To prawda, wciąż bardzo mocno żyję przeszłością i tym co utracone, a raczej co mógłbym mieć gdybym wcześniej wiedział to co teraz i gdybym wcześniej poszedł na terapię. Młody to jest 20 latek, ja mam 30 co oznacza, że 10 lat całkowicie zmarnowałem. A najgorsze jest to, że nadal nie wiem co dalej robić, tu akurat mam na myśli moją drogę zawodową. Do tej pory powinienem osiągnąć wręcz nieporównywalnie więcej, a nie mam nic poza czasem, którego nie potrafię zagospodarować.
Z terapeutką jest taka historia, że ona jest na NFZ, czekałem 2 lata na tą terapię. Nie mogę sobie jej tak po prostu zmienić, a prywatnie mnie nie stać. Poza tym ta terapeutka jest naprawdę w porządku, widać po niej doświadczenie i kwalifikacje, po prostu mój przypadek jest ciężki.
Do niedawna faktycznie tak było, że niechętnie gdziekolwiek wychodziłem i starałem się unikać ludzi, kiedyś izolowałem się na ile tylko to było możliwe. A teraz widać tego konsekwencje. Teraz chciałbym jak najczęściej wychodzić i przebywać poza domem tyle, że nie ma dokąd ani tym bardziej z kim. Przez te pół roku dziewczyna mnie od tego uratowała, już nie byłem sam i niemal co tydzień gdzieś wychodziliśmy, nawet byliśmy na wakacjach, moich pierwszych od prawie 20 lat. Jak ktoś mnie gdzieś zaprasza to prawie zawsze w to idę tyle, że to się bardzo rzadko zdarza. Nie potrafię szukać nowych kontaktów ani nawiązywać znajomości chyba, że znajdę się w jakiejś sytuacji, która do tego zmusza. Bez dziewczyny znów jestem sam, nie ma sensu nigdzie wychodzić ani tym bardziej gdzieś dalej wyjeżdżać. Pozostaje mi to tylko co znam od zawsze czyli na przykład trening.
Ja też tak miałem trochę wcześniej, jeden dzień był w miarę znośny, a kolejny był nie do zniesienia. Nadal jeszcze się to zdarza ale mniej niż wcześniej, u ciebie pewnie będzie tak samo. Wiem, że to brzmi niewiarygodnie ale coś w tym jest, że "czas leczy rany". Na pewno nie wyleczy ich całkowicie ale powinno się robić coraz łatwiej z tym żyć.
Mi też to pomaga dlatego zapytałem czy ty masz podobnie. Jeśli nie mamy nikogo w realu to zostaje forum, ważne by nie zostawać z czymś takim całkowicie samemu bo tego chyba nikt nie wytrzyma. Tak naprawdę samotność to źródło większości problemów, a ja przez wiele lat starałem się do niej przyzwyczaić. Tak samo przez wiele lat robiłem wszystko co mogłem być nic nie czuć, by całkowicie odciąć się od uczuć i emocji. Naprawdę dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że to niemożliwe. Ludzie są bardzo słabymi istotami, nie da się ani pozbyć uczuć ani przyzwyczaić do samotności. Inni ludzie są dla nas wręcz niezbędni do życia, a coraz trudniej jest ich poznawać i tworzyć relacje. Nawet się mówi, że moje pokolenie jest całkowicie stracone dla ludzkości.
Jeśli chodzi obwinianie się to akurat nie za emocje tylko za to, że nie zapobiegłem temu co się wydarzyło. Nie mogłem nic zrobić ale i tak czuję, że to moja wina. Emocje to trochę inna kwestia, w tym przypadku bardziej niż poczucie winy czuję wstyd i niemal pogardę do siebie. Ty też pisz jak tylko będziesz mieć coś do wyrzucenia z siebie.
Bert44 napisał/a:O popatrz Shini. Jeszcze jedna osoba uwaza ze mlody jestes. Na pewno!
I sugeruje nowego terapeute
A ja nadal tego nie rozumiem. Na prawdę gdzie wy wszyscy widzicie tą moją młodość? Są rzeczy, które dla 20 latka były możliwe, a teraz już nie są. Ludzie w moim wieku mają już swoje rodziny, domy lub mieszkania i dobre pozycje zawodowe. Ja nie mam ani jednej z tych rzeczy i nie jestem nawet blisko żadnej z nich. Chętnie bym pociągnął ten temat dalej ale to nie mój wątek i wołałbym go nie rozwalać. Na dyskusje na temat utraconej młodości zapraszam do mojego wątku.
Z terapeutką wiesz jaka jest sytuacja.