Kto powinien płacić w związku

Cieszę się zatem niezmiernie, że obracam się w takim środowisku, gdzie z reguły każdy wnosi do życia w miarę równomierne zasoby, zamiast doić drugą osobę, tudzież pozwalać się doić, jednocześnie mając gdzieś sprawy np. tzw. ogniska domowego.
Pewne zjawiska są dla mnie patologią i takowymi pozostaną.

Może to, może tamto..

Wiele rzeczy możemy sobie tutaj wpisać i gdybać, co by było gdyby. Osobiście mam prawo do swojej wizji(jak też pozostali), zgodnie z którą oczekuję, że nie będzie między partnerami przez długi czas znacznych różnic ilościowych odnośnie wkładu w związek, niezależnie czy chodzi o finanse czy o zaangażowanie na poziomie ogólnym. Każdy może lubić swoją pracę, każdy ma prawo się rozwijać, każdy ma prawo do własnej wizji, więc co w tym takiego dziwnego, że ja mam swoją?
Zatem mogę czuć się niezręcznie, jeśli to ja przez x lat w 90 % pokrywam koszty życia czy organizowania wspólnie spędzanego czasu. Wspomóc partnera w potrzebie? Żaden problem! Wspierać go w samorealizacji? Ok, pytanie tylko jak długo? Jak długo jestem w stanie na to wszystko zarabiać? Tyle, ile potrzeba? Błąd! W pewnym momencie czara goryczy się przeleje.

wieka

Autor miał z pewnością rację w tej kwestii, że kiedy nawet oni się krótko spotykają i chodzą na te randki, to dlaczego on ma za każdą płacić? Dlaczego to on ma za każdym razem organizować ten czas? Najwidoczniej trafił na taką, która być może sprawdza go i jego zdolności, aby ocenić czy nadaje się na faceta.. Kto wie...?
Będąc na jego miejsc, zapewne nie wytrzymałbym tyle czasu.
Pomaganie sobie w relacji? Jak najbardziej! Tylko przestańmy udawać, że przynajmniej pewne rzeczy są niewykonalne i dochodzi do jakiejś umowy, że "Ty robisz to a ja tamto i sobie w drogę nie wchodzimy". Ja tego nie kupuję, natomiast nie bronię nikomu postępować wedle swojej "wizji".

Czyli jakby pojawiły się małe dzieci, to rozumiem, że natychmiast zatrudniacie nianię, żeby nie narażać kobiety na lukę w zatrudnieniu?
Oczywiście koszty dzielicie 50/50?

Może to, może tamto, bo tak wygląda życie.
Im bardziej człowiek elastyczny i zdolny adaptować się do zmian, tym łatwiej mu się żyje.

Skoro każdy ma prawo do swojej wizji, to dlaczego cudzą nazywasz patologią?

A czy to jakieś wyjątkowo rzadkie zjawisko, że się nianię zatrudnia? Jeśli nie ma pod bokiem dziadków czy rodziny. Wcale mnie to nie dziwi.
Sam nie miałbym nic przeciwko, aby partnerka poszła do pracy zamiast się zajmować dzieckiem, przynajmniej na pewnym etapie.. Koszty? W miarę równomierne
Jeśli tylko by się zgodziła, chociaż okres wychowania dziecka to zupełnie inna sprawa.

Życie wygląda tak, jak sobie na to zapracujemy. Pewne rzeczy są od nas niezależne, inne zaś już tak. Zdolność do bycia elastycznym nie musi wynikać z potrzeb, ale z chęci lub braku do podjęcia czegoś, w czym niekoniecznie czujemy się komfortowo.

