Kto powinien płacić w związku

Nikt nie wie wszystkiego, ale która laska jest dla mnie, a która nigdy nie będzie, to akurat wiem. I wydaje mi się, że trochę lepiej od domorosłych psychoanalityków po internetowym kursie na youtube, dla których kamieniem milowym w historii nauki oraz całej ludzkości w ogóle, okazało się wiekopomne odkrycie, że każdy człowiek miał dzieciństwo. Do którego wszystko można zawsze sprowadzić i odnieść, nawet chuja wielkiego na ten temat wiedząc, no bo niby skąd.
Och pardą, no i jeszcze do kryteriów wyboru, o których wiadomo mniej więcej tyle samo.

Julcia, może Ty sobie przypomnij do czego służą funkcje forum "napisz odpowiedź" i "wyślij" bo z tego co widzę, to tylko skaczesz po wątkach jak poparzona i nabijasz posty bezsensownymi docinkami od czapy, które nic nie wnoszą do tematu.

Czesio to sobie moze iść bajki pisać ja chetnie poczytam co tam Bartus znowu nawymyslal ciekawego

Napisał facet, który był wyzywany od złodziejów i straszony policją, bo nie oddał telefonu, który otrzymał na prezent.
Mimo że miesiącami dokładał się do utrzymania cudzego darmozjada.
Widzę, że przyjąłeś taktykę, by wmawiać sobie, że każdy ma w domu patologię.
Od razu się cieplej robi na serduszku i odpały małżonki mniej uwierają, co nie?

Dobra. To spróbujmy jeszcze raz.
Nie da się przewidzieć wszystkiego, natomiast już na początkowym etapie znajomości mogą pojawić się sygnały, które pozwolą nam w porę dostrzec, z kim mamy do czynienia.
Weźmy taki scenariusz, że para po raz pierwszy idzie razem na imprezę.
Dobrze się bawią, gdy nagle ktoś wpada na kobietę, lekko ją popychając.
Robi to niechcący, ale zanim ma okazję przeprosić, czy jakkolwiek inaczej zareagować, towarzyszący jej partner wyskakuje do niego z pięściami i rozkwasza mu nos. 
Czy musi czekać, aż pewnego dnia sama dostanie od niego po mordzie, by wiedzieć, że koleś ma skłonność do agresji?
Albo trochę inaczej, coby nie wyszło, że moim zdaniem tylko mężczyźni odwalają przypałowe akcje.
Chłopak zachowuje się kulturalnie, za to dziewczę wdzięczy się do każdego faceta na sali, a jego traktuje jak źródło darmowych drinków.
Jak powinien zareagować? Podziękować za dalszą znajomość, czy posłusznie przyjąć rolę frajera i trzymać portfel w pogotowiu?
Pytania retoryczne.
Gdyby jednak wydarzyło się coś zupełnie nieoczekiwanego, co przekracza granice naszej tolerancji, na przykład po kilku latach wspólnego życia zostaniemy zdradzeni, to mamy pełne prawo odejść.
Bo, uwaga <werble>
Wchodząc z kimś w związek, nie zostajesz przykuty do niego łańcuchami na wieczność.
Zatem co zrobiłabym, gdyby partner któregoś dnia spuścił mi łomot?
Postarałabym się, by skończył tam, gdzie miejsce damskich bokserów, czyli w kryminale.

Jeśli to prawdziwa historia, to szczerze współczuję. Być może czuła się w pewnym sensie winna śmierci byłego, a obecny związek ciągle by jej przypominał o tym, co się stało. Komentarze ze strony otoczenia na pewno dołożyły swoją cegiełkę.
Traumatyczne zdarzenia bardzo często wywracają życie do góry nogami.
Śmierć dziecka na ten przykład. Wiele par się wtedy rozpada, mimo że naprawdę się kochały.
Czasem nie mamy wpływu na nasz los, możemy tylko podjąć walkę z przeciwnościami, albo dostosować się do nowej rzeczywistości.
Sęk w tym, by reagować w sytuacjach, w których stery są w naszych rękach.
Ty na chwilę obecną świadomie przekazujesz je żonie.

Wiesz co Julcia, na Twoim miejscu w kwestii utrzymywania darmozjada to bym tak ochoczo nie potakiwał

Bo pod to samo określenie można podciągnąć żyjących z państwowego socjalu.

