Terapia, czyli góry i doliny - Netkobiety.pl

Dziękuję bardzo.
Nie wiedziałam, że  jest tu taka zasada. Myślałam, że forum jest właśnie po to, żeby się wspierać albo chociaż wyżalić, bo sporo tu trudnych i ciężkich tematów, pod którymi toczą się dyskusje.

No Julka, teraz to już jesteś złośliwa @ wciągając w swoje gierki przypadkowe i niezorientowane osoby, które naprawdę są poranione.
Lataj sobie po wątkach ze swoją przedszkolną zemstą tam, gdzie wiedzą co Ty tu odstawiasz.
Niesmaczne to jest co teraz robisz.

Nie to nie jest złośliwośc pisze jak jest na forum zeby sie kobieta  nie rozczarowala.... naprawdę sa poranione? Piszesz o tym z taka pewnością a skad wiesz ktore osoby sa naprawde poranione,a ktore nie lub to dzielo AI? ... I zeby nie bylo ja tez wierze autorce i jej wspolczuje,  takie tylko pytanie teoreryczne zadałam,bo jestem bardzo ciekawa po czym poznajecie prawdziwa a po czym.zmyslona historie?

Nie jest tak jak wyżej pisze Julka. Po prostu dostała po uszach dzisiaj trochę od ludzi i teraz biega po forum i fochy strzela, że jest prześladowana;)
A to, co ją spotyka jest tylko konsekwencją tego, co tutaj robi. Jutro jej przejdzie:))
Wcześniej gdzie odpowiedziałaś w temacie dziękując jej za post, to nie była ona tylko jej podszyw. 
Jesteś tu za krótko więc się nie orientujesz co tu się dzieje.

Jasne, że możesz tu pisać o tym co Cię boli. Oczywiście nikt nie zagwarantuje, że nie wpadnie jakiś frustrat i Ci nie nawrzuca albo jakiś mądrala i będzie się wymądrzała, bo moderacji tu nie ma i jest wolna amerykanka, ale nie ulegaj narracji Julki bo ona sobie na własne życzenie tu nagrabiła;)

Czytałam Twoje wcześniejsze wątki a nawet w jednym rozmawiałyśmy.
Wiem, że Ci ciężko. 6 lat to kawał czasu i nie da się ot tak wyrzucić z głowy tego wszystkiego. Rozum mówi jedno, serce drugie i to jest ten odwieczny konflikt.
Ty na poziomie logiki rozumiesz, że to bez sensu, ale emocje rządzą się swoimi prawami. To jest podobny paradoks jak w syndromie sztokholmskim gdzie ofiara czuje więź ze swoim oprawcą.
Twoj mozg ratuje sie wyświetlając Ci dobre obrazy a ignorujac te złe, to jest mechanizm ktory potrzebuje czasu aby wygasnąc.
Dobrze, że chodzisz na terapię. Staraj się nie poddawać tęsknocie. To, że tęsknisz jest normalne, tak sie dzieje na detoksie.

No i sama powiedz, jak Cię traktować poważnie? Choćby czlowiek bardzo chciał to rzucasz kłody pod nogi. Jutro napiszesz, że dzisiaj zartowałaś. A pojutrze, że odwrotnie... Dlatego ja nie wnikam co jest u Ciebie prawdą a co nie Ale zdrowia zawsze Ci życzę:)

Nie napisze tak slowo honoru..zresztą sama sie przekonasz,wiec nie bede nic obiecywac,tylko po prostu sama zobaczysz ze juz nie zmienie zdania

Ja myślę że psychoterapia jej pomoże

Czas Ci nie pomoze w tym problemie. Jak nie ten to inny ale "pokrewny". Dowiedz sie czemu Cie do tego ciągnie.  Moze rzeczywiscie z terapeuta. Jak zlapiesz mechanizmy to bedziesz mogla cos z tym zrobic i ukaldac sobie w glowie.  Jak bedzie Cie podswiadomie jarało to utkniesz w tym.  I wieku 50 lat patrzac na zycie wstecz zauwazysz ze bylas olewana, zdradzana, obrazana i tyle z tego masz. Emocje. Musza byc. Dobre czy zle byle sie dzialo. Mozna inaczej. Choc gesiej skorki bedzie mniej.

Smuteczek25

Załóż sobie zeszyt, w którym będziesz spisywać jego niezręczne akcje. Może to ci pomoże w szybszym dojściu do siebie.

Do Bert44
Ja wiem, czemu tak jest. Mam lękowy styl przywiązania i nie umiem być sama. Nawet kosztem własnej godności. To przerażające w tym wieku. Dlatego tak mnie omotał i zawsze był panem sytuacji. Koszmar.