Nazywam to patologią, zgodnie ze swoim podejściem. Każdy może sobie swoją wizję nazywać, jak chce a moją też może nazwać patologią, skoro to dla niego takie obce czy niedorzeczne.

wieka Właśnie choćby o takie obiady chodzi: raz zrobię go ja, innym razem partnerka. Ważne, żeby nie był jakoś dziwnie przypisany do jednej strony, bo druga nie ma czasu/siły czy chęci, żeby ziemniaki obrać

Być może jest tak, jak wspomniał Rozrabiaka Mam poczucie swego rodzaju sprawiedliwości i równości Kto wie? Myślę, że w trakcie trwania związku nie błoby problemu się dostosować czy czasowo zmienić schemat. Jednak nie widzę się w sytuacji, kiedy od SAMEGO POCZĄTKU zostaje przedstawiona opcja wprowadzenia skrajnych dysproporcji w kosztach czy wkładzie ogólnym we wspólne życie. Choćby w wtedy, kiedy kogoś poznaję, kto zarabia dużo więcej ode mnie, powiedzmy tą 10 krotnie większą/mniejszą sumę. Jeśli już na starcie widzę taką sytuację, to odpuszczam, choćby nie wiem co nas łączyło. Chociaż, nie oszukujmy się, ludzi o tak odmiennym poziomie życia rzadko kiedy coś połączy na samym początku. Chyba, że.. jedna strona nie pracuje w ogóle a do tego bym nie dopuścił.

Sęk w tym, że bardzo prawdopodobne iż ona go nie widzi w swoich planach małżeńskich. Gdyby patrzyła bardziej dalekosiężnie, to też miałaby inne podejście. Na razie to wygląda na "poeksploatować póki jest i kopnąć". Nie wygląda jakby ona zamierzała w niego inwestować cokolwiek, nie tylko w krótkiej perspektywie (bo wtedy pewnie dbałaby o uniknięcie nadmiernego skrócenia owej perspektywy).

Co do samego Autora: nie dziwię się, że może mieć dość.
Choćby to miało być te kilka randek czy spotkań, to czy po 3. lub 4. razie, kiedy to na jego głowie wszystko spoczywa, nie ma prawa poczuć się wykorzystywany? Nie mówimy o kasie czy chęci, ale samym podejściu z tej drugiej strony.
O to cały szum. O to, że trafił na taką, która mierzy poziom zaangażowania faceta poprzez ilość czasu i środków, jakie poświęca dla niej już od samego początku. Nie zgrali się, ot co, więc najlepiej będzie, jak każdy pójdzie swoją drogą.
Każde z nich prezentuje odmienne podejście do związku i wkładu, jaki dana osoba powinna wnosić, gdzie każde może uważać spojrzenie drugiej strony za niewłaściwe czy "patologiczne" ( )

Dobrze im obojgu wyjdzie, jeśli to się już "spali na panewce". Przynajmniej zaoszczędzi to wszystkim frustracji i nie zmarnują sobie nawzajem czasu

Nieuczciwe, jeśli już, to jest zatrzymywanie się na zarobkach. Oraz utożsamianie zarobków z wkładem w związek też jest kompletnie nieuczciwe, jak tak lubisz ocenianie. Że nie powiem pachnie patologią...

Ty cały czas przez "ja", tłumaczysz niczym Marcin krowie na rowie. A ja nadal w kwestii Twojego oceniania cudzych związków i układów czyli  pytam, czemu nieuczciwe jest coś innego niż Twoja koncepcja i oczekiwania, bo nieuczciwość pachnie kradzieżą albo oszustwem, a ja tego nie dostrzegam jeśli układ jest zgodny no i pytam,  czemu do diaska ta patologia. Patologia to skrajna część dysfunkcyjności, inne związki niż ten w Twoim modelu nie są dysfunkcyjne.

Przy okazji i w ramach zwiększania elastyczności to powiązanie pracy zarobkowej z rozwijaniem się jest częste ale nie obowiązkowe. Są też prace zarobkowe, w których gratyfikacja finansowa jest odsunięta w czasie oraz takie, w których rozwój zawodowy bardzo słabo się przekłada na zarobki bo tak.
Weźmy taką pielęgniarkę - zawód powołaniowy, z całą pewnością potrzebny, rozwijanie się jest absolutnie możliwe aż do profesury albo kilku specjalizacji włącznie. Przełożenie na zarobki umiarkowane i odsunięte w czasie.

