DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

KOCHANA RÓŻYCZKO, KOCHANA EMO!!!Z CAŁEGO SERCA DZIĘUJĘ WAM ZA SŁOWA OTUCHY I WSPARCIE SZCZERZE TO WĄTPIŁAM W TO ŻE KTOŚ MI ODPOWIE TAK ZLE SIĘ CZUJĘ WTM śWIECIE,JESTEM TAKA SAMA SOBIE NIKOMU NIE POTRZEBNA.BARDZO GORĄCO WAS POZDRAWIAM I TEŻ MYŚLAMI JESTEM  Z WAMI I ROZUMIEM WAS TAK JAK I WY ROZUMIECIE MNIE.DZIĘKUJĘ WAM ZA TO....

MYŚLĘ ŻE JESTEM ZŁYM CZLOWIEKIEM POTRAFIĘ TYLKO RANIĆ:(ZOSTAWIŁAM MOJEGO TATĘ KIEDY ON POTZREBOWAL MOJEJ POMOCY,WIDOK WISZĄCEGO OJCA NA ZWSZE POZOSTANIE W MEJ PAMIĘCI.KIEDY TO ZROBIŁ WSZYSCY MIELI DO MNIE ŻAL ŻE TO PRZEZEMNIE ŻE GO NIE POWSTRZYMAŁAM,PO JAKIMŚ CZASIE GDY MOJA MAMA SIĘ UPIJAŁA TO JUŻ TYLKO MÓWIŁA ŻE TO JA GO POWIESIŁA BO WIEDZIALAM ŻE BĘDĘ MIALA PO NIM RENTĘ,A JA TAK DUŻO DAŁABYM ZA TO ŻEBY ON DZISIAJ ŻYŁ,CIĄGLE PLUJĘ SOBIE  W TWARZ ŻE TAK POPROSTU POZWOLIŁAM MU ODEJŚĆ ŻE TO JEDNAK MOJA WINA BO NIC NIE ZROBIŁAM,ROZMAWIAŁAM Z NIM KRÓTKO PRZED ŚMIERCIĄ,PRÓBOWAŁAM USPOKOIĆ I WYDAWALO MI SIĘ ŻE TO ZROBILAM ALE TYLKO WYDAWAŁO WYSZEDŁ Z DOMU O PIERWSZEJ W NOCY,DO SIÓDMEJ RANO GO SZUKALAM I BYŁAM WTYM MIEJSCU GDZIE SIĘ POWIESIŁ ALE BYŁO CIEMNO I GO NIE ZAUWAŻYŁAM:( DOPIERO O DZIESIĄTEJ RANO GO ZNALAZLAM ALE BYLO JUŻ ZA PÓZNO,BOŻE NIGDY NIE ZAPOMNĘ TEGO WIDOKU:(.....

Kochana nasza   Nawet nie potrafie wyobrazic sobie co czulas na widok wiszacego ojca   To takie straszne..

Ale musisz wiedziec,ze zrobilas wszystko co w twojej mocy aby mu pomoc. Jezeli ktos nosi sie z zamiarem popelnienia samobojstwa,to innym osobom bardzo trudno jest ta osobe od tego odwiesc..  Nawet kiedy wydaje nam sie,ze nam sie udalo,bo osoba ma znacznie lepszy humor i mowi dosc logicznie..To niestety najczesciej tak jest ze w krotkim czasie,niestety posuwa sie do kroku ostatecznego

To jest kwestia psychiki...My normalni ludzie nie potrafimy pomoc takiej osobie,chociaz bardzo chcemy

Musisz urosnac w sile !! Byc silniejsza niz dotychczas !  Dasz rade kochana !

Mam nadzieje,ze z kazdym dniem bedzie coraz lepiej

Zycie nasze jest ciezkie,ale trzeba sie usmiechac mimo wszystko i pokazac swiatu,ze MY DAMY RADE !!   

Pozdrawiam serdecznie.

NIE RADZĘ SOBIE Z TĄ śWIADOMOŚCIĄ ŻE JEGO JUŻ NIE MA JUŻ NIGDY GO NIEZAWOŁAM,NIE USŁYSZĘ JEGO GŁOSU.JEDYNE CO MI PO NIM POZOSTAŁO TO ZDJĘCIE I TEN OSTATNI SMUTNY WIDOK.DZISIAJ GRYZĄ MNIE WYRZUTY SUMIENIA,BO NIE PRZYPOMINAM SOBIE ŻEBYM KIEDYKOLWIEK POWIEDZIAŁA TATO KOCHAM CIĘ,TO TYLKO SŁOWA A DZISIAJ WIEM JAK WIELE ZNACZĄ,JESTEM ZŁĄ OSOBĄ BO PRZECIEŻ TAKIE SŁOWA NAWET NIC NIE KOSZTUJĄ WYSTARCZYŁO JE TYLKO WYPOWIEDZIEĆ....NIE ZROBIŁAM TEGO:(DO KOŃCA ŻYCIA BĘDĘ MIAŁA O TO DO SIEBIE ŻAL.NIE POTRAFIĘ SOBIE NAWET WYOBRAZIĆ MOŻE TYLKO PO CZĘŚCI JAK ON SIĘ CZUŁ KIEDY ODCHODZIŁ JAK BARDZO MUSIAŁ CIERPIEĆ...:( A JA POZWOLIŁAM MU TAK POPROSTU ODEJŚĆ.NIE WIEM CZY MNIE DZISIAJ WIDZI BARDZO W TO WĄTPIĘ,BO NIERAZ PO JEGO ŚMIERCI PROSIŁAM ABY MI POMÓGŁ,BY MNIE NIE ZOSTAWIAŁ....WSZYSTKO NA PRÓŻNO MYŚLĘ ŻE ŚMIERĆ TO JEST TAK JAKBY CZŁOWIEK ZASNĄŁ I NIC MU SIĘ POPROSTU NIE ŚNI,NIE WIE O NICZYM...NIGDY SOBIE NIE WYBACZĘ ŻE BYLAM TAK GŁUPIA.CZĘSTO MYŚLĘ O TYM CZY CIERPIAŁ,MOŻE BIEDNY CHCIAŁ SIĘ WYCOFAĆ,ALE BYŁO JUŻ ZA PÓZNO,NAPEWNO CIERPIAŁ GDY TO ROBIŁ:( A JA GO ZOSTAWIŁAM....DZISIAJ TO JA ZASŁUŻYŁAM NA POTĘŻNĄ KARĘ:(

