Terapia, czyli góry i doliny - Netkobiety.pl

A nie mylisz przyczyny ze skutkiem? Ta blokada w jej głowie i strach przed pustką to efekt tego, że ona wciąż zostawia mu otwartą furtkę. Żadne chęci na coś nowego nie pojawią się w jej umyśle, dopóki ma fokus na niego. Terapia nie działa w próżni. Żeby w głowie zeszła blokada, najpierw trzeba odciąć źródło, które tę blokadę i lęk stale podtrzymuje. 
Nie da się budować nowego życia w trakcie trwającego pożaru.

Tak czułam;) Ja Cię rozumiem, bo schematy sa takie same, nie Ty jedna się oszukujesz, bo chyba większość. Śmierć nadziei zawsze wywoluje panikę. Dopóki go nie zablokowałaś, zostawiłaś sobie furtkę, żeby mógł napisać.
Dobrze, że w końcu zrobiłas krok naprzód:) ale zablokowanie go na jednym koncie to dopiero początek.
Będę zaglądać i pilnować czy nie robisz kroku w tył;))

Do Solaris
Czy Ty aby nie jesteś psychoterapeutą? I potraktuj to pytanie jako szczery komplement .

O jak miło, dziękuję:) Nie jestem, gdybym była to szewc bez butów by chodził, haha. Sama noszę bagaż niefajnych doświadczeń z dzieciństwa, które gryzą mnie do tej pory
Z facetami toksykami  nie mam doświadczenia bo z żadnym nie byłam nigdy w związku. Ale to nie kwestia szczęścia, tylko silnego instynktu samozachowawczego. Nie mogłabym być z kimś kto mnie źle traktuje. Dobre traktowanie to dla mnie priorytet w relacji. Jak tego nie ma to nie ma związku:)
Niemniej psychologia toksycznych związków jest przewidywalna, wystarczy trochę o tym poczytać, żeby zacząć widzieć te wszystkie schematy jak na dłoni. 
Pisz tutaj, jeśli to Ci pomaga. Czasem trzeba się wygadać, wysmarkać w czyjś życzliwy rękaw, położyć głowę na czyimś przyjaznym ramieniu... a czasem zostać lekko szturchniętym, żeby wskoczyć na właściwy kurs;)

Bert44, faktycznie uwagę masz niezwykle selektywną

Alessandro, niestety to nie ja odeszłam, to on mnie porzucił, więc tu nie mam być z czego dumna . To, że walczę żeby przetrwać po tym wszystkim, to pewnie jakiś tam powód do "pochwalenia" samej siebie po tym, jak pozwalałam się traktować.
Dziękuję Ci za wsparcie.

O to właśnie ja mam tak samo wolałam odejść z 3 miesięcznym dzieckiem na ulicę iść mieszkać do hostelu i do kumpeli zanim dostałam dom z urzędu niż być w wygodnym mieszkaniu ze zdrajca

O! I mi też od razu lepiej! Fajnie być pożytecznym a nie tylko bzdury klepać w internetach:)
Może zrobię z tego misję jakąś? Że codziennie będę wywolywać uśmiech na czyjejś twarzy? Zacznę rano próbę od lustra!;)
Bo ostatnio ten mój uśmiech trochę... krzywy jakiś haha.

Wieka, pewnie tak było. Lękowy styl przywiązania może być uciążliwy, choć nigdy w niczym nie ograniczałam partnera i do niczego nie zmuszałam. Po prostu kochałam za bardzo i nie wyobrażałam sobie, że może go zabraknąć. Mógł być zmęczony moimi lękami, ale dziś już wiem, że nic nie usprawiedliwia tak okrutnego i poniżającego potraktowania kogoś na pożegnanie. Zdeptanie, poniżenie drugiego człowieka i zrzucenie na niego całej winy za rozpad związku to egzekucja przemocy psychicznej. Patrzenie zimnym wzrokiem, jak ktoś nie ma siły mówić i iść z rozpaczy, porzucenie go na dworcu jak worek śmieci i odjechanie, to nie jest godne pożegnanie. On wiedział, że ja się po tym nie podniosę bardzo długo. To ja zawsze za swoje i nie swoje winy przepraszałam, kajałam się, żeby tylko było dobrze. Ja przez te 6 lat nigdy nie usłyszałam słowa: przepraszam, że Cię zraniłem.
Dlatego to pożegnanie złamało mnie w pół. Wiem, że nawet gdy miną miesiące i lata on nigdy nie pomyśli, że oboje byliśmy winni. I to boli najbardziej.