Nie znasz kobiety, która nie chciałaby pracować sama z siebie? No to już znasz, przynajmniej z forum. Gdybym miała taką możliwość, już w czasie studiów zajęła bym się tym co mnie interesuje bez pracy zawodowej dochód przynoszącej. Przymus ekonomiczny - musiałam zapracować na luksus powrotu do tego, co musiałam mocno przemodelować i w pewnej części odłożyć na później. Rozwój pro bono, bez konieczności zarobkowania,  tak dla dobra ....ech, pomarzyć...

Ogromny worek ta patologia u Ciebie, bagienni_k. Troszkę mnie to śmieszy, bo jako żywo okresowo w życiu bywałam patologią w tym Twoim rozumieniu

Ten opisany w wątku związek podsumuję,  że trochę dziecinada, poziom ludzi bardzo młodych. Po 9 miesiącach problem , kto za kino płaci.

Co nie zmienia faktu, że patologią nazywasz to czym nie jest, bo ona ma swoją definicję i na pewno nie dotyczy nierównych zarobków w związku. Niejako jest to nadużycie z Twojej strony i nie dziw, że budzi oburzenie.

A w życiu mieszkanie z teściowymi. Ja już setki historii dramatów czytałam młodych kobiet co się z teściowymi uzeraja

Nawet randkowanie to masakra.  Randki to się ma we dwoje,  a nie jeszcze teściowie na dole 

Tu jakiś cyrk chyba dzisiaj zajechał.
Jacy teściowie? Jakiś ślub przeoczyłem?

Kolejne fantazje zamiast faktów.
Uwaga- oni sie spotykają, raz w tygodniu. Nie są małżeństwem i raczej się nie zanosi;).
Nie dlatego że jej coś nie odpowiada, bo tam wszystko pod nią. To raczej on podziękuję tej "wyższej lidze" xd

Nie muszą tego robić u niej ani w hotelu, jak sugerowała Ela, mogą u niego.
Wy to już nie wiecie czego się chwycić, by wyszło na Wasze.

Na obecną chwilę, to on tam jest sponsorem. Ona nic nie wnosi. Nawet jeśli się nie bujają na kanary co tydzień, to jednak. Jej nawet szkoda na chipsy w kinie. Wyższa liga XDD

To się po ślubie nie zmieni, niezależnie czego ona się nie dorobiła czy dostała. To wciąż będzie jej.

Zaś widząc jej postawę, to co po ślubie ( jeśli się jej tego uda kiedyś dokonać) ona zarobi, będzie wciąż jej, a to co on, będzie ich wspólne ;D

A oni to już zrobili czy jeszcze nie? Może dlatego tak narzeka, bo płaci za te randki i płaci a nic z tego nie ma. Tylko ona chodzi najedzona i opita na jego koszt .

Ludzie zwykle nazywają to bodajże uzupełnianiem się w relacji.
Jeden woli sprzątać, drugi gotować.
Jeden dekorować dom, drugi majsterkować.
Nie rozumiem, jak można postrzegać coś takiego jako wykorzystywanie się nawzajem, skoro finalny efekt jest taki, że każdy dba o wspólny komfort.

Trudno mi sobie wyobrazić małżeństwo między tą dwójką, tudzież dowolnymi dwiema osobami w takiej sytuacji, w jakiej się znajdują bohaterowie wątku. Za dużo ich różni. Nie wierzę za bardzo też, że dziewczynie to odpowiada, czy też raczej będzie odpowiadać dalej, w przyszłości. Każde z nich musiałoby mocno nagiąć swoje zasady czy też pójść na spory kompromis, aby wytrzymać ze sobą.
Autor nic nie wspomniał o tym, jak mu się wiedzie, chociaż chyba głodowej pensji nie zarabia. Dziewczyna zaś miała baaaardzo dobry start w życiu, więc teraz nawet bardziej potrzebowałaby kogoś, z kimś rzeczywiście będzie razem spijać śmietankę niż się martwić o to, czy jej partner zapewni jej atrakcje na odpowiednim poziomie.