Pewnie było wszystkiego po trochu. I lęk przed samotnością, i uzależnienie od emocji. Tym bardziej, że były skrajne.
Obawiam się, że w moim wieku trudno będzie odmienić utrwalone przez lata schematy.

Dziękuję Wieka. Ja nikomu nie powiedziałam o tym związku i to był błąd. Może ktoś z boku powiedziałby mi od razu "daj sobie spokój".
Za 2 tygodnie wracam do pracy, więc głowa będzie zajęta. To prawda, że na razie ciągle rozdrapuję przeszłość. Gdy na ulicy widzę kogoś podobnego do niego, to potem płaczę pół dnia, bo wiem że nigdy go już nie zobaczę.
Za mało czasu jeszcze minęło, żeby przestało boleć.
Często myślę, czy jemu mnie choć trochę brakuje, czy pojawiła się pustka po mnie, czy chociaż trochę żalu. Pewnie nie.
I to mnie nadal trzyma przy nim na smyczy.

Tu piszą same boty , tylko Juleczka z UK to prawdziwa persona ale pierdolnięta

To jest wyjątkowo dobra rada

On stopniowo się odcinał, bo miał już inną na oku, tylko tego nie wyłapałaś, więc bardziej byłaś mu już kulą u nogi, nie ma mowy, że jemu ciebie brakuje, bo jest z inną kobietą,
samo to powinno wtrącić ci smycz z ręki.

Olej tego dziada i ciesz sie życiem. Psychoterapia niedlugo powinna Ci pomóc.

Nie ma już sensu dochodzić, musisz robić wszystko, żeby się od niego odciąć i zacząć żyć swoim życiem.

Solaris, dziękuję z serca za wsparcie i empatię. Jesteś ciepłą i miłą osobą.
Chętnie sięgnę po tę książkę.
Póki co jest jak jest. Ten człowiek naprawdę miał niesamowitą moc przyciągania ludzi. Gdziekolwiek się pojawiał przyciągał uwagę. To było aż nierealne. Ludzie byli w niego zapatrzeni. Czasem nawet na forach internetowych obcy ludzie pisali mu, że jest niesamowity.
Teraz dopiero terapeutka otwiera mi oczy, że to była lśniaca fasada dla postronnych osób. A w środku miał cechy socjopatyczne i paranoiczne. Niestety, tylko ci, którzy byli bliżej mogli to zobaczyć.

Ponoć tacy jak on o cechach socjopatycznych potrafią być mistrzami iluzji. Pewnie Ci zapatrzeni w niego ludzie nigdy by nie pomyśleli, jak może wyglądać prawda. To w zasadzie częsta reakcja otoczenia - nie wierzą, bo jak to? Taki świetny, zabawny, elokwentny, mądry itd. itp.. człowiek nie może być zły? Ona wymyśla, przesadza... A niestety, może.

Dałaś się nabrać jak reszta, bo skąd mogłaś wiedzieć. Ale trwanie w relacji z kimś, kto rani przez lata, to nie jest już tylko kwestia nabrania się na maskę, więc nie chcę tutaj absolutnie Ci dowalać, ale  to idealny czas żeby przyjrzeć się też własnym granicom. Bo z boku patrząc, zdrowa, silna reakcja na takie traktowanie to mocne wypie*dalaj i natychmiastowe odejście. Skoro u Ciebie to tak nie zadziałało i godziłaś się na to przez lata to znak, że podświadomie uruchomił się w Tobie jakiś głębszy schemat. Może, jak Bert zauwazyl, to uzależnienie od tego emocjonalnego rollercoastera a może to kalka jakichś  wzorców z dzieciństwa, które sprawiły, że ból stał się dla Ciebie czymś znajomym. Ale nad tym to już pewnie z terapeutą będziesz sie zastanawiać skoro macie sesje.
I dobrze gdybyś sie dowiedziala, dlaczego, bo jeśli nie to zniknięcie jednego toksyka z Twojego życia nie gwarantuje, że nie pojawi się kolejny i mówiąc obrazowo, zrobisz sobie powtorkę z rozrywki.

Solaris, masz całkowitą rację. Uzależnienie od niego i emocji to było jedno, ale to, że ja pozwalałam tak sobą manipulować to druga rzecz.
Tak właśnie twierdzi terapeutka, z jednej strony jestem ofiarą przemocy, z drugiej sama na nią przez prawie 6 lat pozwalałam.
Dojrzała kobieta, mająca mądrych, dorosłych synów, sukcesy w pracy zawodowej, miłych znajomych i spokojny kąt do życia płaszczyła się i deptała swoją godność dla człowieka pustego w środku.
Masz rację, że ważne tego nie powtórzyć, chociaż w moim wieku na nic już nie liczę.
Serdecznie pozdrawiam.