Nie no własnym oczom nie wierzę. Ty to napisałaś? Własnymi rencyma? Że nie da się przewidzieć wszystkiego? I że na początkowym etapie znajomości mogą pojawić się sygnały, które pozwolą nam w porę dostrzec? Teraz nie wiem czy ja piszę po chińsku czy moje posty się nie wyświetlają, ale jestem niemal na sto procent pewien, że sam o tym pisałem co najmniej czterdzieści osiem razy tylko w tym jednym wątku na poprzednich stronach...
Nie chcę wywierać presji ani być nadto zachłannym, ale skoro już do tego doszliśmy, to czy zgodzisz się ze mną zatem, że jednak nie da się przewidzieć nie tylko wszystkiego, ale nie da się przewidzieć właściwie niczego na początkowym etapie znajomości, jeśli na początkowym etapie znajomości takie sygnały się nie pojawiają?
Nie ma przymusu, możesz się z tym nie zgadzać i na dowód cytować moje wcześniejsze wypowiedzi o wyrzucaniu z domu i nazywaniu złodziejem czy co tam tylko jeszcze znajdziesz ciekawego, tylko weź proszę pod uwagę chronologię wydarzeń oraz upływ czasu od początkowego etapu znajomości, kiedy nikt mnie złodziejem nie nazywał, do zakończenia relacji trzy lata później, to może będzie łatwiej znaleźć tym razem odpowiedni przykład, który mógłby potwierdzić, że patrząc tylko na dupę i cycki nie widziałem sygnałów  

P.S.
Nie widziałem, bo ich nie było, przecież nie muszę tego powtarzać za każdym razem, odpowiadając na każdy jeden wpis pod moim adresem. Czy muszę?

Jej relacja z synem, to jest przykład uniwersalny w tym temacie i w zależności od tego czego w aktualnym momencie ma dowieść, jest wybierany pasujący wariant owej relacji.

Wariant A Wywaliła go z domu? O nieee, no jak ona mogła, przecież to jej dziecko, jaka z niej matka, co z niej za człowiek...
Wariant B Nie chce go wywalić z domu? O nieee, no jak ona może nie chcieć, przecież to darmozjad i nierób, jaka z niej żona, co z niej za człowiek...
Zaznacz A lub B i wybierz "OK" lub "Dodaj komentarz"

Tak więc w twoim akurat przypadku spodziewałbym się chociaż odrobinę więcej kreatywności i dojebania mi tak, żebym cały wieczór siedział i się zastanawiał jak mogłem przeoczyć tak oczywiste znaki sygnały

Popełnianie błędów wychowawczych nie leży przyznaję w kręgu moich zainteresowań przy poznawaniu kobiet. Skupiam się raczej na tym, co dotyczy mnie bezpośrednio - mieszka sama, nie chce mieszkać z żadnymi dziećmi, jej stosunek do niańczenia cudzych bachorów i spędzania z nimi czasu jest identyczny z moim własnym w tej akurat materii, jest git, chcę ją - proste. Nie ma potrzeby dorabiać do tego wielkiej filozofii.
Jej relacja z synem vs. nasza wspólna historia, przynajmniej w mojej ocenie mają tyle samo ze sobą wspólnego, co stawianie stóp do wewnątrz albo na zewnątrz, a tym bardziej prosto. Julcia nie zakumała przenośni, no ale trudno

P.S.
Oczywiście nigdy nie słyszałeś o dzieciach z idealnych rodzin oraz dobrych domów, którym przewraca się w dupach i we łbach, a kiedy stają się nastolatkami, zaczynają odpierdalać takie rzeczy, że będąc ich ojcem sam byś żywcem wbił na pal i przypalał żywym ogniem. Nie ma takich przypadków i nikt nigdy czegoś takiego nie widział ani o czymś takim nie słyszał.

Przecież pisałam to już wcześniej.