niestety..strasznie manipulujesz autorko.
czy istnieją nowe poczatki po 50? Istnieją, ale pewną pracę trzeba wykonać, np  nad tym, jak wygląda zdrowa relacja kobiety z mężczyzną.
terapeutkę sobie zmień na mężczyznę, bo Twoja Cię chyba na manowce prowadzi.  Jesli terapeuta mówi Ci same miłe rzeczy, bo jak nie , to "cofasz sie do początku "  to raczej wyciąganie kasy niż terapia.
na Twoim miejscu znalazłabym poważnego terapeutę w psychodynamicznym nurcie, bo musisz chyba wiele rzeczy w swoim życiu odkłamać, musi być coś w dzieciństwie, gdzie nie mogłaś być szczera, a tylko przez dostosowywanie się zasłużyłaś na miłość. Niestety wcale Cię to nie uszlachetnia i nie pomaga w związkach,

jak długo to potrwa? jak długo zechcesz.
jak długo będzieaz dostrzegać wartość w takiej postawie, nie pojawi się w Twoich relacjach bliskość.

To prawda, że problem leży w moim umyśle i dwa poważne związki przed tym ostatnim też się nie udały. Miałam zimny i surowy dom, z wymaganiami i oczekiwaniami ponad miarę.
Na przytulenie trzeba było sobie zasłużyć. Nie dostałam w dzieciństwie akceptacji i bezwarunkowej miłości. Nauczyłam się więc zabiegać ponad miarę. Panowie na początku byli zafacynowani i uroczy, potem już mieli mnie w garści.
Ten człowiek ujął mnie tym, że wiedząc o mojej przeszłości obiecał z niczego nie rozliczać i być na zawsze cokolwiek się zdarzy. Bez dramatów, bez zbytnich oczekiwań. Deklarował, że będzie plastrem na wszystkie lęki i rany. Oboje zaakceptowaliśmy to, że mamy pracę i obowiązki na drugich końcach Polski i postanowiliśmy stworzyć relację opartą na rozmowach i spotkaniach od czasu do czasu. Ten człowiek też miał dysfunkcyjny dom i to z czasem zaczęło się objawiać. Z tym, że u mnie to szło w nadmierne staranie i zabieganie o uwagę, u niego w unikanie i objawy paranoi, czasem okrucieństwa. Kiedyś mi powiedział, żebym uciekała, bo on potrafi być skurw....m. Nie mogłam w to uwierzyć i nie uciekłam.
Moja wina, że po niektórych jego zachowaniach nie potrafiłam uciec. Ale też nie potrafię usprawiedliwić jego okrucieństwa.
Nie narzekam na terapeutkę, ona wcale nie mówi mi miłych rzeczy. Właśnie odwrotnie, skupia się nad tym, co u mnie spowodowało tak burzliwe relacje i dlaczego nie umiem być wartością sama dla siebie. O nim mówi mało i krótko, raczej słucha jak to wyglądało.
To, że zdrowienie cofa się do poczatku, to moje odczucia. Piszę tak, jak czuję. Może czas przyniesie inne spojrzenie na to wszystko. Na razie jest świeża rana, a wtedy wszystko boli.
Pozdrawiam Was.

Wieka, pewnie reaguję zbyt emocjonalnie, mam nadzieję, że to zrozumiesz...