Hej! wiem, że trochę nie w temacie, ale zwracam się do was z ogromną prośbą! Jestem studentką V roku psychologii piszę pracę magisterską o DDA. Szukam osób, które są lub były w terapii, nie są uzależnione i nie mają partnerów uzależnionych od środków psychoaktywnych (alkohol lub narkotyki). Muszę przebadać łącznie 50 osób, w jednej grupie chciałabym mieć osoby, które są na początku terapii bądź w ogóle jej nie zaczęły, a w drugiej grupie osoby, które są na końcowym etapie terapii bądź już ją skończyły. Mam nadzieję, że znajdą się osoby, które mi pomogą. Wyniki wykorzystam tylko i wyłącznie do analiz statystycznych a jeśli ktoś będzie chciał uzyskać informację o swoich wynikach bardzo chętnie je podam   Wszystkich zainteresowanych proszę o kontakt na maila: tucha86interia[dot]pl  bądź na gg: 2924260 w razie pytań piszcie

Nawet nie niewiem do ktorej dziewczyny warszawa skierowala tego posta ??

Juz dosc dawno tutaj nie zaglądałam dlatego tez wiele z Was moglo zapomniec jakie byly mpoje losy ...a pisze poniewaz obiecalam podzielic sie z Wami jak bedzie gdy moja mama wroci z terapi na ktorej byla przez dwa miesiace ( oczywiscie terapia dla osob uzaleznionych od alkoholu) boje sie tego mowic glosno ...ale ... musze sie z kims tym podzielic jestem szczesliwa :mama od powrotu z leczenia nie napila sie ani grama nie chodzi na imprezy gdzie jest alkohol nie spotyka sie z ludzmi z ktorymi wczesniej spotykala sie by sie napic . trzymajcie kciuki by tak pozostalo wierze w nia i wierez ze da sobie rade . Tak bardzo cierpialam gdy pila tak bardzoi ucierpialo na tym moje zdrowie psychiczne mam nadzieje ze wreszcie Bog zaczyna mi i mojej rodzinie wreszcie to rekompensowac ....Mam taka ogromna nadzieje ze nie wroci koszmar z przed miesiecy choc zdaje sobie sprawe ze to tykająca bomba ona w kazdej chwili moze sie napic ...ale zyje dniem codziennym i staram sie cieszyc z tego co jest teraz .Moj tato ja wspiera moje rodzenstwo rowniez i mocno trzymamy za nia kciuki i za to zeby wreszcie nasza rodzina byla normalna ! pozdrawiam wszytskich serdecznie

dziękuje że ktoś zainteresował sie moim problemem, chociaż tu jest dużo osób z podobnymi problemami, przynajmniej mam świadomość że nie jestem sama:)podziwiam Cie że zdobyłaś sie na odwagę i w końcu zadzwoniłaś na policje, ja zagroziłam że tak zrobię ale matka mi na to że wywali mnie z domu jak to zrobię, no cóż ale jak nie zadziałam to Bedzie coraz gorzej. Rozmawiam z nią i pytam sie jej czemu pije, zazwyczaj mam odpowiedz że przeze mnie, że spierdzieliłam jej życie(bo jestem po wypadku i rok leżałam w szpitalu).Specjalnie sie tym nie przejmuje, ale to potrafi dotknąć człowieka. Mam już swoje lata, wiec zaczęłam sie spotykać z chłopakiem (nie mam jeszcze męża) , zle mamusi jak coś nie pasowało u mnie to musiała sie wyżyć i zaczęła na niego wymyślać (chyba bede starą panną) i to nie było tylko z jednym taka sytuacja. sama sobie życie psuje i reszcie rodziny też. podczas moich lat edukacji dowiedziałam sie dlaczego ludzie zaglądają do kieliszka (kłopoty w pracy- moja mama już jest na emeryturze chociaż jeszcze dorabia, problemy z dogadaniem sie z rodziną- z ojcem nie może sie dogadać już od paru lat-i co najlepsze zwala wine na mnie i na moją siostre że nie mogła sie z nim rozstać wcześniej). Przez jej załóg już większość rodziny od nas się  odsunęła. czasem jestem tak zla na nią że normalnie mnie nosi, ale z drugiej  strony wiem że to choroba. ostatnimi czasy było jak by lepiej bo nie upijała sie tak jak przedtem(albo mi sie wydaje) bo dzisiaj znów sięgnęła do "kieliszka" a rodzinka ma przyjechać. pare razy tak sie zdarzało że krewni przyjeżdszali, a mama zamiast przyjąć ich normalnie, przyjęła ich po spożyciu alkoholu. sama nie wiem po co to pisze, ale chyba jak to gdzieś opisze będzie mi lżej...
Fajnie że jest takie forum
nie powinnam chyba tu tego wszystkiego pisać, ale co mam do stracenia, już od dawna miałam wybrać sie do dda w mojej okolicy, ale czegoś sie boje, sama nie wiem czego. jak rozmawiam z mamą o tym żeby ze mną wybrała sie do specjalisty wówczas na mnie naskakuje i mówi żebym ja sama poszła bo nie daje sobie rady ze sobą - od razu zwala wine na mnie.