Co do teściów, to widzę, że jednak panuje zgodność, co do faktu, że im dalej od młodych się znajdują tym lepiej.. Niektórzy to by woleli chyba, aby mieszkali rodzice ich partnera/partnerki mieszkali na innym kontynencie

edit: nie zamierzałem nikogo do niczego przekonywać Tzn. nie było moją intencją, aby ktokolwiek zrozumiał mój punkt widzenia. Celem było "jedynie" przedstawienie sytuacji z własnej perspektywy a jak to już ktoś odbierze - za to nie odpowiadam
Uzupełnianie się? Świetnie! Raz Ty ugotujesz obiad, raz ja. Raz Ty odkurzysz, innym razem ja. Osobiście lubię i gotować, i majsterkować, nie czuję obrzydzenia do żelazka, odkurzacza czy pralki Dochodzimy do momentu, gdzie pewne sprawy nie tyle lubię czy potrafię załatwiać, ale powinienem, choćbym za nimi specjalnie nie przepadał

Mieszkanie dwóch pokoleń w jednym domu, jaki duży by nie był, rodzi konflikty.
Dochodzi jeszcze problem przyszłej partnerki autora, jeśli by taka się znalazła, co by chciała mieszkać de facto u jego rodziców, to by czuła się nie u siebie, więc wcześniej czy później to by nie wypaliło. Teraz każdy chce mieszkać na swoim.
Można powiedzieć, że to też by była patologia   

Oj, myślę, że chociaż pewien wycinek społeczeństwa w dzisiejszych czasach stać by było i na niańkę, opłacaną przez kilka lat. W końcu wiedzie nam się coraz lepiej

Zresztą sytuacja z wychowaniem dziecka akurat nie jest tutaj właściwym przykładem. Wiadomo, że ten okres jest szczególny, zatem utrzymanie rodziny na głowie faceta akurat wtedy, jest całkiem zrozumiałe(lub kobiety, jeśli tatuś się zdecyduje zostać z dzieckiem).

No, ale akurat nie o wychowaniu dziecka w krytycznym okresie była mowa.

wieka Teraz to i tak zapewne rzadkie przypadki, ale sam jeszcze pamiętam, jak w rodzinie, na prowincji, wielopokoleniowe domy były na porządku dziennym. Tylko, że właśnie.. Prowincja, więc tacy młodzi przez pewien czas nie mieli wyjścia, bo raczej zdobyty dochód wkładali w kupno działki czy budowę przyszłego domu. Jakiś czas mieszkali obok/pod/nad teściami, więc chyba jakoś dawali radę.. Można się domyślać, że częściowo wynikało to z czystej kalkulacji, dotyczącej ponoszonych kosztów, gdzie wynajem mieszkania i życie w mieście i tak by ich wyszło drożej, jeśli finalnie i tak chcieli się sami gdzieś wybudować. Zatem czasami, niektórzy mogą nawet przedkładać pragmatyzm nad własny komfort...Kto wie..
To akurat nie jest żadna opinia, lecz czysta obserwacja

edit: Happiness Bywam nieco szorstki czy zbyt bezpośredni, ale dość rzadko Staram się jednak nazywać rzeczy po imieniu, co nie każdemu musi odpowiadać

Ja też się z Tobą zgadzam,że autor jest wykorzystywany w tej sytuacji

A jak byś rozliczył to zatrudnienie niani? Tak 50/50?
Sądzisz, że wystarczy mieć pieniądze, żeby wspólne przedsięwzięcie pt. "bierzemy nianię"okazało się sukcesem?
Jako że mam to za sobą pozwolę sobie zauważyć, że prócz pieniędzy na zapłacenie niani konieczny jest wkład (powiedzmy w uproszczeniu WNP)  w postaci skutecznego zalezienia tejże. I ten wkład po przeliczeniu na pieniądze kto wie, czy by cię nie okazał mieć wartości większej, niż same wydatki na pensję niani.

Co do dziadków i rodziny - też byś przeliczył? Skoro Twoja matka to Ty wnosisz WNP , przeliczasz i uwzględniasz w tym 50/50 ? A jeśli jej ciotka to wkład jest jej  i też rozliczamy? Poza tym , jak zauważyła Mrs. Happiness, wykorzystywanie jest nie ok, czyli niani z rodziny należy zapłacić. Uczciwie, po cenach rynkowych, składając się...50/50.