Ta pani po prostu była typem człowieka, który potrzebował w związku potężnych i destrukcyjnych emocji, żeby w ogóle czuć, że żyje. Sama przyznawała, że normalne, stabilne relacje potwornie ją nudziły, a przyciągali ją faceci skomplikowani, z mroczną stroną ale tacy, ktorzy fascynowali ja intelektualnie bo to był dla niej silny afrodyzjak.
Taki przymus pakowania się w toksyczne układy często wynika z własnych, nieprzepracowanych deficytów z przeszłości.
Była mocno zafascynowana swoim mężem intelektualnie i bardzo go kochała i w imię tego pozwalała mu na przemoc ktorą usprawiedliwiała mówiąc, że, cytuję "ja w tym widziałam też coś ciekawego. To mi pozwoliło spojrzeć na przemoc jako na sposób komunikowania". Dla mnie masakra. Taka mądra, inteligentna kobieta a nie potrafiła się ogarnąć. Zamiast kopnąć go w dupę, że by leciał i leciał to nocami chodziła po knajpach szukając go, żeby zaprowadzić do domu a on potrafił przyłożyć jej kluczami w twarz, że potem długo nosiła bliznę.
Jak czytałam to aż gotowało się we mnie. 
Biedna Jadźka z syndromem ratownika. A co śmieszne, to on ja zostawił. W sumie to dobrze, bo sama by pewnie jeszcze kolejne lata trwała w tym bagnie. Ale jednak wywraca to logikę do gory nogami.

To prawda, z drugim mężem, który był mega mózgiem więc kręcił ją intelektualnie, żyła spokojnie i szczęśliwie prawie 15 lat, ale niestety jemu pod koniec coś się przestawiło i ją zaczął zdradzać a co gorsze, uważał, że powinna to tolerować. I tu nasza pani profesor już postawiła twardą granicę - zero tolerancji! I zażądała rozwodu. Czyli nie powieliła już schematu z pierwszym mężem z ktorym miała piekło. Czyli jakąś lekcję wyciągnęła. Albo po prostu dojrzała, zmieniły się jej priorytety albo upodobania... W każdym razie, pokazała, że szacunek do samej siebie jest najważniejszy.

I Ty też, Smuteczku szanuj się!

Z dupy, kochana, z dupy! Szanujmy kultowe cytaty

Nie załączyło się: dziękuję, więc dołączam.
Ciekawa historią z panią profesor. Jednak wszystko jest po coś  Szkoda tylko, że koszta takie wysokie.

Dokładnie tak właśnie autorka powinna robić

Nie dość, że wiesz już o tym, to jeszcze to rozumiesz. To dobry znak i kierunek. Zatem alleluja i do przodu Co do blokady, to proponuję przede wszystkim, jak zostało to powiedziane powyżej, zablokować jego i to z każdej strony.

Mnie bardziej interesuje źródło poszukiwania tego typu emocji. Opisywała siebie jako seksualnie wyzwoloną. Jak na moje to zwykły seks ją szybko znudził (był zbyt częsty, łatwo dostępny albo zbyt powtarzalny) i potrzebowała dodatkowych, "ponadnormatywnych" emocji, stąd te upodobania. Mnie to się kojarzy z narkotykami i dosłownie ćpaniem miłości. Zaczęła od narkotyków słabych aż sięgała po coraz mocniejsze bo te standardowe nie dawały wystarczającego kopa. Ja to się zastanawiam czy niektóre kobiety nie robią tego podświadomie - w sensie specjalnie dążą do takich relacji, a czasem same je zaogniają by tego narkotyku później zażywać. Mówiła że sama nie pamięta ilu partnerów w życiu miała bo tak ich wielu - to co pamięta to te emocje bardzo ostre, wyraziste. Po pewnym czasie musiało być w jej życiu mocno by móc odczuwać cokolwiek. Zastanawiam mnie też wczesna i późna starość takich osób bo siłą rzeczy atrakcyjność i młodość przemijają. Co wówczas takiej osobie zostaje ? Coś mi się wydaje, że później często wiążą się już z byle kim bo same żyć nie potrafią, ale i tak pozostają nieszczęśliwe bo dawne uzależnienia ciężko wyleczyć - to tak jakby człowiek nieustannie był na głodzie.