Dobrze, że powstał ten post i że mamy szansę się otworzyć. Naprawdę wspieracie siebie nawzajem. Życie w rodzinie z problemem alkoholowym niemal zawsze jest traumą. Trudno z tego wybrnąć. Współczuję tobie Dorocik. Nie wiem dlaczego akurat przy tobie ojciec zakończył życie, może chciał się podzielić swoim bólem, bo byłaś mu najbliższa. Nie czuj się już winna. To jest już za tobą. Długo czułam się winna, gdy tata ciągnął mamę za włosy, a ja nie potrafiłam odeprzeć jego rąk. Było jeszcze moje młodsze rodzeństwo. Razem walczyliśmy, ale dopiero po dłuższej chwili ręce ojca osłabły. Mama miała żal, że tak ciężko nam szło. Innym razem policja wywiozła tatę bez laczków, w skarpetkach, bo nie mógł poszukać. Sama po nich zadzwoniłam. Mój tata malował obrazy, malował też dekoracje na ścianach, na deskach. Niektóre obrazy rozdawał, inne sprzedawał, ale później coraz częściej sprzedawał je za wódkę. Kiedy zarabiałam pierwsze pieniądze, wołał ode mnie na picie i szantażował, że inaczej coś sprzeda. Nie dałam mu. Ale kupiłam kiedyś piwo na odtrutkę. Miał kiedyś własną firmę, ale rozsypała się z powodu alkoholu. Pamiętam, że nie zdążyłam schować przed nim takiego ładnego talerza z namalowanym pejzażem, bo już prawie zasypiałam i postanowiłam schować go wcześnie rano. Nazajutrz już go nie było. Tata zawsze chciał, abym wiele osiągnęła, ale nie potrafił mnie dowartościować, wręcz przeciwnie, twierdził, że wyrosnę na kretynkę. Pamiętam też mie chwile. Mama często nie wytrzymywała i zaczynała awanturę. Niekiedy spałam u cioci. Tata przebył kurację odwykową na odziale psychiatrycznym i teraz już nie pije, nie robi awantur. Stał się dobrym dziadkiem dla moich dzieci. Ale nadal wiele rzeczy mnie boli. Wyniosłam z domu niskie poczucie własnej wartości. Odziedziczyłam pewne zdolności plastyczne, ale one niestety zanikają,trochę z braku czasu, trochę z wewnętrznego przekonania, że i tak jestem beznadziejna. T Tata jest na emeryturze, mama ma rentę i jest strasznie schorowana.Teraz rodzice czasem mnie chwalą, mówią że mają zdolną córkę, ale to już do mnie nie dociera. Poczucie własnej wartości i wiara w siebie kształtuje się w dzieciństwie, a moje nie było kolorowe. Tych najgorszych rzeczy nie opisałam. Pozdrawiam.

Ja również miałam ojca alkoholika. Terz też mam taki problem. Gdy maż sobie wypił to byłam zła i kłóciliśmy stale o to, aż w końcu zrozumiałam że nie wszyscy muszą być alkoholikami. Wszystko jest dla ludzi iale z umiarem. Jak sama powiedziałaś dopiero raz sie napil. To nie jest tragedia i nie powód do odejścia. Nie porównuj go do swego ojca, bo to najgorsze co możesz zrobić

Droga Adriano Doskonale rozumiem twoja sytuacje,moja matka takze jest alkoholiczka od niepamietnych czasow,stracila wszystko,nawet dzieci i nic jej nie otrzezwilo,pije wiecej jak kiedys.Tylko u mnie sytuacja z przemoca jest odwrotna,to moj ojciec podnosi reke na ,,mame" .Niestety ja juz starcilam nadzieje na to,ze ona przestanie pic,poniewaz probowala kilka razy,i nigdy z wlasnej woli,tylko pod presja rodziny,czyli nas.Wychodzila z tamtad...i juz za miesiac zaczynalo sie wszystko ponownie. Bardzo wazna rzecz-Nie mozna nikogo zmusic do leczenia,alkoholik musi tego chciec,,jesli nie ma najmniejszej woli walki,,to nic z tego nie bedzie. Przepraszam..ja nie pisze tego,aby tobie odebrac nadzieje..tylko dziele sie przezyciem.
Wiem jak sie czujesz..Znam to uczucie,kiedy musimy patrzec na zachlana matke i na wszystkie zenujace i ponizajace czynnosci.Ja bardzo dlugo,wierzylam w to,ze ,,mama" z tego wyjdzie,ze bedzie walczyc,ze jej zalezy na nas....niestety zawiodlam sie na calej lini.
Zawsze bylam przy niej,sama sie wystawilam nie raz na ponizenie publiczne z jej powodu.Przezywalam naprawde okropne chwile,ktore nigdy z pamieci mi nie wyjda. Poswiecilam sie cala...BO WIERZYLAM,ze jeszcze moge miec ,,prawdziwa mame" ktora kocha swoje dzieci i zrobi dla njich wszystko,ktora udzieli wsparcia w momentach zalamania...Nigdy sie nie doczekalam zadnych z tych rzeczy.Zawsze sobie marzylam o tym,aby usiasc sobie z moja ,,mama" i tak normalnie pogadac o niczym konkretnym...to pozostalo marzeniem. W pewnym momencie zycia,powiedzialam dosc..nadzieje odeszla.Ja nie potrafie w obecnej chwili powiedziec na moja ,,mame" mama. Przepraszam rozpisalam sie. Ile masz lat ?

Baile ja pamietam twoja historie. Niezmiernie sie ciesze,ze jest poprawa ! <przytula> Trzymam kciuki kochana kobietko,aby bylo dobrze juz zawsze.Odrzuc negatywne mysli...twojej mamie sie udalo...powinno byc dobrze.. Wsparcie jest dla niej teraz najwazniejsze.

Baile twoja mama sie opamietala. Moja nawet sie nie opamietala po tym jak jej dzieci zabrali ! I juz sie nie opamieta. Niestety nie potrafie jej pomoc..probowlam milion razy..i nic. Jedyne co mi pozostalo,aby nie zwariowac i nie wpasc w depresje to oddalic sie od niej bardzo daleko! I tak zrobilam.Kilka lat trwalo zanmi doszlam do normalnosci.