Bagienni_k, 50/50 to się da jako tako wykonać przy mniej więcej równych zarobkach, podziale obowiązków domowych, przy wynajmowanym lokalu /lokalu wspólnym 50/50, bez dzieci i bez klęsk czy większych zawirowań zewnętrznych i raczej krótkoterminowo. Taki związek Ci pasuje - ok. Ale jak przy okazji mnie zaliczasz do patologii to sobie poprotestuję, bo komplement to to nie jest.   No!

Tak przy okazji sobie obejrzałam swój najdłuższy związek i o ile w rozliczeniu krótkookresowym było bardzo różnie, w tym patologia w Twoim pojmowaniu i to mocna, bo i ja utrzymywałam całość przez jakiś czas i on też, o tyle w rozliczeniu długookresowym lat 23 to zasadniczo wyszło 50/50. Zabawne, przy zupełnie innym niż Twoje początkowym podejściu do rozliczeń tak wyszło, jakby naturalnie i bez spiny czy kłótni w temacie.

Bohaterowie wątku raczej się nie pobiorą, ale w ramach teoretyzowania to "młodzi  powinni być na swoim" jest od pokoleń znaną i dobrą radą.
Przy okazji teoretyzowania to takie 100 m kw. na piętrze nad rodzicami to niewiarygodnie silnie wiąże i z ludźmi i z miejscem, wyprowadzić się nijak, bo sami rodzice mogą nie podołać utrzymaniu domu, obcych najemców wprowadzić ryzyko i niewygoda... pozornie wspaniałe, a jak się bliżej przyjrzeć to niespecjalnie i usamodzielnieniu nie sprzyja.

nie padło nigdzie sformułowanie: za randki zawsze płacę JA.
płaci z tego co zrozumiałam zawsze płaci za wyjscia do restauracji.
ale zaraz- raz zaproponowała że zapłaci- nie chciał jeść- tego nie rozumiem właśnie, dlaczego.
może dlatego że nie padło wyrażne: zapraszam Cie Tomek czy coś w tym rodzaju? Moze dziewczyna jest nieobyta? formy towarzyskie sa dla niej kosmosem?- ale nie wiemy czy jest skąpa, bo nie wiemy czy:
- płaci za zakupy gdy spędzają czas u niej
- płaci za inne rzeczy: paliwo, kawę na mieście, kino- bo przecież nie tylko raz byli w kinie na tym spóżnionym seansie.
pewnie byli też na jakichś koncertach, wystawach itd.-autor na ten temat milczy.
natomiast jest tu wypominanie ile wydaje ona na siebie i to mi się nie podoba, nie przyszłoby mi do głowy porównywać hobbystycznych zakupów mojego lubego do wartości prezentów które mi daje.

Dlaczego nie ?

Wiesz co Bagiennik, ja się cofnąłem jeszcze raz do pierwszego posta i coś mnie uderzyło. Mieszkają w dużym mieście wojewódzkim (nie chodzi raczej o Warsiawkę) i widują się tylko w weekendy. OK, niech to będzie nawet Łódź, Wrocław czy Poznań: ja mam w mojej aglo chyba godzinę autem na drugi koniec, nie więcej. Komunikacją miejską myślę że też dałbym rady w podobnym czasie. Nie przypominam sobie żebym z jakąkolwiek dziewczyną/kobietą, która mieszkała z mojej aglo, spotykał się tylko w weekendy (z obecną partnerką tak się widywaliśmy jedynie w weekendy tylko jeśli w tygodniu roboczym byłem poza nie tylko miastem, ale i województwem). I im bardziej się wczytuję w całość, tym mniej widzę w autorze coś więcej niż beznakładowy czasoumilacz na ułamek weekendu. Nie na cały weekend, tylko na jego ułamek. Kogoś, kogo tylko brak pojawienia się w jej otoczeniu faceta z grubsza jej odpowiadającego (nie mówię nawet o kimś kto wywoła efekt wow) dzieli od dostania od niej kopa. I albo autor tego nawet w pełni nie ogarnia albo właśnie zaczyna to rozumieć i stąd te rozkminy. Może czuje, że może ją jeszcze nazwać partnerką (tylko czy ona też zdecydowanie nazywa go swoim partnerem?) trochę na tej zasadzie co w jednym kawale:

Patrzę na to wszystko i nie wykluczam, że jak to się ostatecznie rozpadnie, to gość po pewnym czasie uzna że to było 9 straconych miesięcy.