W sumie zjawisko stare jak świat. W Księdze Przysłów jest napisane „Nie obcuj z człowiekiem gniewnym i nie zadawaj się z mężem porywczym, abyś nie nauczył się jego dróg i nie wpadł w sidła dla swej duszy” lub „Lepiej mieszkać w ziemi pustynnej niż z żoną kłótliwą i gniewiwą”. To jest to samo - bliskość takich osób wpędza człowieka w pewne koleiny z których później ciężko wyjść.

Tolerancja na bodźce u osob lubiących silne emocje ciagle rośnie. Psychologia dobrze to wyjaśnia, ze  im silniejszy bodziec na początku, tym bardziej resetuje się próg wrażliwości i potem potrzeba jeszcze mocniejszych wrażeń, żeby poczuć to samo. Granica się ciągle przesuwa. 
Wiele ludzi lubi takie życie na krawędzi zarówno w sferze emocjonalnej i seksualnej, bo potrzebują ciąglej stymulacji.
Ale czy to jest podświadome dążenie do autodestrukcji? Nie wiem. To szeroki i skomplikowany temat, żeby otwierac tylko jedną szufladkę pod tytulem autodestrukcja;) Po prostu jest tyle różnych skomplikowanych zyciorysow, że nie zawsze da się je zamknąć w jednej prostej etykiecie patologii choć tak najprościej. Bo normalnemu czlowiekowi to się w glowie nie mieści.

Co do starości, to pewnie zależy od człowieka, ale ludzie przecież zmieniają się  w czasie na wielu różnych płaszczyznach pod wpływem wieku, doświadczeń i dojrzałości, więc co kogoś jarało jak miał 20-30 lat może już go nie jarać w wieku 50-60. I biologicznie - po burzach mlodości jednak z wiekiem naturalnie przychodzi większy spokoj. Niektorym się nawet już nie chce seksić;) Skupiaja się i wyżywają w innych dziedzinach:)
A co im zostaje? Wspomnienia!:))

Shini to inne swiaty. Nieporownywalne.

Autorka byla z chamem

Ty z fajna dziewczyna. Ty tesknisz za czyms pozytywnym, Autorka za czyms destrukcyjnym. Choc wydaje sie ze teskni coraz mniej dzieki Bogu

Sluchaj Smuteczek. Spoko sie wydajesz ale troche Ci doloze. Obawiam sie ze ta cala akcja to rodzaj strajku ktory sie za jakis moment skonczy. I wpadniesz w to samo bagno. Na dzien dzisiejszy wydaje Ci sie ze sie uklada ale jakis nastepny toksyk (jak ja nie lubię tego okreslenia ale tu pasuje) zaraz pojawi sie na horyzoncie. Swojego na chwile obecna i chyba na zawsze eks znasz i wiesz o co c'mon. Pojawi sie nastepny ktorego nie wyczujesz i zrobisz to samo. Haslo jestem "typ lękowy" to za malo. Musisz wiedziec dlaczego lękowy (raczej trudno zmienic ale mozna spod ziemi wyciagnac i na poziom swiadomy wejsc),  skad sie wzial i jak na Ciebie dziala, dlaczego akceptacja ze strony faceta az tyle wazy, dlaczego zapominasz o sobie i nie potrafisz o siebie zadbac, dlaczego jestes druga pod wzgledem waznosci, dlaczego emocje Cie "odcinaja" od rzeczywistosci, dlaczego chwile sa dla Ciebie wazniejsze niz miesiace. Nie pokonasz tego bez wejscia w swoja historie (pewnie bolesna). To ze odetniesz swojego eks to na pewno sukces. Ale za malo na przyszlosc. Chcesz fajnego zycia to musisz niestety pojsc w "niewygode" poznania siebie. I pewnie przy okazji troche kasy wydac . Ale jak chcesz fajnej przyszlosci to pozegnanie ze slabym facetem to za mało .Tego slabego zreszta wciaz widzisz jako silnego