To zdanie zapamietaj. I nie kladz sie tak juz do grobu na swiecie jest troche fajnych facetow. Troche tez takich mowiacych jak Ty - ja juz nic nie stworze chociaz chcialbym. Tylko spyknac sie musicie.

No i jak chcesz spokoju to dramy nie moga Cie tak krecic. W stalym zwiazku jest milion sposobow na podkrecenie adrenaliny - bez szkody dla kogokolwiek.

Uszy do góry.  Gorzej niz z tym baranem nie bedzie. Ale sledztwo na sobie solidne przeprowadz. Jak zrozumiesz dlaczego tak robilas to dopiero mozesz cos z tym robic. Jak nie zobaczysz to dupa. Nastepna drama Cie nakreci

Po co niby byś miała pisać? Dobrze, że chociaż zadałaś sobie to pytanie i znalazłaś odpowiedź. To już powinnaś mieć za sobą, sorry ale trochę mienisz się jak kobieta bluszcz, której facet nie może odczepić. I te ostre, podłe jego zachowanie pod koniec, było wg mnie celowe, żeby cię definitywnie zniechęcić do siebie, żeby właśnie nie przychodziło ci do głowy z nim się kontaktować i widać, że to nawet nie pozwoliło ci się od niego całkiem odciąć.
Można zrozumieć, że byłaś uzależniona od tej bardzo toksycznej relacji, od faceta ze skrzywioną osobowością, który stosował metodę kija i marchewki, tym cię przy sobie trzymał, ale dzisiaj nawet nie powinien ci przyjść do głowy ew. kontakt.
Piszę to co myślę, ale tylko dlatego, żeby tobą trochę wstrząsnąć i żebyś zaczęła chociaż logicznie myśleć.
Powinnaś usunąć wszystkie kontakty jakie masz do niego.

Wieka, wiem...ale tak właśnie działa toksyczna więź uzależnienia. Nie usprawiedliwiam się, lgnęłam do niego, ale on na to pozwalał i chętnie korzystał.
Czy zranienie było celowe? Na terapii usłyszałam, że on doskonale wiedział jak uderzyć, żeby moje poczucie winy było przeogromne. A blokada to skrajna forma kontroli, bo on doskonale wie, że to cierpienie bez dna.
Zresztą, ja się już nie odezwę.

Nie da się stwierdzić do końca jaki miał cel, w każdym razie przy okazji wpędził cię w poczucie winy.
Nie rozumiem tego zdania... "blokada to skrajna forma kontroli"? To się kłóci.

to TY go zablokuj wszędzie i zamknij ten dział życia

Ty nie jestes zadna ofiara.
Ciebie to pociaga i dlatego w tym jestes - gdyby to byl stary, brzydki dziadek bez pieniedzy to bys cieszyla sie, ze nie macie kontaktu.

Wieka, jakie by nie były motywacje, skończyl bezpowrotnie.
Tak muszę to przyjąć.
Gdyby tylko tak mnie nie sponiewierał na koniec...
Nie dam się złamać jego słowami. Nie jestem żadnym dnem.
Dobrego dnia.

Zbiorę się i do tego.

Wieka, on w dniu rozstania zablokował mnie wszędzie, gdzie się dało. Jestem pewna, że trwale i na zawsze, dlatego nie ma potrzeby blokować go z mojej strony.

To jak chciałaś do niego napisać?

Mam drugi służbowy numer telefonu. On go nie zna. Przez te dni setki razy chciałam się odezwać. Jeśli jeszcze jestem z czegoś dumna, to z tego, że udało mi się tego nie zrobić.

Nie jesteś pewna, przeciwnie, w glębi liczysz, że on napisze. Czekasz na to z tęsknotą, tylko się nie przyznajesz. 
Zrozum, że blokując go robisz to dla siebie, wysyłasz komunikat do swojej podświadomości "ja decyduję, że to już koniec, nie jestem bierną ofiarą, tylko mam sprawczość...".
Teraz ciągle jesteś w podświadomym trybie oczekiwania na jego znak. Dalej dajesz mu władzę nad sobą. On w każdej chwili może napisać, tacy toksycy potrafią odezwać się po miesiącach, żeby namieszać w głowie. I sprawdzić czy dalej mogą pociągać za sznurki.
Dziwne, że terapeutka Ci tego nie powiedziała.
Tak więc zablokuj go gdzie się da. Na początku to może Cię przerazić i wywolać większy ból, bo będziesz to odbierała tak, jakbyś podcinała gałąź, na której siedzisz, ale z czasem Twój mózg się przyzwyczai, że gałąź ma się dobrze:)