Muqin
Zakładam, że jeśli ktoś wynajmuje nianię, nie robi tego bezmyślnie, nie zdając sobie sprawy z kosztów oraz nie przemyślając tego uprzednio. Czy dzielić wydatek pół na pół? Czemu nie? Rodzinie zaś nie mam zamiaru płacić, to jest oczywiste. Zresztą, często sami z siebie wykazują chęć opieki nad wnukami, przynajmniej czasowej.
W ogóle opieki nad maleńkim dzieckiem nie uwzględniałem w całej tej dyskusji. Wiadomo, że jest to wyjątkowa sytuacja, aczkolwiek przewidywalna w znacznym stopniu. Biorąc pod uwagę, że to jednak w zdecydowanej większości matki zostają z dziećmi w domu, podczas urlopu macierzyńskiego, nie widzę powodu, aby nie nie dnać w TYM KONKRETNYM czasie o domowe finanse.
Co do Twojego długiego związku: udało się prowadzić wydatki w systemie pół na pół? No niebywałe!:D Jedna rzecz mi się nasunęła: wiadomo, że w trakcie zwiazku różnie bywa. Sama przyznałaś, że raz utrzymanie całości spoczywało na jednej stronie, raz na drugiej. Życie biegnie różnymi ścieżkami, więc ciężko przewidzieć, jak się sytuacja potoczy.
Pytanie zasadnicze brzmi: czy byłabyś gotowa świadomie wejść w taką relację, gdzie OD SAMEGO POCZĄTKU ten podział miałby być skrajnie asymetryczny? Zaczynając od wkładu i kosztów, związanych z rozwojem relacji, jak potencjalnego późniejszego życia....? Poznając potencjalnego partnera, wiesz, że dzieli Was znacząca różnica w zarobkach (choćby 10-krotna), ale poza tym świetnie się dogadujecie i razem tworzylibyście zgraną parę, uzupełniając się wzajemnie?
Jeśli oczekujesz ode mnie odpowiedzi, to właśnie brzmi ona: zdecydowane NIE
Nie wspominam już o tym, że raczej miałbym marną szansę kogoś takiego w ogóle spotkać na swojej drodze.

Odnośnie domów wielopokoleniowych: docelowo, to wiadomo, że młodzi raczej chcą być na swoim. Nie należy wykluczyć, że będą jednak postawieni przed pewnymi wyborami, gdzie zdecydują się przez jakiś czas zamieszkać na takim własnym piętrze, gromadząc w tym czasie środki na zakup własnego mieszkania czy domu, zamiast wynajmować mieszkanie i płacić za nie obcym ludziom. Zakładamy, że z teściami da się jakoś blisko żyć.

Smutna, jakie moje uprzedzenia? Przypomnij sobie co wiele osób pisało o takim spotykaniu się jedynie w weekendy (i nie był to tylko Jack). Przypomnij sobie wątki, w których autor/autorka pisze że spotyka się ze swoją bliską osobą w weekendy. Jakie teksty temu towarzyszyły? "Ja pracuję w Warszawie, on w Krakowie"; "Ja znalazłam pracę w dużym mieście, on został w rodzinnym mniejszym mieście". Smutna, to były chyba wyłącznie przypadki osób mieszkających/pracujących w innych miastach, związki na odległość. Oni żyją w jednym mieście i jest to najwyżej Łódź  czy Kraków. Jak oboje chcą, to widzą się częściej w takiej sytuacji; jest tak nawet jeśli jednemu na tym zależy, a drugie ani bardzo na tak ani w sumie na nie. Dzieje się tak jedynie gdy albo oboje mają wylane na coś więcej niż okazyjny czasoumilacz albo jedno co prawda chce, ale drugie - wręcz przeciwnie (tylko pojawia się pytanie: czemu?)

No, z tym że u niej nie widać chęci wchodzenia na wyższy level, to się z tobą zgodzę.

W tej chwili dzieci nie posiadam, ale kto wie, co by było, gdyby..