Adrianko nie jestes sama <przytula>
Kiedy slyszy sie przykre slowa w swoim kierunku od wlasnej matki,to to jest chyba najgorsze uczucie swiata.Ja sie zawsze ostro klocilam z moja mama i nie pozwolilam jej wejsc do swiata,ktory sobie stworzylam. Nie raz sie bilysmy. Kiedy mnie wyzywala i powiedziala mi,ze zaluje ze mnie urodzila..to poprostu cios w serce. Powiedzilam jej wtedy ze ja zaluje ze ona zyje,ze wlasnie taka matka mi sie trafila..i powiedzilam jej,ze zdechnie jak pies gdzies pod mostem,jesli nie przestanie pic ! To byly emocje..
Oczywiscie jej to nie ruszylo,a ja przeplakalam cala noc.
Adrianko pisz tutaj ile chcesz,wyrzuc to z siebie..to takze jest w pewnym sensie taka mala terapia dla ciebie. Wygadasz sie i napewno troszke lzej ci bedzie,zwlaszcza,ze piszesz z osobami ktore przezywaly lub przezywaja to samo.

Kazdy pisze,ze byl na terapii DDA,albo ze sie wybiera,albo ze chce isc...Ja nie bylam na zadnej terapi...ani u zadnego psychologa..niestety nie wiedzialam,ze istenieje taka mozliwosc w tamtym czasie,kiedy bylam mlodsza.Mysle,ze to bardzo zle,ze nie zaliczylam czegos takiego..bo moze teraz byloby mi latwiej w zyciu.A tak sama sie musialam ze wszystkiego podniesc...co nie bylo latwe.Jesli macie okazje i checi to chodzcie tam.

Lorinna napisalas- cytuje-,,Wyniosłam z domu niskie poczucie własnej wartości." Mysle ze kazdy z nas tak mial niestety. Czas wychodzic z domu na swoje,a czlowiek sie czuje jak debil<bo tak w domu mu wmawiali> boji sie wszystkiego,nieradzi sobie,uwaza ze zawsze jest najgorszy...  oj tak znam to. Ja niewiem naprawde jak ja to zrobilam,ze sie podnislam ,oczywiscie to trawalo lata..ale potrafie w siebie wierzyc,wierze ze jestem dobrym czlowiekiem..ze nikt nie mial racji co do mnie.Mam sile.Choc nie powiem czasem sa gorsze dni.
Kiedy tak cofam sie powiedzmy 8 lat..widze bardzo wyrazna roznice...jakie zmiany we mnie zaszly. Mysle ze dla kazdej z nas,jest to niezwykle wazne,zaakceptowac siebie i uwierzyc ze jestesmy madre,zdolne i mozemy zrobic wszystko co tylko chcemy.

Angela oczywiscie ze ci sie uda !! Bede trzymac kciuki. Zaczelas terapie to juz bardzo duzo .Przejdziesz cakla droge jaka masz do przebycia i staniesz sie nowym czlowiekem,dasz rade,wierze w ciebie ! <przytula>

Abra musze sobie kupic ta ksiazke.  Masz racje nie jestesmy dziwolagami zadnymi ! Jestemy super dziewczyny,kochamy zycie,chcemy zyc normalnie.I bedziemy ! Damy rade kochane. A niech nas kopia..my sie bedziemy podnosic ! Musimy miec sile,bo nikt za nas jej miec nie bedzie.

Dawno juz tu nie bylam..cisza byla...szczerze powiem,ze przerazajace jest wiedziec ile ludzi cierpi z powodu alkoholu w rodzinie To sie az w glowie nie chce pomiescic,ze taki PLYN tyle potrafi zdzialac !!! A my co ? Nam zostana wspomnienia z dziecinstwa..zamiast pamietac rozowy rowerek,ktory sie dostalo na urodziny,my pamietamy ,,mamusie",ktora zwymiotowala na srodku chodnika wsrod ludzi,bo byla juz tak pijana.ehh..

Pozdrawiam was serdecznie dziewczynki ...jestem z wami .

Nie ma za co Abra , to czysta prawda

Droga Baile nie znam Ciebie ale mogę 

Ci powiedzieć że musisz być silna i bardzo dobrze Cię rozumiem.
Nie możesz czuć się odpowiedzialna za picie Twojej matki-jeśli ona SAMA nie ze chcę z tego wyjść Ty
nic na to nie poradzisz.Wiem że patrzenie na swoją matkę pijaną to okropny widok.Uważam że powinnaś pójść z tym problemem do ludzi.Porozmawiać z jakimiś bliskim osobami na pewno Ci trochę ulży na serduchu.

Mam pytanie do osób które są w związkach trwałych.Jak wam się układa? Czy macie problemy z relacjami bliskimi ? Czy czujecie że wasze wychowanie w domach dysfunkcyjnych w płynęło na wasze związki?