Jeśli faktycznie się nie pojawiają, to oczywiście, że nie da się przewidzieć.
Sęk w tym, że one często są, tylko ludzie nie potrafią lub nie chcą ich dostrzec.
Przykładowo taka niby pierdoła, wracaliśmy ze znajomymi autem z wyjazdu.
Kierował chłopak koleżanki.
W pewnym momencie ona zauważyła znak, że za kilka kilometrów będziemy mijać stację benzynową, to mówi, że siku jej się chce i może byśmy się tam zatrzymali.
Jaka była reakcja? Bez żadnego słowa przejechał ten zjazd.
Ciut zdębiałam, więc mówię głośno, że chyba mieliśmy się tu zatrzymać.
On nie komentuje, za to ona, niby rozbawiona, że tak to już z nim jest, że się nigdy nie zatrzymuje.
Kilka miesięcy później była wielce zdziwiona, gdy w pewnej ważnej sprawie nie wziął pod uwagę jej zdania.
Ewidentne skąpstwo nazywa dyplomatycznie oszczędnością, a potem kolejne zaskoczenie, że nawet kwiatka zwiędłego nie zobaczyła na rocznicę.
No kto by się tego spodziewał?

Powtarzam, co najmniej jeden wyraźny sygnał był, czyli BARTUŚ.
Relacje z dziećmi są specyficzne i bardzo ważne.
Efekt finalny jest wypadkową setek podjętych decyzji, lat włożonej w wychowanie pracy.
Pokazuje, czy potrafisz o kogoś dbać, budować więzi, nauczyć samodzielności, przekazać wartości, dzięki którym wyrośnie na dobrego człowieka. 
Niektóre kobiety też się cieszą, że ich facet nie utrzymuje kontaktu z dziećmi z poprzedniego związku. Przynajmniej nie muszą użerać się z "cudzymi bachorami" - brzmi znajomo? - ani byłą partnerką.
A później szok i niedowierzanie, gdy ich związek się rozpada i potomstwo, którego dorobili się wspólnie, przykładny tatuś ma równie głęboko.
Nazwij mnie kolejny raz domorosłym psychologiem, jeśli chcesz.
Faktów tym nie zmienisz.

Czy przypadkiem zachowanie Kasi wobec Bartusia nie wynika z tego, że Ona dopiero teraz zrozumiała jaką krzywdę jemu wyrządziła w przeszłości. Może Ona teraz chce to wszystko jemu wynagrodzić, nawet za cenę swojego małżeństwa? Ba, może Ona nie patrzy nawet na cenę jaką teraz płaci i jaką przyjdzie Jej zapłacić w przyszłości?
Sądzę, że tego nie można wykluczyć. Biorąc pod uwagę Jej totalny i wręcz irracjonalny opór połączony z agresją wobec Cześka to taki powód sam nasuwa się na myśl.

A powinno.

Jak nie widzisz korelacji to pozostaje mi jedynie współczuć.

Słyszałem. Tylko takie osoby, o ile nie są zaburzone (np borderline) to mają najwyżej wątpliwy epizod w swoim życiu. Jeden.

Rozrabiaka, owszem, czytamy ten sam wątek, ale z tego, co widzę, Czesiek nie ma nic przeciwko temu, że jest tutaj grillowany .

Jedna rzecz mnie ciekawi w jego historii, ale nie wiem, bo nie śledzę jego perypetii z zapartym tchem – Wujek Czesiek, czy dopowiadałeś już na pytanie, dlaczego (z jakiego powodu?)  ożeniłeś się z Kasią w tak ekspresowym tempie?

Ja wiszę, że to Twoje pacnięcie to się stało sławne na całe forum, za rok może na cały kraj, a za 2 lata na cały świat 

Dokładnie tak albo nowy,drogi samochod być błyszczący czystością na zewnątrz otworzysz a w środku śmietnik jak na wysypisku śmieci

Otóż to. Dlatego relacje rodzinne są niezłym papierkiem lakmusowym człowieka. Brak relacji można wytłumaczyć. Życie w konflikcie nie. Zwłaszcza ze strony rodzica. Bo to on odpowiada za ukształtowanie swojego dziecka. To rodzic nadaje ton tej relacji. Nie odwrotnie.