Oczywiście, że z wdzięcznością, ona była najlepszym co mnie w życiu spotkało. Przez te pół roku bycia w związku byłem lepszą wersją siebie niż kiedykolwiek. Niestety to też nie jest tak super jak brzmi. Niedługo po tym wydarzeniu terapeutka powiedziała mi coś czego się domyślałem ale nie dopuszczałem do siebie myśli, że faktycznie może tak być. To co teraz napiszę zabrzmi okrutnie i czuję się z tym okropnie ale taka jest prawda. Ja bardziej niż za nią tęsknię za tym co było dzięki niej. Za tym jak się przy niej czułem. Za tym, że dzięki niej stawałem się coraz lepszą osobą. Za tym, że miałem kogo obdarować moją czułością, opiekuńczością i chęcią ochrony. Za tym, że w niej widziałem nadzieję na zmianę mojego życia. Dzięki niej pierwszy raz w życiu miałem realną nadzieję na to, że ja też mogę mieć normalne życie i rodzinę. Te wszystkie nadzieje nagle prysły i do tej pory nie wróciły.

Twoja sytuacja faktycznie brzmi inaczej choć z psychologicznego punktu widzenia aż tak bardzo się nie różni. Oboje tęsknimy za pewną codziennością jaką mieliśmy dzięki tej drugiej osobie. Choć nie wiem co dokładnie się u ciebie wydarzyło to z nawet szczątkowego opisu brzmi to strasznie. Z tym, że znajdę jeszcze szczęście to raczej wątpię. Cały czas mam wrażenie, że te pół roku to było jedyne szczęście jakie mnie w życiu spotkało ale dzięki. Sam fakt, że żyjesz i piszesz o tym na forum dowodzi, że to jeszcze nie koniec twojej historii. Wiem aż za dobrze jak złe myśli może spowodować tego typu sytuacja. Sam nie raz miałem nadzieję, że nie obudzę się następnego dnia, nadal jeszcze mi się to zdarza. Mimo to żyję, twoja sytuacja była jeszcze gorsza i też żyjesz. Wiem, że ktoś kto miał i wciąż miewa myśli samobójcze nie jest najlepszą osobą do pocieszania czy tym bardziej wygłaszania mów motywacyjnych ale skoro dotrwaliśmy do tej pory to jest duża szansa, że damy radę dłużej. Pamiętaj, że nie jesteś sama w takiej sytuacji, to też trochę okrutne ale naprawdę potrafi pomóc przetrwać najgorsze momenty.

I nie miej poczucia winy, nie wstydź się tego, co czułeś będąc w tej relacji. To jest bardzo ludzkie i naturalne, tym bardziej, że pamiętasz to z wdzięcznością. Nie przydawaj sobie niesłusznie ciężaru.

Shinigami, dziękuję za tak obrazowy opis Twoich doświadczeń i emocji. Widać, że przeszłość jest w Tobie bardzo żywa i to ona determinuje Twój obecny stan. Dobrze, że jest lepiej niż było, ale mam wrażenie, że to, co przeżyłeś bardzo wpłynęło i nadal wpływa na postrzeganie samego siebie. Najbardziej porusza mnie to, że w tak bardzo pesymistyczny sposób myślisz o sobie i o swojej przyszłości. Wiem, że łatwo się tak mówi, żeby zamknąć przeszłość, ale Tobie brakuje nadziei i choć trochę wiary, że jeszcze dużo przed Tobą. Jesteś młody, to na pewno! W wieku 30 lat mnóstwo osób dopiero rozgląda się za kimś bliskim, planuje założyć rodzinę czy realizować inne zamierzenia.
Nie wiem, jak układa Ci się z terapeutą...czasem może warto zasięgnąć rady kogoś zupełnie nowego, ale to tylko sugestia.
Domyślam się, że raczej niechętnie wychodzisz do ludzi i przebywasz poza domem. Jak to u Ciebie wygląda? Dajesz się gdzieś zapraszać, szukasz nowych kontaktów?
Tak po ludzku z serca Ci współczuję, bo ja dopiero zaczynam drogę w kierunku otrząśnięcia się po trudnej relacji. Na razie jest sinusoida jak na odwyku...jedeń dzień trochę lepszy, gdy widzę, że świat wokół toczy się całkiem znośnie, potem 2 dni cierpienia i tak to wygląda.
Dziękuję Ci za troskę. Tak, rozmowy i to, że mogę o tym pisać nawet do nieznanych mi odób bardzo pomagają. Nie wolno zostawać z tym samemu. Pisz, jeśli przynosi Ci to ulgę.