Przykłady zaczerpnąłem zaś z bliskiej rodziny, kiedy to rzeczywiście dziadkowie przejmowali opiekę(przynajmniej częściową) nad wnukami.  Jako, że sami rodzice dość wcześnie urodzili, to ci dziadkowie jeszcze nieco krzepy potrafili z siebie wydobyć. W każdym razie, jakoś te dzieciaki przetrwały a oboje rodzice pracowali, tudzież studiowali(kończyli)
Wszyscy przetrwali

To nieco inny styl życia, gdyż kuzynostwo dość wcześnie zakładało rodziny - zostawali rodzicami między 20 a 25 rokiem życia, czasami nieco później. Z kolei ich rodzice(czyli dziadkowie) zostawali owymi dziadkami tuż po 50ce. Taki lajf

A tak naprawdę do 3 roku życia dziecko powinna wychowywać mama.
Żadna babcia czy niania nie zastąpi rodzica.

Są jeszcze żłobki. Pamiętasz coś takiego? Miliony ludzi w Polsce jako dzieciaki przez nie przeszły i normalnie żyją.

Żłobki też są drogie w Polsce. Jak ktoś ma iść zarabiać pieniądze na nianki/żłóbki i rachunki po czym wszyscy domownicy mieli by klepac biedę to pójście do pracy się wogole nie opłaca w tym przypadku. Moja bratowa chodzi do pracy,ale ona to musiała, bo mają kredyt do spłacenia i sama mówiła mi "ze gdyby nie kredyt to by została z dziećmi w domu aż pójdą do szkoły, bo haruję jak dziki osioł a nic z tego nie ma" . Jeszcze dobrze, ze moj brat pracuje to chociaz na zycie mają

