w tym kierunku ? Jakie podjęłyście kroki ? Jak długo jeszcze będziecie narzekać jak to  jest wam  zle ? Jeżeli nie zaczniecie nic z tym robić to  samo żalenie się i narzekanie  nie pomoże  .

Już ci odpowiadam dlaczego najczęściej córki alkoholików też wchodzą w takie związki. Ponieważ jako młoda dziewczyna napatrzyłaś się na swój dom rodzinny i przyrzekłas sobie , że ty takiego męża sobie nie wezmiesz. Im więcej o tym myślałaś to zakodowałaś  już w swojej psychice ,że mój mąż taki nie będzie i nie wyjdę za alkoholika.  No właśnie  zakodowane słowo NIE będę miała ,ale jest ! A gdybyś zakodowała sobie słowo -Ja chcę i będę miała męża niepijącego i stworzę sobie wspaniałą kochającą rodzinę i cudowny ciepły dom. I teraz jeszcze jedno dzieci alkoholików przyciągają się jak magnes. Dlaczego tak się dzieje ? Ponieważ w twoim domu rodzinnym był i jest alkohol , ciągle słyszysz tylko wyzwiska i awantury. Co  wtedy robisz ? Wychodzisz ,żeby tego nie sluchać idziesz do koleżanek do dyskoteki i poznajesz ludzi. Poznajesz chłopaka najczęściej z tym samym problemem  ,ale ty o tym nie wiesz. Zaczynacie rozmawiać i co się okazuje macie ten sam wspólny problem . On ci współczuje a ty jemu . Wydaje  ci się ,że to wspaniale wreszcie natrafiłaś na kogoś ,kto cię rozumie. Dzielicie między sobą tajemnice waszych domów .Zaczynacie poświęcać sobie więcej czasu ,bo uważacie ,że nikt inny was tak nie rozumie jak wy sami siebie. Myslicie , że jesteście dla siebie stworzeni ,że los wam siebie zesłał . Po jakimś czasie zauważasz ,że między wami jest coś więcej. Myslisz , że to jest miłość i zawieracie związek małżenski. Jest wszystko pięknie ,ale któregoś dnia mąż wraca do domu pijany .  I zaczyna się to samo co w domu rodzinnym . Zadajesz sobie pytanie dlaczego ? No właśnie ! I na to mam odpowiedz , ale  nie dzisiaj .  Poczytaj sobie moje posty może znajdziesz coś dla siebie. Do usłyszenia.

Też tak uważam ,że wnętrze każdego człowieka jest najważniejsze. Zasięgnęłam literatury przeczytałam wiele książek . Dowiedziałam się wiele na temat życia  kobiet i mężczyzn. Wiele z nas nie zna siebie do końca . Jesteśmy zamknięte w sobie ,mamy zablokowane uczucia. Często nie potrafimy kochać siebie samych . Nie umiemy siebie chwalić i doceniać . Boimy się podjąć każdej decyzji ,bo co ludzie  powiedzą. Wychodzimy do przodu myślimy za innych . To my same pokazujemy kim naprawdę jesteśmy . Mamy pretensję do wszystkich i do całego świata ,że nic nam nie wychodzi. Wszyscy są winni tylko nie my !!! Każdego potrafimy skrytykować i ocenić za to ,że nie jest tą osobą jaką my chcemy . Najczęściej wyrzucamy calą złość na inną osobe i rządamy aby się zmienił.  I tu masz rację nie tędy droga do znalezienia tego wymarzonego ideała . Ja zaczęłam już dawno nad sobą pracować i bardzo dużo mi to pomogło . Dziś jestem inną osobą . I automatycznie wszyscy inni ludzie stali  się życzliwsi . To nie oni się zmienili w stosunku do mnie , to  ja zmieniłam swoje myslenie o nich.   Ludzie nie są  już moimi wrogami i świat  stał mi się bardziej przyjazny .