O popatrz Shini. Jeszcze jedna osoba uwaza ze mlody jestes. Na pewno!

I sugeruje nowego terapeute

Shinigami, nie znam Twojego wątku. Znajdę go, poczytam i będę się tam odzywać.

Po maturze zrobilem to samo z zeszytami z pewnych przedmiotow. Oczyszczajace

Widać, że idziesz do przodu. Bardzo dobrze, że to zrobiłaś. To był Twój proces oczyszczenia, takie symboliczne pożegnanie i zamknięcie przeszłości. Nie było to łatwe jak mówisz, ale udało Ci się i to jest ważne. W tamtym momencie pokonałaś lęk. To dobry omen. Mimo to przed Tobą sporo pracy w zakresie przepracowania własnych emocji. Głowa do góry, dasz radę.

Smuteczek czy probowałas techniki niewysłanego listu?
To świetna metoda. Piszesz do niego list w ktorym chcesz mu powiedzieć to co teraz czujesz w środku, ale tak szczerze i bez krępacji.
Piszesz absolutnie wszystko, co Ci przyjdzie na myśl, to, jak bardzo cię zranił, i to, że wciąż tęsknisz czy kochasz lub jesteś wkur...ona.
Nie cenzurujesz się, nie dbasz o styl, formę. Możesz mu cisnąć, ile wlezie i w sposób w jaki chcesz;) Najważniejsze - robisz to tylko dla siebie, on tego nigdy nie przeczyta.
Jak skończysz, niszczysz, usuwasz plik z kompa.
To pozwala wyrzucić ten cały mętlik z głowy bez dawania mu jakiejkolwiek władzy nad Tobą. 
Pisz takie listy tak często jak czujesz, ze emocje biorą górę. Nawet codziennie:)
Zawsze, gdy poczujesz potworną pokusę, żeby do niego napisać, sprawdzić jego profil, albo gdy w środku nocy dopadnie Cię żal to siadaj i pisz.
Za każdym razem, gdy skończysz, możesz przeczytać ile razy chcesz, ale zniszcz go, usuń z kompa. 
Rób to tak długo, aż pewnego dnia usiądziesz i poczujesz, że nie masz mu już absolutnie nic do powiedzenia:)

Obejrzyj sobie Plac Zbawiciela - film o tym, jak to jest, gdy jedna strona kocha/chce za bardzo i za cholerę się nie szanuje. Jak bardzo wtedy kogoś takiego obdarzać jakimkolwiek szacunkiem. No tak to jakoś działa.

Dziękuję Samba. Film widziałam dwa razy, strasznie ciężko się na to patrzyło. Sytuacja tam była trochę inna, bo młode małżeństwo z dziećmi, teściowa, przemoc fizyczna...Nasz związek był na odległość, głównie oparty na komunikatorach. Jednak masz rację, że ta młoda kobieta kochała za bardzo, wybaczała. Dziś na pewno już nie obejrzałabym tego filmu. Nigdy nie doświadczyłam przemocy fizycznej, ale ta psychiczna też zostawia ślady.