Wiesz Abra,ja jestem w zwiazku trwalym juz ponad 7 lat,moj partner tez jest DDa,tylko,ze on nie zdaje sobie z tego sprawy.Czy mam problemy z relacjami bliskimi..ja nie mam zadnych problemow,no moze pozatym,ze potrzebuje  bardzo duzo czasu,aby komus naprawde zaufac.A tak to chyba jest ok. Za to moj partner ma problemy z relacjami..mysle,ze to dlatego,ze on nigdy nie zaglebil sie w siebie i nigdy nie prubowal zrozumiec kim jest.To znaczy,on nie ma problemow z zawieraniem kontaktow,poniewaz jest bardzo towarzyska osoba,za to gorzej wychodzi mu rozmawianie o problemach,dotyczacych bezposrednio jego samego.Nie potrafil o tym nigdy rozmawiac...ale mysle,ze przez te wszystkie lata udalo mi sie wypracowac w nim pewne rzeczy...wiem,ze on potrzebuje specjalnego przygotowania do rozmowy..musza byc sprzyjajace warunki,wtedy powie mi naprawde co czuje.Ja z tym problemu nie mam..potrafie mowic o tym,ze ktos mnie zranil,o przykrosciach i calej reszcie.
Powiem szczerze,ze my zawsze sie klocilismy bardzo..nie wiem dlaczego,ale wszystko musialo byc tak jak ja chce miec poukladane.(Mozliwe,ze to dlatego,ze zawsze musialam o wszystko walczyc ?)
Kazda klotnie wygrywam.Ale tu nie o to chodzi przeciez..jak tak sobie porownam nas z przed 4 lat a to jak jest teraz miedzy nami,to widze znaczna roznice. Juz nie zwracam nawet uwagi na rzeczy,ktore te 4 lata temu doprowadzaly mnie do szewskiej pasjii.Mysle,ze w jakims stopniu sie dotarlismy. Ja zawsze jasno dawalam do zrozumienia czego oczekuje po swoim partnerze..ze nic nie wychodzilo z tego to juz inna bajka..Przez te wszystkie lata oczywiscie bywalam szczesliwa,ale niestety czesciej bywalam smutna,nieszczesliwa,nierozumiana,samotna...Kilka z tych rzeczy sie zmienilo,ale nie wszystko..Wiesz brakuje mi takiej normalnej rozmowy o uczuciach naszych,o planach,o przyszlosci..tego nie ma..a jesli juz zaczynamy rozmawiac o uczuciach to zawsze ja zaczynam rozmowe. Wtedy sie dowiaduje ciekawych rzeczy o swoim partnerze,,nie sadzilam nigdy ile on potrafi w sobie trzymac zalu i przemyslen..ja po jakims czasie pekam i mowie mu wszystko,a on nigdy..sama musze z niego to powyciagac.
Ja nie potrafie plakac przy kims...zawsze robie to w samotnosci..kiedy zdarzy mi sie uronic lze przy kimkolwiek,to musi byc juz ze mna bardzo bardzo zle..bo do tej pory przez cale swoje zycie tylko dwa razy plakalam komus w ramie. Dziwne to,potrafie rozmawiac o swoich uczuciach i emocjach,ale jesli chodzi o placz,to wyglada zupelnie inaczej....mysle ze jest to bardzo intymne..juz sama nie wiem..moze mi tak z dziecinstwa zostalo,kiedy musialam plakac w samotnosci i po cichu,aby nikt nie slyszal?

Mysle,ze to iz pochodze z domu patologicznego duzo wnioslo do zwiazku.tak samo moj partner wniosl swoje ze swojego domu. Tylko,ze ja to widze tak,ze on wniosl sporo negatywnych cech..a ja wrecz odwrotnie. ja sie zawsze staralam otaczac go miloscia,wspierac,by przy nim,ufac.Budowac nasze wspolne zycie na szczerosci,na wzajemnym cieple do siebie,abysmy mogli zawsze o wszystkim ze soba pogadac ot tak..duzo z tego mi nie wyszlo,ale wcale nie przestalam o to walczyc..Co prawda zwatpilam kilka razy w nasz zwiazek,bo niestety kiedy tylko jednej stronie zalezy  na tym,aby bylo dobrze,to co mozna zrobic ? Kilka razy powiedzialam dosc..i bylam gotowa do odejscia..ale zawsze cos..wiadomo co.

Tak,takie dziecinstwo ma ogromny wplyw na nasze zwiazki,w koncu dziecinstwo jest podstawa doroslosci..to wtedy uczymy sie milosci,szacunku i calej reszty..Tylko co w sytuacji,kiedy nie bylo nikogo,kto moglby nas tego nauczyc,pokazac nam swiat?Samemu trzeba bylo sie wszystkiego dowiedziec.

Wiesz,zastanawiam sie czasem..ktore moje cechy pochodza z DDa a ktore sa naprawde moje ? I uwazam,ze zycie,pieklo ktore przezylam..tak musialo byc i tyle widocznie..nie ma co sie zastanawiac co by bylo gdyby.To specyficzne zycie rozwinelo we mnie cechy,ktore byc moze nigdy by sie nie rozwinely,gdybym miala spokojne ulozone zycie." Jest to walka o siebie,o drugiego czlowieka,samodzielnosc,cierpliwosc,wytrwalosc,zaradnosc,zdolnosc podnoszenia sie samodzielnie z najglebszego dola..mysle ze to sa cechy,ktore dobrze jest posiadac..

W razie jakichkolwiek pytan,,odpowiem chetnie. Tak jeszcze dodam,ze czesto sie spotykam z opinia,ze DDA nie potrafia rozmawiac o swoich uczuciach..ja potrafie i chce,tylko ze niemam z kim o tym pogadac.Pozdrawiam

Witajcie ja byłam w związku z facetem DDA przez 6 lat 2 tygodnie temu mnie zostawił, traktował mnie źle ja mu oddawałam wszystko , a on udawał jakbym nie istniała , zawsze były tylko te najważniejsze rzeczy jego , to na co on ma ochote , na siłe wszystkim wkolo pomagał by każdy go chwalił, w pracy zostawał nadgodziny na każde zawołanie by sobie coś udowodnić i innym pokazać , ciągle sie przez to kłóciliśmy , bo ja czułam sie na szarym końcu i nie umiałam wyprosić go by znalazł go troche dla mnie ma 30 lat wcześniej aż taki nie był , mieliśmy mieszkanie gotowe już , remont przeciągał sie bardzo długo bo nie umiał sie pogodzić , że odejdzie z tego domu swojego , ppo remoncie mieszkanie stało prawie rok wykończone , ja wkładałam tyle zaangażowania w to wszystko a on jakby go obchodziło to z boku , tylko praca , przyjeżdzał o 23 wstawał o 6 rano , nie był czuły nie miałam troski w nim , ani nie czułam poczucia bezpieczeństwa , myślałam ciągle że uda mi sie w nim to wszystko uwolnic , szczególnie od mamy która do teraz robi mu wszystko do pracy i daje pod nos , nie ma żadnych obowiązku i ja sie siebie pytam za co tak dostalam po głowie by usłyszeć wypier.... z mojego życia. Nie umiem sie pozbierać , bo człowiek którego kocham tak bardzo któremu chciałam pomóc poświecić życie on mnie zostawia mówiąc że sie kłóciliśmy , a on i tak chyba uciekł od życia razem pod jednym dachem , sama nie wiem co mam myśleć , zebranie sie z tego przychodzi z ogromnym bólem.