Dziękuję wszystkim za tak żywą dyskusję i udział w niej mimo że nie zgadzam się ze wszystkimi opiniami to doceniam zaangażowanie w temat.
Na początek żeby rozwiać wątpliwości ten temat to nie jest fejk. To jest realny problem z którym mierzę się od pewnego czasu. Wiem że dużo w tym mojej winy. Nie chodzi o wydawane pieniądze i to że żałuję czegoś kupować czy wydawać na partnerkę.
Na początku zupełnie mi to nie przeszkadzało. Po jakimś czasie przyszło zastanowienie.
Ostatnio a w zasadzie od wspólnego wyjazdu kilkudniowego nad morze zacząłem się martwić czy nie robię sobie kłopotu. Czy ja się nie zaangażuję emocjonalnie a ta relacja tak naprawdę nie rokuje w żaden sposób. Dodam że wyjazd opłacony po połowie za hotel i paliwo.
Koszty życia natomiast podczas wyjazdu już po mojej stronie. Partnerka ani razu nie wyciągnęła portfela do płacenia przez te wszystkie dni wypoczynku.
Zgadzam się z opiniami że my raczej do siebie nie pasujemy. Jesteśmy chyba z innych światów i nie chodzi tu jedynie o kwestie finansowe.
Tak w ogóle można być bogatym z urodzenia ale biednym mentalnie. Partnerka ma bogatych ale wiekowych rodziców. Została ustawiona materialnie tylko pytanie czy potrafi zarządzać odpowiednio majątkiem. Ja mam wątpliwości i wynika to z moich obserwacji. Nie ma takiego majątku którego nie można zmarnować jeśli nie potrafi się wydawać rozsądnie pieniędzy .
Pełne szafy markowych ubrań i dziesiątki par butów to wszystko kosztuje.
Ktoś wspomniał o milionowych inwestycjach...
Nie tu chodzi o małe mieszkania które nie mają takich wartości. Oczywiście lepiej mieć niż nie mieć. Tak czy owak ona po pół roku od zakupienia w kredycie drugiego mieszkania wynajęła swoje pierwsze kupione przez rodziców i wprowadziła się do willi rodziców gdyż tak łatwiej.
Mieszkamy po dwóch stronach dużego miasta wojewódzkiego.
Dzieli nas jakieś 45 minut drogi. Spotykamy się głównie w weekendy. W tygodniu jeśli już to przejeżdżam w większości ja. Partnerka jest zupełnie niedostępna trzy dni w tygodniu ze względów zawodowych. W pozostałe dwa dni też bywa problem ponieważ siłownia, nauka języka i czasami koleżanki.
Co więcej czasami sama odwołuje spotkanie z powodu jakichś zajęć albo jest zwyczajnie zmęczona.
Mało jest tego czasu.
Ogólnie jakieś 95% naszych spotkań kończy się z jej inicjatywy. Po prostu przychodzi taki moment że mówi iż musimy się zbierać bo jest późno albo ma coś jeszcze do zrobienia. W weekend jest dokładnie to samo.
Spotykamy się w sobotnie popołudnie i spędzamy czas do niedzieli.
Czuję się właśnie od jakiegoś czasu właśnie jak taki czasoumilacz a nie do końca partner.
Świadczą też o tym uwagi jakobym nie angażował się odpowiednio, nie proponował spontanicznych wyjść i wyjazdów.
Tylko pytam co proponuje moja partnerka ?
Tak to prawda że większość czasu spędzamy u niej a nie u mnie. Z tym że posiłki są głównie na mieście. Partnerka nie gotuje. Czasami zrobimy razem pizzę albo spaghetti. Zostaje wino i herbata oraz coś słodkiego. Zawsze przywożę coś ze sobą.
Partnerka twierdzi że od początku znajomości jest na bardzo wysokich obrotach. Jest sobą zachwycona. Nie ma sobie nic do zarzucenia.
Lubi gdy coś się dzieje, lubi wyjścia itp.
Sorry ale ja tego nie widzę.
Ja dostrzegam w niej osobowość narcystyczną. Trudno z nią rozmawiać. Argumentów raczej nie słyszy i nie przyjmuje.
Ktoś wspomniał o kinie... byliśmy cztery razy i zawsze ją płaciłem. Ostatnio wróciliśmy mimo że staliśmy pod kasami z biletami ale uznała że 20 w sobotę to za późno mimo że to był jej pomysł... ręce mi opadły , to wtedy gdy po drodze mówiła że wzięła chipsy bo za drogo kupować w kinie. Dla mnie sorry ale to żenada.
Dla odmiany kiedy idziemy na zakupy jest bardzo aktywna i zawsze prowadzi zakupy z telefonem w ręku rozmawiając z mamą i konsultując się cały czas, robiąc zdjęcia i dzieląc nimi. Ja tam wtedy robię jako kwiatek do kożucha.

Po prostu jesteśmy różni i nic chyba z tego nie będzie.

Ale ja nie pisalam o sobie tym razem,a to,ze ja nie chce pracować to oglaszam wszem i wobec i nawet tego nie ukrywam

Natomiast prawda jest też to,ze jezeli kobieta nie ma dość wysokich zarobkow to większość swojej wyplaty wyda albo na nianke albo na zlobek i tez to zależy od ilosci dzieci-im ma wiecej tych dzieci tym wiecej zaplaci.  Wiec iść do pracy tylko dlatego, ze mąż chodzi, a klepac pozniej biede to wogole sie nie opłaca i lepiej przeczekac aż dzieci pojda do darmowej szkoły 

A ja tez nie idę do pracy, bo za niedługo bede bisneswomen

Aaaa, tu Cię boli. Czyli jednak wyliczyli Ci emeryturę i stąd te gorzkie żale i wkurw skierowany w stronę ex męża?
Wiesz co, dziwię się że akurat Ty to piszesz, bo  (jako co najmniej kilka lat starsza ode mnie) lepiej pamiętasz dawniejsze czasy, kiedy ludzie (W TYM KOBIETY) korzystali ze żłobków i nie wydziwiali (oraz nie wydziwiały) jak dziś i mimo braku męża zarabiającego 10 koła na rękę i płatnej niańki potrafili zacisnąć pasa, odmówić sobie czegoś (RAZEM!) i mimo wszystko potrafili być szczęśliwi!

Carlitos9, od początku nie widać między wami uczucia, wieje chłodem, nic też o tym nie piszesz.
Do tego jest wam nie po drodze, więc nie marnujcie sobie nawzajem czasu.