Nikt mnie tutaj nie zna, ani nawet nie może się domyślać kim jestem w realnym świecie, więc nie mam powodów zmyślać. Pewnego razu poznałem niewiastę, o ironio również Katarzynę (tym razem imię prawdziwe) mamę wówczas ośmioletniego brzdąca. Bardzo fajny dzieciak, taki zupełnie nieprzeszkadzający mi, tym bardziej że mój młody od razu złapał z nim kontakt, co również mi odpowiadało, bo mogliśmy spotykać się razem w czwórkę i chłopcy zajmowali się sobą, a my sobą. Było tak przez jakiś czas, dopóki nie dowiedziała się o tym jedna z moich eks (nie mama mojego dziecka) i nie odstawiła akcji stulecia, której efektem miało być nasze zejście się z powrotem, co też niedługo potem się stało. Prawie dziesięć lat później zupełnym przypadkiem poznałem u mnie na siłowni, obecnego faceta tej Katarzyny od tego ośmioletniego synka. Ja tego typa skojarzyłem ze zdjęć Kaśki na fejsbuku, on do dzisiaj nie ma pojęcia kim jestem i że kiedyś latałem z jego obecną żoną. No i jak to na siłowni któregoś tam dnia samo jakoś się zgadało o naszych "synach" czyli o moim Bartusiu i o dziecku tamtej Kaśki, które dzisiaj jest już prawie dorosłe, ale nadal mieszka u mamusi, no więc mamy wspólny temat Z tego co się dowiedziałem, to ten jej syn rozpieszczany przez mamusię do granic absurdu, wyrósł ostatecznie na dorosłą niedojdę, której jedynym celem istnienia i sensem życia, jest granie w gry na komputerze. Nie uczy się, nie sprząta w swoim pokoju, nawet się nie myje, tylko non stop gra i dostaje napadów furii, kiedy ktokolwiek mu przerywa, na przykład mama zbierając z biurka upierdolone kubki, talerze, torebki po czipsach, butelki po coli czy resztki niedojedzonych posiłków z kilku dni albo tygodnia... No i ten mój koleś Kaśki mąż, cały czas się o to z nią kłóci. Że co to ma być, że trzeba z tym skończyć, że to, że śmo, że burdel i syf, że do szkoły nie chodzi, tylko ciągle wymyśla wszystkie choroby świata, że gdyby on był jego ojcem...
W pewnym momencie dochodząc już na skraj wytrzymałości oznajmił swej małżonce, że on sobie nie wyobraża życia w związku, gdzie szczeniak rządzi dwójką dorosłych, ona nic z tym nie robi, a on ma chuj do powiedzenia. Więc albo coś się zmieni albo zostanie sobie sama w tym chlewie ze swoim synalkiem. I co się wtedy stało? Kaśka wzruszyła tylko ramionami i powiedziała - no to trudno - obserwując niewzruszona jak jej mąż pakuje swoje rzeczy i się wyprowadza zgodnie z zapowiedzią? Otóż no kurwa właśnie nie. Kaśka sama spakowała rzeczy, ale nie męża, tylko synusia. Zapakowała do samochodu i wywiozła w pizdu do jakiegoś zamkniętego ośrodka dla bachorów, które tam w odosobnieniu i przy zakazie niemal wszystkiego co znają ze świata zewnętrznego, dochodzą do ładu im dopiero wtedy mogą ten ośrodek opuścić i to tylko za zgodą rodziców.
Czego nas uczy ta historia... przede wszystkim tego, że jak się tylko chce, to da się. Wszystko się da i to przy ograniczonym do całkowitego minimum zbędnego pierdolenia o sprawach dla normalnych ludzi oczywistych. To jest tylko i wyłącznie kwestia chęci lub jej braku. No a przy okazji ta historia uczy nas tego, że kiedy facet poznaje laskę, która wychowuje samotnie dziecko, nigdy ale to absolutnie NIGDY nie może przewidzieć niczego i nie ma znaczenia ile ten dzieciak ma lat czy jest mały czy jest duży, niezależnie od tego ile i jakich błędów wychowawczych ktoś popełnił albo czy nie popełnił żadnych na przykład. Nikt tego nie może przewidzieć, pewnie nawet ona sama też nie, dopóki nie zostanie postawiona przed wyborem ostatecznym - zrób coś z tym szczeniakiem albo stracisz mnie na zawsze - i dopiero w tym momencie ktokolwiek może cokolwiek powiedzieć na pewno. Dopiero wtedy ktokolwiek może cokolwiek powiedzieć na temat relacji matki z dzieckiem czy wpływu wychowania dziecka na związki jego matki z mężczyznami lub na temat bycia złą lub dobrą matką albo żoną.
Spotykając obcą kobietę pierwszy raz w życiu nie możesz tego wiedzieć, choćbyś wcześniej obejrzał całego youtuba i przeczytał wszystkie fora. Bo ona może sobie być złą matką, może być dobrą matką, abstrahując już nawet od tego, kto i na jakich podstawach miałby to mniej lub bardziej rzetelnie oceniać, to nie ma to żadnego znaczenia aż do dnia w którym musi podjąć decyzję co wybrać - nadskakiwanie rozpuszczonemu gówniarzowi w imię chuj wie czego i tolerowanie czy poświęcenie w imię chuj wie czego małżeństwa - i tutaj pełna zgoda, że na podstawie tego co ostatecznie wybierze, każdy może sobie mieć własne zdanie na jej temat i tego jaką jest osobą, patrząc z perspektywy bycia z nią w związku.
Moje prywatne zdanie na ten temat nie pokrywa się akurat ze zdaniem większości forumowiczów, gdyż posiadając myślę dość obszerną wiedzę na temat relacji czy to z dziećmi czy to z partnerami związkowymi czy to relacji mojej własnej z moją osobistą małżonką, znacznie bardziej skłonny jestem spojrzeć na to wszystko z innej strony i z niekłamaną przykrością przyjąć za bliższe prawdy to, że głównym jeśli nie jedynym powodem naszego rozstania był mój nieugięty upór w podjętej przeze mnie decyzji o tym, że już nie zamierzam ani nawet jednej złotówki przeznaczyć na dalsze utrzymywanie Bartusia ani dłużej zgadzać się na to, żeby z nami za darmo mieszkał. Słysząc to Kasia uznała, że skoro takie jest moje stanowisko w tej sprawie, to w takim razie nie ma już dla mnie miejsca w tym domu. Koniec.
I nie chodziło wcale o żadne jej relacje z synem jak tu próbujecie dowodzić, tylko chodziło jedynie o to, że w głowie Kasi prawdopodobnie od dłuższego czasu kiełkował pomysł na to jak to wszystko urządzić, aby jej i Bartusiowi było dobrze i wygodnie, ale jeszcze lepiej i bardziej wygodnie byłoby wtedy, gdyby ktoś inny na to wszystko jebał lub przynajmniej w znaczącej części współfinansował nieróbstwo i leżenie do góry chujem pasożyta, bo Kasia sama jedna ze swoją skromną wypłatą... no to wicie, rozumicie. I dopóki pierdolnięty Czesio bez protestu pełnił taką rolę, to mógł tam sobie z nimi siedzieć. Ale jak się zaczął coraz częściej rzucać i coraz bardziej stawiać, a rozbawił wszystkich do rozpuku stawiając jakieś śmieszne i żałosne ultimatum, że albo będzie tak jak mówi albo odejdzie...