pozdrawiam was

Abro ale u mnie nikt nie pił w rodzinie on miał ten problem, ja przez to że sie mu tak poświęciłam i chciałam jak najlepiej dostałam nerwicy , bo czułam jak mnie odrzuca ciągle , a ja chciałam byśmy byli happy więc ciągnełam ten związek na swoich barkach tylko , on oczywiście ambitny w pracy najlepszy, ale co z tego jak zostanie sam? ja chodziłam na terapie , skuli nerwicy bo nie wiedziałam czemu ją mam pracowałam nad sobą , radziłam sie psychologa , podchodziłam do niego spokojnie rozmawiałam poświeciłam mu sie , bo chciałam szczęścia jego, robił co chciał i kiedy chciał , w końcu zostawił i jest sam i nie wiem czy kiedykolwiek coś zrozumie , bo on uważa że jest najlepszy we wszystkim i wszystko z nim ok

oj Abro on tego nie jest świadomy wogóle , on uważa że wszystko jest ok i że tak ma być, zerwał bo sie bał wyprowadzki chyba , wziąć to życie w swoje ręce i coś postanowić , nie odzywa sie 3 tydzien i już sie nie odezwie , ale naprawde chciałam mu pomóc

witaj saszo , ciesze sie że taką droge przeszłaść , tylkko widzisz mój ex nawet nie chciał spróbować , ani odrobinke woli do teraz z mamą siedzieć i pomimo wsparcia mojego oparcia wolał przed decyzją ostateczna wyprowadzki ze mną zerwać.

Gratuluje ci wytrwałości i życze wszystkiego dobrego

Wiesz sasza ja się np.boje alkoholu.Kilka lat temu gdy nie miałam męża i dziecka to dość często piłam  nie duże ilości-chodząc na dyskoteki.Jednak bardzo często wymiotowałam i chorowałam i na same wspomnienie tego mojego złego samopoczucia dostaję uczucia niepokoju.Teraz czasami mam po prostu ochotę wypić lampkę wina czy  piwo jednak gdy tylko wypiję kilka łyków zaczynam bać się odczuć fizycznych jakie są po alkoholu lub po prostu boję się utraty kontroli nad sobą.A gdy p.widzę moją mamą podpitą to mam taki ból w sercu i żal do niej-nie znoszę gdy piję.Chodź to mój ojciec jest alkoholikiem.

Sasza,az sie wzruszylam jak czytalam twoja historie..moze to glupie,ale ja wiem ile to cie kosztowalo.Jestes naprawde wspaniala osoba,wytrwala bardzo.  Gratuluje ci serdecznie nastawienia do swiata. Masz racje,nie kazdy DDA musi byc skreslony
Ciesze sie ze moglam przeczytac cos takiego..to jakos czlowieka pozytywnie nastraja .

Abra,ja moze sie nie boje alkoholu,pije go czasem,ale zawsze kiedy pije,ukazuje mi sie obraz mojej matki i takie mysli mnie nachodza,czy aby ja napewno nie za duzo pije...uwazam ze potrafie sie kontrolowac,zreszta ja nie umiem za duzo wypic,wiem ile moge i nie mam z tym zadnego problemu...ale gdzies w srodku istnieje taka mala obawa,czy ktoregos dnia nie polubie tego bardziej...I nie moge sie pozbyc mysli,ze moja mama zaczela pic kiedy miala 29 lat,ja za 5 lata tyle bede miala...czy historia sie pwtorzy ? wiem ze ona zaczela pic z samotnosci troche i problemow...jedno piwko,drugie a potem to juz poszlo.Ale wiem tez,ze takie myslenie nie powinno mi glowy zawracac,bo to jakies bledne kolo jest. Wiem,znam siebie...jestem pewna ze pic nie zaczne,..ale z drugiej strony ta obawa...bezsensu..To tak jakbym sie doszukiwala jakis symptomow...np.kiedy pije winko,zastanawiam sie czy moja mama tez je pila w moim wieku..moze tak to sie zaczelo.. ? Ale warto zaznaczyc,ze jestem zupelnie inna nic moja mama..zupelnie.

wiecie co dziewczyny saszo , miałam wrażenie że on właśnie sie boi związku poważnego , zajmował sie sobą , a mama za niego wszystko wkoło niego robiła facet 30 lat i ona mu robi śniadania , obiady ,kolAcje , kanapki do pracy prasuje koszule , a kiedy mówiłam mu o wyprowadzce bo mieszkanie stało gotowe puste , to co chwile mówił że ma daleko do pracy,że musi wcześnie wstać, że ponuro , ciągle coś nie pasowało , nie chciał słyszęc o wyprowadzce , ani o ślubie , nawet myśli takich nie dopuszczał , kiedy w końcu powiedziałam że w takiej próżni nie możemy wisieć żeby coś wspólnie postanowić ja 25 lat namawiam faceta 30 lat do wspólnego życia??? powinno być na odwrót?? on ze mną zerwał mówiąc że sie nie dogadujemy i taka będzie zawsze. Ja przypłaciłam zdrowiem i nerwicą by być i mu pomagać we wszystkim , tyle pracy włożyłam , pomimo iż nie dostawałam wsparci troski, to ja mu to dawałam. Chce mi sie płakać z tego wszystkiego

Saszo dziekuje ci za odpisanie i za wsparcie , widzisz mój facet kompletnie nie chciał i mi sam powiedział ja nie mam chęci by sie męczyć by coś zmieniac bo tak jak napisałaś mu wygodnie z tym bardzo było, mama wszystko za niego robiła , a najlepsze jest to że spotkałam jego ojca i dawał mi reszte rzeczy , pomyślałam tak lepiej faktycznie załatwiać to przez rodziców?? bo co bał mi sie w oczy spojrzeć? i jego ojciec mi mówi , że był na tym mieszkaniu i wszedzie trawe wykosił , ja sobie myśle no tak synek chodzi na solarium siłownie a tata jedzie za niego i kosi mu tam trawe, nie dość , że wyremontował całe mieszkanie to jeszcze przyszło mu teraz trawe kosić, jego matka mi powiedziała , że on jest niedojrzały , a ja jej zadałam pytanie wiec jakim cudem 30 letni facet nie jest dojrzały do związku?? po co byl remont tyle pracy żeby sie okazało że on jest niedojrzały?? i jej powiedziałam też jak to jest możłiwe że ojciec mu mówi jedź skosić trawe a on sie burzy bo nie ma czasu na swoje przyjemności jak ma jeden dzien wolny??? mam nadzieje że dobrze , że sie stało i nikt z nich nie może mi zarzucić tego że nie robiłam niczego bo robiłam wszystko po kilku dniach matka jego mi płacze do słuchawki że ja taka dobra zaradna , że ona tego nie umie przeżyć że jej syn miał taką decyzje i jeszcze mi mówi on wie że ja to bardzo przeżywam że jestem ciagle na tabletkach antydepresyjnych!!!!!!!!! mysle sobie kolejny raz on myśli o sobie ale wydaje mi sie że pomimo iż ona chciała odejść od swojego męża który do teraz pije pierwsze co zaczeła brać tabletki i wszystko wpychała w syna, a jak coś sie działa leciała do syna by wywalał ojca za drzwi. Jak jej powiedziałam kilka tygodni temu że chce sie wynieść to ona mi zadała pytanie . a rodzice sie nie boją że zostaną sami? ja jej mówie jak sami? są razem mają siebie , a ona była przerażona że ona zostanie sama z ojcem który czasem siegnie po alkohol i co wtedy??

mówie wam nerwy ile zszarpałam przez to okazało sie walką z wiatrakami

Dorota
Musisz się pozbierać i zostawić to za sobą. Jakiś dziwny facet. On nie był Ciebie wart.
Ja rozumiem, że matka akurat boi się, że maż zacznie pić i ją np. bić, a wtedy nie będzie synka, do którego będzie mogła zapukać, jeśli się wyprowadzi. Ale przeciez taka jest kolej rzeczy. Pisklaczki rosną i wyfruwają z gniazdek. A co do jednego mozesz być pewna... Choćby nie wiem jaki był przystojny, jaki mądry ten twoj ex - to i tak już nie znajdzie takiej dziewczyny jak Ty. Ktora bedzie sklonna do poświęcen dla niego, która będzie zaradna i silna i się nie podda łatwo... On kiedyś to zrozumnie. Ale jak zwykle za późno...
Trzymaj się maleńka;)

Dorota
nie ma za co:* od tego tu jesteśmy, żeby się wspierać:)
Widzisz, od razu się rzuca w oczy, ze i tak nie miałabyś z nim szczęśliwego zycia... jak mu się taki agresor włączał... ja bym nie wytrzymała z takim facetem... przy któryms takim wybuchu złości pewnie walnęłabym go czymś ciężkim w głowę, żeby się uspokoił;)) hehe
Jesteś młoda, znajdziesz sobie faceta, który to o Ciebie będzie zabiegał i się troszczył, a nie odwrotnie... A ten zimny drań, co nie umiał dać ci chociaż trochę ciepła i uczuć i podzielić się z Tobą swoim życiem - zdechnie samotnie pod płotem;)
No to głowa do góry:) Nie zadręczaj się i nie myśl o nim.

Napewno dasz radę:* Wierzę w Ciebie:*
A tak ogólnie, reszta wszystko w porządku?:)

A ile byliście razem?

Aha dobra, przeczytałam wyżej że 6 lat... Ja jestem z moim 7 lat, prawie 8 i nie wyobrażam sobie, ze tak moglby się zmienić...
Ogromnie ci współczuję...

hej ,mam ten sam problem od kad pamietam ojciec pil ,bil mame zreszta do dzis to robi,mieszkalam w malej miejsowosci cale dziecinstwo cierpialam dzieci mi dokuczaly ze mam ojca alkoholika,tyle razy widzialam jak mama placze,tyle razy spalalismy u sasiadow,nienawidze swiat bozego narodzenia ,kazda wigilie musielismy z mama i mlodszym bratem uciekac z domu grozil ze nas spali ,pozabija,raz wzial siekiere i stanal nad mama ,na oczach moich i mojego braciszka niemoglam nic zrobic ....to byl szok do dzis snija mi sie nasze glowy poodcinane na stolku (niemieszkam w domu od 5 lat)wariuje ze strachu o mame mimo tego ze brat ja broni jest juz dorosly a ojciec juz stary,mam nerwice ,jak sie zdenerwuje niemoge oddychac ,dusze sie,niemoge sie odnalezc w swiecie tak bardzo sie boje chociaz sama niewiem czego,czy to bedzie za mna cale zycie?mam 25 lat ,mialam milosc mojego zycia to bylo jak z filmu i zostawilam go bo balam sie ze bedzie taki jak moj ojciec .ma zone i niejest taki jest szczesliwy .co mam zrobic zeby zaczac zyc normalnie chce robic wszystko jak najlepiej a robie wszystko zle .czasem mam juz dosc ale za bardzo sie boje ze gdzies tam niewiem gdzie moze tez niejest lepiej....