- Oj Czesio Czesio, ty mój mały słodki durniu, wiesz ilu takich jak ty ja tu mogę mieć w mniej niż trzy minuty po tym jak tylko zamknę za tobą drzwi? Proszę bardzo, chcesz to idź. Tylko nie rób za dużo hałasu, bo piesek ma wrażliwe uszka. No już już, zmykaj mały, zabieraj swoje walizeczki i na razie, pa.

To nie kwestia uczuć moim zdaniem. Jej do mnie czy do syna. To jedynie kwestia tego, żeby jej na koncie się zgadzało. Wynajmowanie dwóch oddzielnych mieszkań dla nas i dla Bartusia, to podwójny i niemały wydatek. A przecież Bartuś za swoje nie zapłaci, bo nie ma z czego, no więc finalnie ten obowiązek spadnie na Kasię czyli na mnie, a ja przecież nigdy się na tonie zgodzę. No to z dwojga złego niech już lepiej Bartuś siedzi dalej z nami, zawsze to o połowę taniej wychodzi, a to ile nas kosztuje jego utrzymanie jakoś tam się ukryje w sumie wszystkich naszych wydatków, żeby Czesio nie strzelał ogniem z dupy, że na darmozjada musi dawać. Prawda że proste? Jak chuj. No tylko, że nie wszystko poszło po jej myśli, więc bonwłajaż frajerze i tyle. Koniec