saszo moja kochana , uwielbiam jak piszesz , takie ciepło od Ciebie bije, wiesz masz racje jak najbardziej , teraz pracuje nad sobą , boli mnie to wszystko bardzo , bo pomyślałam sobie tyle lat a mogłabym mieć już np męża i dzieci i być na swoim a tak czekałam na niego aż sie zdecyduje na wyprowadzke i założenie rodziny, pomimo moich lęków to ja go ciągnełam by coś zrobić , zmienić , miałam nadzieje , że mu pomoge i sobie również ale wychodziło na to że tylko ja chciałam dawać a on jak najwiecej brać. On myślał tylko o sobie , ja sie czułam niekochana,gdzie przypłacałam silną nerwicą , bo wsumie sie zastanawiam , dlaczego w dniu oświadczyn które nie były dla mnie cudne , bo były przez niego nie za romantycznie zrobione , zresztą sam chyba do końca nie wiedział co to zaręczyny, to moja intuicja w środku krzyczała NIEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!! strach ,lęk że mi nie pasuje to , że nie jest tak jak chce. Przecież gdybym czuła sie bezpiecznie i dobrze to reakcja byłaby inna??

heeh saszo ciesze się , że masz taką ochote pomocy doceniam to :*  wiesz u nas było zawsze tak , że odkąd skończył za mną biegać i sie zgodziłam on zaczał sie sobą wtedy interesować , ale że to była moja pierwsza miłość myślałam że to tak ma być, że wszystko jest ok , pomimo , że ja byłam zazdrosna o niego , on o mnie wcale , ciągle mówił mi Kocham Cie codziennie po kilka razy wkurzało mnie to i mu powiedziałam że Kocham Cie mówi sie w wyjątkowych chwilach a nie np na klatce schodowej,,,,,,,,,,,,,,,,,było kilka takich sytuacji , że wrzasnął na mnie , krzyknął przeklną , ale bycie z kimś tak długo daje przeświadczenie o tym że wiem że to ten jedyny, przed zareczynami jak jechalismyw  góry zaczał wrzeszczeć na mnie bo zawsze było tak , że nie wyjechaliśmy nigdy o danej porze tylko zawsze późno zanim on sie wyrobił , zawsze czekałam pod blokiem na niego , zawsze czekałam przed autem czy był upał czy zima , czy deszcz zawsze ja, wtym dniu na mnie nawrzeszczał o to że sie go czepiłam że znowu nie jest na czas ale tak zaczał ryczeć ze sie zatrzymaliśmy blisko domu i ja chciałam wysiasć z auta a on wtedy ruszył prawie wyleciałam i głową o beton nie przetarłam nie pozwolił mi i jechał i jeszcze bardziej sie darł wiózł mnie w te góry nie odzywając sie do mnie kompletnie, pomimo iż płakałam, a sie okazało że sie z ojcem wczesniej pokłócił no i gdzieś musiał odreagować czyli wszystko na mnie , jak w pracy grzeczny uczynne dla klientów tak dla mnie w domu wszystko odgrywał , nie mogłam sie czepiać o to że nie ma czasu dla  mnie , że chce poleżeć razem bez tv , żeby mnei przytulil to mówil "czemu sama sie nie przytulisz" jak były artykuły w gazecie jak kobieta powinna sie zachowywać do faceta to mi dawał gazety do czytania bym to czytała i zapamietywała. Ciagle czułam sie gorsza we wszystkim , kiedyś sie pokłócilismy do 3 nad ranem sie szarpalismy i pomimo iż sie odzywał źle do mnie to wyszedł w nocy i zostawił mnie sama i oczywiście ja musiałam sie odezwać by wrócił do mnie........ zastanawiam sie jak to wytrzymałam i pomimo neriwcy która mi pwoiedziała nie pakuj sie w to ja przyjełam zareczyny kochajac go i myśląc że lepiej mieć kogoś jego kogo kocham i nikogo innego nie widze niż zostać sama , zreszta zawsze myślałam że on jest dla mnie. Najbardziej jednak boli to , że to on zostawił a nie ja wcześniej i jeszcze potraktował jak potraktował

wiesz no właśnie nie wiadomo jakby to było kiedyś , ja załuje że taka głupia byłam jak nie wiem a wcześniej jeszcze z nim ja zrywałam ale to zaraz przyleciał i był znowu na klęczkach, wcześniej miał dziewczyne też kilka lat z nia był i ją zostawił niby dla mnie , ale zanim ze mna zaczał być to mineły dwa lata, tak i odkąd zaczełam z nim być olał temat.........................................

coraz bardziej zaczoł sie zajmowac sobą tylko i swoimi przyjemnościami, jak wyjechał na 3 dni to ja z tesknoty usychałam a on wrócił i nic zero czułości wiekszej i to były poczatki , bo chciałam żyć na jego nogach nie swoich tak to wygladało, oddałam mu sie bezgranicznie bo go pokochałam i powiedziałam sobie to mój jedyny ciesze sie że z nim jestem ale co z tego jak potem coraz bardziej mną manipulował tym sie bardziej dawałam a nie widziałam tego??

każdy kto sie pyta i mu mówie to sie puka w głowe , że on sie tak zachowal i mnie tak zostawił, nerwica chyba daje znak , że coś jest nie tak , że nie jestem szczęśliwa , a wszystkie problemy poruszałam na terapii tylko nie to , bo myślałam , że tak jest ok to co on robi, kiedyś wyrzygał mi brata , że mu pomagam pamietam że zawsze do niego jeżdże i mu powiedziałam wtedy , "ostatni raz sie w ten sposob wypowiadasz o moim bracie, nie masz rodzenstwa to siedź cicho"

chciałam zrobić kurs florystyki a pracuje w stomatologii , to było wielkie ale jak ja to sobie wyobrażam tyle lat zmarnowanych itd a ja nagle jakieś kursy chce robić jakie to ja mam priorytety na siebie